Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Σοφία Σολομώντος
Φείδεσαι Πάντων, Διότι Σοι Ανήκουσιν, Κύριε που Αγαπάς τις Ψυχές
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Υπάρχει ένα σημείο στο Βιβλίο της Σοφίας όπου ο συγγραφέας, αφού ανίχνευσε τα θαύματα του Θεού στην έρημο, ξαφνικά στρέφεται από τα έργα του Θεού στην καρδιά του Θεού και ξεσπά σε έναν ύμνο ελέους τόσο τρυφερό που είναι δύσκολο να διαβαστεί χωρίς να τρέμει. Λέει ότι ο Κύριος αγαπά όλα όσα έχει πλάσει, ότι φείδεται όλων επειδή όλα είναι δικά του, ότι παραβλέπει τις αμαρτίες των ανθρώπων ώστε να μετανοήσουν. Σε αυτόν τον ύμνο ο Άγιος Ραβανός Μαύρος εισέρχεται ως γιος που μπαίνει στο σπίτι του πατέρα του, χωρίς βιασύνη και σαν στο σπίτι του. Διαβάζει εδώ όχι έναν Θεό που ανέχεται τα πλάσματά του, αλλά έναν Θεό που είναι, με τα λόγια του, ένας καλός τεχνίτης που αγαπά και διατηρεί και κυβερνά το δικό του καλό έργο. Καθώς καθόμαστε με αυτά τα δύο κεφάλαια, ας αφήσουμε την απεριόριστη υπομονή του Δημιουργού που αγαπά τις ψυχές να μας οδηγήσει προς την ίδια υπομονή, το ίδιο έλεος, στις δικές μας συναλλαγές μεταξύ μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Διαβάστε αργά τη Σοφία 11 και 12, προσέχοντας την καμπή. Το κεφάλαιο αρχίζει με τη φροντίδα του Θεού για τον λαό του στην έρημο — νερό που βγήκε από τον βράχο, οι διψασμένοι αναζωογονήθηκαν — και ανυψώνεται μέσα από τη μεγάλη ομολογία ότι ο Κύριος τακτοποιεί τα πάντα με μέτρο, και αριθμό, και βάρος. Έπειτα έρχεται η καρδιά: «φείδεσαι πάντων... φείδεσαι όλων: διότι σοι ανήκουσιν, Κύριε, που αγαπάς τις ψυχές». Η Σοφία 12 μεταφέρει την ίδια μελωδία προς τα εμπρός στην μακρά υπομονή του Θεού ακόμη και με τα πονηρά έθνη, και στη διδασκαλία του ότι τα δικά του παιδιά πρέπει επομένως να είναι ελεήμονες.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Ραβανός φτάνει πρώτα στη μεγάλη ομολογία της Σοφίας 11:20, ότι ο Θεός έχει τακτοποιήσει τα πάντα με μέτρο, και αριθμό, και βάρος, και ακούει σε αυτό όχι ψυχρότητα αλλά την πιο ακριβή τρυφερότητα. Ο Θεός, λέει, κάνει όλα τα πράγματα σύμφωνα με την αλήθεια, την κρίση και τη δικαιοσύνη· δεν υπάρχει τίποτα στα έργα του που να είναι άτακτο ή ακατάλληλο· μάλλον
μετριάζει, συγκεράζει και διαθέτει όλες τις κρίσεις του με τον ζυγό της υψίστης δικαιοσύνης. Οι ζυγοί του Θεού δεν είναι οι ζυγοί ενός τυράννου αλλά ενός Πατέρα που ζυγίζει κάθε ψυχή με τέλεια φροντίδα. Και όταν το κείμενο στρέφεται στο ίδιο το έλεος — «φείδεσαι πάντων, διότι δύνασαι να κάνεις τα πάντα» — ο Ραβανός δείχνει ότι η παντοδυναμία και η πραότητα είναι ένα στον Θεό:
Η δύναμη του Θεού, επομένως, πάντοτε αναμεμειγμένη με αγαθότητα, αν και δεν έχει ανάγκη από τίποτα, όμως δεν περιφρονεί το έργο του στους ανθρώπους εξαιτίας των σφαλμάτων τους, αλλά συγχωρώντας μέσω μετανοίας, τους πλένει από τις αμαρτίες τους, και με πατρική ευσέβεια τους φροντίζει και τους τρέφει για να συναχθούν προς τον εαυτό του. Ο Παντοδύναμος δεν χρειάζεται τίποτα από εμάς· συγχωρεί επειδή αγαπά αυτό που έχει πλάσει.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Όταν η Σοφία λέει ότι ο Θεός φείδεται όλων επειδή όλα είναι δικά του που αγαπά τις ψυχές, ο Ραβανός φτάνει στην πιο οικεία και όμορφη εικόνα:
Ένας καλός τεχνίτης αγαπά, διατηρεί και κυβερνά το καλό έργο του, και επομένως αν κάποτε η αδυναμία των ανθρώπων αποκλίνει από τον δρόμο της αλήθειας αμαρτάνοντας, υπομένει με τη μεγάλη υπομονή του, προσδοκώντας να μεταστραφούν σε κάτι καλύτερο μέσω μετανοίας. Ο Θεός που μας έπλασε δεν θα απορρίψει ελαφρά αυτό που τα ίδια τα χέρια του έχουν διαμορφώσει· περιμένει. Και για αυτή την γλυκύτητα ο συγγραφέας της Σοφίας κραυγάζει, «Ω πόσο αγαθό και γλυκύ είναι το πνεύμα σου, Κύριε, εν πάσι!» — στο οποίο ο Ραβανός απαντά απλά:
Διότι το πνεύμα του Θεού είναι γλυκύ, αφού είναι η αγάπη του Θεού, και ο χορηγός παντός αγαθού. Αυτή η γλυκύτητα δεν είναι αδυναμία. Στη Σοφία 12 η ίδια υπομονή εκτείνεται ακόμη και στους πονηρούς, ώστε ο Θεός με την αγαθότητά του, αναβάλλοντας για πολύ καιρό, αναστέλλει την κρίση, με τα λόγια του,
ώστε να έχει περισσότερους σε όσους μπορεί να αποδώσει την ευεργεσία του. Κάθε αναβολή της κρίσης του Θεού είναι μια πόρτα που κρατά ανοιχτή.
Απαντήστε
Απόκριση
Η Σοφία 12 λέει ότι ο Θεός δίδαξε τον λαό του με τέτοια έργα «ότι πρέπει να είναι δίκαιοι και ανθρώπινοι» — ότι το έλεος που δείχθηκε σε αυτούς πρέπει να γίνει το έλεος που δείχνουν. Ο Ραβανός εξάγει τον νόμο της βασιλείας από αυτό:
Μακάριος πράγματι είναι εκείνος που κατά την κρίση τοποθετεί πάντοτε ενώπιον των οφθαλμών του την ευσέβεια και την αγαθότητα του κριτή του, και όπως επιθυμεί ο Κύριος να ελεήσει αυτόν, έτσι και αυτός δεν αρνείται να ελεήσει άλλον, διότι κρίση χωρίς έλεος είναι για εκείνον που δεν δείχνει έλεος. Αυτή είναι η εφαρμογή που δεν μπορεί να αποφευχθεί. Δεν μας ζητείται να θαυμάσουμε την υπομονή του Θεού από απόσταση· μας ζητείται να την μιμηθούμε. Σήμερα, κρατήστε ενώπιον των οφθαλμών σας ένα πρόσωπο του οποίου το σφάλμα ζυγίζατε, και ζυγίστε το αντίθετα στον ζυγό που χρησιμοποιεί ο Θεός για εσάς — τον ζυγό εκείνου που αγαπά τις ψυχές και περιμένει γι' αυτές. Ας γίνει το έλεος που λάβατε το έλεος που επεκτείνετε, ώστε όταν έρθει η δική σας ημέρα κρίσης να ελπίζετε, όχι να φοβάστε.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε που αγαπάς τις ψυχές, καλός Τεχνίτης που αγαπάς και διατηρείς το έργο των ιδίων χεριών σου, φείδεσαι πάντων διότι δύνασαι να κάνεις τα πάντα, και περιμένεις με μεγάλη υπομονή να επιστρέψουμε. Δίδαξέ μας τη γλυκύτητα του Πνεύματός σου, και κάνε τις καρδιές μας υπομονετικές όπως η δική σου είναι υπομονετική· μαλάκωσε κάθε κρίση που φέρουμε εναντίον άλλου, και ας μην αρνηθούμε να δείξουμε το έλεος που εμείς οι ίδιοι ικετεύουμε. Μην μας ζυγίσεις στους ζυγούς που αξίζουμε, αλλά στον ζυγό της ευσπλαχνίας σου, και συναγάγε μας στο τέλος, το καλό έργο σου, προς τον εαυτό σου. Διότι εσύ είσαι ο φιλάνθρωπος, και σε εσένα αποδίδουμε δόξα, με τον άναρχο Πατέρα σου και το πανάγιο Πνεύμα σου, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →