Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς
Β' Βασιλειών 25 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι για τη Β' Βασιλειών 25 μας καλεί να παρακολουθήσουμε την τελική κατάρρευση της Ιερουσαλήμ με σοβαρά καρδιά. Οι στοχασμοί του μας υπενθυμίζουν ότι η πόλη που κάποτε ονομαζόταν η χαρά όλης της γης μπορούσε να χάσει τη δόξα της όταν η πιστότητα στη διαθήκη εγκαταλείφθηκε. Καθώς περνάμε από την έκθεσή του σήμερα, καλούμαστε να κρατήσουμε τόσο τη σοβαρότητα της κρίσης όσο και το ήσυχο έλεος που ακόμα τρεμοπαίζει στο τέλος του κεφαλαίου. Η προσεκτική αφήγηση του Χένρι μας βοηθά να δούμε πώς η θεία υπομονή τελικά υποχωρεί στη δίκαιη ανταπόδοση. Ας αναζωπυρώσει αυτή η αρχαία αφήγηση φρέσκια ευλάβεια για τον Κύριο που κρατά τον λόγο του τόσο στην προειδοποίηση όσο και στην υπόσχεση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τη Β' Βασιλειών 25 ολόκληρη. Αφήστε την αδιάκοπη πορεία των γεγονότων — από την πολιορκία μέχρι την παραβίαση, από τις φλόγες του ναού μέχρι τον τελευταίο βασιλικό αιχμάλωτο — να σας διαπεράσει χωρίς βιασύνη. Προσέξτε πώς το κεφάλαιο μεταβαίνει από τη δημόσια καταστροφή στην ήσυχη απελευθέρωση ενός αιχμάλωτου βασιλιά πολλά χρόνια αργότερα. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά σας για τις παρατηρήσεις του Ματθαίου Χένρι σε αυτές τις σοβαρές σκηνές.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει την έκθεσή του τοποθετώντας αμέσως την επανάσταση του Σεδεκία στο πλαίσιο.
Αφήσαμε τον βασιλιά Σεδεκία σε επανάσταση κατά του βασιλιά της Βαβυλώνας (κεφ. κδ΄ 20), σχεδιάζοντας και προσπαθώντας να αποτινάξει τον ζυγό του, ενώ δεν ήταν σε θέση να το κάνει ούτε ακολούθησε τη σωστή μέθοδο κάνοντας πρώτα φίλο του τον Θεό. Τώρα εδώ έχουμε μια περιγραφή των μοιραίων συνεπειών αυτής της προσπάθειας.Ο Χένρι στη συνέχεια ξεδιπλώνει την παρατεταμένη πολιορκία και τον λιμό που ακολούθησε.
Ι. Ο στρατός του βασιλιά της Βαβυλώνας πολιόρκησε την Ιερουσαλήμ, εδ. 1. Τι θα μπορούσε να τους εμποδίσει όταν η χώρα ήταν ήδη στην κατοχή τους; κεφ. κδ΄ 2. Έκτισαν οχυρά γύρω από την πόλη, από όπου, με τις πολεμικές τέχνες που είχαν τότε, την βομβάρδιζαν, έστελναν μέσα της όργανα θανάτου και την κρατούσαν μακριά από τις αναγκαίες υποστηρίξεις της ζωής. Παλαιότερα η Ιερουσαλήμ ήταν περιτριγυρισμένη από την εύνοια του Θεού σαν με ασπίδα, αλλά τώρα η άμυνά τους είχε απομακρυνθεί από αυτούς και οι εχθροί τους περιέβαλλαν από κάθε πλευρά. Εκείνοι που με την αμαρτία προκάλεσαν τον Θεό να τους εγκαταλείψει θα βρουν ότι αμέτρητα κακά θα τους περιβάλλουν. Δύο χρόνια διήρκεσε αυτή η πολιορκία· στην αρχή ο στρατός αποσύρθηκε, από φόβο του βασιλιά της Αιγύπτου (Ιερ. λζ΄ 11), αλλά, βρίσκοντάς τον όχι τόσο ισχυρό όσο νόμιζαν, σύντομα επέστρεψαν, με απόφαση να μην εγκαταλείψουν την πόλη μέχρι να γίνουν κύριοι της.Ο Χένρι στη συνέχεια παρακολουθεί την τελική καταστροφή της πόλης, του ναού και της ηγεσίας.
Αν και έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ο στρατός των Χαλδαίων ήταν πολύ εξοργισμένος εναντίον της πόλης επειδή άντεξε με τόση πείσματα, όμως δεν έβαλαν γι' αυτό όλα στη φωτιά και στο σπαθί μόλις κατέλαβαν την πόλη (όπως γίνεται πολύ συχνά σε τέτοιες περιπτώσεις), αλλά περίπου έναν μήνα αργότερα (συγκρίνετε εδ. 8 με εδ. 3) ο Νεβουζαραδάν στάλθηκε με διαταγές να ολοκληρώσει την καταστροφή της Ιερουσαλήμ. Αυτό το διάστημα ο Θεός τους έδωσε για μετάνοια, μετά από όλες τις προηγούμενες ημέρες της υπομονής του, αλλά μάταια· οι καρδιές τους (από ό,τι φαίνεται) ήταν ακόμα σκληρές, και γι' αυτό η εκτέλεση αποφασίζεται μέχρι το έσχατο. 1. Η πόλη και ο ναός καίγονται, εδ. 9. Δεν φαίνεται ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας σχεδίαζε να στείλει αποικίες για να κατοικήσουν την Ιερουσαλήμ και γι' αυτό διέταξε να γίνει στάχτη, σαν φωλιά επαναστατών. Στην καύση του βασιλικού οίκου και των οίκων των μεγάλων ανδρών δεν μπορεί κανείς να απορεί τόσο πολύ (οι κάτοικοι είχαν, με τις αμαρτίες τους, τα κάνει εύφλεκτα), αλλά ότι ο οίκος του Κυρίου έπρεπε να χαθεί σε αυτές τις φλόγες, ότι αυτός ο άγιος και ωραίος οίκος έπρεπε να καεί με φωτιά (Ησ. ξδ΄ 11), είναι πολύ παράξενο. Εκείνος ο οίκος που ο Δαβίδ ετοίμασε και που ο Σολομών οικοδόμησε με τόσο τεράστιο έξοδο — εκείνος ο οίκος στον οποίο το μάτι και η καρδιά του Θεού ήταν διαρκώς επάνω του (Α' Βασ. θ΄ 3) — δεν θα μπορούσε να αρπαχθεί σαν δαυλός από αυτή την καύση; Όχι, δεν πρέπει να είναι πυρίμαχος ενάντια στις κρίσεις του Θεού. Αυτή η μεγαλοπρεπής κατασκευή πρέπει να γίνει στάχτη, και είναι πιθανό η κιβωτός μέσα σε αυτήν, γιατί οι εχθροί, έχοντας ακούσει πόσο ακριβά πλήρωσαν οι Φιλισταίοι για την κατάχρησή της, δεν τόλμησαν να την αρπάξουν, ούτε κανένας από τους φίλους της φρόντισε να τη διασώσει, γιατί τότε θα την είχαμε ακούσει ξανά στον δεύτερο ναό. Ένας από τους απόκρυφους συγγραφείς μας λέει πράγματι ότι ο προφήτης Ιερεμίας την έβγαλε από τον ναό και την μετέφερε σε μια σπηλιά στο όρος Νεβώ στην άλλη πλευρά του Ιορδάνη και την έκρυψε εκεί (Β' Μακκ. β΄ 4, 5), αλλά αυτό δεν μπορούσε να γίνει, γιατί ο Ιερεμίας ήταν στενός αιχμάλωτος εκείνη την εποχή. Με την καύση του ναού ο Θεός θα έδειχνε πόσο λίγο νοιάζεται για την εξωτερική μεγαλοπρέπεια της λατρείας του όταν η ζωή και η δύναμη της θρησκείας παραμελούνται. Ο λαός εμπιστευόταν τον ναό, σαν να τους προστάτευε στις αμαρτίες τους (Ιερ. ζ΄ 4), αλλά ο Θεός, με αυτό, τους έκανε να καταλάβουν ότι όταν τον είχαν βεβηλώσει θα τον έβρισκαν μόνο καταφύγιο ψεμάτων. Αυτός ο ναός είχε σταθεί περίπου 420, κάποιοι λένε 430 χρόνια. Ο λαός, έχοντας χάσει τις υποσχέσεις που έγιναν γι' αυτόν, εκείνες οι υποσχέσεις πρέπει να νοηθούν για τον ναό του ευαγγελίου, που είναι η ανάπαυση του Θεού για πάντα. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο δεύτερος ναός κάηκε από τους Ρωμαίους τον ίδιο μήνα και την ίδια ημέρα του μήνα που ο πρώτος ναός κάηκε από τους Χαλδαίους, που, όπως λέει ο Ιώσηπος, ήταν η δέκατη Αυγούστου. 2. Τα τείχη της Ιερουσαλήμ κατεδαφίζονται (εδ. 10), σαν να ήθελε ο νικηφόρος στρατός να εκδικηθεί γι' αυτά που τους κράτησαν έξω τόσο καιρό, ή τουλάχιστον να αποτρέψει παρόμοια αντίσταση άλλη φορά. Η αμαρτία γκρεμίζει τα τείχη ενός λαού και αφαιρεί την άμυνά του. Αυτά τα τείχη δεν επισκευάστηκαν ποτέ μέχρι την εποχή του Νεεμία. 3. Το υπόλοιπο του λαού μεταφέρεται αιχμάλωτο στη Βαβυλώνα, εδ. 11. Οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν χαθεί από σπαθί ή λιμό, ή είχαν διαφύγει όταν ο βασιλιάς το έκανε (γιατί λέγεται, εδ. 5, Ο στρατός του διασκορπίστηκε από αυτόν), έτσι ώστε έμειναν πολύ λίγοι, οι οποίοι μαζί με τους λιποτάκτες, κάνοντας συνολικά μόνο 832 πρόσωπα (όπως φαίνεται, Ιερ. νβ΄ 29), μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι· μόνο οι φτωχοί της γης αφέθηκαν πίσω (εδ. 12), για να καλλιεργούν τη γη και να φροντίζουν τους αμπελώνες για τους Χαλδαίους. Μερικές φορές η φτώχεια είναι προστασία· γιατί εκείνοι που δεν έχουν τίποτα δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Όταν οι πλούσιοι Ιουδαίοι, που ήταν καταπιεστικοί προς τους φτωχούς, έγιναν ξένοι, μάλιστα αιχμάλωτοι, σε εχθρική χώρα, οι φτωχοί που είχαν περιφρονήσει και καταπιέσει είχαν ελευθερία και ειρήνη στη δική τους χώρα. Έτσι η Πρόνοια μερικές φορές αξιοσημείωτα ταπεινώνει τους υπερήφανους και ευνοεί εκείνους χαμηλής καταγωγής. 4. Τα χάλκινα σκεύη και άλλα εξαρτήματα του ναού μεταφέρονται, εκείνα από ασήμι και χρυσό που ήταν τα περισσότερα ήδη χαμένα. Αυτές οι δύο περίφημες στήλες χαλκού, Ιαχείν και Βοάζ, που σήμαιναν τη δύναμη και τη σταθερότητα του οίκου του Θεού, σπάστηκαν σε κομμάτια και ο χαλκός τους μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα, εδ. 13. Όταν τα πράγματα που συμβολίζονταν χάθηκαν με αμαρτία, τι έπρεπε να στέκονται εκεί τα σύμβολα; Ο Άχαζ είχε βεβηλώσει κόψει τα περιθώρια των βάσεων και έβαλε τη χάλκινη θάλασσα πάνω σε λιθόστρωτο (Β' Βασ. ιστ΄ 17)· δίκαια λοιπόν παραδίδονται ο ίδιος ο χαλκός και η χάλκινη θάλασσα στο χέρι του εχθρού. Είναι δίκαιο με τον Θεό να αφαιρεί τις διατάξεις του από εκείνους που τις βεβηλώνουν και τις καταχρώνται, που τις περικόπτουν και τις καταπιέζουν. Μερικά πράγματα από χρυσό και ασήμι παρέμειναν (εδ. 15) που τώρα μεταφέρθηκαν· αλλά το περισσότερο από αυτό το λάφυρο ήταν χαλκός, τόσο μεγάλη ποσότητα που λέγεται ότι ήταν χωρίς βάρος, εδ. 16. Η μεταφορά των σκευών με τα οποία λειτουργούσαν (εδ. 14) έβαλε τέλος στη λειτουργία. Ήταν δίκαιο πράγμα με τον Θεό να στερήσει εκείνους από το όφελος της λατρείας του που την είχαν περιφρονήσει τόσο καιρό και προτίμησαν ψεύτικες λατρείες πριν από αυτήν. Εκείνοι που θα είχαν πολλούς βωμούς τώρα δεν θα έχουν κανέναν. 5. Αρκετοί από τους μεγάλους άνδρες σκοτώνονται εν ψυχρώ — ο Σεραΐας ο αρχιερέας (που ήταν ο πατέρας του Έσδρα όπως φαίνεται, Έσδρ. ζ΄ 1), ο δεύτερος ιερέας (που, όταν υπήρχε ανάγκη, λειτουργούσε γι' αυτόν), και τρεις θυρωροί του ναού (εδ. 18), ο στρατηγός του στρατού, πέντε σύμβουλοι (αργότερα τους έκαναν επτά, Ιερ. νβ΄ 25), ο γραμματέας του πολέμου, ή ο ταμίας του στρατού, και εξήντα επαρχιώτες που είχαν κρυφτεί στην πόλη. Αυτοί, όντας πρόσωπα κάποιας τάξης, μεταφέρθηκαν στον βασιλιά της Βαβυλώνας (εδ. 19, 20), ο οποίος διέταξε να θανατωθούν όλοι (εδ. 21), ενώ, λογικά, θα μπορούσαν να ελπίζουν ότι σίγουρα η πικρία του θανάτου είχε περάσει. Αυτούς η εκδίκηση του βασιλιά της Βαβυλώνας τους θεωρούσε πιο δραστήριους στην αντίστασή του· αλλά η θεία δικαιοσύνη, μπορούμε να υποθέσουμε, τους θεωρούσε αρχηγούς σε εκείνη την ειδωλολατρία και ασεβή που τιμωρήθηκε με αυτές τις ερημώσεις. Αυτό ολοκλήρωσε την καταστροφή: Έτσι ο Ιούδας μεταφέρθηκε έξω από τη γη τους, περίπου 860 χρόνια αφότου τέθηκαν στην κατοχή της από τον Ιησού του Ναυή. Τώρα εκπληρώθηκε η γραφή, Ο Κύριος θα σε φέρει, και τον βασιλιά που θα βάλεις πάνω σου, σε έθνος που δεν έχεις γνωρίσει, Δευτ. κη΄ 36. Η αμαρτία κράτησε τους πατέρες τους σαράντα χρόνια έξω από τη Χαναάν, και τώρα τους έδιωξε έξω. Ο Κύριος γίνεται γνωστός από εκείνες τις κρίσεις που εκτελεί, και κάνει πραγματικότητα εκείνον τον λόγο που έχει μιλήσει, Αμώς γ΄ 2. Μόνο εσάς έχω γνωρίσει από όλες τις οικογένειες της γης, γι' αυτό θα σας τιμωρήσω για όλες τις ανομίες σας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι κλείνει τις παρατηρήσεις του στοχαζόμενος το απροσδόκητο έλεος που δείχθηκε στον Ιωαχείν.
ΙΙ. Η ανάνηψη του αιχμάλωτου πρίγκιπα. Για τον Σεδεκία δεν ακούμε τίποτα άλλο αφότου μεταφέρθηκε τυφλός στη Βαβυλώνα· είναι πιθανό ότι δεν έζησε πολύ, αλλά ότι όταν πέθανε θάφτηκε με κάποια σημάδια τιμής, Ιερ. λδ΄ 5. Για τον Ιωαχείν, ή Ιεχονία, που παραδόθηκε (κεφ. κδ΄ 12), μας λέγεται εδώ ότι μόλις ο Ευίλ-μεροδάχ ανέβηκε στον θρόνο, μετά τον θάνατο του πατέρα του Ναβουχοδονόσορ, τον απελευθέρωσε από τη φυλακή (όπου είχε μείνει τριάντα επτά χρόνια, και ήταν τώρα πενήντα πέντε ετών), του μίλησε ευγενικά, του έδειξε περισσότερο σεβασμό από οποιονδήποτε άλλο από τους βασιλιάδες που ο πατέρας του είχε αφήσει αιχμάλωτους (εδ. 28), του έδωσε πριγκιπικά ρούχα αντί για τα ρούχα της φυλακής, τον συντήρησε στο δικό του παλάτι (εδ. 29), και του επέτρεψε σύνταξη για τον ίδιο και την οικογένειά του σε κάποιο μέτρο αντίστοιχο με την τάξη του, ημερήσιο επίδομα για κάθε ημέρα όσο ζούσε. Σκεφτείτε αυτό, 1. Ως μια πολύ ευτυχισμένη αλλαγή της κατάστασης του Ιωαχείν. Να έχει τιμή και ελευθερία αφότου ήταν τόσο καιρό σε περιορισμό και ατίμωση, η αφθονία και η ευχαρίστηση μιας αυλής αφότου ήταν τόσο καιρό συνηθισμένος στις στενοχώριες και τις δυστυχίες μιας φυλακής, ήταν σαν την επιστροφή του πρωινού μετά από μια πολύ σκοτεινή και κουραστική νύχτα. Ας μην πει κανείς ότι δεν θα δει ποτέ ξανά καλό επειδή έχει δει για πολύ καιρό λίγο μόνο κακό· οι πιο δυστυχισμένοι δεν ξέρουν τι ευλογημένη στροφή μπορεί ακόμα να δώσει η Πρόνοια στις υποθέσεις τους, ούτε τι παρηγοριές είναι φυλαγμένες γι' αυτούς, σύμφωνα με τις ημέρες που έχουν θλιβεί, Ψαλμ. ρκ΄ 15. Ωστόσο ο θάνατος των θλιμμένων αγίων είναι γι' αυτούς μια τέτοια αλλαγή όπως αυτή ήταν για τον Ιωαχείν: θα τους απελευθερώσει από τη φυλακή τους, θα αποτινάξει το σώμα, εκείνο το ένδυμα της φυλακής, και θα ανοίξει τον δρόμο για την προαγωγή τους· θα τους στείλει στον θρόνο, στο τραπέζι, του Βασιλιά των βασιλιάδων, την ένδοξη ελευθερία των τέκνων του Θεού. 2. Ως μια πολύ γενναιόδωρη πράξη του Ευίλ-μεροδάχ. Σκέφτηκε ότι ο πατέρας του έκανε τον ζυγό των αιχμαλώτων του πολύ βαρύ, και γι' αυτό, με την τρυφερότητα ενός ανθρώπου και την τιμή ενός πρίγκιπα, τον έκανε ελαφρύτερο. Φαίνεται ότι όλοι οι βασιλιάδες που είχε στη δύναμή του ευνοήθηκαν, αλλά ο Ιωαχείν πάνω από όλους, κάποιοι νομίζουν για χάρη της αρχαιότητας της οικογένειάς του και της τιμής των ένδοξων προγόνων του, του Δαβίδ και του Σολομώντα. Κανένας από τους βασιλιάδες των εθνών, είναι πιθανό, δεν είχε κατέβει από τόσο μακρά γενιά βασιλιάδων σε άμεση γραμμική διαδοχή, και από αρσενική γραμμή, όπως ο βασιλιάς του Ιούδα. Οι Ιουδαίοι λένε ότι αυτός ο Ευίλ-μεροδάχ είχε φυλακιστεί ο ίδιος από τον πατέρα του, όταν επέστρεψε από την τρέλα του, για κάποια κακή διαχείριση εκείνη την εποχή, και ότι στη φυλακή συνήψε φιλία με τον Ιωαχείν, ως αποτέλεσμα της οποίας, μόλις το είχε στη δύναμή του, του έδειξε αυτή την καλοσύνη ως πάσχοντα, ως συμπάσχοντα. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Ευίλ-μεροδάχ είχε μάθει από τον Δανιήλ και τους συντρόφους του τις αρχές της αληθινής θρησκείας, και ήταν καλά διατεθειμένος προς αυτούς, και γι' αυτό ευνοούσε τον Ιωαχείν. 3. Ως μια ευγενική διάθεση της Πρόνοιας, για την ενθάρρυνση των Ιουδαίων στην αιχμαλωσία, και την υποστήριξη της πίστης και της ελπίδας τους σχετικά με την απελευθέρωσή τους στον κατάλληλο χρόνο. Αυτό συνέβη ακριβώς περίπου στο μεσονύκτι της αιχμαλωσίας τους. Τριάντα έξι από τα εβδομήντα χρόνια είχαν περάσει τώρα, και σχεδόν τόσα ήταν ακόμα μπροστά, και τώρα να δουν τον βασιλιά τους έτσι προαγμένο θα ήταν μια παρήγορη εγγύηση γι' αυτούς για τη δική τους απελευθέρωση στον κατάλληλο χρόνο, στον ορισμένο χρόνο. Στους ευθείς έτσι ανατέλλει φως στο σκοτάδι, για να τους ενθαρρύνει να ελπίζουν, ακόμα και στην νεφελώδη και σκοτεινή ημέρα, ότι στον εσπερινό χρόνο θα γίνει φως· όταν λοιπόν είμαστε σε αμηχανία, ας μην απελπιζόμαστε.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή μου προϋποθέτω την υπομονή του Θεού ενώ συνεχίζω σε γνωστή ανυπακοή; Πώς η απώλεια της δόξας της Ιερουσαλήμ αμφισβητεί οποιαδήποτε ψεύτικη ασφάλεια τοποθετώ σε εξωτερικές θρησκευτικές μορφές; Με ποιους τρόπους μπορεί ο Κύριος ακόμα να γράφει ένα λυτρωτικό τελικό κεφάλαιο ακόμα και μετά από εποχές επώδυνης πειθαρχίας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε των δυνάμεων, υποκλινόμαστε μπροστά στην καταγραφή της πτώσης της Ιερουσαλήμ και ομολογούμε πόσο εύκολα μπορούμε κι εμείς να αντιμετωπίσουμε την υπομονή σου σαν άδεια. Φύλαξέ μας από το να σκληρύνουμε τις καρδιές μας όταν ο λόγος σου μας προειδοποιεί. Σε ευχαριστούμε που ακόμα και στα πιο σκοτεινά κεφάλαια διατηρείς μια γραμμή ελέους, όπως φαίνεται στην καλοσύνη που δείχθηκε σε έναν εξόριστο βασιλιά. Δίδαξέ μας να σε φοβόμαστε σωστά, να θησαυρίζουμε την παρουσία σου πάνω από κάθε εξωτερικό προνόμιο, και να ελπίζουμε στις ευαγγελικές υποσχέσεις που ξεπερνούν κάθε επίγειο ναό. Ας οδηγήσει η μνήμη της κρίσης καθημερινά στον σταυρό όπου το έλεος και η αλήθεια συναντώνται. Στο όνομα του Ιησού, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →