← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους

Α' Κορινθίους 2 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Α' Κορινθίους 2Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει το υπόμνημά του στο Α' Κορινθίους κεφάλαιο 2. Ο Καλβίνος μας καθοδηγεί μέσα από την ίδια την αφήγηση του αποστόλου Παύλου για τη διακονία του, δείχνοντας πώς το ευαγγέλιο στέκεται ξέχωρα από κάθε ανθρώπινο μέσο. Η προσεκτική ερμηνεία του μας προσκαλεί να δούμε τη δύναμη του Θεού να εργάζεται ακριβώς εκεί όπου η ανθρώπινη ισχύς απουσιάζει. Μέσα από αυτές τις παραγράφους οδηγούμαστε σε βαθύτερη εκτίμηση του κηρύγματος που στηρίζεται ολοκληρωτικά στο Πνεύμα. Τα λόγια του Καλβίνου συνεχίζουν να υπηρετούν την Εκκλησία κατευθύνοντας την προσοχή μακριά από την ευγλωττία και προς τον εσταυρωμένο Χριστό. Ας ακούσουμε προσεκτικά καθώς ξεδιπλώνει το κείμενο στίχο προς στίχο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αρχίζουμε διαβάζοντας το Α' Κορινθίους κεφάλαιο 2 ολόκληρο. Αφήστε τα λόγια της Γραφής να ηρεμήσουν πριν στραφούμε στην ερμηνεία του Καλβίνου. Προσέξτε πώς ο Παύλος περιγράφει τη δική του άφιξη μεταξύ των Κορινθίων και τον τρόπο του κηρύγματός του. Παρατηρήστε την αντίθεση που χαράζει ανάμεσα στην ανθρώπινη σοφία και την απόδειξη του Πνεύματος. Καθώς διαβάζετε, σκεφτείτε τι αφήνει ο Παύλος κατά μέρος και τι αποφασίζει να γνωρίζει. Αυτό το κεφάλαιο προετοιμάζει την καρδιά για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά επιστρέφοντας στην περιγραφή του Παύλου για τη δική του έλευση. 2. Διότι δεν έκρινε επιθυμητό. Καθώς το κρίνειν, στα ελληνικά, έχει συχνά την ίδια σημασία με το εκλέγειν, δηλαδή να επιλέγει κανείς κάτι ως πολύτιμο, [104] δεν υπάρχει, νομίζω, πρόσωπο με υγιή κρίση που να μην παραδεχθεί ότι η απόδοση που έχω δώσει είναι πιθανή, υπό την προϋπόθεση μόνο ότι η σύνταξη το επιτρέπει. Ταυτόχρονα, αν το αποδώσουμε έτσι -- «Κανένα είδος γνώσεως δεν θεωρούσα πολύτιμο», δεν θα υπάρχει τίποτε σκληρό σε αυτή την απόδοση. Αν καταλάβετε ότι κάτι πρέπει να συμπληρωθεί, η πρόταση θα ρέει ομαλά αρκετά με αυτόν τον τρόπο -- «Τίποτε δεν εκτιμούσα στον εαυτό μου, ως άξιο να γνωρίζω, ή με βάση τη γνώση». Ταυτόχρονα δεν απορρίπτω εντελώς μια διαφορετική ερμηνεία -- βλέποντας τον Παύλο να δηλώνει ότι δεν εκτιμούσε τίποτε ως γνώση, ή ως άξιο να ονομάζεται γνώση, εκτός από τον Χριστό μόνο. Έτσι η ελληνική πρόθεση και, θα απαιτούσε, όπως συμβαίνει συχνά, να συμπληρωθεί. Αλλά είτε η πρώτη ερμηνεία δεν αποδοκιμάζεται, είτε η δεύτερη αρέσει περισσότερο, η ουσία του χωρίου ανέρχεται σε αυτό: «Όσον αφορά την έλλειψη των στολιδιών του λόγου, και την έλλειψη επίσης των πιο κομψών λεπτοτήτων του λόγου, ο λόγος αυτού ήταν, ότι δεν φιλοδοξούσα σε αυτά, μάλλον, τα περιφρονούσα, επειδή υπήρχε ένα μόνο πράγμα στο οποίο ήταν στραμμένη η καρδιά μου -- ότι θα μπορούσα να κηρύξω τον Χριστό με απλότητα.» Στη φράση που προστέθηκε σταυρωμένος, ο Καλβίνος γράφει στη συνέχεια. Προσθέτοντας τη λέξη σταυρωμένος, δεν εννοεί ότι δεν κήρυττε τίποτε σχετικά με τον Χριστό εκτός από τον σταυρό· αλλά ότι, με όλη την ταπείνωση του σταυρού, εντούτοις κήρυττε τον Χριστό. Είναι σαν να είχε πει: «Η ατιμία του σταυρού δεν θα με εμποδίσει να κοιτάζω προς αυτόν [105] από τον οποίο έρχεται η σωτηρία, ή να με κάνει να ντρέπομαι να θεωρώ όλη τη σοφία μου ως περιεχόμενη σε αυτόν -- σε αυτόν, λέγω, τον οποίο οι υπερήφανοι άνθρωποι περιφρονούν και απορρίπτουν εξαιτίας της ονειδισμού του σταυρού.» Ως εκ τούτου η δήλωση πρέπει να εξηγηθεί με αυτόν τον τρόπο: «Κανένα είδος γνώσεως δεν ήταν κατά την άποψή μου τόσο σημαντικό ώστε να με οδηγήσει να επιθυμώ οτιδήποτε άλλο εκτός από τον Χριστό, αν και σταυρωμένος.» Αυτή η μικρή πρόταση προστίθεται προς διεύρυνση (αύξησιν,) με σκοπό να ερεθίσει τόσο περισσότερο εκείνους τους αλαζονικούς διδασκάλους, από τους οποίους ο Χριστός ήταν σχεδόν περιφρονημένος, καθώς ήταν πρόθυμοι να κερδίσουν επαίνους με το να είναι γνωστοί για ένα υψηλότερο είδος σοφίας. Εδώ έχουμε ένα ωραίο χωρίο, από το οποίο μαθαίνουμε τι είναι αυτό που οι πιστοί διάκονοι οφείλουν να διδάσκουν, τι είναι αυτό που πρέπει, κατά τη διάρκεια όλης της ζωής μας, να μαθαίνουμε, και σε σύγκριση με το οποίο όλα τα άλλα πρέπει να «λογίζονται ως σκύβαλα.» (Φιλιππησίους 3:8.) Ο Καλβίνος στη συνέχεια στρέφεται στη φύση του κηρύγματος του Παύλου. 4. Και το κήρυγμά μου δεν ήταν με πειστικούς λόγους. Με τους πειστικούς λόγους της ανθρώπινης σοφίας εννοεί εκείνη την εξαίρετη ρητορική που αποβλέπει και αγωνίζεται μάλλον με τέχνασμα παρά με αλήθεια, και επίσης μια εμφάνιση εκλέπτυνσης, που δελεάζει τους νόες των ανθρώπων. Δεν είναι χωρίς καλό λόγο, επίσης, ότι αποδίδει την πειστικότητα (το πιθανόν) [109] στην ανθρώπινη σοφία. Διότι ο λόγος του Κυρίου μας εξαναγκάζει με τη μεγαλειότητά του, σαν με βίαιη ώθηση, να υποταχθούμε σε αυτόν. Η ανθρώπινη σοφία, από την άλλη πλευρά, έχει τα δελεάσματά της, με τα οποία εισχωρεί η ίδια [110] και τις κολακείες της, σαν να λέγαμε, με τις οποίες μπορεί να συμφιλιώσει για τον εαυτό της τις στοργές των ακροατών της. Με αυτό αντιπαραβάλλει την απόδειξη του Πνεύματος και της δυνάμεως, την οποία οι περισσότεροι ερμηνευτές θεωρούν περιορισμένη στα θαύματα· αλλά εγώ την εκλαμβάνω με μια πιο γενική έννοια, ως εννοώντας το χέρι του Θεού που ασκείται δυναμικά με κάθε τρόπο μέσω του οργάνου του Αποστόλου. Πνεύμα και δύναμη φαίνεται να έχει χρησιμοποιήσει με υπαλλαγή, [111] (καθ' υπαλλαγήν,) για να δηλώσει πνευματική δύναμη, ή τουλάχιστον με σκοπό να δείξει με σημεία και αποτελέσματα με ποιον τρόπο η παρουσία του Πνεύματος είχε φανερωθεί στη διακονία του. Χρησιμοποιεί κατάλληλα, επίσης, τον όρο αποδείξεως, (απόδειξις·) διότι τέτοια είναι η νωθρότητά μας στο να ενατενίζουμε τα έργα του Θεού, ώστε όταν χρησιμοποιεί κατώτερα όργανα, αυτά χρησιμεύουν ως τόσα πέπλα για να κρύψουν από εμάς την επιρροή του, ώστε να μην την αντιλαμβανόμαστε καθαρά. Από την άλλη πλευρά, καθώς στην προώθηση που δόθηκε στη διακονία του Παύλου, δεν υπήρχε καμία βοήθεια από τη σάρκα ή τον κόσμο, και καθώς το χέρι του Θεού ήταν σαν να ήταν γυμνό, (Ησαΐας 52:10,) η επιρροή του ήταν σίγουρα πιο εμφανής.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται περαιτέρω στο ορθό θεμέλιο της πίστης. 5. Ώστε η πίστη σας να μην είναι στη σοφία των ανθρώπων. Το 'να είναι' χρησιμοποιείται εδώ ως έννοια του 'να συνίσταται'. Η έννοιά του, λοιπόν, είναι ότι οι Κορίνθιοι απέκτησαν αυτό το πλεονέκτημα από το ότι κήρυξε τον Χριστό μεταξύ τους χωρίς εξάρτηση από την ανθρώπινη σοφία, και στηριζόμενος μόνο στην επιρροή του Πνεύματος, ότι η πίστη τους θεμελιώθηκε όχι σε ανθρώπους αλλά στον Θεό. Αν το κήρυγμα του Αποστόλου είχε στηριχθεί αποκλειστικά στη δύναμη της ευγλωττίας, θα μπορούσε να ανατραπεί από ανώτερη ευγλωττία, και επιπλέον, κανείς δεν θα διακήρυττε ότι είναι στερεή αλήθεια αυτό που στηρίζεται μόνο στην κομψότητα του λόγου. Μπορεί πράγματι να βοηθηθεί από αυτό, αλλά δεν πρέπει να στηρίζεται σε αυτό. Από την άλλη πλευρά, εκείνο πρέπει να ήταν το πιο ισχυρό που μπορούσε να σταθεί από μόνο του χωρίς καμία ξένη βοήθεια. Ως εκ τούτου αποτελεί μια εκλεκτή σύσταση του κηρύγματος του Παύλου, ότι η ουράνια επιρροή έλαμψε σε αυτό τόσο καθαρά, ώστε υπερέβη τόσα πολλά εμπόδια, ενώ δεν αντλούσε καμία βοήθεια από τον κόσμο. Έπεται, επομένως, ότι δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους να απομακρυνθούν από τη διδασκαλία του, την οποία αναγνωρίζουν ότι στηρίζεται στην αυθεντία του Θεού. Ο Παύλος, όμως, μιλά εδώ για την πίστη των Κορινθίων με τέτοιο τρόπο ώστε να προβάλλει αυτό, ως γενική δήλωση. Ας γίνει γνωστό από εμάς ότι είναι ιδιότητα της πίστης να στηρίζεται στον Θεό μόνο, χωρίς να εξαρτάται από ανθρώπους, διότι απαιτεί να έχει τόση βεβαιότητα για να προχωρήσει, ώστε να μην αποτύχει, ακόμη και όταν δέχεται επίθεση από όλες τις μηχανορραφίες της κολάσεως, αλλά θα υπομένει επίμονα και θα αντέχει κάθε επίθεση. Αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εκτός αν είμαστε πλήρως πεπεισμένοι ότι ο Θεός έχει μιλήσει σε εμάς, και ότι αυτό που έχουμε πιστέψει δεν είναι απλή επινόηση ανθρώπων. Ενώ η πίστη οφείλει κανονικά να θεμελιώνεται μόνο στον λόγο του Θεού, δεν υπάρχει ταυτόχρονα ακαταλληλότητα στο να προσθέσουμε αυτό το δεύτερο στήριγμα, -- ότι οι πιστοί αναγνωρίζουν τον λόγο που ακούν ως προερχόμενο από τον Θεό, από το αποτέλεσμα της επιρροής του.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη δική μου ζωή πειράζομαι να εκτιμώ την ανθρώπινη ευγλωττία πάνω από την απλότητα του ευαγγελίου; Πώς ο σταυρός συνεχίζει να αντιμετωπίζει την επιθυμία μου για εντυπωσιακή σοφία; Με ποιους τρόπους μπορώ να στηρίξω την εμπιστοσύνη μου πιο πλήρως στη δύναμη του Πνεύματος παρά στην εξωτερική εμφάνιση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, διὰ τῆς κυριαρχικῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός Σου ἀποκάλυψον ἡμῖν τὴν κεκρυμμένην σοφίαν τοῦ σταυροῦ, ἵνα μηδὲν εἰδῶμεν ἐν ἡμῖν εἰ μὴ Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον. Στήριξον τὴν πίστιν ἡμῶν οὐκ ἐπὶ λόγοις ἀνθρωπίνης σοφίας, ἀλλ' ἐπὶ τῇ ἀποδείξει τῆς χάριτός Σου, ἵνα ἀναπαύηται ἀσφαλῶς ἐν τῇ διαθηκικῇ Σου πιστότητι μόνῃ. Κράτησον ἡμᾶς ταπεινοὺς καὶ ἀμετακινήτους, ἵνα πᾶσα δοκιμασία μᾶλλον ἡμᾶς ὁδηγῇ εἰς βαθυτέραν ἐξάρτησιν ἐπὶ τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἐρευνῶν πάντα. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →