Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 37-38 — με τον Κόουκ
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στο Σχολιασμό της Αγίας Γραφής του Τόμας Κόουκ, όπου ο πρώτος Μεθοδιστής επίσκοπος καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τα τελευταία λόγια του Ελιού και την μεγαλοπρεπή είσοδο του Παντοδύναμου στα κεφάλαια 37 και 38 του Ιώβ. Η έκθεση του Κόουκ ελκύει την καρδιά σε ευλαβικό δέος ενώπιον του Δημιουργού, του οποίου η σοφία και η δύναμη παραμένουν πέρα από κάθε ανθρώπινο μέτρο. Με θέρμη και δογματική σαφήνεια προετοιμάζει τον πιστό να δεχθεί την ίδια τη φωνή του Κυρίου, υπενθυμίζοντάς μας ότι η αληθινή σοφία αρχίζει με την ταπεινή υποταγή. Ας ακούσουμε μαζί καθώς ο Κόουκ ανοίγει το ιερό κείμενο με το πνεύμα του πρώιμου Μεθοδισμού, δείχνοντάς μας πάντα τον φόβο του Κυρίου και την παρηγοριά της κυρίαρχης φροντίδας του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχες καρδιές διαβάζουμε τώρα τα κεφάλαια 37 και 38 του Ιώβ. Ακούστε τη βροντή που αναγγέλλει την παρουσία του Κυρίου και τις διερευνητικές ερωτήσεις που αποκαλύπτουν κάθε ανθρώπινη αξίωση για σοφία. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν βαθιά, προσκαλώντας το ίδιο πνεύμα ευλάβειας και παράδοσης που ο ίδιος ο Κόουκ αγαπούσε. Είθε το Άγιο Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά μας για να ακούσουμε τι θα ήθελε ο Θεός να μας πει σήμερα στον καθένα μας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Κόουκ αρχίζει δείχνοντας το αυξανόμενο δέος του Ελιού καθώς ο Παντοδύναμος πλησιάζει.
Στίχος 19. Ιώβ 37:19. Δίδαξέ μας τι θα πούμε — Ο συγγραφέας εδώ μας δίνει μια εμφανή απόδειξη της μεγάλης του δεξιότητας στη διαχείριση του δράματος, καθώς μας προετοιμάζει σταδιακά για την εμφάνιση του Παντοδύναμου. Οι τρομεροί του προάγγελοι, η βροντή και η αστραπή, από μακριά είχαν αναγγείλει τον ερχομό του. Τότε ο Ελιού έτρεμε, και η καρδιά του ήταν έτοιμη να πηδήξει έξω από το στήθος του, Ιώβ 37:1. Αλλά με την πλησιέστερη προσέγγισή του, βρίσκεται σε απόλυτη βιασύνη και σύγχυση: φοβάται να ανοίξει το στόμα του· χάνεται σε κατάπληξη. Η δόξα του Θεού είναι πολύ εκθαμβωτική για να την αντέξουν τα θνητά μάτια. Οι στίχοι 20 και 21 μπορούν να αποδοθούν, Θα μπορούσε αυτό που λέω να αναφερθεί σε αυτόν; Μπορεί ένας άνθρωπος να μιλήσει, όταν έχει κατακλυστεί από κατάπληξη; Ιώβ 37:21. Ακόμη και τώρα οι άνθρωποι δεν μπορούν να αντικρίσουν το λαμπρό φως όταν ο άνεμος περνάει και τους καθαρίζει· Ιώβ 37:22. Και καλός καιρός έρχεται από τον βορρά.—Όσο για τον Θεό, τρομερή είναι η μεγαλειότητα του Παντοδύναμου: δεν μπορούμε, κ.λπ. Το επιχείρημα στον 21ο στίχο έχει αυτή την έννοια: 'Ο άνθρωπος δεν μπορεί να αντέξει να κοιτάξει τον ήλιο όταν λάμπει στη λαμπρότητά του· πόσο μάλλον εκείνη την τρομερή λάμψη δόξας που περιβάλλει τον θρόνο του Παντοδύναμου!' Βλέπε Schultens και Heath.Στη συνέχεια καταγράφει την τελική σύνοψη του Ελιού σχετικά με την ακατανόητη φύση των οδών του Θεού.
Και τώρα ο Ελιού, αφού εξέθεσε την παντοδυναμία του Θεού με τα ισχυρότερα χρώματα που μπορούσε, καταλήγει με μια παρατήρηση πολύ εφαρμόσιμη στο θέμα της διαμάχης που είχαν μπροστά τους· ότι ο Θεός και οι οδοί του είναι ακατανόητοι από εμάς· ότι, παρόλα αυτά, καθώς είναι απείρως παντοδύναμος και δίκαιος, πρέπει να συμπεράνουμε ότι ποτέ δεν στέλνει θλίψη χωρίς αιτία· και ότι το καθήκον μας, επομένως, είναι να τον φοβόμαστε, και να υποτασσόμαστε ανεπιφύλακτα στο θέλημά του· διότι όλη η ανθρώπινη σοφία είναι τίποτα σε σχέση με τη σοφία του Θεού.Ο Κόουκ στη συνέχεια παρουσιάζει την είσοδο του ίδιου του Κυρίου από τον ανεμοστρόβιλο.
Στίχος 1. ΚΕΦ. ΛΗ. Ο Κύριος μιλάει στον Ιώβ από ανεμοστρόβιλο, και τον προκαλεί να απαντήσει. Τον πείθει για άγνοια και αδυναμία, με απαρίθμηση μερικών από τα πανίσχυρα έργα του. Πριν από τον Χριστό 1645. Ιώβ 38:1. Τότε ο Κύριος απάντησε στον Ιώβ, κ.λπ.— Ο Χαλδαίος παραφραστής, με την προσθήκη μιας λέξης, έχει δώσει μια πολύ τολμηρή ερμηνεία αυτού του κειμένου ως εξής, Τότε ο Κύριος απάντησε στον Ιώβ από τον ανεμοστρόβιλο της θλίψης· λαμβάνοντας τη λέξη סערה seaarah που αποδίδεται ανεμοστρόβιλος, όχι με κυριολεκτική, αλλά με μεταφορική έννοια. Σαν να ήταν η σημασία μόνο αυτή: Ότι εν μέσω της αναταραχής των θλίψεων του Ιώβ, ο Θεός του υπέδειξε τις ακόλουθες σκέψεις, για να τον φέρει σε συνείδηση της κατάστασής του. Αλλά η πλειονότητα των ερμηνευτών συμφωνεί να το κατανοήσει ως μια αισθητή και θαυματουργή παρέμβαση της Θεότητας, που εμφανίζεται σε ένα σύννεφο, το σύμβολο της παρουσίας του, όχι για να διαφωνήσει, αλλά για να αποφασίσει απολύτως τη διαμάχη.Αμέσως στρέφεται στην διαπεραστική ερώτηση που σιωπά κάθε ανθρώπινη καύχηση.
Στίχος 2. Ιώβ 38:2. Ποιος είναι αυτός που σκοτεινιάζει τη συμβουλή, κ.λπ.— Τίποτα δεν μπορεί να θεωρηθεί πιο τρομερό, από αυτή την εμφάνιση του Ιεχωβά· τίποτα πιο υπέροχο, από τον τρόπο με τον οποίο εισάγεται η ομιλία του. Βροντές, αστραπές και ανεμοστρόβιλος, αναγγέλλουν την προσέγγισή του: Όλη η δημιουργία τρέμει στην παρουσία του: Στη λάμψη του παντοδύναμου ματιού του, κάθε μεταμφίεση πέφτει· η μεγαλοπρέπεια της ανθρώπινης υπερηφάνειας, η ματαιότητα της ανθρώπινης γνώσης, βυθίζονται στην αρχική τους ανυπαρξία. Ο άνθρωπος της κατανόησης, οι άνδρες της ηλικίας και της εμπειρίας· αυτός που δεν επιθυμούσε τίποτα περισσότερο από το να συζητήσει το θέμα με τον Θεό· αυτός που θα υποστήριζε τις οδούς του στο πρόσωπό του, συγχυσμένος και άφωνος στην παρουσία του, είναι έτοιμος να διαλυθεί, και μετανοεί σε σκόνη και στάχτη. Με μια απλή ερώτηση ο Παντοδύναμος δείχνει την απόλυτη κενότητα των ανθρώπινων ικανοτήτων, και βάζει τέλος στη διαμάχη: 'Μπορείς να δώσεις λόγο για οποιοδήποτε από τα έργα μου; Πώς τότε, αλαζονικό πλάσμα, τολμάς να προσπαθήσεις να επικρίνεις τη συμπεριφορά μου στη διακυβέρνηση του κόσμου· με τις διάφορες σχέσεις όλων των μερών του οποίου είσαι τόσο μακριά από το να είσαι εξοικειωμένος, ώστε δεν είσαι σε θέση να δώσεις λόγο για κανένα από αυτά;' Ο παρών στίχος θα μπορούσε να αποδοθεί, Ποιος είναι αυτός που κάνει μια μεγάλη επίδειξη σοφίας σχετικά με συλλογισμούς πάνω από την κατανόησή του; Βλέπε Heath.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Κόουκ τονίζει το μεγάλο μάθημα ότι όλες οι διαφωνίες για την πρόνοια πηγάζουν από άγνοια και πρέπει να καταλήγουν σε ταπεινή παραίτηση.
Εν ολίγοις, το μεγάλο μάθημα που πρέπει να αντλήσουμε από αυτή τη θεία ομιλία, και την απόφαση που τίθεται εδώ στη διαμάχη, είναι ότι οι διαφωνίες μας για την πρόνοια του Θεού προέρχονται από άγνοια και ανοησία: ότι το πρώτο καθήκον ενός πλάσματος είναι να παραδοθεί στο θέλημα του δημιουργού του· να εκτελεί τις εντολές του με ευχαρίστηση· να δέχεται τις διατάξεις του με υποταγή· να τον ευχαριστεί για το καλό, και να είναι υπομονετικός κάτω από το κακό που στέλνει· να θεωρεί τη ζωή, με τα παρελκόμενά της, ως το ελεύθερο δώρο του Θεού· το οποίο επομένως πρέπει να χρησιμοποιούμε στην υπηρεσία του, να είμαστε έτοιμοι να δώσουμε ελεύθερα όταν το ζητήσει, και να τον εμπιστευόμαστε για μια μελλοντική ευτυχισμένη κατάσταση. Peters.Κλείνει υπογραμμίζοντας ότι η άπειρη δύναμη του Θεού διασφαλίζει την τελική διόρθωση κάθε αδικίας.
Είναι σκόπιμο, ωστόσο, να παρατηρήσουμε μερικά πράγματα πολύ σχετικά με τον παρόντα σκοπό μας, από αυτή την ομιλία της Θεότητας· και, πρώτον, ότι η θεία παντοδυναμία όπως εκδηλώνεται στα έργα της δημιουργίας, η οποία εδώ εκτίθεται με εκπληκτική υπέροχη, ήταν ένα επιχείρημα, αν προσεχθεί δεόντως, επαρκές για να άρει όλες τις αμφιβολίες και τις περιπλοκές στις οποίες είχαν πέσει αυτοί οι υπερβολικά θερμοί συλλογιστές: διότι αν ο Θεός δημιούργησε όλα τα πράγματα, πρέπει να ενδιαφέρεται για όλα τα πλάσματά του· και αν μπορεί να κάνει όλα τα πράγματα, δεν μπορεί να έχει κανένα πειρασμό να κάνει λάθος· και, επομένως, η άπειρη δύναμή του δίνει μια βέβαιη διαβεβαίωση ότι πρέπει και θα διορθώσει τα πάντα κάποια στιγμή. Αν δεν το κάνει σε αυτή τη ζωή, σίγουρα θα το κάνει αργότερα. Και αυτό, αναμφίβολα, είναι το συμπέρασμα που τους έχει αφήσει να βγάλουν μόνοι τους.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Πού στη ζωή μου εξακολουθώ να μπαίνω στον πειρασμό να αμφισβητώ τη σοφία των ενεργειών του Θεού;
2. Πώς η μεγαλειότητα του Δημιουργού με καλεί σε βαθύτερη εμπιστοσύνη και σιωπή;
3. Ποιο βήμα ταπεινής υποταγής μου ζητάει το Πνεύμα σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχήσου
Ω Κύριε πάσης κτίσεως, υποκλινόμαστε ενώπιον της βροντής της φωνής σου και της δόξας των έργων σου, όπως μας οδήγησε ο Τόμας Κόουκ να τα αντικρίσουμε. Χάρισέ μας τον ίδιο ευλαβικό φόβο που γέμισε τον Ελιού και την ίδια συντριβή που οδήγησε τον Ιώβ σε μετάνοια σε σκόνη και στάχτη. Δίδαξέ μας να εμπιστευόμαστε τη δύναμή σου όταν δεν μπορούμε να διακρίνουμε το χέρι σου, και να αναπαυόμαστε στην βεβαιότητα ότι κάποια μέρα θα διορθώσεις τα πάντα. Κράτησέ μας από υπερήφανους συλλογισμούς και ένδυσέ μας με ταπεινοφροσύνη, ώστε να δεχόμαστε κάθε διαταγή με πρόθυμη υποταγή. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →