Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Α' Σαμουήλ 25-26 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε στο σημερινό μάθημα του Eterniseed από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν. Σε αυτά τα κεφάλαια της Πρώτης Σαμουήλ παρακολουθούμε τον Δαβίδ να στέκεται για άλλη μια φορά πάνω από τον κοιμισμένο Σαούλ και να επιλέγει το έλεος αντί της εκδίκησης. Η προσεκτική έκθεση του Μακλάρεν μας βοηθά να ανιχνεύσουμε την ένταση μεταξύ της ανθρώπινης παρόρμησης και της θείας συγκράτησης, δείχνοντας πώς τα αρχαία γεγονότα διαμορφώνουν ακόμη τον τρόπο με τον οποίο απαντούμε στο μίσος με αγάπη. Καθώς ακούμε, το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον Δαβίδ ας σταθεροποιήσει τις καρδιές μας και ας μας διδάξει την πολυδάπανη οδό της εναπόθεσης της κρίσης στα χέρια του Θεού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και διαβάστε τα κεφάλαια είκοσι πέντε και είκοσι έξι της Πρώτης Σαμουήλ από την αρχή μέχρι το τέλος. Προσέξτε τις δύο διακριτές συναντήσεις στις οποίες ο Δαβίδ γλιτώνει τη ζωή του Σαούλ, την έντονη αντίθεση μεταξύ του άγριου ζήλου του Αβισαΐ και της υπομονετικής εμπιστοσύνης του Δαβίδ, και την τελική ανταλλαγή πέρα από την κοιλάδα. Αφήστε τον ρυθμό και το συναίσθημα της αφήγησης να σας διαπεράσουν πριν στραφούμε στις γνώσεις του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν αρχίζει σκιαγραφώντας την νυχτερινή αναγνώριση του στρατοπέδου του Σαούλ.
Ο Σαούλ είχε μαζί του τρεις χιλιάδες άνδρες· ο Δαβίδ είχε αφήσει το μικρό του απόσπασμα 'στην έρημο' και φαίνεται να ήρθε μόνο με τους δύο συντρόφους του, τον Αχιμέλεχ και τον ανιψιό του, τον Αβισαΐ, για να αναγνωρίσουν. Βλέπει, από κάποιο ύψωμα, το στρατόπεδο, με τα μεταφορικά οχήματα να σχηματίζουν ένα είδος οχυρώματος στο κέντρο — όπως ακόμη και σήμερα οργανώνονται τα στρατόπεδα στη Νότια Αφρική και αλλού — και τον Σαούλ εγκατεστημένο εκεί μέσα σαν σε πρόχειρο οχύρωμα. Μια τολμηρή σκέψη περνάει από το μυαλό του καθώς κοιτάζει. Ίσως θυμήθηκε την τολμηρή επίσκεψη του Γεδεών στο στρατόπεδο των Μαδιανιτών. Θα κατέβει, και όχι μόνο στο στρατόπεδο, αλλά 'στον Σαούλ', μέσα από τις τάξεις και πάνω από το εμπόδιο. Τι θα κάνει δεν λέει, αλλά οι δύο άγριοι πολεμιστές δίπλα του σκέφτονται μόνο ένα πράγμα ως επαρκές κίνητρο για μια τέτοια περιπέτεια. Ο Αβισαΐ προσφέρεται να πάει μαζί του· χωρίς αμφιβολία ο Αχιμέλεχ θα ήταν έτοιμος επίσης, αλλά δύο ήταν αρκετοί, και τρεις θα αύξαναν μόνο τον κίνδυνο. Έτσι κρύφτηκαν κοντά μέχρι να πέσει η νύχτα, και τότε προχώρησαν σιωπηλά μέσα από τις κοιμισμένες τάξεις με αθόρυβες κινήσεις, σαν ένα ζευγάρι Ινδιάνοι σε πολεμικό μονοπάτι, ανέβηκαν το οχύρωμα και στάθηκαν τελικά εκεί όπου κειτόταν ο Σαούλ, με το δόρυ του, ως έμβλημα της βασιλείας, καρφωμένο όρθιο στο κεφάλι του, και ένα δοχείο νερού για να σβήσει τη δίψα, αν ξυπνούσε, δίπλα του. Εκείνοι που έπρεπε να είναι οι φρουροί του κοιμόντουσαν γύρω του, γιατί 'βαθύς ύπνος από τον Ιεχωβά είχε πέσει επάνω τους'. Τι ζωηρή, παράξενη εικόνα είναι αυτή, και πόσο χαρακτηριστική της απρόσεκτης πειθαρχίας του μη επιστημονικού ανατολικού πολέμου!Στη συνέχεια αντιπαραβάλλει την άγρια παρόρμηση του Αβισαΐ με την βαθύτερη ακοή του Δαβίδ.
Η τίγρης δίψα για αίμα ξύπνησε στον Αβισαΐ. Όποια θλιμμένα, ελεήμονα, μισο-τρυφερά συναισθήματα ανακινήθηκαν στον Δαβίδ καθώς κοίταζε την ισχυρή μορφή του Σαούλ, με τα μέλη χαλαρωμένα στον ύπνο, και ίσως κάποια από τη ζοφερότητα και τα κακά πάθη μαγεμένα έξω από το πρόσωπό του, η μόνη σκέψη του ανιψιού του ήταν: 'Τι ωραίος στόχος! Τι εύκολο χτύπημα!' Ήταν βάναυσα πρόθυμος να χτυπήσει μία φορά, και άγρια σίγουρος ότι το χέρι του θα έκανε σίγουρο ότι μία φορά θα ήταν αρκετή. Ήταν θρησκευόμενος επίσης, με έναν παράξενο άγριο τρόπο. Ο Θεός — σημαντικά δεν λέει 'Ιεχωβά'· η θρησκεία του ήταν μόνο η αόριστη πίστη σε μια θεότητα — είχε παραδώσει τον Σαούλ στα χέρια του Δαβίδ, και θα ήταν ένα είδος αμαρτίας να μην τον σκοτώσει. Πόσες αιματηρές τραγωδίες αυτή η αφύσικη συμμαχία θρησκείας και φονικού μίσους έχει βερνικώσει! Πολύ όμορφα αντιπαραβάλλεται το πνεύμα του Δαβίδ με αυτό. Ο Αβισαΐ αντιπροσωπεύει την φυσική παρόρμηση όλων μας — να χτυπάμε τους εχθρούς μας όταν μπορούμε, να αντιμετωπίζουμε το μίσος με μίσος, και να κάνουμε σε άλλον το κακό που εκείνος θα έκανε σε εμάς.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια δείχνει πώς ο Δαβίδ ακούει τον ευγενέστερο εαυτό του και αρνείται την εκδίκηση.
Ο Δαβίδ εδώ, αν και μπορούσε να είναι άγριος και σκληρός αρκετά συχνά, και είχε άφθονο τον διάβολο μέσα του, ακούει τον ευγενέστερο εαυτό του, ο οποίος ακούει τον Θεό, και, σε μια στιγμή που όλα τον έσπρωχναν να εκδικηθεί τον εαυτό του, αντιστέκεται και νικά. Είναι εδώ άγιος κατά το πρότυπο της Καινής Διαθήκης. Ο Αβισαΐ είχε, ουσιαστικά, πει: 'Θα αγαπάς τον πλησίον σου, και θα μισείς τον εχθρό σου.' Το λεπτοακουσμένο αυτί του Δαβίδ άκουσε, πολύ πριν ειπωθούν στη γη, τα μεγάλα χριστιανικά λόγια: 'Σας λέγω, αγαπάτε τους εχθρούς σας· κάνετε καλό σε εκείνους που σας μισούν.' Γνώριζε ότι ο Σαούλ είχε 'απορριφθεί', αλλά ήταν 'ο χρισμένος του Ιεχωβά', και το χρίσμα που είχε αναπαυθεί σε εκείνο το κοιμισμένο κεφάλι παρέμενε ακόμη. Δεν ήταν του Δαβίδ να είναι ο εκτελεστής της θείας ανταπόδοσης. Άφησε τον εαυτό του και την υπόθεσή του στα χέρια του Ιεχωβά, και χωρίς αμφιβολία ήταν με λύπη και ελεήμονα αγάπη, όχι εντελώς σβησμένη από το τρελό μίσος του Σαούλ, που προέβλεψε ότι η ζωή που γλίτωσε τώρα ήταν βέβαιο ότι κάποια μέρα θα χτυπηθεί. Μπορούμε κάλλιστα να μάθουμε το μάθημα αυτής της ιστορίας, και να το εφαρμόσουμε στις μικρές αντιπαλότητες και τις σχετικά ακίνδυνες εχθρότητες που μπορεί να περιβάλλουν τις πιο ήσυχες ζωές μας. Ο Δαβίδ στο 'στρατόπεδο' του Σαούλ, ο Στέφανος έξω από το τείχος, οδηγούν εξίσου τις σκέψεις μας στην προσευχή του Ιησού: 'Πάτερ, συγχώρησέ τους· διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν.'
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν πιέζει τη διάκριση μεταξύ τύψεων και αληθινής μετάνοιας.
Και ας μην συγχέουμε τις τύψεις με τη μετάνοια. 'Η λύπη του κόσμου εργάζεται θάνατο.' Ο Σαούλ σέρνονταν στην αγωνία εκείνη την ημέρα, αλλά την επόμενη ήταν έξαλλος πάλι με περισσότερη από την παλιά φρενίτιδα του μίσους. Πολλοί άνθρωπος λέει: 'Έπαιξα τον ανόητο', και όμως συνεχίζει να το παίζει ξανά όταν η παροξυσμική κρίση των τύψεων έχει ξεσπάσει. Η απάντηση του Δαβίδ δεν ήταν καθόλου υπερβολική, γιατί είχε μάθει πόσο λίγο μπορούσε να εμπιστευτεί τις μεταμέλειες του Σαούλ. Δεν δίνει καμία προσοχή στα μελιστάλαχτα λόγια της πρόσκλησης να επιστρέψει, και δεν θα τολμήσει αυτή τη φορά να πάρει πίσω το δόρυ και το δοχείο, όπως είχε κάνει, στην προηγούμενη περίπτωση, την άκρη του ενδύματος του Σαούλ. Επικαλείται επίσημα την δίκαιη κρίση του Ιεχωβά για να καθορίσει τη δική του και του Σαούλ αντίστοιχη 'δικαιοσύνη και πιστότητα'. Σιωπά ως προς το τι μπορεί να επιφυλάσσει εκείνη η κρίση για τον Σαούλ, αλλά για τον εαυτό του είναι ήρεμα συνειδητός ότι, στο ζήτημα της φειδούς της ζωής του Σαούλ, έχει κάνει το σωστό, και προσδοκά ότι ο Θεός θα τον ελευθερώσει 'από κάθε θλίψη'. Αυτό δεν είναι αυτοδικαιωτική καύχηση, αν και δεν ακριβώς μυρίζει χριστιανικό πνεύμα· αλλά είναι πίστη που προσκολλάται στην πεποίθηση ότι ο Θεός 'δεν είναι άδικος να λησμονήσει' την υπακοή του δούλου του, και ότι ο αθώος δεν θα είναι πάντα θύμα του καταπιεστή.Κλείνει αποκαλύπτοντας την αυτοαντίφαση στα τελικά λόγια του Σαούλ.
Τι παράξενο, μπερδεμένο, αυτοαντιφατικό χάος πίστης και πρόθεσης αποκαλύπτεται στα φτωχά, άθλια τελευταία λόγια του Σαούλ! Ευλογεί τον άνθρωπο τον οποίο κυνηγά για να σκοτώσει. Γνωρίζει ότι όλες οι άγριες προσπάθειές του να τον καταστρέψει είναι καταδικασμένες σε αποτυχία, και ότι ο Δαβίδ 'θα επικρατήσει σίγουρα'· και όμως δεν μπορεί να παραιτηθεί από τον αγώνα ενάντια στο αναπόφευκτο — δηλαδή ενάντια στον Θεό. Πόσοι από εμάς κάνουμε ακριβώς το ίδιο πράγμα — ορμώντας σε μια πορεία ζωής που γνωρίζουμε, όταν είμαστε λογικοί, ότι είναι εντελώς αντίθετη με το θέλημα του Θεού, και επομένως καταδικασμένη σε ολοκληρωτική κατάρρευση κάποια μέρα!
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας είναι η παρόρμηση να ανταποδώσετε το χτύπημα ισχυρότερη αυτή τη στιγμή; Πώς θα μπορούσε η εναπόθεση των αποτελεσμάτων στα χέρια του Θεού να αλλάξει τον τρόπο που μιλάτε ή ενεργείτε απέναντι σε εκείνο το πρόσωπο σήμερα; Ποιο μοναδικό βήμα ελέους θα μπορούσατε να κάνετε πριν τελειώσει η ημέρα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε του ελέους, Σε ευχαριστούμε για τη μαρτυρία του Δαβίδ που αρνήθηκε το εύκολο χτύπημα. Ησύχασε κάθε φωνή Αβισαΐ μέσα μας που πεινά για γρήγορη εκδίκηση. Φύτεψε μέσα μας την ίδια ακουστική καρδιά που ακούει την αρχαία εντολή Σου να αγαπάμε τους εχθρούς πριν τα λόγια ειπωθούν ποτέ στη γη. Όταν υψώνονται τύψεις, οδήγησέ μας πέρα από τα ρηχά κύματά τους σε γνήσια μετάνοια που φέρνει καρπό. Φύλαξέ μας από το να πολεμάμε αυτό που γνωρίζουμε ότι είναι το θέλημά Σου, και δίδαξέ μας να αφήνουμε τόσο το δόρυ όσο και τον εχθρό στη φροντίδα Σου. Στο όνομα του Ιησού που προσευχήθηκε συγχώρηση από τον σταυρό, αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →