← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ

Α' Σαμ. 29-30 — με τον Ματθαίο Χένρι

Α' Σαμουήλ 29-30Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στις Α' Σαμουήλ 29–30 προσφέρει διαχρονική ενόραση για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός διασώζει εκείνους που προσκολλώνται σε Αυτόν μέσα σε αδύνατες περιστάσεις. Στα κεφάλαια αυτά ο Δαβίδ αντιμετωπίζει προδοσία, απώλεια και την απειλή στάσης, όμως η πρόνοια του Κυρίου ανοίγει απροσδόκητους δρόμους προς τα εμπρός. Οι σκέψεις του Χένρι τονίζουν την αντίθεση ανάμεσα στην αυξανόμενη απελπισία του Σαούλ και την σταθερή εμπιστοσύνη του Δαβίδ, δείχνοντας πώς η θεία φροντίδα συχνά ενεργεί μέσω απροσδόκητων μέσων. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, καλούμαστε να δούμε τις δικές μας δοκιμασίες μέσα από το πρίσμα της πιστότητας του Θεού. Το μάθημα αυτό αντλεί απευθείας από τις προσεκτικές παρατηρήσεις του Χένρι στίχο προς στίχο για να ενθαρρύνει καρδιές που αισθάνονται περικυκλωμένες από παντού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά και προσευχητικά τα κεφάλαια 29 και 30 της Α' Σαμουήλ. Προσέξτε πώς οι προηγούμενες επιλογές του Δαβίδ τον τοποθετούν σε δύσκολη θέση με τους Φιλισταίους και έπειτα πώς ξαφνική καταστροφή πλήττει τη Σικλάγ. Προσέξτε τις στιγμές του κλαυθμού, την απειλή ανταρσίας ανάμεσα στους άνδρες του και την ήσυχη στροφή προς την αναζήτηση του Κυρίου. Αφήστε την αφήγηση να αφυπνίσει τόσο το βάρος των συνεπειών όσο και την ελπίδα της θείας διάσωσης.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι αρχίζει περιγράφοντας το μεγάλο στενό στο οποίο βρέθηκε ο Δαβίδ. Εδώ έχουμε, Ι. Το μεγάλο στενό στο οποίο βρέθηκε ο Δαβίδ, το οποίο μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο ίδιος αντιλαμβανόταν, αν και δεν διαβάζουμε ότι ζήτησε συμβουλή από τον Θεό ούτε ότι είχε κάποιο δικό του σχέδιο για να βγει από αυτό. Οι δύο στρατοί των Φιλισταίων και των Ισραηλιτών είχαν στρατοπεδεύσει και ήταν έτοιμοι να συγκρουστούν, εδ. 1. Ο Αχούς, που υπήρξε καλός προς τον Δαβίδ, τον υποχρέωσε να έρθει ο ίδιος και να φέρει τις δυνάμεις που είχε στην υπηρεσία του. Ο Δαβίδ ήλθε πράγματι και, κατά την επιθεώρηση του στρατού, βρέθηκε με τον Αχούς στην οπισθοφυλακή που του είχε ανατεθεί, εδ. 2. Τώρα, 1. Αν, όταν οι στρατοί συγκρούονταν, αποχωρούσε και εγκατέλειπε τη θέση του, θα έπεφτε κάτω από απαλείπτως τον ονειδισμό, όχι μόνο δειλίας και προδοσίας, αλλά και βάσης αχαριστίας προς τον Αχούς, που υπήρξε προστάτης και ευεργέτης του και είχε εναποθέσει εμπιστοσύνη σε αυτόν, και από τον οποίο είχε λάβει πολύ τιμητική αποστολή. Ένα τόσο ανέντιμο πράγμα δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να πείσει τον εαυτό του να κάνει. 2. Αν έπρεπε, όπως αναμενόταν από αυτόν, να πολεμήσει για τους Φιλισταίους εναντίον του Ισραήλ, θα υφίστατο την κατηγορία ότι είναι εχθρός του Ισραήλ του Θεού και προδότης της πατρίδας του, θα έκανε τον λαό του να τον μισήσει και να αντιταχθεί ομόφωνα στην άνοδό του στον θρόνο, ως ανάξιος του ονόματος Ισραηλίτη, πολύ περισσότερο της τιμής και της εμπιστοσύνης βασιλιά του Ισραήλ, όταν είχε πολεμήσει εναντίον τους υπό τη σημαία των απεριτμήτων. Αν ο Σαούλ σκοτωνόταν (όπως αποδείχθηκε ότι σκοτώθηκε) σε αυτή τη σύγκρουση, το φταίξιμο θα αποδιδόταν στην πόρτα του Δαβίδ, σαν να τον είχε σκοτώσει αυτός. Έτσι, και από τις δύο πλευρές φαινόταν να υπάρχει και αμαρτία και σκάνδαλο. Αυτό ήταν το στενό στο οποίο βρέθηκε· και ήταν μεγάλο στενό για έναν καλό άνθρωπο, μεγαλύτερο να βλέπει αμαρτία μπροστά του παρά να βλέπει θλίψη. Σε αυτό το στενό έφερε τον εαυτό του με τη δική του απερισκεψία, εγκαταλείποντας τη γη του Ιούδα και πηγαίνοντας ανάμεσα στους απεριτμήτους. Είναι παράξενο αν εκείνοι που συνδέονται με πονηρούς ανθρώπους και γίνονται στενοί μαζί τους, ξεφύγουν χωρίς ενοχή ή λύπη ή και τα δύο. Τι πρότεινε ο ίδιος να κάνει δεν φαίνεται. Ίσως σχεδίαζε να ενεργήσει μόνο ως φύλακας της κεφαλής του βασιλιά, τη θέση που του ανατέθηκε (κεφ. κη΄ 2) και όχι να κάνει κάτι επιθετικά εναντίον του Ισραήλ. Αλλά θα ήταν πολύ δύσκολο να πλησιάσει τόσο κοντά στην άκρη της αμαρτίας και να μην πέσει μέσα. Γι’ αυτό, αν και ο Θεός θα μπορούσε δικαίως να τον αφήσει σε αυτή τη δυσκολία για να τον παιδεύσει για την ανοησία του, επειδή η καρδιά του ήταν ευθεία μαζί Του, δεν επέτρεψε να πειραχθεί πέρα από ό,τι μπορούσε, αλλά με τον πειρασμό έκανε τρόπο διαφυγής, Α΄ Κορ. ι΄ 13. Ο Χένρι δείχνει στη συνέχεια την πόρτα που άνοιξε για τη διάσωση του Δαβίδ. ΙΙ. Μια πόρτα άνοιξε για τη διάσωσή του από αυτό το στενό. Ο Θεός έγειρε τις καρδιές των αρχόντων των Φιλισταίων να αντιταχθούν στην απασχόλησή του στη μάχη και να επιμείνουν στην απόλυσή του. Έτσι η εχθρότητά τους τον ωφέλησε, όταν κανένας φίλος που είχε δεν ήταν ικανός να του κάνει τέτοια καλοσύνη. 1. Ήταν κατάλληλη η ερώτηση που έκαναν, κατά την επιστράτευση των δυνάμεων, «Τι κάνουν εδώ αυτοί οι Εβραίοι;» εδ. 3. «Ποια εμπιστοσύνη μπορούμε να έχουμε σε αυτούς, ή ποια υπηρεσία μπορούμε να περιμένουμε από αυτούς;» Ένας Εβραίος είναι εκτός τόπου και, αν έχει το πνεύμα Εβραίου, είναι εκτός στοιχείου όταν βρίσκεται στο στρατόπεδο των Φιλισταίων, και αξίζει να γίνει άβολα εκεί. Ο Δαβίδ συνήθιζε να μισεί τη σύναξη των κακοποιών, αν και ήλθε τώρα να είναι ανάμεσά τους, Ψαλμ. κστ΄ 5. Ήταν τιμητική μαρτυρία που έδωσε ο Αχούς, με αυτή την ευκαιρία, για τον Δαβίδ. Τον έβλεπε ως πρόσφυγα που έφυγε από άδικη δίωξη στη χώρα του και είχε τεθεί υπό την προστασία του, τον οποίο επομένως ήταν υποχρεωμένος, εν δικαιοσύνη, να φροντίζει, και νόμιζε ότι μπορούσε με φρόνηση να απασχολήσει· «διότι (λέει) ήταν μαζί μου αυτές τις ημέρες, ή αυτά τα χρόνια», δηλαδή αρκετό χρόνο, πολλές ημέρες στην αυλή του και ένα ή δύο χρόνια στη χώρα του, και ποτέ δεν βρήκε κανένα σφάλμα σε αυτόν, ούτε είδε αιτία να δυσπιστήσει στην πιστότητά του, ή να σκεφθεί κάτι άλλο παρά ότι είχε έρθει ειλικρινά προς αυτόν. Από αυτό φαίνεται ότι ο Δαβίδ είχε συμπεριφερθεί με μεγάλη προσοχή και είχε κρύψει με φρόνηση την αγάπη που ακόμη διατηρούσε για τον λαό του. Έχουμε ανάγκη να περπατούμε με σοφία προς εκείνους που είναι έξω, να κρατούμε το στόμα μας όταν ο πονηρός είναι μπροστά μας, και να είμαστε σε επιφύλαξη. 3. Ωστόσο οι άρχοντες είναι αμετάπειστοι σε αυτό, ότι πρέπει να αποσταλεί σπίτι· και δίνουν καλούς λόγους για την επιμονή τους σε αυτό. (1.) Επειδή ήταν παλιός εχθρός των Φιλισταίων· μάρτυρας όσα ψάλλονταν προς τιμήν των θριάμβων του εναντίον τους: Ο Σαούλ σκότωσε χιλιάδες του, και ο Δαβίδ δεκάδες χιλιάδες, εδ. 5. «Θα είναι όνειδος για εμάς να φιλοξενούμε και να εμπιστευόμαστε έναν τόσο γνωστό καταστροφέα του λαού μας· ούτε μπορεί να θεωρηθεί ότι θα ενεργήσει τώρα ειλικρινά εναντίον του Σαούλ που τότε ενήργησε τόσο δυναμικά μαζί του και για αυτόν.» Ποιος θα ήταν φίλος της λαϊκής επαίνου ή χειροκροτήματος όταν, ακόμη και αυτό μπορεί, άλλη φορά, να στραφεί εναντίον ενός ανθρώπου προς όνειδός του; (2.) Επειδή θα μπορούσε να είναι πολύ επικίνδυνος εχθρός για αυτούς, και να τους κάνει περισσότερο κακό από ό,τι όλος ο στρατός του Σαούλ (εδ. 4): «Μπορεί στη μάχη να είναι αντίπαλος εναντίον μας, και να μας αιφνιδιάσει με επίθεση στην οπισθοφυλακή, ενώ ο στρατός τους μας επιτίθεται από μπροστά· και έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι θα το κάνει, ώστε, προδίδοντάς μας, να συμφιλιωθεί με τον κύριό του. Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί έναν άνθρωπο που, εκτός από την αγάπη του προς τη χώρα του, θα θεωρήσει συμφέρον του να είναι ψεύτικος προς εμάς;» Είναι επικίνδυνο να εμπιστεύεσαι έναν συμφιλιωμένο εχθρό. Ο Χένρι στη συνέχεια τονίζει την ευσεβή εξάρτηση του Δαβίδ από τον Κύριο τον Θεό του. ΙV. Η ευσεβής εξάρτηση του Δαβίδ από τη θεία πρόνοια και χάρη σε αυτή τη θλίψη: Αλλά ο Δαβίδ ενθάρρυνε τον εαυτό του στον Κύριο τον Θεό του. Οι άνδρες του αγανάκτησαν για την απώλειά τους. Η ψυχή του λαού ήταν πικρή, έτσι λέει η λέξη. Η δική τους δυσαρέσκεια και ανυπομονησία πρόσθεσε αψίνθιο και χολή στη θλίψη και τη δυστυχία, και έκανε την περίπτωσή τους διπλά θλιβερή. Αλλά 1. Ο Δαβίδ το άντεξε καλύτερα, αν και είχε περισσότερους λόγους από οποιονδήποτε από αυτούς να το θρηνήσει· αυτοί έδωσαν ελευθερία στα πάθη τους, αλλά αυτός έθεσε τις χάρες του σε ενέργεια, και ενθαρρύνοντας τον εαυτό του στον Θεό, ενώ αυτοί αποθάρρυναν ο ένας τον άλλον, κράτησε το πνεύμα του ήρεμο και γαλήνιο. Ή, 2. Μπορεί να υπάρχει αναφορά στα απειλητικά λόγια που έδωσαν οι άνδρες του εναντίον του. Μίλησαν για λιθοβολισμό του· αλλά αυτός, μη προσφέροντας να εκδικηθεί την προσβολή, ούτε τρομοκρατημένος από τις απειλές τους, ενθάρρυνε τον εαυτό του στον Κύριο τον Θεό του, πίστεψε, και θεώρησε με εφαρμογή στην παρούσα περίπτωσή του, τη δύναμη και την πρόνοια του Θεού, τη δικαιοσύνη και την αγαθότητά Του, τη μέθοδο που συνήθως ακολουθεί για να ταπεινώνει και έπειτα να υψώνει, τη φροντίδα Του για τον λαό Του που Τον υπηρετεί και εμπιστεύεται σε Αυτόν, και τις ιδιαίτερες υποσχέσεις που είχε δώσει σε αυτόν για να τον φέρει με ασφάλεια στον θρόνο· με αυτές τις σκέψεις υποστήριξε τον εαυτό του, χωρίς να αμφιβάλλει ότι η παρούσα θλίψη θα τελείωνε καλά. Σημείωσε, Εκείνοι που έχουν λάβει τον Κύριο για Θεό τους μπορούν να πάρουν ενθάρρυνση από τη σχέση τους με Αυτόν στις χειρότερες των εποχών. Είναι καθήκον και συμφέρον όλων των καλών ανθρώπων, ό,τι κι αν συμβαίνει, να ενθαρρύνονται στον Θεό ως Κύριο και Θεό τους, διαβεβαιώνοντας τον εαυτό τους ότι μπορεί και θα φέρει φως από το σκοτάδι, ειρήνη από τη θλίψη, και καλό από το κακό, σε όλους όσους Τον αγαπούν και είναι οι κλητοί κατά την πρόθεσή Του, Ρωμ. η΄ 28. Ήταν η πρακτική του Δαβίδ, και είχε την παρηγοριά της, «Όταν φοβάμαι, θα εμπιστευθώ σε Σένα». Όταν ήταν στο τέλος των πνευματικών του δυνάμεων δεν ήταν στο τέλος της πίστης του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι καταλήγει τονίζοντας την αξία του να ερωτά κανείς τον Κύριο πριν ενεργήσει. Ι. Ερώτησε τον Κύριο τόσο σχετικά με το καθήκον του—Να καταδιώξω αυτό το στράτευμα; όσο και σχετικά με το αποτέλεσμα—Θα τους φτάσω; εδ. 8. Ήταν μεγάλο πλεονέκτημα για τον Δαβίδ ότι είχε τον αρχιερέα μαζί του και το περιστήθιο της κρίσεως, το οποίο, ως δημόσιο πρόσωπο, μπορούσε να συμβουλευθεί σε όλες τις υποθέσεις του, Αρ. κζ΄ 21. Δεν μπορούμε να σκεφθούμε ότι άφησε τον Αβιάθαρ και το εφόδ στη Σικλάγ, γιατί τότε αυτός και αυτό θα είχαν αρπαχθεί από τους Αμαληκίτες, εκτός αν υποθέσουμε ότι κρύφθηκαν από ειδική πρόνοια, ώστε να είναι έτοιμα για τον Δαβίδ να συμβουλευθεί κατά την επιστροφή του. Αν συμπεράνουμε ότι ο Δαβίδ είχε τον ιερέα και το εφόδ μαζί του στο στρατόπεδο των Φιλισταίων, ήταν σίγουρα μεγάλη παράλειψη εκ μέρους του που δεν ερώτησε τον Κύριο μέσω αυτών σχετικά με τη δέσμευσή του προς τον Αχούς. Ίσως ντρεπόταν να ομολογήσει τη θρησκεία του τόσο πολύ ανάμεσα στους απεριτμήτους· αλλά τώρα αρχίζει να αντιλαμβάνεται ότι αυτή η θλίψη του φέρθηκε για να τον διορθώσει για αυτή την παράλειψη, και επομένως το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να ζητήσει το εφόδ. Είναι καλό αν αποκομίσουμε αυτό το καλό από τις θλίψεις μας, να μας υπενθυμίζουν παραμελημένα καθήκοντα, και ιδιαίτερα να μας σπεύδουν να ερωτούμε τον Κύριο. Δες Α΄ Χρον. ιε΄ 13. Ο Δαβίδ δεν είχε λόγο να αμφιβάλλει ότι ο πόλεμός του εναντίον αυτών των Αμαληκιτών ήταν δίκαιος, και είχε αρκετά ισχυρή κλίση να επιτεθεί εναντίον τους όταν ήταν για την ανάκτηση εκείνου που του ήταν πολυτιμότερο σε αυτόν τον κόσμο· και όμως δεν θα προχωρούσε σε αυτό χωρίς να ζητήσει συμβουλή από τον Θεό, ομολογώντας έτσι την εξάρτησή του από τον Θεό και την υποταγή του σε Αυτόν. Αν έτσι, σε όλους τους δρόμους μας, ομολογούμε τον Θεό, μπορούμε να περιμένουμε ότι θα κατευθύνει τα βήματά μας, όπως έκανε του Δαβίδ εδώ, απαντώντας του πάνω από ό,τι ζήτησε, με τη διαβεβαίωση ότι θα ανακτούσε τα πάντα.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις τρέχουσες περιστάσεις σας αισθάνεστε παρόμοιο «στενό» που οι δικές σας επιλογές βοήθησαν να δημιουργηθεί; Πώς μπορεί το παράδειγμα του Δαβίδ να ενθαρρύνει τον εαυτό του στον Κύριο να μιλήσει σε οποιαδήποτε στάση φόβου ή κατηγορίας που αναδύεται στην καρδιά σας; Ποια παραμελημένη συνήθεια αναζήτησης της καθοδήγησης του Θεού θα μπορούσατε να αποκαταστήσετε αυτή την εβδομάδα πριν κάνετε το επόμενο βήμα σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, ἐν ταῖς ἀβεβαιότησι καὶ ἀνατροπές αἱ ἀναγεγραμμέναι ἐν τῷ Λόγῳ Σου, δίδαξον ἡμᾶς νὰ στραφῶμεν ταχέως πρὸς Σὲ διὰ συμβουλὴν καὶ δύναμιν. Κατασίγασον πᾶσαν κατηγοροῦσαν φωνήν, φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ βιαστικῶν ἀποφάσεων, καὶ πλήρωσον ἡμᾶς διὰ τῆς σοφίας τοῦ Πνεύματος ὥστε νὰ ζητῶμεν τὴν κατεύθυνσίν Σου πρώτην. Ἀποκατάστησον ὅ,τι ἔχει λάβει ὁ ἐχθρός, ἀνανέωσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐν τῇ κυρίαρχῳ φροντίδι Σου, καὶ ὁδήγησον ἡμᾶς ἐμπρὸς ἐν ὁδοῖς αἱ τιμῶσι τὸν Χριστόν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →