Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Κατά Ματθαίον 5 — με τον Μπράουν
Άνοιγμα
Ανοίγουμε την καθημερινή μας μελέτη με το σχολιασμό του Ρόμπερτ Τζέιμισον, του Α.Ρ. Φόσετ και του Ντέιβιντ Μπράουν για ολόκληρη τη Βίβλο. Η στίχο προς στίχο προσέγγισή τους στο Κατά Ματθαίον 5 μας εισάγει στην Επί του Όρους Ομιλία με σαφήνεια και ευλάβεια, δείχνοντας πώς οι Μακαρισμοί περιγράφουν τους αληθινούς πολίτες του βασιλείου του Χριστού. Είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει την πιστή τους έκθεση για να εμβαθύνει την πείνα μας για δικαιοσύνη και την αγάπη μας για τον Κύριο που είπε αυτά τα λόγια.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με καρδιές προετοιμασμένες, ας διαβάσουμε το κεφάλαιο 5 του Κατά Ματθαίον αργά και με προσευχή. Ας ακούσουμε τη φωνή του Βασιλιά καθώς εκθέτει τον χαρακτήρα του λαού Του και τους καλεί να είναι αλάτι και φως σε έναν κόσμο που έχει ανάγκη.
Μελετήστε
Μελέτη
Οι Jamieson, Fausset και Brown εξετάζουν πρώτα αν η Επί του Όρους Ομιλία είναι ένας ή δύο λόγοι.
Αλλά ότι πρόκειται για δύο διακριτούς λόγους —ο ένας εκφωνήθηκε περί το τέλος της πρώτης ιεραποστολικής Του περιοδείας, και ο άλλος μετά από μια δεύτερη τέτοια περιοδεία και την επίσημη επιλογή των Δώδεκα— είναι η κρίση άλλων που έχουν δώσει μεγάλη προσοχή σε τέτοια θέματα (των περισσότερων Ρωμαιοκαθολικών σχολιαστών, συμπεριλαμβανομένου του ΕΡΑΣΜΟΥ· και μεταξύ των νεότερων, των LANGE, GRESWELL, BIRKS, WEBSTER και WILKINSON. Το ζήτημα αφήνεται αναποφάσιστο από τον ALFORD). Η άποψη του ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ —ότι και οι δύο εκφωνήθηκαν σε μία περίσταση, του Ματθαίου στο βουνό, και στους μαθητές· του Λουκά στην πεδιάδα, και στο πλήθος— είναι τόσο αδέξια και τεχνητή που μετά βίας αξίζει προσοχής. Σε εμάς το βάρος του επιχειρήματος φαίνεται να βρίσκεται σε εκείνους που πιστεύουν ότι πρόκειται για δύο ξεχωριστούς λόγους. Φαίνεται δύσκολο να συλλάβουμε ότι ο Ματθαίος θα είχε βάλει αυτόν τον λόγο πριν από την κλήση του, αν δεν είχε εκφωνηθεί πολύ αργότερα, και είχε ειπωθεί στην ακοή του ως ένας από τους νεοεκλεγέντες Δώδεκα.Στη συνέχεια περιγράφουν το σκηνικό καθώς ο Ιησούς ανεβαίνει στο βουνό και αρχίζει να διδάσκει.
Στίχος 1. 1. Και βλέποντας τα πλήθη —αυτά που αναφέρονται στο Κατά Ματθαίον 4:25. ανέβηκε σε ένα βουνό —ένα από τα δώδεκα βουνά που ο ROBINSON λέει ότι υπάρχουν στην περιοχή της Θάλασσας της Γαλιλαίας, οποιοδήποτε από αυτά ταιριάζει εξίσου καλά στην περίσταση. Τόσο γοητευτικό είναι ολόκληρο το τοπίο που οι περιγραφές του, από τον ΙΩΣΗΠΟ και μετά [Πόλεμοι των Ιουδαίων, 4.10,8], τείνουν να θεωρούνται λίγο χρωματισμένες. και όταν κάθισε —είχε καθίσει ή είχε καθίσει ο ίδιος. οι μαθητές του ήρθαν σε αυτόν —ήδη ένας μεγάλος κύκλος, λίγο πολύ προσελκυσμένος και υποταγμένος από το κήρυγμά Του και τα θαύματά Του, εκτός από τη μικρότερη ομάδα αφοσιωμένων οπαδών. Αν και οι τελευταίοι μόνο ανταποκρίνονταν στους υπηκόους του βασιλείου Του, που περιγράφονται σε αυτόν τον λόγο, υπήρχαν κατά καιρούς ψυχές από τον εξωτερικό κύκλο που έλκονταν σε αυτόν τον εσωτερικό κύκλο, οι οποίες, με τη δύναμη του ασύγκριτου λόγου Του, αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τα πάντα για τον Κύριο Ιησού.Στον πρώτο μακαρισμό αναπτύσσουν το νόημα της πτωχείας του πνεύματος.
Αναλόγως, οι μεταφραστές μας μερικές φορές αποδίδουν τέτοιες λέξεις ως 'οι ταπεινοί' (Ψαλμοί 10:12· Ψαλμοί 10:17), 'οι πράοι' (Ψαλμοί 22:26), 'οι χαμηλοί' (Παροιμίες 3:34), καθώς δεν αναφέρονται σε εξωτερικές συνθήκες. Αλλά εδώ οι επεξηγηματικές λέξεις, 'εν πνεύματι', καθορίζουν το νόημα σε 'αυτούς που στην βαθύτερη συνείδησή τους συνειδητοποιούν την πλήρη ανάγκη τους' (συγκρίνετε το ελληνικό του Λουκά 10:21· Ιωάννη 11:33· Ιωάννη 13:21· Πράξεις 20:22· Ρωμαίους 12:11· 1 Κορινθίους 5:3· Φιλιππησίους 3:3). Αυτή η αυτο-αδειανή πεποίθηση, ότι 'ενώπιον του Θεού είμαστε κενοί από τα πάντα', βρίσκεται στη βάση κάθε πνευματικής αριστείας, σύμφωνα με τη διδασκαλία της Γραφής. Χωρίς αυτήν είμαστε απρόσιτοι στα πλούτη του Χριστού· με αυτήν είμαστε στην κατάλληλη κατάσταση για να λάβουμε όλες τις πνευματικές προμήθειες (Αποκάλυψη 3:17· Αποκάλυψη 3:18· Ματθαίος 9:12· Ματθαίος 9:13). διότι αυτών εστίν η βασιλεία των ουρανών —(Βλέπε στο Ματθαίος 3:2).Στη συνέχεια εξηγούν τον δεύτερο μακαρισμό σχετικά με αυτούς που πενθούν.
Στίχος 4. 4. Μακάριοι οι πενθούντες: διότι αυτοί θα παρηγορηθούν —Αυτό το 'πένθος' δεν πρέπει να εκληφθεί χαλαρά για το συναίσθημα που αποσπάται από τους ανθρώπους υπό την πίεση των κακών της ζωής, ούτε αυστηρά για τη λύπη λόγω διαπραχθέντων αμαρτιών. Προφανώς είναι αυτό το συνολικό συναίσθημα που γεννά η αίσθηση της πνευματικής μας φτώχειας· και έτσι ο δεύτερος μακαρισμός είναι απλώς το συμπλήρωμα του πρώτου. Το ένα είναι η διανοητική, το άλλο η συναισθηματική πτυχή του ίδιου πράγματος. Είναι η πτωχεία του πνεύματος που λέει, 'Είμαι χαμένος'· και είναι το πένθος που προκαλεί αυτό που το κάνει να ξεσπάσει με τη μορφή θρήνου—'Αλίμονο σε μένα! διότι είμαι χαμένος'. Εξ ου και αυτή η τάξη ονομάζεται 'πενθούντες εν Σιών', ή, όπως θα μπορούσαμε να το εκφράσουμε, θρησκευτικοί πενθούντες, σε έντονη αντίθεση με όλες τις άλλες μορφές (Ησαΐας 61:1-3· Ησαΐας 66:2). Η θρησκεία, σύμφωνα με τη Βίβλο, δεν είναι ούτε ένα σύνολο διανοητικών πεποιθήσεων ούτε ένα σύνολο συναισθηματικών αισθημάτων, αλλά ένα σύνθετο και των δύο, με το πρώτο να γεννά το δεύτερο. Έτσι στενά συνδέονται οι δύο πρώτοι μακαρισμοί. Οι πενθούντες θα 'παρηγορηθούν'. Ακόμη και τώρα λαμβάνουν ομορφιά αντί για στάχτες, το λάδι της χαράς αντί για πένθος, το ένδυμα του επαίνου αντί για το πνεύμα της βαρύτητας. Σπέρνοντας με δάκρυα, θερίζουν ακόμη και εδώ με χαρά. Ωστόσο, κάθε παρούσα παρηγοριά, ακόμη και η καλύτερη, είναι μερική, διακοπτόμενη, βραχύβια. Αλλά οι ημέρες του πένθους μας θα τελειώσουν σύντομα, και τότε ο Θεός θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια μας. Τότε, με την πληρέστερη έννοια, οι πενθούντες θα 'παρηγορηθούν'.
Σκεφτείτε
Οι συγγραφείς ολοκληρώνουν τους τέσσερις πρώτους μακαρισμούς αντιπαραβάλλοντάς τους με τους τρεις που ακολουθούν.
«Λύτρωσέ με», λέει ο Ψαλμωδός, με γλώσσα που, αναμφίβολα, εκτείνεται πέρα από την παρούσα σκηνή, «από τους ανθρώπους του κόσμου, οι οποίοι έχουν το μερίδιό τους σε αυτή τη ζωή: όσο για μένα, θα δω το πρόσωπό Σου εν δικαιοσύνη: θα ικανοποιηθώ, όταν ξυπνήσω, με την ομοίωσή Σου» (Γένεση 49:18-:). Οι προηγούμενοι μακαρισμοί —οι τέσσερις πρώτοι— αναπαριστούν τους αγίους μάλλον ως συνειδητοποιημένους την ανάγκη τους για σωτηρία, και ενεργούντες κατάλληλα σε αυτόν τον χαρακτήρα, παρά ως κατέχοντες αυτήν. Οι επόμενοι τρεις είναι διαφορετικού είδους —αναπαριστούν τους αγίους ως έχοντες τώρα βρει τη σωτηρία, και συμπεριφέρονται αναλόγως.
Απαντήστε
Πού αισθάνεστε το Πνεύμα να εκθέτει την υπερηφάνεια και να σας καλεί σε πτωχεία πνεύματος; Πώς το πένθος για την αμαρτία άνοιξε το δρόμο για την παρηγοριά του Χριστού στη ζωή σας; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείτε να επιδιώξετε την πραότητα και το έλεος προς τους άλλους αυτήν την ημέρα;
Προσευχηθείτε
Πάτερ φιλάνθρωπε, διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἄνοιξον τὰς καρδίας ἡμῶν εἰς τοὺς λόγους τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῇ Ἐπὶ τοῦ Ὄρους Ὁμιλίᾳ. Δημιούργησον ἐν ἡμῖν ἀληθινὴν πτωχείαν πνεύματος καὶ πείναν δικαιοσύνης, τὴν ὁποίαν μόνον Σὺ δύνασαι νὰ χορτάσῃς. Κάμε ἡμᾶς πραεῖς καὶ καθαρούς, ἐλεήμονας εἰρηνοποιοὺς οἱ ὁποῖοι ὑπομένουν πάντα χάριν τῆς βασιλείας Σου, ἵνα ἀγαλλιώμεθα ἐν τῇ ἀμοιβῇ τὴν ὁποίαν ὑπεσχέθης. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →