← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 129-130 — με τον Barnes

Ψαλμοί 129-130Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε και πάλι στο σαφές και ευλαβές υπόμνημα των Σημειώσεων του Άλμπερτ Μπαρνς πάνω στη Βίβλο. Η ερμηνεία του επί των Ωδών των Αναβαθμών μας εισάγει στα δίδυμα θέματα της επίμονης δοκιμασίας και της ειλικρινούς μετανοίας που βρίσκονται στους Ψαλμούς 129 και 130. Με προσεκτική προσοχή στο κείμενο, ο Μπαρνς βοηθά την εκκλησία να ακούσει τόσο τη μακρά καταγραφή της θλίψης όσο και τη βαθύτερη κραυγή για έλεος που αναδύεται από τα βάθη. Τα λόγια του μας προσκαλούν να ιχνηλατήσουμε την αμετάβλητη δικαιοσύνη του Θεού και την άφθονη λύτρωση που απαντά σε κάθε ικεσία. Είθε το Πνεύμα που καθοδήγησε τον ψαλμωδό να καθοδηγήσει την ανάγνωση και τον στοχασμό μας σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 129 και 130 με πνεύμα ήρεμης προσοχής. Αυτές οι δύο Ωδές των Αναβαθμών μετακινούνται από τη μνήμη της επαναλαμβανόμενης καταπίεσης στην κραυγή μιας ψυχής συνειδητής της αμαρτίας. Καθώς ακούτε, παρατηρήστε την επαναλαμβανόμενη μαρτυρία ότι οι εχθροί δεν επικράτησαν και την πεπεισμένη έκκληση προς τον Κύριο που συγχωρεί και λυτρώνει. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στη γλώσσα της θλίψης και της ελπίδας να εγκατασταθεί στην καρδιά.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπαρνς ανοίγει την ερμηνεία του εξετάζοντας τον πρώτο στίχο του ψαλμού. Στίχος 1. Πολλές φορές - Στο περιθώριο, όπως στα εβραϊκά, «πολύ». Πιθανότατα, όμως, η ιδέα είναι, όπως εκφράζεται στη μετάφρασή μας, «πολλές φορές»· «συχνά». Έτσι είναι στη Λατινική Βουλγάτα και στους Εβδομήκοντα· και αυτό συμφωνεί καλύτερα με τη σύνδεση. Με έχουν θλίψει από τη νεότητά μου - Έχω θλιβεί· άλλοι με αδίκησαν. Η νεότητα εδώ είναι η αρχή της ιστορίας αυτού του λαού: από τότε που αρχίσαμε να είμαστε λαός· από τότε που ιδρύθηκε το έθνος. Ας πει τώρα ο Ισραήλ - Ας πει τώρα το έθνος. Είναι σαφές από αυτό ότι ο ψαλμός δεν γράφτηκε σε πρώιμη περίοδο της ιστορίας τους. Στη συνέχεια στρέφεται στα βάθη από τα οποία αναδύεται η προσευχή. Στίχος 1. Από τα βάθη - Η λέξη που αποδίδεται «βάθη» προέρχεται από ρήμα - עמק ‛âmaq - που σημαίνει να είναι βαθύ· έπειτα, να είναι ανεξερεύνητο· έπειτα, να κάνει βαθύ· και θα εφαρμοζόταν σε οτιδήποτε χαμηλό, βαθύ ή βαθυστόχαστο, όπως ο ωκεανός, ένας λάκκος ή μια κοιλάδα. Η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ εμφανίζεται αλλού μόνο στα εξής σημεία: Ψαλμοί 69:2, Ψαλμοί 69:14, όπου αποδίδεται «βαθύ», εφαρμοσμένο σε νερά· και Ησαΐας 51:10· Ιεζεκιήλ 27:34, όπου αποδίδεται «βάθη». Η λέξη, όπως χρησιμοποιείται εδώ, θα ήταν εφαρμόσιμη σε βαθιά θλίψη, κατάπτωση ή στενοχώρια. Ο Μπαρνς εξετάζει στη συνέχεια το σοβαρό ερώτημα σχετικά με τις σημειωμένες ανομίες. Στίχος 3. Αν εσύ, Κύριε, σημείωνες ανομίες - Αν παρατηρούσες, σημείωνες, πρόσεχες, λάμβανες υπόψη όλο το κακό που έχω κάνει. Η εβραϊκή λέξη σημαίνει κυρίως να φυλάω, να παρακολουθώ, να φρουρώ. Η λέξη, όπως χρησιμοποιείται εδώ, αναφέρεται σε εκείνο το είδος επαγρύπνησης ή παρακολούθησης που αναμένεται από κάποιον που είναι σε φρουρά· που φυλάει σε πόλη ή στρατόπεδο τη νύχτα. Η ιδέα είναι, αν ο Θεός έβλεπε έτσι με ερευνητικό μάτι· αν προσπαθούσε να δει ό,τι μπορούσε να δει· αν δεν άφηνε τίποτα να διαφύγει της παρατήρησής του· αν μας αντιμετώπιζε ακριβώς όπως είμαστε· αν δεν παρέβλεπε τίποτα, δεν συγχωρούσε τίποτα, δεν θα είχαμε καμία ελπίδα. Ποιος θα σταθεί; - Ποιος θα σταθεί όρθιος; Ποιος θα μπορούσε να σταθεί ενώπιόν σου; Ποιος θα μπορούσε να ελπίζει ότι θα αθωωθεί; Αυτό υπονοεί (1) ότι ο ικέτης ήταν συνειδητός της ενοχής του, ή ήξερε ότι ήταν αμαρτωλός· (2) ότι ένιωθε ότι υπήρχε βάθος διαφθοράς στην καρδιά του που ο Θεός μπορούσε να δει, αλλά αυτός όχι - όπως κάθε άνθρωπος πρέπει να είναι βέβαιος ότι υπάρχει στην ψυχή του· (3) ότι ο Θεός είχε τη δύναμη να φέρει αυτό στο φως αν επέλεγε να το κάνει, ώστε ο ένοχος άνθρωπος να κατακλυστεί εντελώς· (4) ότι αυτός που πρόφερε την προσευχή στήριζε τη μόνη του ελπίδα στο γεγονός ότι ο Θεός δεν θα σημείωνε ανομία· δεν θα ανέπτυσσε αυτό που ήταν μέσα του· δεν θα τον έκρινε από αυτό που έβλεπε στην καρδιά του· αλλά θα τον αντιμετώπιζε διαφορετικά, και θα του έδειχνε έλεος και συμπόνια. Κάθε άνθρωπος πρέπει να αισθάνεται ότι αν ο Θεός «σήμαινε ανομία» όπως είναι - αν μας έκρινε όπως είμαστε - δεν θα είχαμε καμία ελπίδα. Μόνο με το έδαφος ότι μπορούμε να συγχωρηθούμε, μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα εμφανιστούμε ενώπιόν του. Προχωρά απευθείας στη δήλωση της συγχώρεσης με τον Κύριο. Στίχος 4. Αλλά υπάρχει συγχώρεση μαζί σου - Οι Εβδομήκοντα το αποδίδουν ἱλασμός hilasmos, εξιλασμός, συμφιλίωση· η Λατινική Βουλγάτα «propitiatio», εξιλασμός. Η εβραϊκή λέξη σημαίνει «άφεση». Η ιδέα είναι, ότι η αμαρτία μπορεί να συγχωρηθεί· ή, ότι ο Θεός είναι Ον που συγχωρεί αμαρτία, και ότι αυτό είναι το μόνο έδαφος ελπίδας. Όταν ερχόμαστε ενώπιον του Θεού, το έδαφος της ελπίδας μας δεν είναι ότι μπορούμε να δικαιωθούμε· όχι ότι μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν αμαρτήσαμε· όχι ότι μπορούμε να εξηγήσουμε τις αμαρτίες μας· όχι ότι μπορούμε να προσφέρουμε απολογία γι' αυτές· είναι μόνο σε ειλικρινή και πλήρη ομολογία, και σε ελπίδα ότι ο Θεός θα τις συγχωρήσει. Αυτός που δεν έρχεται με αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί να έχει ελπίδα αποδοχής από τον Θεό. Για να φοβηθείς - Για να σε σεβαστούν· ή, για να οδηγηθούν οι άνθρωποι να σε υπηρετούν και να σε λατρεύουν - να οδηγηθούν σε κατάλληλο σεβασμό για το όνομά σου. Η ιδέα δεν είναι ότι η συγχώρεση παράγει φόβο ή τρόμο - γιατί το ακριβώς αντίθετο είναι αληθές - αλλά ότι ο Θεός, συγχωρώντας τον αμαρτωλό, τον οδηγεί να τον σεβαστεί, να τον λατρεύσει, να τον υπηρετήσει: δηλαδή, ο αμαρτωλός συμφιλιώνεται αληθινά με τον Θεό, και γίνεται ειλικρινής λατρευτής. Ο παραβάτης συγχωρείται έτσι ώστε να είναι διατεθειμένος να λατρεύει και να τιμά τον Θεό, γιατί ο Θεός έχει αποκαλυφθεί ως αυτός που συγχωρεί αμαρτία, ώστε ο αμαρτωλός να ενθαρρύνεται να έρθει σε αυτόν, και να είναι ο αληθινός λατρευτής του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μπαρνς πιέζει την αλήθεια της συγχώρεσης ως το μοναδικό έδαφος ελπίδας. Στίχος 4. Αλλά υπάρχει συγχώρεση μαζί σου - Οι Εβδομήκοντα το αποδίδουν ἱλασμός hilasmos, εξιλασμός, συμφιλίωση· η Λατινική Βουλγάτα «propitiatio», εξιλασμός. Η εβραϊκή λέξη σημαίνει «άφεση». Η ιδέα είναι, ότι η αμαρτία μπορεί να συγχωρηθεί· ή, ότι ο Θεός είναι Ον που συγχωρεί αμαρτία, και ότι αυτό είναι το μόνο έδαφος ελπίδας. Όταν ερχόμαστε ενώπιον του Θεού, το έδαφος της ελπίδας μας δεν είναι ότι μπορούμε να δικαιωθούμε· όχι ότι μπορούμε να αποδείξουμε ότι δεν αμαρτήσαμε· όχι ότι μπορούμε να εξηγήσουμε τις αμαρτίες μας· όχι ότι μπορούμε να προσφέρουμε απολογία γι' αυτές· είναι μόνο σε ειλικρινή και πλήρη ομολογία, και σε ελπίδα ότι ο Θεός θα τις συγχωρήσει. Αυτός που δεν έρχεται με αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί να έχει ελπίδα αποδοχής από τον Θεό. Για να φοβηθείς - Για να σε σεβαστούν· ή, για να οδηγηθούν οι άνθρωποι να σε υπηρετούν και να σε λατρεύουν - να οδηγηθούν σε κατάλληλο σεβασμό για το όνομά σου. Η ιδέα δεν είναι ότι η συγχώρεση παράγει φόβο ή τρόμο - γιατί το ακριβώς αντίθετο είναι αληθές - αλλά ότι ο Θεός, συγχωρώντας τον αμαρτωλό, τον οδηγεί να τον σεβαστεί, να τον λατρεύσει, να τον υπηρετήσει: δηλαδή, ο αμαρτωλός συμφιλιώνεται αληθινά με τον Θεό, και γίνεται ειλικρινής λατρευτής. Ο παραβάτης συγχωρείται έτσι ώστε να είναι διατεθειμένος να λατρεύει και να τιμά τον Θεό, γιατί ο Θεός έχει αποκαλυφθεί ως αυτός που συγχωρεί αμαρτία, ώστε ο αμαρτωλός να ενθαρρύνεται να έρθει σε αυτόν, και να είναι ο αληθινός λατρευτής του. Κλείνει τις σημειώσεις δείχνοντας στην πλήρη λύτρωση που περιμένει τον λαό του Θεού. Στίχος 8. Και αυτός θα λυτρώσει τον Ισραήλ από όλες τις ανομίες του - Ο λαός του. Θα τους παραδώσει εντελώς από τη δύναμη και τη μόλυνση της αμαρτίας. Αυτό θα ολοκληρωθεί τελικά σε σχέση με ολόκληρη την εκκλησία του, και με κάθε αληθινό μέλος αυτής της εκκλησίας. Αυτό ήταν το υψηλότερο αντικείμενο ενώπιον του νου του ψαλμωδού - εκείνο με το οποίο ο ψαλμός κλείνει κατάλληλα. Και αυτό είναι το υψηλότερο αντικείμενο ενώπιον του νου κάθε αληθινού παιδιού του Θεού - ότι μπορεί να παραδοθεί εντελώς και για πάντα από τη δύναμη και την κυριαρχία της αμαρτίας. Αυτό θα ολοκληρωθεί τέλεια μόνο στον ουρανό· αλλά εκεί και τότε η μακαριότητα θα είναι πλήρης. Ο ψαλμός αρχίζει με μια ειλικρινή κραυγή από τα «βάθη»· κλείνει με την θριαμβευτική ελπίδα πλήρους και αιώνιας απελευθέρωσης. Υπάρχει ένας κόσμος όπου δεν υπάρχει περίπτωση να κραυγάσουμε προς τον Θεό από τα «βάθη» της λύπης και της αμαρτίας.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Σε ποια παρούσα δοκιμασία χρειάζεται να θυμηθείτε ότι ο Κύριος έχει στηρίξει τον λαό του στο παρελθόν; 2. Πώς αλλάζει η βεβαιότητα ότι ο Θεός δεν σημειώνει ανομία τον τρόπο που τον πλησιάζετε στην προσευχή; 3. Πού περιμένετε τον Κύριο ως εκείνοι που αγρυπνούν για την αυγή;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, ἐκ βαθέων βοῶμεν πρὸς σέ, ὁμολογοῦντες τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ προσκολλώμενοι εἰς τὴν συγχώρησιν καὶ τὴν πλουσίαν λύτρωσιν τὰς οὔσας παρὰ σοὶ μόνῳ. Χάρισαι ἡμῖν χάριν ἵνα ὑπομένωμεν τὴν θλίψιν μετὰ ἀκλονήτου ἐλπίδος, προσμένοντές σε πλέον ἢ οἱ φύλακες τὴν πρωΐαν, καὶ εἴθε τὸ Πνεῦμά σου νὰ κρατῇ τὰς καρδίας ἡμῶν προσηλωμένας εἰς τὴν εὐαγγελικὴν ὑπόσχεσιν ὅτι σὺ θέλεις λυτρώσει τὸν λαόν σου. Ἀμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →