Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 131-132 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα ανοίγουμε το Υπόμνημα του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη για να λάβουμε την ευλαβική του έκθεση των Ψαλμών 131 και 132. Αυτά τα Άσματα των Αναβαθμών δείχνουν την ταπεινωμένη καρδιά του Δαβίδ και τις υποσχέσεις της διαθήκης που δείχνουν πέρα από αυτόν στον Μεσσία. Οι προσεκτικές σημειώσεις του Whedon μας καθοδηγούν μέσα από την προσωπική εμπειρία του ψαλμωδού και την εθνική ελπίδα του Ισραήλ, όλα μέσα στο θερμό φως της Γουεσλεϋανής εμπιστοσύνης στην Αγία Γραφή. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε αυτά τα αρχαία προσκυνηματικά άσματα να ζωογονήσει τώρα τη δική μας ταπεινοφροσύνη και ακλόνητη ελπίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχες καρδιές ας διαβάσουμε τώρα τους Ψαλμούς 131 και 132 δυνατά, ακούγοντας τη φωνή του ψαλμωδού που έμαθε την παιδική εμπιστοσύνη και τις υποσχέσεις που διασφαλίζουν τον Βασιλιά της Σιών. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε όρκο και σε κάθε ευλογία να εγκατασταθεί στην ψυχή ενώπιον του Κυρίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ξεκινά παρουσιάζοντας το ιστορικό πλαίσιο και το προσωπικό πνεύμα του Ψαλμού 131.
Εισαγωγή. Άσμα των αναβαθμών του Δαβίδ. Ο Hengstenberg πολύ σωστά υποδηλώνει ότι αυτός ο ψαλμός πρέπει να γράφτηκε στην πλήρη ροή της ευημερίας, γιατί ο κίνδυνος των υψηλών σκέψεων μπορούσε τότε μόνο να προκύψει· σε καιρούς προβλημάτων εξαφανίζονται από μόνοι τους. Αλλά αυτό δεν πρέπει να αποκλείει τη σκέψη της προσωρινής τιμωρίας που υποκρύπτεται στον ψαλμό. Το πνεύμα του Δαβίδ, στον οποίο η παιδική ταπεινοφροσύνη αναμειγνύεται με τη βασιλεία περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο από τους Εβραίους μονάρχες, διαποτίζει αυτό το σύντομο και όμορφο ποίημα, και επιβεβαιώνει τον τίτλο που του το αποδίδει. Ο ψαλμός πρέπει να θεωρηθεί ως ενδεικτικός της προσωπικής εμπειρίας του συγγραφέα του, και ταυτόχρονα να παραδεχτούμε τον εθνικό του χαρακτήρα, σύμφωνα με τον Ψαλμό 131:3, και να θεωρήσουμε ότι ο συγγραφέας μιλάει με την αντιπροσωπευτική του ιδιότητα, όχι μόνο ως πολιτικός αρχηγός του έθνους, αλλά ως πρότυπο και παράδειγμά τους.Στη συνέχεια ξεδιπλώνει τη σοβαρή διαβεβαίωση του ψαλμωδού για μια ηρεμημένη και απογαλακτισμένη ψυχή.
Στίχος 2. 2. Το υποθετικό εβραϊκό μόριο אם, (eem,) εδώ ενωμένο με το αρνητικό, לא, (loh,) παίρνει την έννοια της επίσημης διαβεβαίωσης, όπως στη φόρμουλα του όρκου: 'Βεβαίως, αληθώς, συμπεριφέρθηκα', κ.λπ. Βλέπε στον Ψαλμό 132:3. Από αρνητικές αποκηρύξεις ανεβαίνει σε επιβεβαιώσεις. Συμπεριφέρθηκα και ηρέμησα Κυριολεκτικά, Εξομαλύνθηκα, ή ισοπεδώθηκα και ηρέμησα· δηλαδή, είχε συνθέσει και ησυχάσει την ψυχή του σαν απογαλακτισμένο παιδί. Για αυτή τη σύγκριση με την παιδική ηλικία βλέπε Ματθαίος 18:3. Η σύγκριση δεν είναι με ένα βρέφος, αλλά με ένα παιδί τριών ετών, την εβραϊκή περίοδο του απογαλακτισμού, (2 Μακκαβαίων 7:27,) την αρχαιότερη ηλικία επιλογής και στοιχειώδους ανάπτυξης. Η πειθαρχία του απογαλακτισμού είναι πολύ αξιοσημείωτη. Επέφερε μια πλήρη αποξένωση από την αρχαιότερη φύση και τις συνήθειές του. Ως απογαλακτισμένο παιδί ο Δαβίδ είχε μάθει όχι μόνο να αρνείται στον εαυτό του την απαγορευμένη απόλαυση της κοινής υπερηφάνειας των μοναρχών, αλλά είχε θεραπευτεί από την επιθυμία. Δεν είχε καμία λαχτάρα για αυτό που ο Θεός είχε αρνηθεί, και από το οποίο ήταν τώρα εντελώς χωρισμένος. Δεν μπορεί να υπάρξει πιο φυσική και όμορφη περιγραφή ενός ταπεινού, υποταγμένου και υπάκουου πνεύματος από αυτές τις απλές ομολογίες.Στρέφοντας στον επόμενο ψαλμό, ο Whedon καθιερώνει τη Δαβιδική του συγγραφή και το πεδίο της διαθήκης.
Εισαγωγή. Άσμα των αναβαθμών. Η συγγραφή αυτού του ψαλμού δεν είναι θετικά γνωστή. Ότι γράφτηκε ενώ ο θρόνος του Δαβίδ παρέμενε ακόμα, και πριν χαθεί ανεπανόρθωτα η κιβωτός, ο Delitzsch πολύ σωστά υπέθεσε ότι πρέπει να γίνει δεκτό. Αλλά ποιος το έγραψε; Ήταν ο Δαβίδ, ή ο Σολομών, ή κάποιος σύγχρονός του; Το ότι η ουσία των Ψαλμών 132:8-10, βρίσκεται στην προσευχή του 2 Χρονικών 6:41-42, δεν αποτελεί απόδειξη κατά της Δαβιδικής του συγγραφής, διότι θα ήταν απολύτως φυσικό για τον Σολομώντα να παραθέσει από τα γραπτά του πατέρα του, σε μια τόσο κατάλληλη περίπτωση. Το ότι ο Δαβίδ αναφέρεται παντού στο τρίτο πρόσωπο δεν είναι αποφασιστικό κατά του να είναι ο συγγραφέας, διότι τέτοια παραδείγματα δεν είναι σπάνια στην ποίηση. Πιο ισχυρή είναι η αντίρρηση του Ψαλμού 132:10, όπου ο 'χρισμένος' είναι αναμφίβολα ο ίδιος ο βασιλιάς, και η ευλογία επάνω του επικαλείται 'για χάρη του Δαβίδ'. Βλέπε τις σημειώσεις.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Whedon καταλήγει ανιχνεύοντας τη Μεσσιανική υπόσχεση ενός αιώνιου κέρατος και λύχνου για τον Δαβίδ.
Στίχος 17. 17. Κέρας Το έμβλημα της δύναμης· σε συμβολική γλώσσα, της βασιλικής δύναμης. Χρισμένος Ένα κοινό προσωνύμιο του Δαβίδ στους Ψαλμούς, όπου εμφανίζεται εννέα φορές, και εφαρμόζεται ομοιόμορφα σε αυτόν. Βλέπε στον Ψαλμό 132:10, και Ψαλμό 2:2· Ψαλμό 18:50· Ψαλμό 20:6. Διέταξε λύχνο Από σύγκριση του κειμένου με το 1 Βασιλέων 11:36· 1 Βασιλέων 15:4· 2 Βασιλέων 8:19· 2 Χρονικών 21:7, φαίνεται ότι το να διατάξει 'λύχνο', ή φως, για τον Δαβίδ, σημαίνει να διατάξει για αυτόν μια αιώνια δυναστεία. Αυτό σαφώς εισέρχεται στη Μεσσιανική σφαίρα, και εκπληρώνεται μόνο στον Χριστό. Το 'διατάσσω', έχει την έννοια του να προετοιμάζω, να τακτοποιώ. Ο Θεός είχε τακτοποιήσει τα πάντα στο σχέδιό του και στη διαθήκη του για την αιωνιότητα του θρόνου του Δαβίδ.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Πού στην παρούσα μου ευημερία ή δοκιμασία πειράζομαι να έχω υπερήφανη καρδιά ή υπεροπτικά μάτια;
2. Πώς με έχει απογαλακτίσει ο Κύριος από επιθυμίες που έχει αρνηθεί, και ποια εμπιστοσύνη γεμίζει τώρα αυτή τη θέση;
3. Με ποιους τρόπους προσεύχομαι και εργάζομαι για τη σταθερότητα της βασιλείας του Χριστού, όπως ο Δαβίδ εργάστηκε για την κιβωτό;
Προσευχηθείτε
Προσευχήσου
Ω Κύριε, που διάλεξες τη Σιών και θυμήθηκες τον Δαβίδ σε όλες του τις θλίψεις, χάρισέ μας το ίδιο ταπεινό και ήρεμο πνεύμα που αρνείται κάθε υπερήφανη σκέψη. Απογαλάκτισε τις ψυχές μας από την υπερηφάνεια της εξουσίας και τη λαχτάρα για πράγματα πολύ υψηλά για εμάς. Στήριξε τον Υιό σου στον θρόνο για πάντα, ώστε το κέρας Του να βλαστήσει και το στέμμα Του να ανθίσει. Ντύσε τους ιερείς Σου με δικαιοσύνη και τους αγίους Σου με χαρά. Θυμήσου μας, ω παντοδύναμε Θεέ του Ιακώβ, και ας αναπαυθεί η ευλογία Σου στη Σιών μέχρι κάθε έθνος να υποκλιθεί ενώπιον του Χρισμένου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →