Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιο 31-32 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Στο πνεύμα της Γουεσλεϊανής μας κληρονομιάς, στρεφόμαστε σήμερα στο σχολιασμό του Daniel D. Whedon για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Με σαφή Αρμινιανή πεποίθηση, ο Whedon ανιχνεύει τα τελευταία λόγια του Μωυσή προς τον Ισραήλ, δείχνοντας πώς η θεία χάρη και η ανθρώπινη ευθύνη συναντώνται στα σύνορα της γης της επαγγελίας. Η έκθεσή του μας καλεί να ακούσουμε ξανά την κλήση στην πιστότητα της διαθήκης που εξακολουθεί να διαμορφώνει τους μαθητές που περπατούν στο παρόν φως.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα μαζί τα κεφάλαια 31 και 32 του Δευτερονομίου. Ακούστε τη σταθερή φωνή του νομοθέτη καθώς εγκαθιστά τον Ιησού του Ναυή, αναθέτει τον νόμο στους ιερείς και υψώνει το μεγάλο Άσμα που θα μαρτυρήσει στις γενιές. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στα λόγια να εδραιωθούν στην καρδιά και τη συνείδηση.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ξεκινά σκιαγραφώντας το τέλος του δημόσιου έργου του Μωυσή.
Εισαγωγή. Ο Μωυσής έχει τελειώσει το έργο του ως νομοθέτης και ερμηνευτής του νόμου. Τώρα πρόκειται να διορίσει και να εγκαταστήσει τον διάδοχό του. Η επανάληψη του νόμου στα προηγούμενα κεφάλαια πρέπει να διήρκεσε αρκετές ημέρες. Ο μεγάλος νομοθέτης κλείνει το έργο του με αυτές τις αναφορές στον επικείμενο θάνατό του. Δεν πρόκειται να είναι ο ηγέτης τους όταν διασχίσουν τον ποταμό και περάσουν στην υποσχόμενη κληρονομιά. Ένας άλλος πρόκειται να οδηγήσει το έθνος στην κατάκτηση και στην κατοχή της γης.Στη συνέχεια στρέφεται στη μεγαλοπρεπή εισαγωγή του ίδιου του Άσματος.
Εισαγωγή. ΤΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΜΩΥΣΗ. Μετά το πέρασμα από την Ερυθρά Θάλασσα, ο Μωυσής ξεκίνησε την καθοδήγηση του Ισραήλ μέσα στην έρημο με ένα θριαμβευτικό άσμα επαίνου και προφητείας, (βλ. Έξοδος 15:1-18), αρχίζοντας με, 'Θα ψάλλω στον Ιεχωβά, γιατί θριάμβευσε ένδοξα', και κλείνοντας με, 'Ο Ιεχωβά θα βασιλεύει για πάντα και πάντα'. Τώρα, στο τέλος των σαράντα ετών περιπλάνησης, εν όψει της Γης της Επαγγελίας, ο μεγάλος ηγέτης, ο οποίος έχει σχεδόν τελειώσει την πορεία του, πριν αφήσει εντελώς τις φροντίδες του αξιώματος, πριν ανέβει στο βουνό για να δει την καλή γη και να πεθάνει, εκφέρει αυτά τα λόγια, καλύπτοντας με τη σκέψη του ολόκληρη τη μελλοντική ιστορία του λαού του. Αρχίζοντας με μια εικόνα όχι ασυνήθιστη στους Εβραίους ποιητές, καλούνται ο ουρανός και η γη. Είναι σαν να ενδιαφέρεται το σύμπαν του Θεού για ό,τι ακολουθεί. Σύγκρ. Δευτερονόμιο 4:26· Δευτερονόμιο 30:19· Δευτερονόμιο 31:28· Ησαΐας 1:2· Ιερεμίας 2:12· Ιερεμίας 22:29.Στη συνέχεια μας παρουσιάζει την κρίση του Delitzsch για το προφητικό εύρος του Άσματος.
'Αυτό το άσμα', λέει ο Delitzsch, 'είναι ένα συνοπτικό περίγραμμα ή σχέδιο, και επίσης το κοινό κλειδί για κάθε προφητεία, και έχει την ίδια θεμελιώδη σχέση με αυτήν όπως ο Δεκάλογος με όλους τους άλλους νόμους και η Κυριακή Προσευχή με όλες τις άλλες προσευχές. Ο νομοθέτης συνόψισε όλο το προφητικό περιεχόμενο των τελευταίων του λόγων (κεφ. 27, 28, 29, 30) και τους έδωσε τη μορφή άσματος, ώστε να διατηρηθούν στις μνήμες και στα στόματα του λαού. Αυτό το άσμα παρουσιάζει στο έθνος ολόκληρη την ιστορία του μέχρι το τέλος του χρόνου. Αυτή η ιστορία χωρίζεται σε τέσσερις μεγάλες περιόδους: τη δημιουργία και την άνοδο του Ισραήλ· την αχαριστία και την αποστασία του Ισραήλ· την επακόλουθη παράδοση του Ισραήλ στην εξουσία των ειδωλολατρών· και, τέλος, την αποκατάσταση του Ισραήλ, δοκιμασμένου αλλά όχι κατεστραμμένου, και την ομοφωνία όλων των εθνών στον έπαινο του Ιεχωβά, ο οποίος αποκαλύπτεται τόσο στην κρίση όσο και στο έλεος.
Σκεφτείτε
Τέλος, εκθέτει την τετραπλή διαίρεση που διέπει ολόκληρη την ωδή.
Αυτός ο τετραπλός χαρακτήρας όχι μόνο επαληθεύεται σε κάθε μέρος της ιστορίας του Ισραήλ, αλλά είναι και η σφραγίδα αυτής της ιστορίας στο σύνολό της, ακόμη και μέχρι το απώτατο τέλος της στους καιρούς της Καινής Διαθήκης. Σε κάθε εποχή, λοιπόν, αυτό το άσμα παρουσίαζε στον Ισραήλ έναν καθρέφτη της υπάρχουσας κατάστασης και της μελλοντικής του μοίρας. Και ήταν το έργο των προφητών να κρατούν αυτόν τον καθρέφτη στον λαό της εποχής τους.' Ησαΐας, τόμ. ι, σελ. 74. Το περιεχόμενο αυτής της ωδής έχει διαταχθεί διαφορετικά από διαφορετικούς σχολιαστές. Η διαίρεση του Kamphausen είναι η πιο ικανοποιητική: Εισαγωγή, (Δευτερονόμιο 32:1-3). 1. Η πιστότητα του Θεού και η απιστία του Ισραήλ, (Δευτερονόμιο 32:4-18). 2. Η τιμωρία, και η ανάγκη επιβολής της, (Δευτερονόμιο 32:19-33). 3. Η συμπόνια του Ιεχωβά για την καταθλιπτική κατάσταση του λαού του, (Δευτερονόμιο 32:34-42). Συμπέρασμα, (Δευτερονόμιο 32:43).
Απαντήστε
1. Πού στην ιστορία μου αισθάνομαι την ίδια κλήση να μεταδώσω τη δάδα της πίστης στην επόμενη γενιά;
2. Πώς ο καθρέφτης του Άσματος εξακολουθεί να αποκαλύπτει τόσο την ευγνωμοσύνη μου όσο και την λήθη μου;
3. Σε ποια παρούσα επιλογή καλούμαι να εμπιστευτώ τον Βράχο του οποίου το έργο είναι τέλειο;
Προσευχηθείτε
Ελεήμων Θεέ, που οδήγησες τον Ισραήλ με σύννεφο και φωτιά, δώσε μας χάρη να δεχτούμε τη μαρτυρία του άσματος του Μωυσή. Κράτησέ μας ενήμερους για τον Βράχο που μας γέννησε, μήπως η ευημερία γεννήσει λήθη. Ανάδειξε πιστούς Ιησούς του Ναυή ανάμεσά μας που θα ηγηθούν με θάρρος και ταπεινοφροσύνη. Όταν παρεκκλίνουμε, ας αφυπνίσουν οι δίκαιες κρίσεις σου τη μετάνοια και ας μας αποκαταστήσει η συμπόνια σου. Είθε τα έθνη να σε υμνήσουν με τον λαό σου, και οι ζωές μας να ψάλλουν το τέλειο έργο σου μέχρι η πίστη να γίνει όραση. Μέσω του Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →