Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξ 27-28 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το κλασικό σχόλιο του Ματθαίου Χένρι ανοίγει ένα παράθυρο στον πλούσιο συμβολισμό των επίπλων της σκηνής και των ιερατικών ενδυμάτων στην Έξοδο 27–28. Οι στοχασμοί του στίχο προς στίχο αποκαλύπτουν πώς κάθε λεπτομέρεια εξυπηρετούσε τόσο την πρακτική λατρεία όσο και βαθύτερη πνευματική αλήθεια. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγησή του σήμερα, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να εκτιμούμε την προεικόνιση της Παλαιάς Διαθήκης για τον Χριστό και την εκκλησία του. Ο ποιμαντικός τόνος του Χένρι μας προσκαλεί να μετακινηθούμε από τα αρχαία σχέδια στην σημερινή αφοσίωση. Ας στερεώσουν οι γνώσεις του τις καρδιές μας καθώς προσεγγίζουμε αυτά τα ιερά κεφάλαια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε αργά την Έξοδο 27 και 28, παρατηρώντας τις ακριβείς οδηγίες για το θυσιαστήριο, την αυλή, το λάδι του λυχναριού και τα ιερά ενδύματα του Ααρών και των γιων του. Αφήστε την επαναλαμβανόμενη έμφαση στην αγιότητα και την ομορφιά να διαμορφώσει τη φαντασία σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να τονίσει μία ή δύο λεπτομέρειες που μιλούν για την τωρινή σας πορεία με τον Θεό.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εκθέτοντας τις διαστάσεις και τα υλικά του χάλκινου θυσιαστηρίου.
Καθώς ο Θεός σκόπευε στη σκηνή να φανερώσει την παρουσία του ανάμεσα στον λαό του, έτσι εκεί έπρεπε να αποδίδουν τις λατρείες τους σε αυτόν, όχι μέσα στη σκηνή (μέσα σε αυτήν εισέρχονταν μόνο οι ιερείς ως οικιακοί υπηρέτες του Θεού), αλλά στην αυλή μπροστά από τη σκηνή, όπου, ως κοινοί υπήκοοι, παρευρίσκονταν. Εκεί διατάχθηκε να στηθεί ένα θυσιαστήριο, στο οποίο έπρεπε να φέρνουν τις θυσίες τους, και πάνω στο οποίο οι ιερείς τους έπρεπε να τις προσφέρουν στον Θεό: και αυτό το θυσιαστήριο έπρεπε να αγιάζει τα δώρα τους. Εδώ έπρεπε να παρουσιάζουν τις υπηρεσίες τους στον Θεό, όπως από το ιλαστήριο έδινε τα λόγιά του σε αυτούς· και έτσι εγκαταστάθηκε κοινωνία μεταξύ του Θεού και του Ισραήλ. Ο Μωυσής καθοδηγείται εδώ για, 1. Τις διαστάσεις του· ήταν τετράγωνο, εδ. 1. 2. Τα κέρατά του (εδ. 2), που ήταν για στολισμό και για χρήση· οι θυσίες δένονταν με σχοινιά στα κέρατα του θυσιαστηρίου, και σε αυτά κατέφευγαν οι κακοποιοί για καταφύγιο. 3. Τα υλικά· ήταν από ξύλο επικαλυμμένο με χαλκό, εδ. 1, 2. 4. Τα εξαρτήματά του (εδ. 3), που ήταν όλα από χαλκό. 5. Το πλέγμα, που τοποθετούνταν μέσα στο κοίλο του θυσιαστηρίου, περίπου στο μέσο του, στο οποίο διατηρούνταν η φωτιά, και καιγόταν η θυσία· ήταν φτιαγμένο από πλέγμα σαν κόσκινο, και κρεμόταν κοίλο, ώστε η φωτιά να καίει καλύτερα, και οι στάχτες να πέφτουν μέσα από το κοίλο του θυσιαστηρίου, εδ. 4, 5. 6. Τα δοκάρια με τα οποία έπρεπε να μεταφέρεται, εδ. 6, 7. Και, τέλος, παραπέμπεται στο υπόδειγμα που του δείχθηκε, εδ. 8.Στη συνέχεια στρέφεται στην αυλή της σκηνής και τις λινές κουρτίνες της.
Μπροστά από τη σκηνή υπήρχε να είναι μια αυλή ή περίβολος, περιφραγμένος με κουρτίνες από το καλύτερο λινό που χρησιμοποιούνταν για σκηνές. Αυτή η αυλή, σύμφωνα με τον κοινό υπολογισμό των πήχεων, ήταν πενήντα γιάρδες μακριά, και είκοσι πέντε πλατιά. Στύλοι τοποθετούνταν σε βολικές αποστάσεις, σε βάσεις από χαλκό, οι στύλοι με ασημένια φιλέτα, και ασημένια άγκιστρα σε αυτούς, στα οποία στερεώνονταν οι λινές κουρτίνες: η κουρτίνα που χρησίμευε για την πύλη ήταν πιο λεπτή από τις υπόλοιπες, εδ. 16. Αυτή η αυλή ήταν τύπος της εκκλησίας, περιφραγμένη και διακεκριμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, η περίφραξη υποστηριζόμενη από στύλους, δηλώνοντας τη σταθερότητα της εκκλησίας, κρεμασμένη με το καθαρό λινό, που λέγεται ότι είναι η δικαιοσύνη των αγίων, Απ. ιθ΄ 8. Αυτές ήταν οι αυλές που ποθούσε ο Δαβίδ και επιθυμούσε να κατοικεί σε αυτές (Ψαλ. πδ΄ 2, 10), και στις οποίες ο λαός του Θεού εισερχόταν με αίνεση και ευχαριστία (Ψαλ. ρ΄ 4)· όμως αυτή η αυλή θα χωρούσε μόνο λίγους προσκυνητές. Ευχαριστούμε τον Θεό, τώρα, υπό το ευαγγέλιο, η περίφραξη έχει αφαιρεθεί. Το θέλημα του Θεού είναι να προσεύχονται οι άνθρωποι παντού· και υπάρχει χώρος για όλους όσους σε κάθε τόπο επικαλούνται το όνομα του Ιησού Χριστού.Στη συνέχεια ο Χένρι εξετάζει τον διορισμό και τη σημασία των ενδυμάτων των ιερέων.
ΙΙ. Τα ενδύματα των ιερέων που ορίστηκαν, για δόξα και ομορφιά, εδ. 2. Κάποια από τα πλουσιότερα υλικά έπρεπε να παρασχεθούν (εδ. 5), και οι καλύτεροι τεχνίτες να απασχοληθούν στην κατασκευή τους, των οποίων την ικανότητα ο Θεός, με ειδικό χάρισμα για αυτόν τον σκοπό, θα ανέπτυσσε σε πολύ υψηλό βαθμό, εδ. 3. Σημείωσε, η αριστεία, ακόμη και στις κοινές τέχνες, είναι δώρο του Θεού, έρχεται από αυτόν, και, όπως υπάρχει περίπτωση, πρέπει να χρησιμοποιείται για αυτόν. Αυτός που διδάσκει στον γεωργό σύνεση διδάσκει και τον τεχνίτη· και οι δύο επομένως πρέπει να τιμούν τον Θεό με το κέρδος τους. Η ανθρώπινη μάθηση πρέπει ιδιαίτερα να αφιερώνεται στην υπηρεσία της ιερωσύνης, και να χρησιμοποιείται για τον στολισμό εκείνων που υπηρετούν γύρω από ιερά πράγματα. Τα ενδύματα που ορίστηκαν ήταν, 1. Τέσσερα, που φορούσαν και ο αρχιερέας και οι κατώτεροι ιερείς, δηλαδή τα λινά εσώρουχα, ο λινός χιτώνας, η λινή ζώνη που τα στερέωνε σε αυτούς, και το κάλυμμα ή τουρμπάνι· αυτό που φορούσε ο αρχιερέας ονομάζεται μίτρα. 2. Τέσσερα ακόμη, που ήταν ιδιαίτερα για τον αρχιερέα, δηλαδή το εφώδ, με την περίτεχνη ζώνη του, το θώρακα της κρίσεως, η μακριά στολή με τα κουδούνια και τα ρόδια στο κάτω μέρος της, και η χρυσή πλάκα στο μέτωπό του. Αυτά τα ένδοξα ενδύματα ορίστηκαν, (1.) Για να υπενθυμίζουν στους ίδιους τους ιερείς την αξιοπρέπεια του αξιώματός τους, και να συμπεριφέρονται με την αρμόζουσα ευπρέπεια. (2.) Για να κατέχεται ο λαός με ιερή ευλάβεια για εκείνον τον Θεό του οποίου οι λειτουργοί εμφανίζονταν με τέτοια μεγαλοπρέπεια. (3.) Για να είναι οι ιερείς τύποι του Χριστού, ο οποίος θα προσέφερε τον εαυτό του άσπιλο στον Θεό, και όλων των χριστιανών, που έχουν την ομορφιά της αγιότητας επάνω τους, με την οποία αφιερώνονται στον Θεό. Ο στολισμός μας, τώρα υπό το ευαγγέλιο, τόσο των λειτουργών όσο και των χριστιανών, δεν πρέπει να είναι από χρυσό, και μαργαριτάρι, και πολυτελή ένδυση, αλλά τα ενδύματα της σωτηρίας, και η στολή της δικαιοσύνης, Ησ. ξα΄ 10· Ψαλ. ρλβ΄ 9, 16. Όπως τα βρώμικα ενδύματα με τα οποία ήταν ντυμένος ο Ιησούς ο αρχιερέας σήμαιναν την ανομία που προσκολλήθηκε στην ιερωσύνη του, από την οποία φροντίστηκε να καθαριστεί (Ζαχ. γ΄ 3, 4), έτσι αυτά τα ιερά ενδύματα σήμαιναν την τέλεια καθαρότητα που υπάρχει στην ιερωσύνη του Χριστού· αυτός είναι άγιος, αθώος, και αμόλυντος.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι κλείνει τις παρατηρήσεις του για το θυσιαστήριο ανιχνεύοντας την εκπλήρωσή του στον Χριστό.
Τώρα αυτό το χάλκινο θυσιαστήριο ήταν τύπος του Χριστού που πεθαίνει για να κάνει εξιλέωση για τις αμαρτίες μας: το ξύλο θα είχε καταναλωθεί από τη φωτιά από τον ουρανό αν δεν είχε ασφαλιστεί από τον χαλκό· ούτε η ανθρώπινη φύση του Χριστού θα μπορούσε να υποφέρει την οργή του Θεού αν δεν υποστηριζόταν από θεία δύναμη. Ο Χριστός αγίασε τον εαυτό του για την εκκλησία του, ως θυσιαστήριό τους (Ιω. ιζ΄ 19), και με τη μεσιτεία του αγιάζει τις καθημερινές υπηρεσίες του λαού του, που έχουν επίσης δικαίωμα να φάνε από αυτό το θυσιαστήριο (Εβρ. ιγ΄ 10), γιατί υπηρετούν σε αυτό ως πνευματικοί ιερείς. Στα κέρατα αυτού του θυσιαστηρίου φεύγουν οι φτωχοί αμαρτωλοί για καταφύγιο όταν τους καταδιώκει η δικαιοσύνη, και είναι ασφαλείς εν αρετή της θυσίας που προσφέρθηκε εκεί.Αργότερα στοχάζεται για τα Ουρίμ και Θουμμίμ ως δείχνοντας προς τον Χριστό τον αληθινό μας χρησμό.
ΙΙ. Τα ουρίμ και θουμμίμ, με τα οποία γινόταν γνωστό το θέλημα του Θεού σε αμφίβολες περιπτώσεις, τοποθετήθηκαν σε αυτόν τον θώρακα, ο οποίος γι' αυτό ονομάζεται θώρακας της κρίσεως, εδ. 30. Ουρίμ και θουμμίμ σημαίνουν φως και ακεραιότητα· πολλές εικασίες υπάρχουν μεταξύ των λογίων τι ήταν· δεν έχουμε λόγο να νομίζουμε ότι ήταν κάτι που ο Μωυσής έπρεπε να φτιάξει περισσότερο από ό,τι είχε ήδη διαταχθεί, ώστε είτε ο Θεός τα έφτιαξε ο ίδιος, και τα έδωσε στον Μωυσή, για να τα βάλει στον θώρακα, όταν άλλα πράγματα ήταν έτοιμα (Λευ. η΄ 8), είτε δεν εννοείται τίποτε περισσότερο από μια δήλωση της περαιτέρω χρήσης όσων είχαν ήδη διαταχθεί να γίνουν. Νομίζω ότι τα λόγια μπορούν να διαβαστούν έτσι, Και θα δώσεις, ή θα προσθέσεις, ή θα παραδώσεις, στον θώρακα της κρίσεως, τις φωτίσεις και τις τελειότητες, και θα είναι στην καρδιά του Ααρών· δηλαδή, 'Θα είναι προικισμένος με δύναμη να γνωρίζει και να κάνει γνωστό το νου του Θεού σε όλες τις δύσκολες αμφίβολες περιπτώσεις, σχετικά είτε με την πολιτική είτε με την εκκλησιαστική κατάσταση του έθνους.' Η διακυβέρνησή τους ήταν θεοκρατία: ο Θεός ήταν ο Βασιλιάς τους, ο αρχιερέας ήταν, υπό τον Θεό, ο άρχοντάς τους, τα ουρίμ και θουμμίμ ήταν το υπουργικό του συμβούλιο· πιθανώς ο Μωυσής έγραψε στον θώρακα, ή ύφανε σε αυτόν, αυτά τα λόγια, Ουρίμ και Θουμμίμ, για να σημάνει ότι ο αρχιερέας, έχοντας επάνω του αυτόν τον θώρακα, και ζητώντας συμβουλή από τον Θεό σε οποιαδήποτε έκτακτη ανάγκη σχετικά με το δημόσιο, θα καθοδηγούνταν να λάβει εκείνα τα μέτρα, και να δώσει εκείνη την συμβουλή, που ο Θεός θα αναγνώριζε. Αν στεκόταν μπροστά από την κιβωτό (αλλά χωρίς το καταπέτασμα) πιθανώς λάμβανε οδηγίες από το ιλαστήριο, όπως έκανε ο Μωυσής (κεφ. κε΄ 22)· έτσι, φαίνεται, έκανε ο Φινεές, Κριτ. κ΄ 27, 28. Αν ήταν σε απόσταση από την κιβωτό, όπως ήταν ο Αβιάθαρ όταν ζήτησε από τον Κύριο για τον Δαβίδ (Α΄ Βασ. κγ΄ 6, κ.εξ.), τότε η απάντηση δινόταν είτε με φωνή από τον ουρανό είτε μάλλον με ώθηση στον νου του αρχιερέα, που το τελευταίο ίσως υπονοείται σε εκείνη την έκφραση, Θα φέρει την κρίση των υιών του Ισραήλ στην καρδιά του. Αυτός ο χρησμός ήταν μεγάλης χρήσης για τον Ισραήλ· ο Ιησούς τον συμβουλεύτηκε (Αρ. κζ΄ 21), και, είναι πιθανό, οι κριτές μετά από αυτόν. Χάθηκε στην αιχμαλωσία, και δεν ανακτήθηκε ποτέ μετά, αν και, φαίνεται, αναμενόταν, Έσδρ. β΄ 63. Αλλά ήταν σκιά αγαθών που επρόκειτο να έρθουν, και η ουσία είναι ο Χριστός. Αυτός είναι ο χρησμός μας· δι' αυτού ο Θεός σε αυτές τις έσχατες ημέρες κάνει γνωστό τον εαυτό του και τον νου του σε εμάς, Εβρ. α΄ 2· Ιω. α΄ 18. Η θεία αποκάλυψη κεντράρει σε αυτόν, και έρχεται σε εμάς δι' αυτού· αυτός είναι το φως, το αληθινό φως, ο πιστός μάρτυρας, η αλήθεια η ίδια, και από αυτόν λαμβάνουμε το Πνεύμα της αλήθειας, που οδηγεί σε όλη την αλήθεια. Η ένωση του θώρακα με το εφώδ δηλώνει ότι η προφητική του διακονία θεμελιωνόταν στην ιερωσύνη του· και ήταν με την αξία του θανάτου του που αγόρασε αυτή την τιμή για τον εαυτό του και αυτή την εύνοια για εμάς. Ήταν το Αρνίον που είχε σφαγεί που ήταν άξιο να πάρει το βιβλίο και να ανοίξει τις σφραγίδες, Απ. ε΄ 9.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Ποιο χαρακτηριστικό της σκηνής ή της ιερωσύνης της διεγείρει περισσότερο τον σεβασμό σας για την αγιότητα του Θεού σήμερα;
2. Πώς η ιδέα του να φέρεις τα ονόματα άλλων ενώπιον του Κυρίου διαμορφώνει τον τρόπο που προσεύχεσαι για την κοινότητά σου;
3. Σε ποια περιοχή της ζωής σε προσκαλεί ο Θεός να μετακινηθείς από την εξωτερική μορφή στην εσωτερική αφιέρωση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ πολυεύσπλαχνε, καθὼς συλλογιζόμεθα τὸ θυσιαστήριον, τὴν αὐλὴν καὶ τὰ ἱερὰ ἐνδύματα ποὺ διέταξες γιὰ τὸν Ἰσραήλ, χαιρόμεθα ποὺ κάθε λεπτομέρεια μᾶς δείχνει τὸν Χριστό, τὸν τέλειο Ἀρχιερέα μας, διὰ τοῦ ὁποίου μόνου πλησιάζουμε σὲ Σένα. Μὲ τὸ Πνεῦμά Σου ἔνδυσέ μας μὲ τὴν ὡραιότητα τῆς ἁγιότητος, κράτα τὸν λύχνο τοῦ λόγου Σου ἀναμμένο στὶς καρδιές μας, καὶ δέξου κάθε πράξη λατρείας ποὺ προσφέρουμε, ἐπειδὴ στηρίζεται μόνο στὸν Ἰησοῦ. Ἐνδυνάμωσέ μας νὰ ζοῦμε ὡς βασίλειο ἱερέων ποὺ ἀντανακλοῦν τὴ δόξα Σου στὸν κόσμο. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →