← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 145-146 — με τον Σπέρτζεον

Ψαλμοί 145-146Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα20 λεπ
Άνοιγμα
Στο έργο του Τσαρλς Σπέρτζεον «The Treasury of David», οι Ψαλμοί γίνονται ζωντανές πηγές αφοσίωσης, με κάθε σχόλιο να αποτελεί μια νέα πρόσκληση να υψώσουμε την καρδιά μας σε λατρεία. Μέσα από αυτές τις σελίδες, ο Πρίγκιπας των Κηρύκων μοντελοποιεί έναν έπαινο που είναι προσωπικός, έξυπνος και αδιάκοπος. Σήμερα παραμένουμε στους Ψαλμούς 145 και 146, δύο τραγούδια που στεφανώνουν το Ψαλτήρι με καθαρή ευχαριστία. Ο Σπέρτζεον μας βοηθά να δούμε πώς το τακτοποιημένο αλφάβητο επαίνου του Δαβίδ και τα τελικά Αλληλούια μαζί καλούν κάθε λυτρωμένη ψυχή να ευλογήσει τον Κύριο. Είθε το ίδιο Πνεύμα που αναπαύθηκε στον σχολιαστή να αναπαυθεί και σε εμάς καθώς ανοίγουμε ξανά τον θησαυρό και βρίσκουμε τον Χριστό εξυψωμένο σε κάθε γραμμή.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές προετοιμασμένες, ας διαβάσουμε τους Ψαλμούς 145 και 146 δυνατά, επιτρέποντας στα ίδια τα λόγια της Γραφής να αφυπνίσουν τον έπαινο. Ακούστε την σταθερή πορεία του αλφαβητικού τραγουδιού του Δαβίδ και τα φωτεινά Αλληλούια που κλείνουν το βιβλίο. Διαβάστε αργά, γευόμενοι κάθε γραμμή, και ζητήστε από τον Κύριο να κάνει αυτούς τους ψαλμούς τη δική σας ομολογία εμπιστοσύνης και ευγνωμοσύνης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Σπέρτζεον ξεκινάει με τον πρώτο στίχο του Ψαλμού 145. Στίχος 2. Ο Δαβίδ επαινεί τον Θεό για τη φήμη ή τη δόξα του (Ψαλμοί 145:1-7), για την αγαθότητά του (Ψαλμοί 145:8-10), για το βασίλειό του (Ψαλμοί 145:11-13), για την πρόνοιά του (Ψαλμοί 145:14-16), για το σωτήριο έλεός του (Ψαλμοί 145:17-21). ΕΚΘΕΣΗ. Στίχ. 1. Θα σε υμνήσω, Θεέ μου, Βασιλιά. Ο Δαβίδ ως βασιλιάς του Θεού λατρεύει τον Θεό ως βασιλιά του. Είναι καλό όταν η βασιλική ιδιότητα του Κυρίου αφυπνίζει την πίστη μας, και το πνεύμα μας κινείται να μεγαλύνει τη μεγαλειότητά του. Ο Ψαλμωδός έχει υμνήσει τον Κύριό του πολλές φορές πριν, το κάνει ακόμα, και θα το κάνει και στο μέλλον: ο έπαινος είναι για όλους τους χρόνους. Όταν δεν μπορούμε να εκφράσουμε όλο τον έπαινό μας αυτή τη στιγμή, είναι σοφό να καταγράψουμε την απόφασή μας να συνεχίσουμε το ευλογημένο έργο, και να το γράψουμε ως δέσμευση, 'Θα σε υμνήσω'. Δείτε πώς ο Δαβίδ μαρτυρεί την αφοσίωση και την προσήλωσή του στον Θεό του με την αντωνυμία 'μου', πώς αναγνωρίζει την υποταγή του με τον τίτλο 'βασιλιάς', και πώς συνεχίζει να δηλώνει την αποφασιστικότητά του να τον μεγαλύνει στο τραγούδι του. Συνεχίζει απευθείας στον δεύτερο στίχο και την αιώνια απόφασή του. Στίχος 3. Και θα ευλογήσω το όνομά σου εις τον αιώνα του αιώνος. Ο Δαβίδ αποφάσισε ότι ο έπαινός του θα ανέβαινε σε ευλογία, θα αφιερωνόταν με νοημοσύνη στο όνομα ή τον χαρακτήρα του Θεού, και θα συνεχιζόταν αιώνια. Χρησιμοποιεί τη λέξη 'ευλογώ' όχι μόνο για ποικιλία ήχου, αλλά και για την εμβάθυνση και γλύκανση της έννοιας. Το να ευλογείς τον Θεό σημαίνει να τον επαινείς με προσωπική αγάπη γι' αυτόν, και να του εύχεσαι το καλό: αυτό είναι μια ολοένα και πιο εύκολη άσκηση καθώς προχωράμε στην εμπειρία και αυξάνουμε στη χάρη. Ο Δαβίδ δηλώνει ότι θα προσφέρει κάθε μορφή επαίνου, μέσω κάθε μορφής ύπαρξης. Η έννοια της διάρκειας είναι πλήρης—το 'εις τον αιώνα' δεν έχει τέλος, αλλά όταν προσθέτει ένα άλλο 'του αιώνος' σε αυτό, απαγορεύει κάθε ιδέα τέλους. Ο έπαινός μας προς τον Θεό θα είναι τόσο αιώνιος όσο ο Θεός που επαινούμε. Ο Σπέρτζεον στρέφεται στη συνέχεια στην εναρκτήρια πρόσκληση του Ψαλμού 146. Στίχος 1. Στίχ. 1. Αινείτε τον Κύριον, ή, Αλληλούια. Είναι λυπηρό να θυμόμαστε πώς αυτή η μεγαλοπρεπής λέξη έχει συρθεί στη λάσπη τον τελευταίο καιρό. Η ασεβής χρήση της είναι ένα επιδεινωμένο παράδειγμα του να παίρνουμε το όνομα του Ιεχωβά του Θεού μας μάταια. Ας ελπίσουμε ότι έχει γίνει από άγνοια από τους πιο αγενείς· αλλά μεγάλη ευθύνη φέρουν οι ηγέτες που ανέχονται και μάλιστα αντιγράφουν αυτή τη βλασφημία. Με ιερό δέος ας προφέρουμε τη λέξη ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ, και με αυτήν ας καλέσουμε τον εαυτό μας και όλους τους άλλους να λατρέψουν τον Θεό όλης της γης. Οι άνθρωποι χρειάζονται να καλούνται να επαινούν· είναι σημαντικό να επαινούν· και υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει να το κάνουν αμέσως. Ας ενωθούν όλοι όσοι ακούν τη λέξη Αλληλούια αμέσως σε άγιο έπαινο. Αίνεσε τον Κύριον, ψυχή μου. Θα εφάρμοζε αυτό που είχε κηρύξει. Θα ήταν ο αρχηγός της χορωδίας που είχε καλέσει. Είναι μια φτωχή υπόθεση αν απλώς προτρέπουμε τους άλλους, και δεν διεγείρουμε τη δική μας ψυχή.
Σκεφτείτε
Ο Σπέρτζεον παρουσιάζει πρώτα τον χαρακτήρα του Ψαλμού 145. Εισαγωγή. Αυτός είναι ένας από τους αλφαβητικούς ψαλμούς, συντεθειμένος με πολλή τέχνη, και, αναμφίβολα, έτσι διατεταγμένος ώστε να βοηθηθεί η μνήμη. Το Άγιο Πνεύμα συγκαταβαίνει να χρησιμοποιήσει ακόμη και τις πιο τεχνητές μεθόδους του ποιητή, για να εξασφαλίσει την προσοχή και να εντυπωσιάσει την καρδιά. Τίτλος. Ψαλμός του Δαβίδ για Έπαινο. Είναι του Δαβίδ, του ίδιου του Δαβίδ, ο αγαπημένος του Δαβίδ. Είναι ο Έπαινος του Δαβίδ όπως ένας άλλος (Ψαλμοί 86:1-17) είναι η Προσευχή του Δαβίδ. Είναι εξ ολοκλήρου έπαινος, και έπαινος σε υψηλό τόνο. Ο Δαβίδ είχε ευλογήσει τον Θεό πολλές φορές σε άλλους ψαλμούς, αλλά αυτόν τον θεωρούσε ως το ιδιαίτερο, το κόσμημα του στέμματός του στον έπαινο. Σίγουρα ο έπαινος του Δαβίδ είναι ο καλύτερος έπαινος, γιατί είναι αυτός ενός ανθρώπου εμπειρίας, ειλικρίνειας, ήρεμης σκέψης και έντονης θέρμης της καρδιάς. Κλείνει την ενότητα εισάγοντας τους τελικούς ψαλμούς Αλληλούια. Εισαγωγή. . ΔΙΑΙΡΕΣΗ, & κλπ. Βρισκόμαστε τώρα ανάμεσα στα Αλληλούια. Το υπόλοιπο του ταξιδιού μας βρίσκεται μέσα από τα Ευχάριστα Όρη. Όλα είναι έπαινος μέχρι το τέλος του βιβλίου. Η κλίμακα είναι υψηλή: η μουσική είναι στα υψηλόφωνα κύμβαλα. Ω για μια καρδιά γεμάτη χαρούμενη ευγνωμοσύνη, για να τρέξουμε, και να πηδήξουμε, και να δοξάσουμε τον Θεό, όπως ακριβώς κάνουν αυτοί οι Ψαλμοί. Ο Αλέξανδρος πιστεύει ότι αυτό το τραγούδι μπορεί να θεωρηθεί ότι αποτελείται από δύο ίσα μέρη· στο πρώτο βλέπουμε την ευτυχία εκείνων που εμπιστεύονται τον Θεό, και όχι τον άνθρωπο (Ψαλμοί 146:1-5), ενώ το δεύτερο δίνει τον λόγο που προέρχεται από τις Θείες τελειότητες (Ψαλμοί 146:5-10). Αυτό θα μπορούσε να αρκεί για τον σκοπό μας· αλλά επειδή δεν υπάρχει πραγματικά κανένα διάλειμμα, θα το κρατήσουμε ολόκληρο. Είναι 'ένα μαργαριτάρι', ένα ιερό θυμιατήρι αγίου θυμιάματος, που εκπέμπει ένα γλυκό άρωμα.
Απαντήστε
Σε ποιο σημείο της ζωής σας ο Κύριος σας καλεί να μεταβείτε από την περιστασιακή ευχαριστία σε μια σταθερή απόφαση αδιάκοπου επαίνου; Πώς θα μπορούσατε να διεγείρετε την ψυχή σας σήμερα, όπως προτρέπουν ο Δαβίδ και ο Σπέρτζεον, ώστε η προσωπική λατρεία να γίνει το καθημερινό σας στέμμα; Ποια μία συγκεκριμένη πράξη ευλογίας του ονόματος του Θεού θα μεταφέρετε στις επόμενες ώρες;
Προσευχηθείτε
Ω Κύριε ο Βασιλιάς μας, σε ευλογούμε για τον θησαυρό του επαίνου που μας έχεις διαφυλάξει σε αυτούς τους ψαλμούς. Δώσε να καίει μέσα μας η ίδια πίστη που ένιωσε ο Δαβίδ, ώστε να σε υμνούμε σε κάθε εποχή και με κάθε δύναμη που κατέχουμε. Διέγειρε την ενδόμυχη ψυχή μας να ανταποκριθεί στην κλήση του Αλληλούια, μήπως απλώς προτρέπουμε τους άλλους ενώ οι δικές μας καρδιές παραμένουν σιωπηλές. Ας μεγαλυνθεί ο Χριστός στα προσωπικά μας τραγούδια και στις δημόσιες ζωές μας μέχρι την ημέρα που ο έπαινος δεν θα έχει τέλος. Στο άξιο όνομά Του προσευχόμαστε, Αμήν.

Charles Spurgeon — Θησαυρός του Δαβίδ & Κηρύγματα · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →