Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς
Λουκάς 17 — με τον Maclaren
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Οι κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν προσφέρουν διαχρονικούς στοχασμούς στο Ευαγγέλιο του Λουκά. Σε αυτό το μάθημα που αντλείται από το κεφάλαιο 17, ο Μακλάρεν μας καθοδηγεί μέσα από το αίτημα των μαθητών για μεγαλύτερη πίστη και την εκπληκτική απάντηση που δίνει ο Ιησούς. Η προσεκτική του έκθεση αποκαλύπτει τόσο τις αυστηρές απαιτήσεις της μαθητείας όσο και τη βαθύτερη χάρη που την υποστηρίζει. Καθώς ακολουθούμε τη σκέψη του, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας υποθέσεις σχετικά με την υπηρεσία, την ανταμοιβή και την ευγνωμοσύνη. Τα λόγια του Μακλάρεν μας βοηθούν να δούμε πώς η πίστη μεγαλώνει όχι με αυτοεπιβεβαίωση αλλά με ταπεινή εξάρτηση από τον Κύριο που μας καλεί δικούς Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 17 του Λουκά. Αφήστε τα λόγια του Ιησού να εγκατασταθούν στην καρδιά σας καθώς παρατηρείτε την αλληλεπίδραση μεταξύ πίστης, καθήκοντος, θεραπείας και ευχαριστίας. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στην αφήγηση των δέκα λεπρών και στις γύρω διδασκαλίες να μιλήσουν. Προσέξτε πού το κείμενο σας προκαλεί ή σας παρηγορεί σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά αντιμετωπίζοντας τις δύο δυσκολίες που παρουσιάζει το απόσπασμα.
Υπάρχουν δύο δυσκολίες σχετικά με αυτά τα λόγια. Η μία είναι η φαινομενική πλήρης έλλειψη σύνδεσης με ό,τι προηγείται, δηλαδή την προσευχή των μαθητών 'Κύριε, αύξησε την πίστη μας', και η άλλη είναι η σκληρότητα και η αυστηρότητα του τόνου που τα χαρακτηρίζει, καθώς και η άποψη της λιγότερο ελκυστικής πλευράς της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό που προβάλλεται σε αυτά. Πρέπει να είναι πολύ αγενής αφέντης αυτός που δεν λέει ποτέ 'Ευχαριστώ', όσο πιστή κι αν είναι η υπακοή του υπηρέτη του. Και πρέπει να είναι πολύ αδιάκριτος αφέντης αυτός που έχει μόνο ένα άλλο είδος καθήκοντος να βάλει στους ώμους του υπηρέτη που έχει έρθει μέσα μετά από μια μακρά ημέρα οργώματος και ταΐσματος ζώων. Ίσως, όμως, η μία δυσκολία καθαρίζει την άλλη, και αν κρατήσουμε σταθερά τη σκέψη ότι τα λόγια του κειμένου μου, και εκείνα που συνδέονται με αυτά, είναι απάντηση στην προσευχή 'Κύριε, αύξησε την πίστη μας', τα αυστηρά και κάπως απωθητικά χαρακτηριστικά των λόγων μπορεί να αλλάξουν κάπως.Ο Μακλάρεν εξετάζει στη συνέχεια τον πυρήνα της χάρης που κρύβεται μέσα στα αυστηρά λόγια.
II. Τώρα, όλα όσα είπα μπορεί να ακούγονται πολύ σκληρά. Ας κάνουμε ένα δεύτερο βήμα και ας προσπαθήσουμε να βρούμε τον πυρήνα της χάρης στο σκληρό περίβλημα.Ο Μακλάρεν δείχνει στη συνέχεια πώς αυτή η διδασκαλία ενισχύει την πίστη αφαιρώντας την αυτοπεποίθηση.
Τι υπάρχει σε αυτή τη διδασκαλία για τον δούλο και τον αφέντη του, και το έργο του δούλου, και την ασυμβατότητα της έννοιας της ανταμοιβής με την υπηρεσία του δούλου, που βοηθά στην ενίσχυση της πίστης; Υπάρχει αυτό ότι αυτή η διδασκαλία καταπνίγει κάθε ίχνος αυτοπεποίθησης, και αν την δεχτούμε και ζήσουμε με αυτήν, μας κάνει όλους να αισθανόμαστε ότι στεκόμαστε ενώπιον του Θεού, ό,τι κι αν ήταν τα έργα υπηρεσίας μας, χωρίς αξιώσεις που προκύπτουν από οποιαδήποτε αρετή ή δικαιοσύνη δική μας. Ερχόμαστε με άδεια χέρια. Αν ο υπηρέτης που έχει κάνει όλα όσα διατάχθηκαν έχει ακόμα να πει 'Δεν μπορώ να ζητήσω τίποτα από Σένα, επειδή το έκανα, γιατί ήταν όλο στη γραμμή του καθήκοντός μου', τι να πούμε εμείς, που έχουμε κάνει τόσο λίγο από όσα διατάχθηκαν και τόσο πολύ από όσα απαγορεύτηκαν;
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Μακλάρεν τελικά υψώνει την άποψη στην ανώτερη σχέση των υιών παρά των δούλων.
Έχω πει, με ίσως μάταιη επανάληψη, ότι τα λόγια του κειμένου μας και του συμφραζομένου δεν εξαντλούν όλη την αλήθεια της σχέσης του ανθρώπου με τον Θεό. Εξαντλούν την αλήθεια της σχέσης του Θεού με οποιονδήποτε άνθρωπο που δεν έχει πίστη στην καρδιά του, επειδή ένας τέτοιος άνθρωπος είναι δούλος με την χειρότερη έννοια, και οποιαδήποτε υπακοή που αποδίδει στο θέλημα του Θεού εξωτερικά είναι υπακοή απρόθυμου θελήματος, και είναι σκληρή και αυστηρή, και δεν έχει τέλος, και δεν έχει καλό από αυτήν. Αλλά αν δεχτούμε τη θέση, και αναγνωρίσουμε τη δική μας αδυναμία και έλλειψη αξίας, και πούμε ταπεινά 'Όχι με έργα δικαιοσύνης που κάναμε, αλλά με το έλεός Του μας σώζει', τότε ερχόμαστε σε έναν ευρύ τόπο. Η σχέση αφέντη και δούλου δεν καλύπτει τότε όλο το έδαφος. 'Από εδώ και πέρα, δεν σας καλώ δούλους, αλλά φίλους'. Και όταν ο κουρασμένος δούλος έρχεται στο σπίτι, το νέο έργο δεν είναι νέο βάρος, γιατί είναι υιός καθώς και δούλος. αλλά το έργο είναι χαρά, και είναι χαρά να έχει κάτι περισσότερο να κάνει για τον Πατέρα του. Αν η υπηρεσία μας είναι υπηρεσία υιών, γλυκαμένη από αγάπη, τότε θα υπάρχει άφθονη ευχαριστία από τον Πατέρα, που δεν είναι μόνο ιδιοκτήτης μας, αλλά και εραστής μας.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας αισθάνεστε την κλήση για συνεχιζόμενη υπηρεσία ακόμα και μετά από πιστή προσπάθεια; Πώς μπορεί η αναγνώριση της έλλειψης αξίωσής σας ενώπιον του Θεού να βαθύνει πραγματικά την εμπιστοσύνη σας σε Αυτόν; Με ποιους τρόπους μπορεί η ευγνωμοσύνη να γίνει η καθημερινή σας απόκριση στο έλεος που έχετε λάβει;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ελεήμων Κύριε, ερχόμαστε ενώπιόν Σου αναγνωρίζοντας ότι όλα όσα έχουμε είναι από το χέρι Σου. Αύξησε την πίστη μας ώστε να υπηρετούμε χωρίς να απαιτούμε ανταμοιβή και να δίνουμε ευχαριστίες χωρίς να ξεχνάμε τον Δότη. Δίδαξέ μας να αναπαυόμαστε όχι στη δική μας υπακοή αλλά μόνο στο έλεός Σου. Ας σημαδεύει η ευγνωμοσύνη τις ημέρες μας και ας μας φέρνει πάντα πιο κοντά στην καρδιά του Χριστού, που μας υπηρετεί ακόμα και τώρα. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →