Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Το Αλώνι Όπου Σταμάτησε το Ξίφος: Η Απογραφή, η Πανώλη και η Μία Θυσία
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα τελευταία λόγια του Δαβίδ ομολογούν την πηγή όλων όσων έψαλλε: «Το Πνεύμα του Κυρίου ελάλησε δι' εμού, και ο λόγος αυτού εν τη γλώσση μου». Οι ισχυροί άνδρες ονομάζονται, ο μακρύς κατάλογος εκείνων που πολέμησαν για τον βασιλέα. Και έπειτα έρχεται το σκοτεινό και μυστηριώδες τέλος του βιβλίου: ο Δαβίδ απογράφει τον λαό, η πράξη λογίζεται αμαρτία, και μια πανώλη πέφτει επί του Ισραήλ μέχρις ότου ο άγγελος της καταστροφής σταθεί υπεράνω της Ιερουσαλήμ με το ξίφος του γυμνό — και σταματήσει σε ένα αλώνι. Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου, ο οποιος σιωπά για τους ισχυρούς άνδρες του κεφαλαίου εικοσιτρία, στρέφει όλη την προσοχή του στην απογραφή και την πανώλη του κεφαλαίου εικοσιτέσσερα, και το ερμηνεύει με σοφία ποιμένος. Πώς μπορεί ο Θεός να οργίζεται για κάτι που ο Ίδιος προκάλεσε; Με τον όρο «εντολή» η Γραφή εννοεί άδεια — ο Θεός, αν και ικανός να εμποδίσει, δεν εμπόδισε, ώστε να πειθαρχήσει τον άνομο λαό που εγκατέλειψε τον ευσεβή βασιλέα του για έναν πατροκτόνο υιό. Η σκέψη δεν προήλθε από την ενέργεια του Θεού αλλά από την παραχώρησή Του, διότι το βιβλίο των Χρονικών λέει σαφώς, «Ο Σατανάς εστάθη κατά του Ισραήλ». Όταν η πανώλη έπληξε, ο φιλάνθρωπος Κύριος απείλησε θάνατο για τρεις ημέρες αλλά την επέφερε μόνο σε έξι ώρες, ώστε η απειλή να φοβίσει και το έλεος να φεισθεί. Και ο Δαβίδ, βλέποντας τον άγγελο, ανεφώνησε, «Εγώ ο ποιμήν ημάρτησα· αλλά ούτοι οι πρόβατα, τι εποίησαν; Γενέσθω η χειρ Σου επ' εμέ» — χρησιμοποιώντας, λέγει ο Θεοδώρητος, τα λόγια αληθινού ποιμένος, και μιμούμενος τον ίδιο τον Υιό και Κύριό του, ο οποίος έθεσε την ζωήν Του υπέρ των προβάτων. Τότε ο αγαθός Κύριος ανέστειλε την τιμωρία και διέταξε θυσιαστήριο εκεί όπου το έλεος είχε σταματήσει το ξίφος — τον ίδιο τον τόπο όπου ο Σολομών θα οικοδομούσε τον Ναό, και τον τύπο της μίας Θυσίας του Χριστού που σταματά αιωνίως την οργή του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε Β' Βασιλειών 23–24. Αυτά είναι «τα τελευταία λόγια του Δαβίδ… Το Πνεύμα του Κυρίου ελάλησε δι' εμού, και ο λόγος αυτού εν τη γλώσση μου». Οι ισχυροί άνδρες ονομάζονται, οι τρεις και οι τριάκοντα, και η πράξη των τριών που διέρρηξαν την παράταξη των Φιλισταίων για να φέρουν στον Δαβίδ ύδωρ από το φρέαρ της Βηθλεέμ — το οποίο δεν ήθελε να πιει, αλλά το έχυσε ενώπιον του Κυρίου. Έπειτα: «Και πάλιν ωργίσθη ο Κύριος κατά του Ισραήλ, και παρώξυνεν τον Δαβίδ κατ' αυτών λέγων, Πορεύθητι, αρίθμησον τον Ισραήλ και τον Ιούδα». Ο λαός απογράφεται· «Η καρδία του Δαβίδ εκτύπησεν αυτόν μετά το αριθμήσαι τον λαόν. Και είπεν ο Δαβίδ προς τον Κύριον, Ημάρτησα σφόδρα εν τω ποιήσαι τούτο». Ο προφήτης Γαδ προσφέρει τρεις κρίσεις, και ο Δαβίδ επιλέγει την θανατική νόσο: «Πεσώμεθα δη εις χείρας Κυρίου· ότι πολλά τα ελέη αυτού». Ο άγγελος «εξέτεινε την χείρα αυτού επί την Ιερουσαλήμ του αφανίσαι αυτήν», και ο Κύριος τον ανέστειλεν εις «το αλώνι του Αραυνά του Ιεβουσαίου». Ο Δαβίδ βλέπει τον άγγελο και κράζει, «Ιδού εγώ ημάρτησα… αλλά ταύτα τα πρόβατα, τι εποίησαν; Γενέσθω η χειρ σου, δέομαι, επ' εμέ». Αγοράζει το αλώνι — «ουδέ μη προσενέγκω ολοκαυτώματα τω Κυρίω Θεώ μου εξ ων ουδέν μοι κόστος» — οικοδομεί το θυσιαστήριο, και «η πανώλη ανεστάλη από του Ισραήλ».
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Θεοδώρητος αντιμετωπίζει πρώτα τον δυσκολότερο κόμβο: αν ο Θεός ο Ίδιος παρώξυνε τον Δαβίδ να απογράψει τον λαό, γιατί ο Θεός οργίζεται, και γιατί ο Δαβίδ μετανοεί; Η απάντησή του είναι η προσεκτική διδασκαλία της θείας παραχωρήσεως. Η «εντολή» είναι παραχώρηση, όχι ενέργεια: ο Θεός, αν και ικανός να σταματήσει τη σκέψη, την επέτρεψε, για να παιδεύσει έναν λαό που είχε αμαρτήσει πολύ νωρίτερα. Έτσι όταν ο Δαβίδ μετέπειτα μετενόησε, κατέστη φανερό ότι
την παραχώρησιν ονόμασε εντολήν, διότι, αν και ηδύνατο να εμποδίσει, ουκ εμπόδισε, βουλόμενος διά τούτου παιδεύσαι τους αθέσμους.Η σκέψη αυτή προήλθε από τον αντίδικο, όπως δείχνουν τα Χρονικά λέγοντας «Ο Σατανάς εστάθη κατά του Ισραήλ»· ο Θεός μόνον την επέτρεψε, ώστε διά της αμαρτίας του βασιλέως ο από μακρού ένοχος λαός να τιμωρηθεί. Και ιδού το έλεος κρυμμένο μέσα στην ίδια την απειλή. Ο Θεός ονόμασε τρεις ημέρες θανατικής νόσου αλλά την έληξε σε έξι ώρες, ώστε το μέγεθος της απειλής να τρομάξει και το μικρό μέγεθος της πληγής να φεισθεί. Αυτό, λέγει ο Θεοδώρητος, είναι ο σταθερός τρόπος του Κυρίου:
Ούτω ο φιλάνθρωπος Κύριος μείζονας απειλάς χρήται προς εκφόβησιν των αμαρτανόντων, τιμωρίας δε πολύ ελάττονας των απειλών επάγει.Ακόμη και η καθυστέρηση του αγγέλου ήταν έλεος, όχι αδυναμία — ένας τιμωρός άγγελος δεν χρειάζεται χρόνο, διότι εν ριπή οφθαλμού είχε πλήξει τα πρωτότοκα της Αιγύπτου και το στράτευμα της Ασσυρίας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Στήτε τώρα στο αλώνι και παρατηρήσατε τον βασιλέα. Το ξίφος του αγγέλου είναι γυμνό υπεράνω της πόλεως· ο Δαβίδ, μη γνωρίζων ότι η παλαιά ενοχή του λαού είναι η αιτία, αναλαμβάνει όλο το βάρος επάνω του: «Εγώ ο ποιμήν ημάρτησα· αλλά ούτοι οι πρόβατα, τι εποίησαν; Γενέσθω η χειρ Σου επ' εμέ». Ο Θεοδώρητος ακούει σε τούτο την ίδια την καρδιά του Ευαγγελίου, διότι ο Δαβίδ ελάλησε
χρησάμενος τοις ρήμασιν αληθινού ποιμένος, και μιμούμενος τον ίδιον Υιόν και Κύριον, ος έθετο την ψυχήν αυτού υπέρ των προβάτων.Ο ποιμήν που προσφέρει τον εαυτόν του υπέρ του ποιμνίου είναι η σκιά· ο Καλός Ποιμήν που δίδει την ζωήν Του υπέρ των προβάτων είναι η ουσία. Και ιδού τι δεν ήθελε να κάμει ο Δαβίδ: να λάβει δώρο άλλου για να προσφέρει στον Θεό. Όταν ο Αραυνά προσέφερε το αλώνι και τους βόας δωρεάν, ο βασιλεύς αρνήθηκε, διότι
είπεν ο βασιλεύς δίκαιον είναι μη προσφέρειν δώρα τω Θεώ εκ των αλλοτρίων, αλλά εκ των ιδίων.«Ου μη προσενέγκω εξ ων ουδέν μοι κόστος». Ούτω ηγόρασε τον τόπον, ωκοδόμησε το θυσιαστήριον, προσήνεγκε την θυσίαν, και η πανώλη ανεστάλη. Και ο ίδιος ο τόπος είναι βαρύς προφητείας, διότι ο Θεοδώρητος μας λέγει ότι
εν τω τόπω τούτω ο σοφός Σολομών ωκοδόμησε τον ναόν.Το αλώνι όπου το ξίφος του αγγέλου εστάθη διά θυσίας γίνεται το όρος του Ναού — και δείχνει πέραν πάσης θυσίας ζώου που προσφέρθηκε εκεί προς την μία Θυσία του Χριστού, του Καλού Ποιμένος ο οποίος έθεσε την ζωήν Του και σταματά αιωνίως την οργή του Θεού κατά του ποιμνίου Του.
Απαντήστε
Απόκριση
Μάθετε από τούτο το σκοτεινό και τρυφερό κεφάλαιο πώς να σκέπτεσθε τας παιδείας του Θεού. Ο Θεοδώρητος διδάσκει ότι ακόμη και όταν η κρίσις πίπτει, ο Κύριος είναι φιλάνθρωπος: απειλεί μεγάλως για να μας αποστρέψει από την αμαρτία, αλλά πλήττει πολύ ηπιότερα από ό,τι προειδοποίησε. Μη απελπίζεσθε λοιπόν όταν έρχεται η διόρθωσις· αναγνώσατε εν αυτή έλεος που θέλει την μετάνοιά σας, όχι την απώλειά σας, και Πατέρα ο οποίος ηδύνατο να καταστρέψει εν ριπή οφθαλμού αλλά προαιρείται να φεισθεί. Μάθετε επίσης από τον Δαβίδ την καρδίαν αληθινού ποιμένος. Όταν συμφορά πίπτει επί των υπό την φροντίδα σας — της οικογενείας σας, του ποιμνίου σας, πάντων όσοι προσβλέπουν εις υμάς — μη αποστρέφετε την ευθύνην, αλλά γίνετε πρόθυμοι να την βαστάσετε: «Ημάρτησα· γενέσθω η χειρ Σου επ' εμέ». Μιμηθείτε, ως ο Δαβίδ, τον Καλόν Ποιμένα ο οποίος έθεσε την ζωήν Του υπέρ των προβάτων. Και μάθετε τι κοστίζει να δίδωμεν εις τον Θεόν. Ο Δαβίδ δεν ήθελε να προσφέρει ό,τι ανήκε εις άλλον, ούτε ό,τι δεν του εστοίχιζεν ουδέν· επλήρωσε την τιμήν και τότε ωκοδόμησε το θυσιαστήριον. Ούτω ας είναι τα δώρα σας προς τον Θεόν αληθώς ιδικά σας — ο ίδιος ο χρόνος σας, η ίδια η ουσία σας, η ίδια η καρδία σας — όχι τα υπολείμματα, όχι τα φθηνά, όχι ό,τι δεν σας στοιχίζει ουδέν. Πάνω απ' όλα, έλθετε εις τον τόπον όπου το ξίφος εστάθη. Το αλώνι όπου η πανώλη ανεστάθη είναι ο τύπος του Γολγοθά, όπου η μία Θυσία του Χριστού σταματά αιωνίως την οργήν που αξίζουν αι αμαρτίαι μας. Καταφύγετε εκεί. Ας γίνη η προσφορά Του, η οποία μόνη εστοίχισε τα πάντα, η ειρήνη σας· και προσφέρετε τον εαυτόν σας, θυσίαν ζώσαν, επί του θυσιαστηρίου το οποίον το αίμα Του ηγίασε.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω φιλάνθρωπε Κύριε, ο απειλών μεγάλως ίνα αποστρέψης ημάς από των αμαρτιών ημών, πληττών δε πολύ ηπιότερον της προειδοποιήσεώς Σου, φειδόμενος όπου ηδύνασο καταστρέψαι: ευλογώ Σε διά το έλεος κρυμμένον ακόμη και εντός των παιδειών Σου. Όταν η διόρθωσις πίπτει επ' εμέ, μη με αφήσης να απελπίσωμαι, αλλά να αναγινώσκω εν αυτή το θέλημά Σου διά την μετάνοιάν μου, και την χείρα Πατρός ο οποίος ηδύνατο να καταναλώσει εν ριπή οφθαλμού αλλά προαιρείται να φεισθεί. Δός μοι την καρδίαν αληθινού ποιμένος, ώστε διά τους υπό την φροντίδα μου να είπω μετά του Δαβίδ, «Ημάρτησα· γενέσθω η χειρ Σου επ' εμέ» — μιμούμενος τον Υιόν Σου και Κύριον ημών, ος έθετο την ψυχήν αυτού υπέρ των προβάτων. Δίδαξόν με να μη προσφέρω Σοι ό,τι δεν μου στοιχίζει ουδέν, ούτε ό,τι ανήκει εις άλλον, αλλά να δίδω Σοι εκ των ιδίων μου, όλον τον εαυτόν μου επί του θυσιαστηρίου Σου. Και φέρε με εις τον τόπον όπου το ξίφος εστάθη: εις το αλώνι το οποίον έγινε Ναός Σου, και εις τον Σταυρόν τον οποίον προετύπωσε, όπου η μία Θυσία του Χριστού σταματά αιωνίως την οργήν την οποίαν αι αμαρτίαι ημών αξίζουν. Κρύψον με εντός της προσφοράς εκείνης, και κάμε την ειρήνην μου εκεί. Εις Σε, ω Χριστέ ο Θεός ημών, τον Καλόν Ποιμένα τον θέμενον την ψυχήν Σου υπέρ των προβάτων, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →