Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Κριτές
Κριταί 17-18 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ ανοίγει ένα παράθυρο στα ταραγμένα χρόνια μετά τον Ιησού, όταν ο εκλεκτός λαός παρασύρθηκε σε ιδιωτικά ιερά και δανεισμένες ιερωσύνες. Αυτά τα κεφάλαια εκθέτουν την ήσυχη αναρχία που ακολουθεί όταν κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που φαίνεται σωστό στα μάτια του. Μέσα από τον Χέιντοκ βλέπουμε πόσο γρήγορα η ευλάβεια μπορεί να γλιστρήσει σε δεισιδαιμονία και πώς η φυλή του Δαν ζήτησε ασφάλεια μακριά από το διορισμένο από τον Κύριο ιερό. Το σχόλιο συγκεντρώνει τη μαρτυρία των αρχαίων ερμηνευτών για να δείξει τόσο το ιστορικό πλαίσιο όσο και την πνευματική προειδοποίηση. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να εξετάσουμε την δική μας πιστότητα στην μία αληθινή λατρεία που καθιερώθηκε από τον Χριστό στην Εκκλησία Του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τα δέκατο έβδομο και δέκατο όγδοο κεφάλαια των Κριτών και διαβάστε τα αργά με πνεύμα προσευχής. Προσέξτε το οικιακό είδωλο τον μισθωτό Λευίτη και τη φυλή που απομακρύνει και τα δύο. Αφήστε το ιερό κείμενο να μιλήσει πρώτα έπειτα επιστρέψτε στο Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ για φως στις λεπτομέρειες που ο εμπνευσμένος συγγραφέας αφήνει ανέκφραστες.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιντοκ ξεκινά καθιερώνοντας τον ιστορικό χρονισμό αυτών των γεγονότων.
Σχόλιο Καθολικής Βίβλου Χέιντοκ Εκείνον τον καιρό δεν βρίσκεται στο Εβραϊκό ή στο Σεπτουαγίντα. Σημαίνει μόνο ότι το γεγονός που καταγράφεται συνέβη σε κάποια στιγμή την οποία ο ιερός συγγραφέας δεν προσδιορίζει. Θα συμπεραίναμε ότι οι ιστορίες που συμπληρώνουν το υπόλοιπο αυτού του βιβλίου πρέπει να τοποθετηθούν μετά τον θάνατο του Σαμψών εάν κάποια χωρία δεν μας προσδιόριζαν να επιτρέψουμε ότι η ορθή τάξη τους πρέπει να είναι αμέσως μετά τον θάνατο του Ιησού και των πρεσβυτέρων. Ο εγγονός του Μωυσή πρέπει σύμφωνα με την πρώτη υπόθεση να ήταν εξαιρετικά γέρων ενώ λέγεται ότι ήταν νέος άνδρας εδάφιο 7. Η φυλή του Δαν ήταν ακόμη στενοχωρημένη για χώρο κεφάλαιο ιη 1 κ.λπ. Ο Ιώσηπος ο οποίος παρέλειψε την ιστορία του Μιχά. Ο αναρχία επικρατούσε εκείνον τον καιρό ώστε δεν χρειάζεται να θαυμάζουμε βλέποντας τέτοια σύγχυση μεταξύ των Ισραηλιτών. Εφραίμ. Η χώρα ήταν ορεινή για εννέα μίλια.Σχετικά με την κατασκευή των ειδώλων το σχόλιο σημειώνει:
Θεός. Εβραϊκό πεσέλ ουμασέκα. Η λέξη πράγμα ίσως θα αντικαθίστατο εξίσου καλά καθώς όλοι δεν είναι πεπεισμένοι ότι η γυναίκα ήταν ένοχη ειδωλολατρίας. Το ίδιο σχήμα μπορούσε να είναι και γλυπτό και χυτό. Η εικόνα πρώτα σκαλιζόταν και έπειτα σκεπαζόταν με πλάκες χρυσού κ.λπ. στους αρχαιότερους χρόνους. Μπορεί να υπήρχαν δύο μορφές φτιαγμένες από τον Μιχά. Τα θεραφείμ δηλώνουν εικόνες που προλέγουν τι πρόκειται να συμβεί. Αλλά αυτό δεν ισχύει πάντοτε.Ο Χέιντοκ στη συνέχεια πραγματεύεται τον άτακτο διορισμό του ιερέα.
Ότι....είδωλα προστίθεται από τη Βουλγάτα. Ο άγιος Ιερώνυμος υποθέτει ότι το εφόδ δηλώνει όλα τα ιερατικά ενδύματα και τα θεραφείμ οτιδήποτε άλλο ήταν απαραίτητο για ιερατικές λειτουργίες. Ο Γκρότιος είναι της γνώμης ότι αυτά τα θεραφείμ ή χερουβείμ ονομάζονται ελοχίμ θεοί εδάφιο 5 και ότι το θυσιαστήριο οι λυχνοστάτες κ.λπ. προσδιορίζονται παραπάνω με οτιδήποτε έπρεπε να γίνει γλυπτό ή χυτό. Ο Μιχάς είχε σκοπό να αναπαραστήσει τη σκηνή με τα στολίδια της σε μικρογραφία. Με τα θεραφείμ μπορούσε να μιμηθεί τα ουρείμ κ.λπ. με δαπάνη διακοσίων σίκλων ενώ εννιακόσια μπορούσαν να διατεθούν για τα άλλα στολίδια. Πολλοί νομίζουν ότι επιθυμούσε να έχει οικιακούς θεούς όπως οι Λάρητες ή Πενάτες. Χέρι. Δηλαδή τον διόρισε και τον καθιέρωσε στο ιερατικό αξίωμα. Έθεσε στο χέρι του τις προσφορές που έπρεπε να κάνει όπως ήταν συνήθεια Έξοδος κη 41. Ιερέας αντίθετα προς κάθε τάξη. Η χρίση των χεριών του με λάδι που ορίζεται δεν μπορούσε να του δώσει καμία εξουσία.Το σχόλιο στη συνέχεια τοποθετεί τη μετανάστευση του Δαν μέσα στο ευρύτερο αφήγημα.
Σχόλιο Καθολικής Βίβλου Χέιντοκ Ημέρες μετά τον θάνατο του Ιησού και των πρεσβυτέρων. Η Δεββώρα μιλά για τη φυλή του Δαν ως εθισμένη στη ναυσιπλοΐα κεφάλαιο ε 17. Είχε τώρα κατακτήσει τους περισσότερους από τους εχθρούς που είχαν προηγουμένως αναγκάσει μερικούς να αναζητήσουν νέες εγκαταστάσεις όπως υπαινίσσεται Ιησούς ιθ. Οι λεπτομέρειες δίνονται εδώ αναλυτικά. Έλαβαν κ.λπ. Είχαν τα μερίδιά τους που τους είχαν αποδοθεί Ιησούς ιθ 40. Αλλά λόγω της δικής τους οκνηρίας κατείχαν ακόμη μόνο ένα μικρό μέρος του. Δες Κριτές α 34. Οι Προτεστάντες συμπληρώνουν όλη η κληρονομιά τους δεν είχε πέσει σε αυτούς ανάμεσα στις φυλές του Ισραήλ.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χέιντοκ θεωρεί δυνατή την αυτοεξαπάτηση στην θρησκευτική καινοτομία.
Καλόν. Ηλπίζεν ότι ο λαός θα ερχόταν και θα προσέφερεν τας προσφοράς του με περισσοτέραν ζέσιν, ώστε αυτός να αποκομίζη μεγαλυτέραν ωφέλειαν· ο αληθής χαρακτήρ των δεισιδαιμόνων φιλαργύρων, Α΄ Τιμοθέου στ΄ 5. (Καλμέτ) — Ούτος αφρόνως εκολάκευεν εαυτόν ότι ο Θεός θα ευαρεστείτο εις την ευσέβειάν του· αν και είχε πράξει τόσα πράγματα αντίθετα προς τον νόμον. (Μενοχίος) — Ούτω πολλοί σχηματίζουν θρησκείαν δι’ εαυτούς, και θα διεκδικούσαν ακόμη τον τίτλον των Χριστιανών. Αλλά ο κριτής θα τους αποδιώξη με το, Ουδέποτε εγνώρισα υμάς, Ματθαίον ζ΄ 23. Ούτοι νομίζουν ότι εάν πιστεύουν εις μερικά πράγματα (τα οποία ευαρεστούνται να ονομάζουν θεμελιώδη, αν και δεν δύνανται να συμφωνήσουν τι είναι αυτά) δύνανται να σχηματίσουν μίαν «αληθή Καθολικήν Εκκλησίαν» εκ πασών των αντιφατικών αιρέσεων αι οποίαι επροξένησαν τοσαύτην καταστροφήν εις τον κόσμον! Ίσως ο Μιχάς ούτω εξηπάτα εαυτόν με την ιδέαν ότι αι καινοτομίαι του δεν ήσαν θεμελιώδεις. Είναι μάλλον γελοίον να ακούη τις τον Ι. Ουέσλεϋ, και έναν πρόσφατον πολύ ασθενή υπερασπιστήν αυτού, (τον κ. Σλάκ,) αρνουμένους τον τίτλον του Χριστιανού εις τους Ρωμαιοκαθολικούς, ενώ τον προσφέρουν εις σχεδόν πάντα αιρετικόν. Αλλά οι αιρετικοί πράγματι δεν έχουν δικαίαν αξίωσιν επ’ αυτού. Βλέπε Αθανάσιον, κ.λπ.Τέλος, το σχόλιον αναλογίζεται τας διαρκείς συνεπείας διά την γενεάν του Λευίτου.
Είδωλον. Εβραϊκόν πασέλ. (Ουόρθιγκτον) — Η Σεπτουαγίντα του Γκράβε, «το γλυπτόν του Μιχά, και Ιωνάθαν ο υιός Γηρσάμ, του υιού Μανασσή». Το ρωμαϊκόν αντίγραφον παραλείπει «του Μιχά», αλλά διατηρεί τον Μανασσήν, ως αναγινώσκει το παρόν εβραϊκόν, αντί του Μωυσέως. (Χέιντοκ) — Υποπτεύεται ότι οι Ιουδαίοι έχουν εισαγάγει ν υπεράνω της λέξεως Μωσ[Μωυσής;], ώστε να μη γίνη γνωστόν ότι εγγονός του νομοθέτου των είχε διαπράξει τοιαύτην ασέβειαν. Δεν ετόλμησαν, όμως, να θέσουν το γράμμα εις την ιδίαν τάξιν με τα άλλα, αλλά το ανέστειλαν, (Καλμέτ) ως ύποπτον, λέγει ο Μιχαέλις. Ο Αβεντάνα αφηγείται ότι υπό (ή επί) της αυθεντίας των αρχαίων, τούτο το νουν προστέθη εκ της τιμής του Μωυσέως, μήπως ο εγγονός αυτού φανή ως ο πρώτος μικρός θυσιάζων ιερεύς ειδώλου. Η Λατινική Βουλγάτα αναγινώσκει το όνομα του Μωυσέως· και είμαι πεπεισμένος ότι ο Μωυσής, και όχι ο Μανασσής, πρέπει να νοηθή· διότι πώς θα ηδύνατο Λευίτης να έχη τον Μανασσήν ως πρόγονόν του; (Γκρότιος, Κομμ. 1753.) Οι Ιουδαίοι προσποιούνται ότι αύτη η συγγένεια προς τον ειδωλολάτρην βασιλέα της Ιουδαίας δεν ήτο πραγματική, αλλά μεταφορική, καθόσον ο Ιωνάθαν έπραξεν όπως εκείνος. Αλλά ούτω η ονειδιστική λέξις θα έπιπτεν επί του Γηρσάμ, ο οποίος λέγεται υιός του Μανασσή, ενώ ο ειδωλολάτρης ιερεύς τοποθετείται μόνον ως υιός του Γηρσάμ. Είναι βεβαίως πολύ άτοπον να λέγη τις ότι ήτο υιός του Μανασσή, διότι ο Μανασσής έπραξεν όπως εκείνος 800 έτη αργότερον· και ο Σολ. Ιαρχί ειλικρινώς ομολογεί ότι, «διά την τιμήν του Μωυσέως εγράφη νουν, επί σκοπώ να αλλάξη το όνομα, και εγράφη ανεσταλμένον, διά να δείξη ότι δεν ήτο Μανασσής, αλλά Μωυσής». Βλέπε Ταλμούδ Βαβά. φολ. 109. Το γράμμα, όμως, ενίοτε ανεστάλη ημίσειαν οδόν, και ενίοτε εισήχθη ομοιομόρφως, ώστε τέλος αντεκατέστησε την γνησίαν λέξιν. Μερικά αντίγραφα της Σεπτουαγίντας συμφωνούν με την Βουλγάταν. (Μπρούγκ.) — Ο Θεοδώρητος αναγινώσκει, «Ιωνάθαν, ο υιός Μανασσή, του υιού (Ελληνικόν: υιού) του Γηρσάμ, του υιού του Μωυσέως», διατηρών αμφοτέρας τας λέξεις, διά να βεβαιωθή περί της ορθής, καθώς τα αντίγραφα διέφερον. (Κέννικοτ, Δισ. 2., βλέπε Δευτερονόμιον κζ΄ 4.) Εδώ έχομεν σαφή απόδειξιν των ελευθεριών ας έλαβον οι Ιουδαίοι μετά του κειμένου των. Αλλά η πρόνοια του Θεού μας αφήκεν μέσα να ανιχνεύσωμεν την απάτην των, διά της Βουλγάτας, κ.λπ. Εις άλλας δυσχερείας ομοίας φύσεως, η παράθεσις αρχαίων χειρογράφων και μεταφράσεων γενικώς θα άρη την αβεβαιότητα, και δυνάμεθα να διακηρύξωμεν ότι ο λόγος του Θεού δεν έχει νοθευθή, αν και ίσως ουδέν αντίγραφον αντιπροσωπεύει νυν αυτόν εις πάσαν την γνησίαν ωραιότητα και ακεραιότητά του. Βλέπε Προλόγ. εις Αγ. Μαρίανα, Κ. κγ΄. Τ. γ΄· Μενοχίος, κ.λπ. Οι Προτεστάνται εδώ ακολουθούν το διεφθαρμένον εβραϊκόν, «Μανασσής». (Χέιντοκ) — Αιχμαλωσίαν, υπό των Φιλισταίων, όταν πολλοί εκ των αδελφών των ελήφθησαν αιχμάλωτοι, (Ψαλμός οζ΄ 61· Τιρίνους) και όταν ο Σαμουήλ ηνάγκασεν όλον τον Ισραήλ να αποκηρύξη την ειδωλολατρίαν, Α΄ Βασιλειών ζ΄ 4. (Εστιούς) — Σεράριος, (ερώτ. 7.) ή ο ιερός συγγραφεύς, ομιλεί περί αιχμαλωσίας, της οποίας τα μερικώτερα δεν καταγράφονται. Ο Σάλιεν εννοεί αυτήν περί της αιχμαλωσίας του Νεφθαλί, 35 έτη προ της καταστροφής του λοιπού βασιλείου του Ισραήλ· (Δ΄ Βασιλειών ιε΄ 29· Χέιντοκ) αν και ο Λυρανός και ο Βονφρέρε εξηγούν αυτήν περί του τελευταίου γεγονότος, υπό του Σαλμανασσέρ, Δ΄ Βασιλειών ιζ΄. (Μενοχίος) — Δυνάμεθα να επιτρέψωμεν ότι μερικαί διακοπαί συνέβησαν υπό του Σαμουήλ, Δαβίδ, κ.λπ. (Σάλιεν) — Εν τω πράγματι, ο Ιωνάθαν και οι απόγονοι αυτού ηδύναντο να υπηρετούν το είδωλον του Μιχά έως ότου κατεστράφη, συγχρόνως με την μετακίνησιν της κιβωτού από της Σηλώ· (εδ. 31.) και αργότερον ηδύναντο να υποπέσουν πάλιν εις την συνήθη ασέβειάν των, και να ενεργούν ως ιερείς εις τας χρυσάς δαμάλεις του Ιεροβοάμ· ο οποίος, αναμφιβόλως, θα προετίμα τοιούτους εκ της φυλής του Λευί οίτινες θα μετέβαινον προς αυτόν, (Ιεζεκιήλ μδ΄ 10.) αν και γενικώς ηναγκάζετο να εκλέγη τους ιερείς του εκ των καταλοίπων του λαού, Γ΄ Βασιλειών ιβ΄. Εν τη εννοία ταύτη ηδύναντο να είναι ιερείς εν Δάν, έως ότου ο Σαλμανασσέρ τους ηχμαλώτισεν. Αλλά αντικαθιστώντες γαλώθ ή γελώθ, ηδυνάμεθα να μεταφράσωμεν, «έως της απελευθερώσεως της γης», η οποία επετεύχθη υπό του Σαμουήλ· (Καλμέτ) ο οποίος όχι μόνον κατέστειλε τους Φιλισταίους, (Α΄ Βασιλειών ζ΄ 13.) αλλά και έπεισεν όλον τον Ισραήλ να αποκηρύξη την υπηρεσίαν των ειδώλων, Α΄ Βασιλειών ζ΄ 4. (Χέιντοκ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου έχω σιωπηλά διαμορφώσει μια θρησκεία που ταιριάζει στην ευκολία μου αντί για την εντολή του Κυρίου; Πώς φυλάω την ενότητα της λατρείας που ο Χριστός έχει εμπιστευθεί στην Εκκλησία Του; Ποια βήματα μπορώ να κάνω σήμερα για να αποκαταστήσω οποιοδήποτε ιδιωτικό θυσιαστήριο μπορεί να έχω χτίσει στην καρδιά μου;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ιησού, αληθινέ Ιερέα και μόνο Μεσίτη, φύλαξέ μας από την αταξία που καταλαμβάνει εκείνους που επιλέγουν τη δική τους λατρεία. Μέσα από την πρεσβεία της Υπεραγίας Παρθένου και όλων των αγίων, χάρισέ μας μια υπάκουη καρδιά που ζητά τα μυστήρια όπως τα έχεις καθιερώσει. Διαφύλαξε την Εκκλησία Σου από κάθε ιδιωτικό ιερό και κάθε μισθωμένο λειτουργό που θα οδηγούσε τους πιστούς σε πλάνη. Ας παραμείνουμε σταθεροί στην μία πίστη, ένα βάπτισμα, και μία θυσία που μας ενώνει με Εσένα και με τον Πατέρα εν Αγίω Πνεύματι, τώρα και πάντα. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →