← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν

Λευιτικό 25-26 — με τον Whedon

Λευιτικόν 25-26Σχόλια του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη20 λεπ
Άνοιγμα
Στο πνεύμα της ιερότητας του Γουέσλεϊ και της διαρκούς μαρτυρίας της Μεθοδιστικής Επισκοπικής διδασκαλίας, στρεφόμαστε σήμερα στο «Σχολιασμό της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης» του Daniel D. Whedon. Η προσεκτική του έκθεση του Λευιτικού 25-26 ανοίγει τα ιερά καταστατικά της σαββατιαίας ανάπαυσης, της ελευθερίας του Ιωβηλαίου και της απολύτρωσης γης και προσώπων. Με μια αρμινιανή εμπιστοσύνη στην ηθική διακυβέρνηση του Θεού, ο Whedon δείχνει πώς αυτοί οι αρχαίοι νόμοι περιορίζουν την απληστία, προστατεύουν τους ευάλωτους και προεικονίζουν το ευαγγέλιο της χάριτος. Είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε τον Μωυσή να καθοδηγήσει την ανάγνωσή μας και να επιταχύνει την υπακοή μας.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές προετοιμασμένες με προσευχή, ας διαβάσουμε τώρα τα κεφάλαια 25 και 26 του Λευιτικού. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη κλήση στην αγιότητα που εφαρμόζεται στον χρόνο, την ιδιοκτησία και τις ανθρώπινες σχέσεις. Σημειώστε τις διατάξεις για τη σαββατιαία ανάπαυση, τον ήχο της σάλπιγγας του Ιωβηλαίου και τις επίσημες προειδοποιήσεις που κλείνουν την ενότητα. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στον λόγο να ερευνήσει τη συνείδηση και να αφυπνίσει την ελπίδα στον Λυτρωτή που διακηρύσσει ελευθερία στους αιχμαλώτους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Whedon αρχίζει την έκθεσή του για το σαββατιαίο έτος προσέχοντας το εδάφιο 2. Εδάφιο 2. ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΙΑΙΟ ΕΤΟΣ, Λευιτικό 25:1-7. 2. Η γη να τηρεί σάββατο. Κυριολεκτικά, να αναπαύεται σάββατο. Το έδαφος έπρεπε να παραμείνει ακαλλιέργητο. Ως εκ τούτου, αυτός ο νόμος δεν ήταν εφαρμόσιμος στη ζωή του Ισραήλ στην έρημο, όπου δεν υπήρχε καλλιέργεια. Δεν πρέπει να περιοριζόμαστε στην κυριολεξία του κειμένου και να επιμένουμε ότι το πρώτο έτος στη Χαναάν πρέπει να ήταν σαββατιαίο. Η γη δεν δόθηκε σωστά παρά μόνο όταν κατακτήθηκε. Ως εκ τούτου, οι καλύτερες εβραϊκές αρχές διδάσκουν ότι αυτός ο νόμος έγινε υποχρεωτικός δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη είσοδο στην Υποσχεμένη Γη, επτά χρόνια καταναλώθηκαν στην κατάκτηση και άλλα επτά στην κατανομή. Στη συνέχεια αναπτύσσει τις διατάξεις του έτους του Ιωβηλαίου. Εδάφια 8-55. ΤΟ ΕΤΟΣ ΤΟΥ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ, Λευιτικό 25:8-55. Δύο φορές κάθε αιώνα συνέβαινε ένα έτος ανανέωσης και αποκατάστασης, κατά το οποίο όλες οι γαίες που είχαν αποξενωθεί επέστρεφαν στις οικογένειες εκείνων στους οποίους είχαν αρχικά κατανεμηθεί από τον Ιησού του Ναυή· όλοι οι δούλοι εβραϊκής καταγωγής απελευθερώνονταν, και, σύμφωνα με τον Ιώσηπο, όλα τα χρέη που οφείλονταν από έναν Ισραηλίτη σε έναν άλλο διαγράφονταν, όπως και όλα τα χρέη που οφείλονταν από έναν Ισραηλίτη σε έναν άλλο κατά το σαββατιαίο έτος (Δευτερονόμιο 15:1-2), ένα στοιχείο που παραλείπεται στην πλήρη περιγραφή του Ιωβηλαίου από τον Φίλωνα, και αρνείται κατηγορηματικά από τον Μαϊμονίδη και τη Μισνά, αν και η αναφορά της τελευταίας στο Ιωβηλαίο αρνείται από την Εγκυκλοπαίδεια του Kitto. Δεν ορίστηκαν ειδικές θυσίες, ούτε καν η ανάγνωση του νόμου στον λαό, όπως στο σαββατιαίο έτος. Είναι αδύνατο για εμάς να συλλάβουμε τη γενική έκρηξη χαράς που ευφραίνει όλη τη γη όταν οι δούλοι γεύτηκαν ξανά τις γλυκύτητες της ελευθερίας και επέστρεψαν στις πατρογονικές τους κτήσεις, στις οικογένειές τους και στους τάφους των προγόνων τους. 'Μάταια ο ύπνος θα τους καλούσε σε ανάπαυση· οι καρδιές τους θα ήταν πολύ γεμάτες για να νιώσουν την κόπωση της φύσης· και η νύχτα θα περνούσε με ευγνωμοσύνη και έπαινο. Τι ζωντανό έμβλημα του Ευαγγελίου του Χριστού, το οποίο απευθύνεται ιδιαιτέρως στους φτωχούς!' Bush. Δεν γίνεται καμία αναφορά στο Ιωβηλαίο στο βιβλίο του Δευτερονομίου, και η μόνη άλλη αναφορά σε αυτό στην Πεντάτευχο είναι αρκετά συμπτωματική, στην έκκληση της φυλής του Μανασσή για κάποια νομική ρύθμιση κατά της αποξένωσης των γαιών τους από κληρονόμους που παντρεύονταν εκτός της φυλής τους. Αριθμοί 36:4. Ο Whedon προχωρά στην ανακήρυξη της ελευθερίας στο πεντηκοστό έτος. Εδάφιο 10. 10. Το πεντηκοστό έτος έπρεπε να αφιερωθεί σε συγκεκριμένους σκοπούς, να είναι όχι μόνο ένα έτος ανάπαυσης αλλά και απελευθέρωσης και αποκατάστασης. Για να αποφευχθεί η δυσκολία δύο διαδοχικών ετών ανάπαυσης για το έδαφος και αδράνειας για τον λαό, έχει επιδειχθεί μεγάλη εφευρετικότητα στην προσπάθεια να αποδειχθεί ότι το πεντηκοστό σημαίνει το σαρανταεννιάτο! Προτιμούμε να αφήσουμε μια σαφή, αδιαμφισβήτητη δήλωση, που δεν περιλαμβάνει καμία ασυνέπεια ούτε φυσική αδυναμία, να παραμείνει όπως γράφτηκε από τον Μωυσή. Έτσι, το Ιωβηλαίο ήταν αυστηρά ένα πεντηκοστιανό έτος, έχοντας την ίδια σχέση με τα προηγούμενα επτά σαββατιαία έτη όπως η ημέρα της Πεντηκοστής με τις επτά ημέρες του Σαββάτου· ουσιαστικά η ίδια φόρμουλα χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση. Βλέπε Λευιτικό 23:15-16. Διακηρύξτε ελευθερία… σε όλους Όχι μόνο σε όλους τους Εβραίους, αλλά 'σε όλους που κατοικούν σε αυτήν', δηλαδή, στη γη. Η μόνη εξαίρεση μπορεί να ήταν αυτοί που πωλήθηκαν για κλοπή, αλλά ακόμη και αυτή η τάξη δεν εξαιρείται στον νόμο. Βλέπε καταληκτική σημείωση, (2.) Στη συνέχεια αναφέρεται στην αιώνια απολύτρωση της γης. Εδάφιο 23. ΤΟ ΕΤΟΣ ΤΟΥ ΙΩΒΗΛΑΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ, Λευιτικό 25:23-28. 23. Η γη δεν θα πωλείται για πάντα. Μόνο η επικαρπία μπορούσε να πωληθεί. Στα συμβόλαια μεταβίβασης δεν υπήρχε η φράση 'σε αυτόν και στους κληρονόμους του για πάντα'. Μετά από μια ίση κατανομή της γης στην αρχή, αυτό είναι μια ελεήμων διασφάλιση έναντι καταπιεστικών μονοπωλίων και μια πρόβλεψη για να εξασφαλιστεί στην οικογένεια μια αιώνια κληρονομιά. Για να επιτευχθεί η αποκατάσταση όλων των γαιών δύο φορές κάθε αιώνα στην οικογένεια στην οποία είχε αρχικά κατανεμηθεί από τον Ιησού του Ναυή, απαιτούνταν η μέγιστη προσοχή στη διατήρηση των γενεαλογικών αρχείων κάθε φυλής και οικογένειας. Με αυτόν τον τρόπο παρεχόταν απόδειξη της ακριβούς καταγωγής του Μεσσία σε εκπλήρωση των προφητειών, απόδειξη που ήταν ανέφικτη για κάθε Εβραίο από την καταστροφή αυτών των αρχείων στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Διότι η γη είναι δική μου. Ο Ιεχωβά κατείχε την πλήρη κυριότητα της Χαναάν. Ως εκ τούτου, δικαιολογείται στην εκδίωξη των μη πληρωτών ενοικιαστών, πρώτα των Χαναναίων, μετά των Ισραηλιτών. Για περαιτέρω δικαιολόγηση της εξόντωσης των Χαναναίων, βλέπε Ιησούς του Ναυή 6:21, σημείωση. Διότι είστε ξένοι. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ξένοι, κάτοικοι της γης, δεν μπορούσαν να αποκτήσουν ούτε προσωρινό τίτλο στο έδαφος. Βλέπε Λευιτικό 23:22, σημείωση.
Σκεφτείτε
Ο Whedon καταλήγει απεικονίζοντας τον συγγενή-λυτρωτή ως τύπο του Χριστού. Εδάφιο 25. 25. Οποιοσδήποτε συγγενής του. Ο Kranold παρατηρεί ότι δεν υπάρχει καμία καταγραφή του goel να ασκεί ποτέ το δικαίωμά του παρά μόνο μετά τον θάνατο εκείνου που πούλησε το χωράφι. Αλλά αυτό δεν αναιρεί το δικαίωμά του να το εξαγοράσει κατά τη διάρκεια της ζωής του φτωχού πωλητή. 'Το πρόσωπο που κατείχε αυτό το αξίωμα ήταν μια ζωντανή μορφή του Χριστού, ο οποίος ανέλαβε την ανθρώπινη φύση μας για να γίνει ο συγγενής-λυτρωτής μας, οστό από τα οστά μας και σάρκα από τη σάρκα μας, και σε σχέση με τον οποίο λέγεται, 'Ο Λυτρωτής θα έρθει από τη Σιών.' Αυτός με τα πάθη και τον θάνατό του έφερε πίσω στον άνθρωπο εκείνη την κληρονομιά που είχε χαθεί λόγω της αμαρτίας.' Bush. Πώς αυτό βαθαίνει τη σημασία εκείνων των λόγων του Ησαΐα, του ευαγγελικού προφήτη, που παρατέθηκαν από τον Σωτήρα μας στη συναγωγή της Ναζαρέτ, 'Το Πνεύμα Κυρίου είναι επ' εμέ, διότι με έχρισε να κηρύξω ευαγγέλιο στους πτωχούς· με απέστειλε να θεραπεύσω τους συντετριμμένους την καρδία, να κηρύξω απελευθέρωση στους αιχμαλώτους και ανάκτηση όρασης στους τυφλούς, να θέσω σε ελευθερία τους τεθλασμένους, να κηρύξω το ευπρόσδεκτο έτος του Κυρίου. Σήμερα εκπληρώθηκε αυτή η Γραφή στα αυτιά σας.' Τέλος, αναλογίζεται τον ήπιο χαρακτήρα της μωσαϊκής δουλείας. Δικαίως χαρακτηρίζει τη νομοθεσία της Παλαιάς Διαθήκης ως 'έναν κώδικα νόμων, η ευεργεσία του οποίου είναι εξίσου απρόσιτη από οποιονδήποτε κώδικα, και λιγότερο από οποιονδήποτε ανατολικό κώδικα, που δεν παράχθηκε υπό την επίδραση του Χριστιανισμού'. Ο σκοπός δεν ήταν να μεταμορφώσει την κοινωνία με ένα θαύμα. Αυτή δεν είναι η μέθοδος του Θεού, η οποία στοχεύει να περιορίσει, να μεταρρυθμίσει και τελικά να σαρώσει τις ήδη υπάρχουσες κακές χρήσεις. Όταν γεννήθηκε ο Μωυσής, η δουλεία ήταν καθολική. Όλοι οι πόλεμοι κατέληγαν είτε σε μαζική σφαγή των κατακτημένων πόλεων είτε σε μαζική δουλεία. Η δουλεία της Βίβλου ήταν του πιο ήπιου τύπου. Ήταν οικιακή· ο υπηρέτης ήταν μέλος της οικογένειας, σύντροφος του κυρίου του, οπλισμένος για την άμυνά του (Γένεση 14:14) και μοιραζόταν τα θρησκευτικά του προνόμια, λατρεύοντας τον Θεό του και αναπαυόμενος το Σάββατο. Η ζωή και τα μέλη προστατεύονταν από τους μωσαϊκούς νόμους, οι οποίοι απαγόρευαν την αυστηρή εξουσία του κυρίου.
Απαντήστε
1. Πώς ο ρυθμός του Σαββάτου και του Ιωβηλαίου μας καλεί να εμπιστευτούμε την πρόνοια του Θεού αντί για τη δική μας συσσώρευση; 2. Με ποιους τρόπους η προστασία των ευάλωτων από τον νόμο αμφισβητεί τις σημερινές μας οικονομικές συνήθειες; 3. Πού βλέπουμε το ευαγγέλιο του Χριστού να εκπληρώνει την ελευθερία που διακηρύχθηκε στο Ιωβηλαίο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ευλογημένε Θεέ, του οποίου η αγιότητα διατάσσει τόσο τον χρόνο όσο και την κληρονομιά, σε ευχαριστούμε για τη σοφία που διατηρήθηκε στο σχολιασμό του δούλου σου Whedon. Χάρισέ μας τη χάρη να δεχτούμε την σαββατιαία ανάπαυση που έχεις ορίσει και να διακηρύξουμε την ελευθερία όπου παραμένει η καταπίεση. Είθε η σάλπιγγα του Ιωβηλαίου να αντηχεί στις καρδιές μας μέχρι να πέσει κάθε αλυσίδα και να αποκατασταθεί κάθε κληρονομιά εν Χριστώ. Ενδυνάμωσέ μας να ζούμε ως λυτρωμένοι άνθρωποι που σε φοβούνται στην αγορά και αγαπούν τον πλησίον μας όπως τον εαυτό μας. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, ο οποίος ελευθερώνει τους αιχμαλώτους. Αμήν.

Σχόλια του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →