Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Τιμόθεο
Α' Τιμοθέου 2 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Expositions of Holy Scripture του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στην πραγματεία του για το κεφάλαιο 2 της Α' Τιμοθέου, ο Μακλάρεν αναπτύσσει τις οδηγίες του Αποστόλου για τη δημόσια λατρεία και τη ζωή της προσευχής που την υποστηρίζει. Η προσεκτική του ερμηνεία μας καλεί να ανακτήσουμε την απλότητα και τη σταθερότητα της κοινωνίας με τον Θεό εν μέσω κάθε περίστασης. Μέσα από αυτές τις παραγράφους οδηγούμαστε να εξετάσουμε τόσο το προνόμιο όσο και τις προϋποθέσεις της αληθινής προσευχής. Τα λόγια του Μακλάρεν συνεχίζουν να διεγείρουν φρέσκια υπακοή σε εκείνους που θα σήκωναν άγια χέρια χωρίς οργή ή αμφιβολία.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε μια ήσυχη στιγμή για να διαβάσετε ολόκληρο το κεφάλαιο 2 της Α' Τιμοθέου. Αφήστε τα λόγια του Αποστόλου να εγκατασταθούν πριν στραφείτε στην ερμηνεία του Μακλάρεν. Προσέξτε ιδιαίτερα τις οδηγίες σχετικά με την προσευχή, την ύψωση των χεριών και τις στάσεις που συνοδεύουν την αποδεκτή λατρεία. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στο κείμενο να διαμορφώσει τις προσδοκίες σας για κοινωνία με τον Θεό σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει τοποθετώντας το κείμενο μέσα στον κατάλογο του Αποστόλου για τη δημόσια λατρεία.
Το πλαίσιο δείχνει ότι αυτό αποτελεί μέρος του καταλόγου του Αποστόλου για τη δημόσια λατρεία, και επομένως οι όροι της πρώτης πρότασης πρέπει να ληφθούν κάπως περιορισμένα. Διδάσκουν το καθήκον των ανδρών μελών της Εκκλησίας να συμμετέχουν δημόσια και φωναχτά στη λατρεία της.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια αναπτύσσει το νόημα του να προσεύχεται κανείς παντού.
'Θέλω οι άνδρες να προσεύχονται παντού.' Αυτό είναι το ίδιο στο πνεύμα με την άλλη εντολή του Αποστόλου: 'Προσεύχεστε αδιαλείπτως· σε όλα δίνετε ευχαριστία.' Ένα πολύ υψηλό ιδανικό, αλλά πολύ λογικό, γιατί εκτός αν μπορούμε να βρούμε κάποιο τόπο όπου ο Θεός δεν είναι, και όπου ο τηλέγραφος μεταξύ ουρανού και γης είναι πέρα από την εμβέλειά μας, δεν υπάρχει τόπος όπου δεν πρέπει να προσευχόμαστε. Και εκτός αν μπορούμε να βρούμε τόπο όπου δεν θέλουμε τον Θεό, ούτε τον χρειαζόμαστε, δεν υπάρχει τόπος όπου δεν πρέπει να προσευχόμαστε. Επειδή, λοιπόν, 'παντού' είναι εξίσου κοντά Του, και ο ευθύς δρόμος προς τον θρόνο Του έχει το ίδιο μήκος από κάθε τρύπα και γωνιά του κόσμου· επομένως, όπου κι αν είναι οι άνθρωποι, οφείλουν να προσκολλώνται στις φούστες Του, και να απλώνουν τα ανοιχτά χέρια τους για τις ευεργεσίες Του· και επειδή, όπου κι αν είναι ένας άνθρωπος, εκεί εξαρτάται απόλυτα από τον Θεό, και χρειάζεται την πραγματική παρέμβαση της αγάπης Του, και την ενέργεια της δύναμής Του για τα πάντα, ακόμη και για τη σωματική του ζωή, ώστε να μην μπορεί να κλείσει τα βλέφαρά του χωρίς τη βοήθεια του Θεού, επομένως, 'Σε κάθε τόπο θέλω οι άνδρες να προσεύχονται.'Ο Μακλάρεν στη συνέχεια πραγματεύεται τη συμβολική πράξη της ύψωσης αγίων χεριών.
Περαιτέρω, προσέξτε τις προϋποθέσεις της αληθινής προσευχής που απαιτούνται εδώ. Θέλω οι άνδρες να προσεύχονται παντού 'υψώνοντας άγια χέρια.' Αυτό είναι φυσικά ένα κομμάτι συμβολισμού. Προφανώς η ιουδαϊκή στάση προσευχής ήταν διαφορετική από τη δική μας. Φαίνεται ότι στέκονταν κατά τη διάρκεια της λατρείας και ύψωναν τα χέρια τους με ανοιχτές, άδειες, ανεστραμμένες παλάμες προς τον ουρανό. Εμείς σφίγγουμε τα δικά μας σε ικεσία, ή τα διπλώνουμε ως σύμβολο παραίτησης και υποταγής. Εκείνοι τα ύψωναν, με τη διπλή ιδέα, υποθέτω, να προσφέρουν τον εαυτό τους στον Θεό έτσι, και να Του ζητούν να βάλει κάτι στο άδειο χέρι, ακριβώς όπως ένας ζητιάνος δεν λέει τίποτα, αλλά κρατά έξω ένα φθαρμένο καπέλο, για να πάρει ένα χάλκινο νόμισμα από έναν περαστικό. Ο ψαλμωδός επιθυμούσε η ύψωση των χεριών του να είναι ως η 'εσπερινή θυσία.'Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει τις απαιτήσεις πραγματευόμενος την απαγόρευση της οργής ή της αμφιβολίας.
Αλλά η τελική απαίτηση είναι: 'Χωρίς οργή ή αμφιβολία.' Δεν νομίζω ότι οι χριστιανοί γενικά αναγνωρίζουν με επαρκή σαφήνεια τη στενή και αδιαχώριστη σύνδεση που υφίσταται μεταξύ των ορθών συναισθημάτων τους προς τους συνανθρώπους τους και της αποδοχής των προσευχών τους από τον Θεό. Είναι πολύ διδακτικό ότι εδώ, δίπλα σε απαιτήσεις που εφαρμόζονται στις σχέσεις μας με τον Θεό, ο Απόστολος θέτει τόσο εμφατικά και ξεκάθαρα μία που αναφέρεται στις σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας. Ένας οργισμένος άνθρωπος είναι πολύ ακατάλληλος άνθρωπος για να προσευχηθεί, και ένας άνθρωπος που τρέφει στην καρδιά του οποιαδήποτε συναισθήματα αυτής της φύσεως προς οποιονδήποτε μπορεί να είναι βέβαιος ότι έτσι κλείνει τον εαυτό του έξω από ευλογίες που διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι δικές του. Δεν συνειδητοποιούμε επαρκώς, ή δεν ενεργούμε σύμφωνα με τη σημασία, όσον αφορά τις σχέσεις μας με τον Θεό, του να ζούμε με αγάπη προς όλους τους ανθρώπους. 'Πρώτα, πήγαινε και συμφιλιώσου με τον αδελφό σου,' είναι εξίσου αναγκαίο σήμερα όπως όταν ειπώθηκε ο λόγος.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν αντλεί ένα πρακτικό συμπέρασμα σχετικά με το να κάνει κανείς όλη την εργασία προσευχή.
Αλλά αν ο Απόστολος θέλει 'οι άνδρες να προσεύχονται πάντοτε,' πρέπει να είναι δυνατό ενώ ασχολείται κανείς με τις υποθέσεις, τη μελέτη, την καθημερινή εργασία, την εργασία στο σπίτι ανάμεσα στα παιδιά, την εργασία στο εργοστάσιο ανάμεσα σε αδράχτια, την εργασία στο λογιστήριο ανάμεσα σε λογιστικά βιβλία, την εργασία στη μελέτη ανάμεσα σε λεξικά, όχι μόνο να προσεύχεται ενώ εργαζόμαστε, αλλά να κάνει την εργασία προσευχή, που είναι ακόμη καλύτερο. Η παλιά ρήση που συχνά παρατίθεται με θαυμασμό, 'η εργασία είναι λατρεία,' είναι μόνο μισή αλήθεια. Υπάρχει πολύ έργο που δεν είναι καθόλου λατρεία. Αλλά είναι αλήθεια ότι αν, σε όλα όσα κάνω, προσπαθώ να συνειδητοποιήσω την εξάρτησή μου από τον Θεό για δύναμη· να προσβλέπω σε Αυτόν για καθοδήγηση, και να εμπιστεύομαι σε Αυτόν για το αποτέλεσμα, τότε, είτε τρώω, είτε πίνω, είτε προσεύχομαι, είτε μελετώ, είτε αγοράζω και πουλάω, είτε παντρεύομαι ή δίνομαι σε γάμο, όλα θα είναι λατρεία του Θεού. 'Θέλω οι άνδρες να προσεύχονται παντού.' Τι ευγενές ιδανικό, και όχι αδύνατο ή παράλογο!Ο Μακλάρεν τελειώνει με τη βεβαιότητα που παρέχεται στην υποτακτική προσευχή.
Κάνουμε λάθη στην ονομασία των πραγμάτων και στις επιθυμίες μας για πράγματα, και μόνο όταν έχουμε μάθει να λέμε 'Όχι το θέλημά μου αλλά το δικό Σου ας γίνει,' έχουμε το δικαίωμα να προσευχόμαστε, 'χωρίς αμφιβολία.' Αν προσευχόμαστε έτσι, σίγουρα λαμβάνουμε. Αλλά μια τρεμάμενη πίστη φέρνει μικρή ευλογία, και μικρή απάντηση. Ένα ασταθές χέρι δεν μπορεί να κρατήσει το ποτήρι ακίνητο για να χύσει μέσα το κρασί της χάριτός Του, αλλά καθώς το χέρι τρέμει, το ποτήρι κινείται, και το πολύτιμο δώρο χύνεται. Η ήρεμη, υποτακτική ψυχή θα γεμίσει, και η απάντηση στην προσευχή της θα είναι, 'Ό,τι πράγματα επιθυμείτε πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε, και θα τα έχετε.'
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή σας ρουτίνα χρειάζεστε περισσότερο να θυμάστε ότι μπορείτε να προσευχηθείτε; Ποια κρυμμένη αμαρτία ή δυσαρέσκεια μπορεί να φράζει το κανάλι της απαντημένης προσευχής για εσάς αυτή τη στιγμή; Πώς θα ασκηθείτε σε σύντομες, βέβαιες προσευχές που υποτάσσουν το θέλημά σας στο θέλημα του Θεού σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ εὐσπλαχνικέ, δίδαξον ἡμᾶς προσεύχεσθαι ἐν παντὶ τόπῳ, ἐπαίροντας ὁσίους χεῖρας χωρὶς ὀργῆς καὶ διαλογισμοῦ, καθὼς ὁ λόγος Σου προστάσσει. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν καὶ χάρισον ἡμῖν τὴν ὑποτακτικὴν πίστιν, ἡ ὁποία ἐμπιστεύεται τὸ θέλημά Σου ἐν πᾶσι. Κάμε τὴν ζωὴν ἡμῶν συνεχή κοινωνίαν μετὰ Σοῦ, προσφερομένην διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →