← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δανιήλ

Δανιήλ 12 — με τον Barnes

Δανιήλ 12Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στην καθαρή ερμηνευτική παράδοση της αμερικανικής πρεσβυτεριανής υποτροφίας, οι Σημειώσεις επί της Αγίας Γραφής του Άλμπερτ Μπάρνς προσφέρουν μια προσεκτική, εδάφιο προς εδάφιο έκθεση της Γραφής που τιμά τόσο το ιστορικό πλαίσιο όσο και το δογματικό βάθος. Σήμερα στρεφόμαστε στην πραγματεία του για τον Δανιήλ 12, το τελευταίο κεφάλαιο των οραμάτων του προφήτη. Ο Μπάρνς καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τα τελικά λόγια του αγγέλου με ακρίβεια και ευλάβεια, δείχνοντας πώς το κείμενο δείχνει πέρα από τα άμεσα γεγονότα προς την ελπίδα της αναστάσεως και της αιωνίου ανταμοιβής. Οι σημειώσεις του μας προσκαλούν να διαβάσουμε το απόσπασμα ως μέρος του ευρύτερου οράματος που άρχισε στο κεφάλαιο 10, ενώ δίνουμε προσοχή στις προσεκτικές διακρίσεις που κάνει ο άγγελος. Είθε το Πνεύμα που ενέπνευσε τον Δανιήλ να φωτίσει επίσης τη μελέτη μας μέσω του πιστού σχολιασμού του Μπάρνς.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα ολόκληρο το κεφάλαιο 12 του Δανιήλ, ακούγοντας τις τελικές διαβεβαιώσεις του αγγέλου προς τον προφήτη. Καθώς ακούμε τα λόγια για τον Μιχαήλ που στέκεται όρθιος, τον καιρό της θλίψεως, την αφύπνιση πολλών που κοιμούνται στη σκόνη και την τελική εντολή προς τον Δανιήλ να πορευθεί την οδό του, προετοιμάζουμε τις καρδιές μας να δεχθούν την έκθεση που ακολουθεί. Είθε ο Κύριος να μας χαρίσει προσεκτικά αυτιά και ταπεινά πνεύματα καθώς το κείμενο διακηρύσσεται.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μπάρνς ανοίγει τοποθετώντας το κεφάλαιο μέσα στο συνεχές όραμα που άρχισε στον Δανιήλ 10. Εισαγωγή. Ανάλυση του Κεφαλαίου Υπάρχουν αρκετές γενικές παρατηρήσεις που μπορούν να γίνουν σχετικά με αυτό, το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου του Δανιήλ. Ι. Αποτελεί μέρος, ή συνέχεια, της γενικής προφητείας ή οράματος που άρχισε στον Δανιήλ 10:0 και το οποίο περιλαμβάνει ολόκληρο το ενδέκατο κεφάλαιο. Εκτός από το μήκος της προφητείας δεν θα έπρεπε να υπήρχε καμία διαίρεση και θα έπρεπε να διαβάζεται ως συνεχές σύνολο· ή αν ήταν επιθυμητή μια διαίρεση, αυτή που έκανε ο Καρδινάλιος Ούγκο τον 13ο αιώνα και η οποία εμφανίζεται στη μετάφρασή μας της Αγίας Γραφής είναι μία από τις πιο ατυχείς. Για κάθε λόγο και για κάθε αιτία, η διαίρεση θα έπρεπε να ήταν στο τέλος του τετάρτου εδαφίου αυτού του κεφαλαίου και τα πρώτα τέσσερα εδάφια θα έπρεπε να είχαν προσαρτηθεί στο προηγούμενο τμήμα. Ότι η αρχή αυτού του κεφαλαίου είναι συνέχεια της ομιλίας του αγγέλου προς τον Δανιήλ, είναι σαφές από μια απλή ματιά. Στη συνέχεια εξετάζει τη γλώσσα της αφύπνισης και τη φυσική της σύνδεση με την ελπίδα της αναστάσεως. Ταυτόχρονα που αυτό είναι αληθές, πρέπει επίσης να παραδεχθούμε ότι η γλώσσα που χρησιμοποιείται είναι τέτοια που εφαρμόζεται και σε άλλα γεγονότα και ότι υποτίθεται πως υπήρχε πίστη στις διδασκαλίες στις οποίες αυτή η γλώσσα θα εφαρμοζόταν φυσικά. Δεν είναι τέτοια γλώσσα που θα είχε χρησιμοποιηθεί αρχικά για να περιγράψει τις ιστορικές συναλλαγές σχετικά με τους διωγμούς υπό τον Αντίοχο, ούτε εκτός αν οι διδασκαλίες που μεταδίδονται προφανώς από αυτή τη γλώσσα ήταν κατανοητές και πιστευτές. Αναφέρομαι εδώ στις δηλώσεις σχετικά με την ανάσταση των νεκρών και τη μελλοντική κατάσταση. Αυτή η γλώσσα βρίσκεται ιδιαίτερα στον Δανιήλ 12:2-3: «Και πολλοί από αυτούς που κοιμούνται στη σκόνη της γης θα αφυπνισθούν, άλλοι σε αιώνια ζωή και άλλοι σε ντροπή και αιώνια περιφρόνηση. Και αυτοί που είναι σοφοί θα λάμψουν ως η λαμπρότητα του στερεώματος· και αυτοί που στρέφουν πολλούς στη δικαιοσύνη, ως τα άστρα για πάντα και για πάντα». Ο Μπάρνς στη συνέχεια δείχνει πώς το προφητικό μάτι μετακινείται από τα πλησιέστερα γεγονότα στις τελικές πραγματικότητες που προτυπώνουν. Αν ο άγγελος σκόπευε, επομένως, πρωτίστως να αναφερθεί σε γεγονότα που θα συνέβαιναν στον καιρό του Αντιόχου — στην αφύπνιση πολλών για να υπερασπισθούν τη χώρα τους, σαν να καλούνταν από τη σκόνη της γης, ή στην πρόσκλησή τους από τον Ιούδα Μακκαβαίο από σπήλαια και οχυρά, και στην τιμή στην οποία πολλοί από αυτούς θα μπορούσαν να υψωθούν, και τη ντροπή και την περιφρόνηση που θα περίμενε άλλους, φαίνεται δύσκολο να αμφιβάλουμε ότι ο νους του ομιλητή, ταυτόχρονα, έστρεψε το βλέμμα προς υψηλότερες διδασκαλίες και ότι ήταν η πρόθεση του αγγέλου να φέρει σε θέα μακρινά γεγονότα, από τα οποία αυτά τα συμβάντα θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως έμβλημα, και ότι σκόπευε να αναφερθεί σε ό,τι θα συνέβαινε κυριολεκτικά στον καιρό των Μακκαβαίων ως μια όμορφη και εντυπωσιακή απεικόνιση πιο σημαντικών και ένδοξων σκηνών όταν η γη θα παρέδιδε τους νεκρούς της και όταν θα γινόταν η τελική κρίση. Ολοκληρώνει την ανάλυση ανιχνεύοντας πώς η περιγραφή περνά στην τελική κρίση. Σε αυτές τις σκηνές, ίσως, ο νους του αγγέλου τελικά αναπαύθηκε και ένα εξέχον μέρος του σκοπού ολόκληρου του οράματος μπορεί να ήταν να τις φέρει σε θέα και να κατευθύνει τις σκέψεις των ευσεβών προς τα εμπρός, πολύ πέρα από τις θλίψεις και τους θριάμβους στις ημέρες των Μακκαβαίων, στον καιρό που οι νεκροί θα ανασταινόντουσαν και όταν θα συνέβαιναν οι ανταποδόσεις της αιωνιότητας. Δεν ήταν ασυνήθιστο πράγμα μεταξύ των προφητών να επιτρέπουν στο μάτι να γλιστρά από ένα αντικείμενο σε άλλο που βρίσκεται στην ίδια οπτική γραμμή ή έχει τέτοια σημεία ομοιότητας ώστε το ένα να υποδηλώνει το άλλο· και συχνά συνέβαινε μια περιγραφή που άρχιζε με κάποιο φυσικό γεγονός να τελειώνει σε κάποια πιο σημαντική πνευματική αλήθεια, στην οποία αυτό το γεγονός είχε ομοιότητα και στην οποία ήταν προσαρμοσμένο να υποδηλώνει. Συγκρίνετε Εισαγωγή στον Ησαΐα, Τμήμα 7.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Μπάρνς κλείνει το κεφάλαιο υπογραμμίζοντας την εδραιωμένη ασφάλεια του πιστού στους σκοπούς του Θεού. Φαίνεται ότι υπονοείται ότι, με αυτή την υπόσχεση, οφείλει να επιτρέψει στον νου του να ηρεμήσει και να μην αφήσει τον εαυτό του να στενοχωρηθεί επειδή δεν μπορούσε να διεισδύσει στο μέλλον και να προβλέψει όλα όσα επρόκειτο να συμβούν· και η αλήθεια, επομένως, με την οποία κλείνει το βιβλίο είναι ότι, έχοντας ασφάλεια για τη δική μας προσωπική σωτηρία — ή μη έχοντας κανένα λόγο ανησυχίας σχετικά με αυτό — ή έχοντας αυτό το ζήτημα ασφαλές — οφείλουμε να παραδώσουμε ήρεμα όλα τα γεγονότα στον Θεό, με τη σταθερή πεποίθηση ότι στον δικό του καιρό οι σκοποί του θα εκπληρωθούν και ότι τότε, όταν γίνουν κατανοητοί, θα φανεί άξιος εμπιστοσύνης και αίνου.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς διαμορφώνει τον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις παρούσες θλίψεις η διαβεβαίωση ότι τα ονόματά μας είναι γραμμένα στο βιβλίο; Με ποιους τρόπους μπορεί η υπόσχεση ότι θα λάμψουμε ως το στερέωμα να μας ενθαρρύνει να στρέφουμε άλλους στη δικαιοσύνη; Πού χρειαζόμαστε φρέσκια χάρη για να αναπαυθούμε στην αλήθεια ότι ο Θεός θα εκπληρώσει όλους τους σκοπούς του στον δικό του καιρό;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ουράνιε Πατέρα, καθώς συλλογιζόμαστε τις υποσχέσεις του Δανιήλ 12, σε υμνούμε για τη βέβαιη ελπίδα της ανάστασης και για τη σωτηρία που έχεις εξασφαλίσει για όλους των οποίων τα ονόματα είναι γραμμένα στο βιβλίο Σου. Ενδυνάμωσέ μας με το Πνεύμα Σου να σταθούμε σταθεροί την ημέρα της θλίψης, έχοντας τα μάτια μας προσηλωμένα στο πρωί, όταν πολλοί από αυτούς που κοιμούνται θα ξυπνήσουν σε αιώνια ζωή μέσω του Χριστού. Κράτησέ μας σταθερούς μέχρι εκείνη την ημέρα, προς δόξα του ονόματός Σου και μόνο. Αμήν.

Σημειώσεις του Albert Barnes επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →