← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί

Αριθμοί 16-18 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Αριθμοί 16-18Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους Αριθμούς 16-18 μας προσκαλεί να εξετάσουμε τους κινδύνους της φιλοδοξίας και την ιερή τάξη που ο Θεός καθιερώνει για τον λαό του. Μέσα από την ερμηνεία του κατά στίχο, ο Καλβίνος δείχνει πώς η επανάσταση κατά της θεϊκά διορισμένης ηγεσίας πλήττει την ίδια την εξουσία του Θεού. Τα λόγια του μας καθοδηγούν να ζυγίσουμε τις δικές μας καρδιές ενώπιον του Κυρίου και να εκτιμήσουμε την ταπεινοφροσύνη που διαφυλάσσει την ειρήνη της εκκλησίας. Καθώς ακούμε, ας ανοίξει το Πνεύμα τα αυτιά μας για να δεχθούμε τόσο την προειδοποίηση όσο και την ενθάρρυνση από αυτή την αρχαία αφήγηση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στρέψου τώρα στους Αριθμούς κεφάλαια 16 έως 18. Διάβασε αργά, παρατηρώντας την αυξανόμενη ένταση της εξέγερσης του Κορέ, την ταχεία κρίση που ακολουθεί και τις ανανεωμένες οδηγίες για την ιερατική υπηρεσία. Άσε την αφήγηση να εγκατασταθεί στο νου σου πριν στραφούμε στους στοχασμούς του Καλβίνου για τα ίδια αυτά γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας τις απαρχές της επανάστασης στους Αριθμούς 16. 1. Τώρα ο Κορέ, ο γιος του Ισσάρ. Εδώ αφηγείται η ασεβής συνωμοσία λίγων ανδρών, αλλά αυτών υψηλού βαθμού, των οποίων ο σκοπός ήταν να ανατρέψουν και να καταστρέψουν την θεϊκά διορισμένη ιερωσύνη. Επιτίθενται πράγματι στον Μωυσή και τον κατηγορούν ότι κυβερνά άδικα· διότι έτσι παρασύρονται οι ταραχοποιοί χωρίς λόγο ή διάκριση· αλλά η μόνη αιτία για την οποία είναι εναντίον του είναι επειδή υποθέτουν ότι αυτός είναι ο εμπνευστής της ιερωσύνης, όπως εύκολα συμπεραίνουμε από την απάντησή του. Διότι δεν τους διατάζει να προχωρήσουν για να αποφασίσουν σχετικά με την πολιτική διακυβέρνηση ή την αρχηγία, αλλά για να καταστεί σαφές αν ο Θεός τους αναγνωρίζει ως ιερείς· ούτε τους κατακρίνει τους Λευίτες για τίποτε άλλο παρά ότι, μη αρκούμενοι στη δική τους μοίρα, έχουν παράλογη φιλοδοξία να αποκτήσουν την τιμή της αρχιερωσύνης. Ήταν λοιπόν η ζήλεια που παρακίνησε τον Κορέ και τους συντρόφους του να ξεκινήσουν πρώτα μια διαμάχη και έπειτα μια ταραχή σχετικά με την ιερωσύνη, επειδή αγανακτούσαν που η ελπίδα να αποκτήσουν αυτή την τιμή αφαιρέθηκε από τους ίδιους και τους απογόνους τους για πάντα. Έτσι δεν υπήρξε ποτέ πιο θανατηφόρα ή αποτρόπαια πληγή στην Εκκλησία του Θεού από τη φιλοδοξία· καθότι δεν είναι δυνατόν αυτοί που επιζητούν την υπεροχή να υποταχθούν στον ζυγό του Θεού. Εξ αυτού προκύπτει η διάλυση της νόμιμης εξουσίας, όταν ο καθένας παραμελεί τα καθήκοντα της θέσης του και στοχεύει στην ιδιωτική του ανέλιξη. Στον στίχο 3, ο Καλβίνος πραγματεύεται την κατηγορία που απευθύνθηκε στον Μωυσή και τον Ααρών. 3. Παίρνετε υπερβολικά πάνω σας. [89] Μερικοί ερμηνεύουν, 'Ας αρκεί', σαν να ήθελαν να βάλουν τέλος στην τυραννία του Μωυσή· αλλά μάλλον είμαι της γνώμης ότι θα έκαναν έτσι κατηγορία για υπεροπτική και ιερόσυλη υπεροχή, σαν ο Μωυσής και ο Ααρών να μην είχαν μόνο σφετεριστεί περισσότερα από το δικαίωμά τους, αλλά και να είχαν ληστέψει τον Θεό από την υπέρτατη εξουσία του. Επομένως, ονειδίζουν τους αγίους άνδρες ότι υποτάξαν ασεβώς στον εαυτό τους την κληρονομιά του Θεού. Έτσι βλέπουμε ότι οι πιστοί υπηρέτες του Θεού, όποια και αν είναι η μετριοπάθειά τους, δεν εξαιρούνται από ψευδείς κατηγορίες. Ο Μωυσής ήταν εξαιρετικό παράδειγμα, όχι μόνο ακεραιότητας, αλλά και ταπεινοφροσύνης και πραότητας· όμως αποκαλείται υπερήφανος και βίαιος, σαν να καταπίεζε ανάξια τον λαό του Θεού. Παρατηρήστε περαιτέρω ότι ο Θεός επιτρέπει στους υπηρέτες του να φορτώνονται με τέτοιες άδικες συκοφαντίες, για να τους διδάξει ότι πρέπει να περιμένουν την ανταμοιβή τους αλλού και όχι από τον κόσμο· και ότι μπορεί να τους ταπεινώσει και να δοκιμάσει την υπομονή τους. Ας μάθουμε λοιπόν να σκληρυνθούμε, ώστε να είμαστε προετοιμασμένοι, αν και κάνουμε το καλό, να μας κακολογούν. Αυτοί οι ασεβείς και στασιαστές άνδρες προδίδουν την ανοησία τους καθώς και την αυθάδειά τους. Διότι με ποιο δικαίωμα επιζητούν να υποβαθμίσουν τον Μωυσή και τον Ααρών; Επειδή, για παράδειγμα, ο Θεός κατοικεί ανάμεσα στον λαό, και όλοι στη σύναξη είναι άγιοι! Αλλά η αγιότητα ούτε καταστρέφει την υποταγή, ούτε εισάγει σύγχυση, ούτε απαλλάσσει τους πιστούς από την υποχρέωση να υπακούουν στους νόμους. Είναι τρέλα σε αυτούς, λοιπόν, να συμπεραίνουν ότι αυτοί, τους οποίους ο Θεός έχει αγιάσει, δεν υπόκεινται στον ζυγό· όμως κακόβουλα στιγματίζουν ως τυραννία εκείνη τη φροντίδα του λαού που ο Θεός έχει εμπιστευθεί στους υπηρέτες του, σαν να ήθελαν σκοπίμως να μετατρέψουν το φως σε σκοτάδι. Ο Καλβίνος έπειτα ερμηνεύει τα λόγια που ειπώθηκαν στους γιους του Λευί. Τους κατηγορεί για αχαριστία, επειδή δεν αρκούνταν στην τιμή με την οποία ο Θεός τους είχε ήδη εξυψώσει, αλλά επιζητούσαν επίσης την αρχιερωσύνη. Σε αυτό πρόδωσαν την περιφρόνηση της χάρης του· διότι, αν είχαν εκτιμήσει ορθά τα δώρα του Θεού, ο καθένας από αυτούς θα είχε ησυχάσει και θα αρκούνταν στη μοίρα του· ιδιαίτερα αφού, ανάλογα με το πόσο γενναιόδωρα έχει αντιμετωπιστεί κάποιος, η αχαριστία του είναι πιο αφόρητη, αν επιθυμεί κάτι υψηλότερο. Διδασκόμαστε, επομένως, ότι όσο υψηλότερος είναι ο βαθμός στον οποίο έχουμε εξυψωθεί από την καλοσύνη του Θεού, τόσο μεγαλύτερη είναι η τιμωρία που αξίζει το έγκλημά μας, αν η φιλοδοξία μας εξακολουθεί να μας παρακινεί να υπερπηδήσουμε τα όρια της κλήσης μας. Παρ' όλα αυτά, τέτοια είναι η διαστροφή σχεδόν όλων των ανθρώπων, ώστε μόλις κάποιος έχει φτάσει σε κάποια ενδιάμεση θέση, υψώνει, όπως ήταν, το λάβαρο της υπερηφάνειας [91] και δεν θέτει στον εαυτό του κανένα όριο, μέχρι να φτάσει πάνω από τα σύννεφα. Με μια λέξη, λίγοι βρίσκονται που δεν γίνονται αλαζόνες σε θέσεις τιμής. Γι' αυτό οφείλουμε να είμαστε όλοι πιο προσεκτικοί σε αυτή την προτροπή του Μωυσή, ότι εκείνοι είναι πιο αχάριστοι στον Θεό που περιφρονούν τη μοίρα τους, η οποία είναι ήδη τιμητική, και στοχεύουν σε κάτι υψηλότερο. Ο Καλβίνος προχωρά να αποκαλύψει το αληθινό κίνητρο πίσω από την επανάσταση. 11. Για την οποία αιτία και εσύ, και όλη η συντροφιά σου. Εδώ αποκαλύπτει την αμαρτία τους, την οποία είχαν προσπαθήσει να συγκαλύψουν. Διότι δεν είχαν ούτε ενδοιασμό ούτε ντροπή, όπως είδαμε, να προσποιούνται ευσεβή ζήλο. Αλλά με μία λέξη ο Μωυσής διασκορπίζει αυτές τις ομίχλες, λέγοντάς τους ότι παρακινήθηκαν από τίποτε άλλο παρά από υπερηφάνεια και φθόνο για να διαταράξουν την κατάσταση του λαού. Πρέπει να παρατηρήσουμε την έκφραση που χρησιμοποιεί, ότι είναι 'σε όπλα εναντίον του Θεού'· διότι, αν και μπορεί να μην είχαν ποτέ ομολογήσει στον εαυτό τους ότι είχαν να κάνουν με Αυτόν, αλλά μόνο ότι διαφιλονικούσαν για την υπεροχή με ανθρώπους· όμως, επειδή στόχος τους ήταν να ανατρέψουν την τάξη που καθιερώθηκε από τον Θεό, ο Μωυσής παραμερίζει όλες τις ψευδείς προφάσεις και θέτει ενώπιόν τους το απλό γεγονός ότι πολεμούν με τον Θεό, όταν πολεμούν με τους υπηρέτες του. Αν, επομένως, φοβόμαστε να διαφιλονικήσουμε μαζί του, ας μάθουμε να παραμένουμε στη σωστή μας θέση. Διότι, όσο και αν προσποιούνται όσοι διαταράσσουν την Εκκλησία μέσω της φιλοδοξίας τους, πολεμώντας εναντίον των υπηρετών του Θεού, επιτίθενται στον Ίδιο: και επομένως είναι αναγκαίο να τους αντισταθεί, για να εκδικηθεί τον Εαυτό του. Διότι πόλεμος δεν διεξάγεται εναντίον του Θεού, όπως οι ποιητές πλάθουν ότι έκαναν οι γίγαντες, όταν σώρευαν βουνά και προσπαθούσαν να υπερβούν τον ουρανό· αλλά όταν δέχεται επίθεση στο πρόσωπο των υπηρετών του, και όταν ό,τι έχει διατάξει υπονομεύεται με οποιονδήποτε τρόπο. Η κλήση των ιερέων ήταν ιερή, ώστε αυτοί που συνωμότησαν να την ανατρέψουν, ήταν οι ανοιχτοί εχθροί του Θεού, τόσο όσο αν είχαν στρέψει τα όπλα, τη δύναμη και τις επιθέσεις τους εναντίον του. Πρέπει, επομένως, να έχουμε κατά νου τον λόγο που προστίθεται, 'Και τι είναι ο Ααρών;' διότι, αν ο Ααρών είχε σφετεριστεί κάτι για τον εαυτό του, η τόλμη και η αυθάδειά του δεν θα υποστηρίζονταν από την εύνοια του Θεού. Ο Μωυσής, επομένως, δηλώνει ότι αυτή είναι η υπόθεση του Θεού, επειδή δεν υπήρχε τίποτε ανθρώπινο στη διάταξη της ιερωσύνης. Ήταν, πράγματι, ένα τιμητικό αξίωμα, ώστε ο Ααρών δικαίως άξιζε να θεωρείται κάτι· αλλά ο Μωυσής δείχνει ότι δεν είχε τίποτε δικό του, ούτε διεκδικούσε τίποτε για τον εαυτό του· με μια λέξη, ότι δεν είναι τίποτε από μόνος του, και επιπλέον, ότι δεν εξυψώνεται για το δικό του ιδιωτικό όφελος, και ότι η αξιοπρέπειά του δεν είναι άσκοπη· αλλά μάλλον ένα επίπονο βάρος που τοποθετείται στους ώμους του για το κοινό καλό της Εκκλησίας. Πόσο γελοία, λοιπόν, είναι η ανοησία του Πάπα όταν συγκρίνει όλους τους εχθρούς της τυραννίας του με τον Κορέ, τον Δαθάν και τον Αβειρών· διότι, για να αποδείξει ότι η υπόθεσή του συνδέεται με αυτή του Θεού, ας μας δείξει τα διαπιστευτήρια της κλήσης του, και ταυτόχρονα να εκπληρώσει πλήρως το αξίωμά του. Αλλά τι επιπόλαιο και κενό παιχνίδι είναι, όταν κάποιος μιμητής του Ααρών στήνεται -- δεν παράγει καμία θεϊκή εντολή ή κλήση -- τυραννεύει υπακούοντας στις δικές του επιθυμίες, και είναι μάλλον ηθοποιός στη σκηνή παρά ιερέας στον ναό· ώστε όλοι όσοι απορρίπτουν αυτή την πλαστή κυριαρχία να καταδικάζονται ως σχισματικοί! Γι' αυτό ας κρατήσουμε αυτή την αρχή, ότι πόλεμος διεξάγεται εναντίον του Θεού όταν οι υπηρέτες του παρενοχλούνται, οι οποίοι και καλούνται νόμιμα και ασκούν πιστά το αξίωμά τους.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται τη φοβερή φύση αυτής της στάσης ανάμεσα στους ηγέτες. Τώρα, αυτή η συνωμοσία ήταν πιο φοβερή, επειδή η στάση δεν προέκυψε από τα κατακάθια του λαού, αλλά ανάμεσα στους ίδιους τους άρχοντες, οι οποίοι ήταν υψηλής αξιοπρέπειας και είχαν τη μεγαλύτερη εκτίμηση. Διότι αν και υπήρχαν μόνο τέσσερις ηγέτες της φατρίας, υπάρχει λίγος λόγος αμφιβολίας ότι ο σκοπός των διακοσίων πενήντα ήταν ο ίδιος· διότι δεν θα είχαν ποτέ ριχτεί με ενθουσιασμό σε έναν σοβαρό και δυσάρεστο αγώνα για χάρη τεσσάρων ανδρών· αλλά το γεγονός ήταν ότι όλη η ανόσια απληστία τους παραπλάνησε όλους, διότι δεν υπήρχε κανείς από αυτούς που δεν περίμενε κάποιο έπαθλο ως ανταμοιβή της νίκης. Δεν προσποιούνται μόνο την ψυχική τους ασθένεια, αλλά την κρύβουν κάτω από μια τιμητική πρόφαση· διότι προσποιούνται ότι παρακινούνται από ζήλο για το δημόσιο καλό, και ότι στόχος τους είναι η υπεράσπιση της ελευθερίας. Διότι, εφόσον η φιλοδοξία είναι πονηρή, δεν στερείται ποτέ κάποιας εύλογης δικαιολογίας: έτσι, ενώ οι σχισματικοί παρακινούνται από τίποτε άλλο παρά από υπερηφάνεια για να διαταράξουν την ειρήνη της Εκκλησίας, πάντα επινοούν πιθανά κίνητρα, με τα οποία μπορούν να κερδίσουν σε κάποιο βαθμό την εύνοια των αμαθών, ή ακόμα και των ασταθών και άχρηστων. Πρέπει, επομένως, να ζυγίσουμε προσεκτικά τα σχέδια εκείνων που επιζητούν να κάνουν καινοτομίες, και να ανατρέψουν μια κατάσταση πραγμάτων που θα μπορούσε να γίνει ανεκτή· διότι η ενδελεχής έρευνα θα καταστήσει σαφές ότι στοχεύουν σε κάτι πέρα από αυτό που προσποιούνται. Από το γεγονός ότι σύντομα στρατολόγησαν ένα τέτοιο πλήθος προσώπων στο κόμμα τους, αντιλαμβανόμαστε πόσο διατεθειμένη είναι η ανθρώπινη φύση στις πιο απρόσφορες και παράλογες εξεγέρσεις στον κόσμο. Τέσσερις άχρηστοι άνδρες επιχειρούν ασεβώς να ανατρέψουν τον Μωυσή και τον Ααρών· και αμέσως διακόσιοι πενήντα πρόσωπα είναι έτοιμα να τους ακολουθήσουν, όχι από τον όχλο, αλλά αρχηγοί των φυλών, των οποίων η φήμη θα μπορούσε να θαμπώσει τα μάτια των απλών. Γι' αυτό πρέπει να είμαστε πιο προσεκτικοί, μήπως κάποια φαντάσματα μας εξαπατήσουν να κάνουμε βιαστικές καινοτομίες. Τέλος, ο Καλβίνος εξετάζει την εντολή του Θεού να χωριστούν από τη σύναξη. 21. Χωριστείτε από ανάμεσα σε αυτή τη σύναξη. Πάλι ο Θεός δηλώνει ότι δεν θα αντέξει πλέον τη μεγάλη ασέβεια του λαού, αλλά θα τους καταστρέψει όλους μέχρι ενός. Ακριβώς, λοιπόν, όπως είχε διατάξει τον Λωτ να φύγει από τα Σόδομα, μάλιστα, τον είχε βγάλει έξω με το χέρι του αγγέλου, όταν ήθελε να καταστρέψει εκείνη την πόλη, έτσι τώρα διατάζει τον Μωυσή και τον Ααρών να του δώσουν χώρο να ασκήσει την οργή του. Σε αυτό δηλώνει την εξαιρετική εύνοιά του προς αυτούς· σαν να μην είναι ελεύθερος να εκτελέσει εκδίκηση, μέχρι να φύγουν από τον δρόμο, μήπως η καταστροφή φτάσει και στους ίδιους. Μιλώντας έτσι, όμως, δεν επιβεβαιώνει απολύτως αυτό που είχε αποφασίσει στο μυστικό του συμβούλιο, αλλά μόνο προφέρει αυτό που άξιζαν οι αυτουργοί αυτής της κακίας. Είναι, επομένως, ακριβώς σαν να ανεβαίνει στο δικαστήριό του. Έτσι ο Μωυσής με τη μεσιτεία του δεν άλλαξε σε καμία περίπτωση την αιώνια απόφασή του· αλλά, εξευμενίζοντάς τον, ελευθέρωσε τον λαό από την τιμωρία που είχαν αξίσει. Με την ίδια έννοια ο Θεός λέγεται ότι επηρεάζεται από τις προσευχές μας· όχι ότι κατά τον τρόπο των ανθρώπων αναλαμβάνει νέα συναισθήματα, αλλά, για να δείξει την περισσότερο από πατρική αγάπη με την οποία μας τιμά, μας επιτρέπει, όταν ακούει τις επιθυμίες μας. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι ακόμα και με αυτή την ρητή καταγγελία ο Μωυσής δεν απαγορευόταν να προσεύχεται· επειδή η πίστη του στην υιοθεσία του λαού δεν καταστράφηκε. Διότι έχουμε ήδη πει ότι αυτή η αρχή, ότι η διαθήκη που ο Θεός είχε κάνει με τον Αβραάμ δεν μπορούσε να ακυρωθεί, ήταν τόσο βαθιά χαραγμένη στο νου του, ώστε υπερέβαινε όποια εμπόδια και αν παρουσιάζονταν. Αναπαυόμενος, επομένως, στην δωρεάν υπόσχεση, η οποία δεν εξαρτιόταν από ανθρώπους, η προσευχή του ήταν απόγονος της πίστης. Διότι οι άγιοι δεν συλλογίζονται πάντα με ακρίβεια και λεπτότητα σχετικά με τη μορφή των προσευχών τους· αλλά, αφού έχουν αγκαλιάσει μία φορά αυτό που αρκεί για να αφυπνίσει μέσα τους εμπιστοσύνη στην προσευχή, δηλαδή τον λόγο του Θεού, όλη τους η προσοχή κατευθύνεται σε αυτό, ώστε να παραβλέπουν τα πράγματα που φαίνεται προφανώς να το αντιφάσκουν. Ούτε μπορούμε να αμφιβάλλουμε ότι ήταν σχέδιο του Θεού, όταν παρέδωσε την τρομερή του απόφαση για την καταστροφή του λαού, να ζωογονήσει την προθυμία του Μωυσή στην προσευχή, αφού η ανάγκη φλογίζει όλο και περισσότερο τον ζήλο των ευσεβών. Εν ολίγοις, ο Μωυσής ήταν πάντα συνεπής στη φροντίδα του για την ευημερία του λαού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική σου ζωή μπορεί η κρυμμένη φιλοδοξία να αντιστέκεται σιωπηλά στην τάξη που όρισε ο Θεός; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στην ιερωσύνη σε βοηθά να εκτιμήσεις τους ρόλους που ο Θεός έχει δώσει σε άλλους; Με ποιους τρόπους μπορείς να καλλιεργήσεις την ευαρέσκεια με την κλήση που έχεις λάβει;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ κυριαρχικῶς διορίζων πᾶσαν διακονίαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ Σου καὶ κρίνων τὴν ὑπερηφάνειαν τὴν ἀντιτασσομένην κατὰ τῆς τάξεώς Σου, φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ φθόνου τοῦ Κορέ καὶ τῆς συνοδείας αὐτοῦ. Δὸς ἡμῖν χάριν ἵνα τιμῶμεν τοὺς ἡγέτας οὓς ἔθου ἐν μέσῳ ἡμῶν καὶ ἵνα διακονῶμεν εὐχαρίστως ἐν ταῖς θέσεσιν αἳ ἀπεδόθησαν ἡμῖν διὰ τῆς διαθήκης Σου. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, στερέωσον τὸν λαόν Σου ἐν ταπεινῇ ὑποταγῇ εἰς τὸ θέλημά Σου, ἵνα τὸ ὄνομά Σου μόνον ὑψωθῇ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →