← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Αρ 29-30 — με τον Ματθαίο Χένρι

Αριθμοί 29-30Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα πλησιάζουμε τον Λόγο με την έμπιστη καθοδήγηση του Ματθαίου Χένρι, του οποίου η προσεκτική ερμηνεία ανοίγει νέα παράθυρα στη λατρεία και τις δεσμεύσεις που περιγράφονται στους Αριθμούς. Οι στοχασμοί του για τις καθορισμένες εορτές και τον δεσμευτικό χαρακτήρα των όρκων μας προσκαλούν να σκεφτούμε πώς οι αρχαίες διατάξεις διαμορφώνουν ακόμη καρδιές αφοσιωμένες στον Θεό. Καθώς ακούμε, ας ανακινήσει το Πνεύμα μέσα μας βαθύτερο σεβασμό για τους ιερούς ρυθμούς θυσίας, μετανοίας και τήρησης υποσχέσεων που χαρακτηρίζουν τον λαό του Θεού δια μέσου των γενεών.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε αργά τα κεφάλαια 29 και 30 των Αριθμών. Προσέξτε τις λεπτομερείς οδηγίες για τις προσφορές κατά τον έβδομο μήνα και τα προσεκτικά όρια που τίθενται γύρω από τους προσωπικούς όρκους. Αφήστε τον ρυθμό αυτών των εντολών να σας εισαγάγει στη σοβαρότητα με την οποία ο Θεός θεωρεί τόσο τη συλλογική λατρεία όσο και τις ατομικές υποσχέσεις που δίνονται ενώπιόν Του.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά συνοψίζοντας το περιεχόμενο του κεφαλαίου 29. Το κεφάλαιο αυτό ορίζει τις προσφορές που έπρεπε να γίνονται δια πυρός προς τον Κύριο στις τρεις μεγάλες εορτές του εβδόμου μηνός. Ι. Στην εορτή των σαλπίγγων την πρώτη ημέρα του μηνός, εδ. 1-6. ΙΙ. Την ημέρα του εξιλασμού τη δέκατη ημέρα, εδ. 7-11. ΙΙΙ. Στην εορτή της σκηνοπηγίας τη δέκατη πέμπτη ημέρα και τις επτά ημέρες που ακολουθούν, εδ. 12-38. Και έπειτα το συμπέρασμα αυτών των διατάξεων, εδ. 39, 40. Ο Χένρι συνεχίζει με παρατηρήσεις για την εορτή της σκηνοπηγίας. Λίγο μετά την ημέρα του εξιλασμού, εκείνη την ημέρα κατά την οποία οι άνθρωποι έπρεπε να θλίβουν τις ψυχές τους, ακολούθησε η εορτή της σκηνοπηγίας, κατά την οποία έπρεπε να χαίρονται ενώπιον του Κυρίου· διότι εκείνοι που σπέρνουν με δάκρυα θα θερίσουν σύντομα με χαρά. Στους προηγούμενους νόμους για αυτήν την εορτή, που είχαμε στο Λευιτ. κγ΄ 34 κ.εξ., προστίθενται εδώ οδηγίες για τις προσφορές δια πυρός, τις οποίες έπρεπε να προσφέρουν στον Κύριο κατά τις επτά ημέρες της εορτής, Λευιτ. κγ΄ 36. Παρατηρήστε εδώ, 1. Οι ημέρες χαράς τους έπρεπε να είναι ημέρες θυσιών. Μια διάθεση για ευθυμία δεν μας βλάπτει, ούτε είναι κακό σύμπτωμα, όταν απέχει τόσο πολύ από το να μας καθιστά ανίκανους για τα καθήκοντα της άμεσης υπηρεσίας του Θεού, ώστε να ενθαρρύνει και να διευρύνει τις καρδιές μας σε αυτά. 2. Όλες τις ημέρες της διαμονής τους σε σκηνές έπρεπε να προσφέρουν θυσίες. Ενώ βρισκόμαστε εδώ σε κατάσταση σκηνής, είναι συμφέρον μας καθώς και καθήκον μας να διατηρούμε συνεχώς κοινωνία με τον Θεό· ούτε η αβεβαιότητα της εξωτερικής μας κατάστασης μας απαλλάσσει από την αμέλεια των καθηκόντων της λατρείας του Θεού. 3. Οι θυσίες για καθεμία από τις επτά ημέρες, αν και διαφέρουν μόνο στον αριθμό των μοσχάριων, ορίζονται ξεχωριστά και λεπτομερώς, κάτι που δεν είναι μάταιη επανάληψη· διότι ο Θεός θα τους δίδασκε έτσι να είναι πολύ ακριβείς σε αυτές τις παρατηρήσεις και να κρατούν το βλέμμα της πίστης στερεωμένο στην εντολή σε κάθε ημερήσιο έργο. Επίσης υποδηλώνει ότι η επανάληψη των ιδίων υπηρεσιών, αν εκτελείται με ειλικρινή καρδιά και με συνεχές πυρ ευσεβούς και ευλαβικής αγάπης, δεν είναι κούραση για τον Θεό, και επομένως δεν πρέπει να την αποστρεφόμαστε, ούτε να λέμε, Ιδού, τι κούραση είναι για εμάς! 4. Ο αριθμός των μοσχάριων (που ήταν το πιο δαπανηρό μέρος της θυσίας) μειωνόταν κάθε ημέρα. Την πρώτη ημέρα της εορτής έπρεπε να προσφέρουν δεκατρία, τη δεύτερη ημέρα μόνο δώδεκα, την τρίτη ημέρα έντεκα, κ.λπ. Έτσι την έβδομη πρόσφεραν επτά· και την τελευταία ημέρα, αν και ήταν η μεγάλη ημέρα της εορτής και εορταζόταν με ιερή σύναξη, έπρεπε να προσφέρουν μόνο ένα μοσχάρι· και ενώ τις άλλες ημέρες πρόσφεραν δύο κριάρια και δεκατέσσερα αρνιά, αυτή την ημέρα πρόσφεραν μόνο ένα κριάρι και επτά αρνιά. Τέτοια ήταν η θέληση του Νομοθέτη, και αυτό είναι αρκετός λόγος για τον νόμο. Μερικοί υποστηρίζουν ότι ο Θεός εδώ λάμβανε υπόψη την αδυναμία της σάρκας, η οποία είναι επιρρεπής να γογγύζει για το κόστος και την δαπάνη της θρησκείας· γι' αυτό διατάσσεται να μειώνεται όλο και περισσότερο, ώστε να μην παραπονιούνται σαν ο Θεός να τους έκανε να υπηρετούν με προσφορά, Ησ. μγ΄ 23. Ή έτσι υποδηλώνεται σε αυτούς ότι η νομική οικονομία θα παλιώσει και θα εξαφανιστεί τελικά· και το πλήθος των θυσιών τους θα τελειώσει σε μία μεγάλη θυσία, απείρως πιο άξια από όλες αυτές. Ήταν την τελευταία ημέρα της εορτής, αφού είχαν οριστεί όλες αυτές οι θυσίες, που ο Κύριος Ιησούς στάθηκε και φώναξε σε εκείνους που ακόμη διψούσαν για δικαιοσύνη (αισθανόμενοι την ανεπάρκεια αυτών των θυσιών να τους δικαιώσουν) να έρθουν σε Αυτόν και να πιουν, Ιωάν. ζ΄ 37. 5. Οι προσφορές σιτηρών και οι προσφορές σπονδών συνόδευαν όλες τις θυσίες, σύμφωνα με τον αριθμό τους, κατά τον καθορισμένο τρόπο. Όσο και αν υπάρχει σάρκα, δεν είναι γεύμα χωρίς ψωμί και ποτό, γι' αυτό αυτά δεν πρέπει ποτέ να παραλείπονται στο θυσιαστήριο του Θεού, που ήταν η τράπεζά Του. Δεν πρέπει να νομίζουμε ότι το να κάνουμε πολλά στη θρησκεία θα γίνει δεκτό αν δεν το κάνουμε καλά και κατά τον τρόπο που ο Θεός έχει ορίσει. 6. Κάθε ημέρα έπρεπε να προσφέρεται μία θυσία για αμαρτία, όπως παρατηρήσαμε στις άλλες εορτές. Οι ολοκαυτώσεις αίνου μας δεν μπορούν να γίνουν δεκτές από τον Θεό αν δεν έχουμε μερίδιο στη μεγάλη θυσία εξιλασμού που πρόσφερε ο Χριστός όταν για εμάς έγινε ο Ίδιος θυσία για αμαρτία. 7. Ακόμη και όταν προσφέρονταν όλες αυτές οι θυσίες, η συνεχής ολοκαύτωση δεν έπρεπε να παραλείπεται ούτε το πρωί ούτε το βράδυ, αλλά κάθε ημέρα αυτή έπρεπε να προσφέρεται πρώτα το πρωί και τελευταία το βράδυ. Καμία έκτακτη υπηρεσία δεν πρέπει να παραμερίζει τις τακτικές μας λατρείες. 8. Αν και όλες αυτές οι θυσίες απαιτούνταν να προσφέρονται από το σώμα της συναγωγής, με κοινή δαπάνη, όμως, εκτός από αυτές, ιδιαίτερα πρόσωπα έπρεπε να δοξάζουν τον Θεό με τους όρκους και τις εκούσιες προσφορές τους, εδ. 39. Όταν ο Θεός πρόσταξε ότι αυτό πρέπει να κάνουν, άφησε χώρο για τη γενναιοδωρία της ευλάβειάς τους, πολύ περισσότερα μπορούσαν να κάνουν, όχι εφευρίσκοντας άλλες λατρείες, αλλά αφθονώντας σε αυτές, όπως Β΄ Χρον. λ΄ 23, 24. Μεγάλες οδηγίες είχαν δοθεί στον Λευιτικόν σχετικά με τις προσφορές κάθε είδους που έπρεπε να φέρνουν ιδιαίτερα πρόσωπα σύμφωνα με τις προνοίες του Θεού γι' αυτούς και τις χάριτες του Θεού σε αυτούς. Αν και κάθε Ισραηλίτης είχε μερίδιο σε αυτές τις κοινές θυσίες, δεν πρέπει να νομίζει ότι αυτές θα εξυπηρετήσουν αντί των όρκων και των εκουσίων προσφορών του. Έτσι η προσευχή των λειτουργών μας μαζί μας και για εμάς δεν θα μας απαλλάξει από το να προσευχόμαστε για τον εαυτό μας. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στους κανονισμούς σχετικά με τους όρκους στο κεφάλαιο 30. 1. Η περίπτωση που υποτίθεται είναι ότι ένα πρόσωπο τάζει όρκο στον Κύριο, κάνοντας τον Θεό μέρος στην υπόσχεση και σχεδιάζοντας την τιμή και τη δόξα Του σε αυτό. Το αντικείμενο του όρκου υποτίθεται ότι είναι κάτι νόμιμο· κανείς δεν μπορεί να δεσμευτεί από την ίδια του την υπόσχεση να κάνει αυτό που του απαγορεύεται ήδη από τη θεία εντολή. Ωστόσο υποτίθεται ότι είναι κάτι που, σε τέτοια μέτρα και βαθμούς, δεν ήταν αναγκαίο καθήκον πριν από τον όρκο. Ένα πρόσωπο μπορούσε να τάξει να φέρει τέτοιες και τέτοιες θυσίες σε ορισμένους χρόνους, να δώσει τέτοιο και τέτοιο ποσό ή τέτοια αναλογία σε ελεημοσύνη, να απέχει από τέτοια φαγητά και ποτά που ο νόμος επέτρεπε, να νηστεύει και να θλίβει την ψυχή (που καθορίζεται εδ. 13) σε άλλους χρόνους εκτός από την ημέρα του εξιλασμού. Και πολλοί παρόμοιοι όρκοι μπορούσαν να γίνουν σε έκτακτη θέρμη ιερού ζήλου, σε ταπείνωση για κάποια αμαρτία που διαπράχθηκε ή για την πρόληψη αμαρτίας, στην επιδίωξη κάποιας ελεημοσύνης που επιθυμείται ή σε ευγνωμοσύνη για κάποια ελεημοσύνη που λήφθηκε. Είναι μεγάλης ωφέλειας να γίνονται τέτοιοι όρκοι, εφόσον γίνονται με ειλικρίνεια και με τη δέουσα προσοχή. Οι όρκοι (λένε οι Ιουδαίοι διδάσκαλοι) είναι ο φράχτης του χωρισμού, δηλαδή ένα φράγμα για τη θρησκεία. Εκείνος που τάζει λέγεται εδώ ότι δεσμεύει την ψυχή του με δεσμό. Είναι όρκος προς τον Θεό, ο οποίος είναι πνεύμα, και σε Αυτόν η ψυχή, με όλες τις δυνάμεις της, πρέπει να δεσμευτεί. Μια υπόσχεση προς άνθρωπο είναι δεσμός πάνω στην περιουσία, αλλά μια υπόσχεση προς τον Θεό είναι δεσμός πάνω στην ψυχή. Οι μυστηριακοί μας όρκοι, με τους οποίους δεσμευόμαστε σε όχι περισσότερα από ό,τι ήταν προηγουμένως καθήκον μας, και τους οποίους ούτε πατέρας ούτε σύζυγος μπορεί να ακυρώσει, είναι δεσμοί πάνω στην ψυχή, και με αυτούς πρέπει να αισθανόμαστε δεσμευμένοι μακριά από κάθε αμαρτία και δεσμευμένοι σε όλο το θέλημα του Θεού. Οι περιστασιακοί μας όρκοι σχετικά με αυτό που προηγουμένως ήταν στη δική μας εξουσία (Πράξ. ε΄ 4), όταν γίνονται, είναι επίσης δεσμοί πάνω στην ψυχή. 2. Η εντολή που δίνεται είναι ότι αυτοί οι όρκοι πρέπει να εκτελούνται συνειδητά· Δεν θα παραβεί τον λόγο του, αν και αργότερα μπορεί να αλλάξει γνώμη, αλλά θα κάνει σύμφωνα με ό,τι είπε. Περιθώριο, Δεν θα βεβηλώσει τον λόγο του. Το να τάζει είναι διάταξη του Θεού· αν τάξουμε με υποκρισία βεβηλώνουμε αυτήν την διάταξη· είναι σαφώς καθορισμένο, Καλύτερα να μην τάξει κανείς παρά να τάξει και να μην πληρώσει, Εκκλ. ε΄ 5. Μην πλανάστε, ο Θεός δεν εμπαίζεται. Οι υποσχέσεις Του προς εμάς είναι ναι και αμήν, ας μην είναι οι δικές μας προς Αυτόν ναι και όχι.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στις συνέπειες για την τάξη του οίκου. ΙΙ. Η περίπτωση της συζύγου είναι πολύ παρόμοια. Όσον αφορά μια γυναίκα που είναι χήρα ή διαζευγμένη, δεν έχει ούτε πατέρα ούτε σύζυγο να την ελέγχει, ώστε, όποιους όρκους και αν δεσμεύσει την ψυχή της, θα ισχύουν εναντίον της (εδ. 9), είναι σε κίνδυνο αν υποχωρήσει· αλλά μια σύζυγος, που δεν έχει τίποτα που μπορεί αυστηρά να ονομάσει δικό της, παρά μόνο με την άδεια του συζύγου της, δεν μπορεί, χωρίς αυτό, να κάνει κανέναν τέτοιο όρκο. 1. Ο νόμος είναι σαφής στην περίπτωση συζύγου που παραμένει τόσο καιρό μετά τον όρκο. Αν ο σύζυγός της επιτρέψει τον όρκο της, έστω και μόνο με σιωπή, πρέπει να ισχύει, εδ. 6, 7. Αν τον απαγορεύσει, αφού η υποχρέωσή της σε αυτό που είχε τάξει προέκυψε καθαρά από τη δική της πράξη, και όχι από κάποια προηγούμενη εντολή του Θεού, η υποχρέωσή της προς τον σύζυγό της θα υπερισχύσει αυτής, διότι σε αυτόν πρέπει να είναι υποταγμένη ως προς τον Κύριο· και τώρα απέχει τόσο πολύ από το να είναι καθήκον της να εκπληρώσει τον όρκο της, ώστε θα ήταν αμαρτία της να παρακούσει τον σύζυγό της, του οποίου τη συγκατάθεση ίσως έπρεπε να είχε ζητήσει πριν κάνει τον όρκο· επομένως χρειάζεται συγχώρεση, εδ. 8. 2. Ο νόμος είναι ο ίδιος στην περίπτωση συζύγου που σύντομα μετά γίνεται χήρα, ή αποπέμπεται. Αν και, αν επιστρέψει στον οίκο του πατέρα της, δεν έρχεται επομένως πάλι υπό την εξουσία του ώστε αυτός να έχει δύναμη να ακυρώσει τους όρκους της (εδ. 9), όμως αν ο όρκος έγινε ενώ ήταν στον οίκο του συζύγου της, και ο σύζυγός της τον απαγόρευσε, έγινε άκυρος και χωρίς ισχύ για πάντα, και δεν επιστρέφει υπό τον νόμο του όρκου της όταν απαλλάσσεται από τον νόμο του συζύγου της. Αυτό φαίνεται να είναι η διακριτή έννοια των εδ. 10-14, που διαφορετικά θα ήταν μόνο επανάληψη των εδ. 6-8. Αλλά προστίθεται (εδ. 15) ότι, αν ο σύζυγος ακυρώσει τους όρκους της συζύγου του, θα φέρει την ανομία της· δηλαδή, αν το πράγμα που είχε τάξει ήταν πραγματικά καλό, για την τιμή του Θεού και την ευημερία της ίδιας της ψυχής της, και ο σύζυγος το απαγόρευσε από φιλαργυρία, ή από ιδιοτροπία, ή για να δείξει την εξουσία του, αν και απαλλάσσεται από την υποχρέωση του όρκου της, όμως αυτός θα έχει πολλά να απολογηθεί. Τώρα εδώ είναι πολύ παρατηρήσιμο πώς προσεκτικά ο θείος νόμος φροντίζει για την καλή τάξη των οικογενειών, και διατηρεί την εξουσία των ανώτερων συγγενών, και το καθήκον και τον σεβασμό των κατώτερων. Είναι πρέπον κάθε άνθρωπος να άρχει στον οίκο του, και να έχει τη σύζυγο και τα τέκνα του σε υποταγή με κάθε σεμνότητα· και μάλλον παρά να σπάσει αυτός ο μεγάλος κανόνας, ή να δοθεί οποιαδήποτε ενθάρρυνση σε κατώτερες σχέσεις να σπάσουν αυτούς τους δεσμούς, ο Θεός ο Ίδιος θα παραιτούνταν από το δικαίωμά Του, και θα απελευθέρωνε τις υποχρεώσεις ακόμη και ενός επίσημου όρκου· τόσο πολύ η θρησκεία ενισχύει τους δεσμούς όλων των σχέσεων, και εξασφαλίζει την ευημερία όλων των κοινωνιών, ώστε σε αυτήν οι οικογένειες της γης ευλογούνται.
Απαντήστε

Απόκριση

Σε ποια σημεία της τωρινής σας περιόδου μπορεί ο Θεός να σας προσκαλεί να ανανεώσετε έναν ρυθμό λατρείας που έχει αραιώσει; Πώς οι όρκοι που έχετε κάνει ενώπιον του Κυρίου διαμορφώνουν ακόμη τις καθημερινές σας επιλογές; Με ποιους τρόπους μπορείτε να τιμάτε καλύτερα τις θεοδομένες αρχές στη ζωή σας ενώ παραμένετε πιστοί στις δεσμεύσεις σας προς Αυτόν;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, ευχαριστούμε Σε για τα σαφή πρότυπα λατρείας και το βάρος των ιερών υποσχέσεων που διατηρούνται στον Λόγο Σου. Δίδαξέ μας να πλησιάζουμε το θυσιαστήριό Σου με χαρά και σεβασμό, ποτέ να μην αντιμετωπίζουμε ελαφρά τους όρκους που λέμε ενώπιόν Σου. Ενίσχυσε τις οικογένειες να περπατούν σε τακτοποιημένη αγάπη και αμοιβαία τιμή, ώστε κάθε οίκος να αντανακλά την πιστότητά Σου. Ας γίνουν οι ζωές μας ζωντανές προσφορές που Σε ευαρεστούν, προσφερόμενες μόνο με τη δύναμη του Χριστού. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →