← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ

Ιώβ 5-6 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιώβ 5-6Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στις ήσυχες στιγμές του στοχασμού, στρεφόμαστε στις διαχρονικές γνώσεις του Ματθαίου Χένρι καθώς αναλύει τους διαλόγους στο βιβλίο του Ιώβ. Το σχόλιό του φωτίζει τους αγώνες και τη σοφία που βρίσκονται στα κεφάλαια πέντε και έξι, καθοδηγώντας μας μέσα από τα λόγια του Ελιφάζ προς τον Ιώβ. Με προσεκτική προσοχή στο αρχαίο κείμενο, ο Χένρι συνδέει την οδύνη, τον θείο σκοπό και την πιστή απόκριση που συνεχίζουν να μιλούν διαμέσου των αιώνων. Οι μετρημένες παρατηρήσεις του μας προσκαλούν να εξετάσουμε πώς η θλίψη διαμορφώνει την ψυχή και οδηγεί σε βαθύτερη εμπιστοσύνη στον Θεό.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοίμασε την καρδιά σου για να συναντήσεις τα κεφάλαια πέντε και έξι του Ιώβ. Άφησε τα λόγια του Ελιφάζ και την απάντηση του Ιώβ να καθίσουν αργά. Παρατήρησε την ένταση ανάμεσα στη συμβουλή που προσφέρεται και την ωμή εμπειρία του πόνου. Διάβασε με ανοιχτότητα, ακούγοντας την ήπια προτροπή του Πνεύματος μέσα στην αρχαία συνομιλία.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά συνοψίζοντας τη συνολική στρατηγική του Ελιφάζ στο κεφάλαιο. Ο Ελιφάζ, στο προηγούμενο κεφάλαιο, για να στηρίξει την κατηγορία του κατά του Ιώβ, είχε επικαλεστεί έναν λόγο από τον ουρανό, που του εστάλη σε όραμα. Σε αυτό το κεφάλαιο επικαλείται εκείνους που μαρτυρούν στη γη, τους αγίους, τους πιστούς μάρτυρες της αλήθειας του Θεού σε όλες τις εποχές, εδ. 1. Θα μαρτυρήσουν, Ι. Ότι η αμαρτία των αμαρτωλών είναι η καταστροφή τους, εδ. 2-5. ΙΙ. Ότι όμως η θλίψη είναι η κοινή μοίρα της ανθρωπότητας, εδ. 6, 7. ΙΙΙ. Ότι όταν βρισκόμαστε σε θλίψη είναι σοφία και καθήκον μας να προσφύγουμε στον Θεό, διότι είναι ικανός και πρόθυμος να μας βοηθήσει, εδ. 8-16. IV. Ότι οι θλίψεις που υπομένονται καλά θα τελειώσουν καλά· και ο Ιώβ ιδιαίτερα, αν ερχόταν σε καλύτερη διάθεση, μπορούσε να είναι βέβαιος ότι ο Θεός είχε μεγάλο έλεος αποθηκευμένο γι’ αυτόν, εδ. 17-27. Έτσι ολοκληρώνει τον λόγο του σε κάπως καλύτερη διάθεση από ό,τι τον άρχισε. Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την έκκληση του Ελιφάζ στη συναίνεση των αγίων. Μια πολύ θερμή διαμάχη έχει αρχίσει μεταξύ του Ιώβ και των φίλων του· ο Ελιφάζ εδώ κάνει μια δίκαιη πρόταση να παραπέμψει το ζήτημα σε διαιτησία. Σε όλες τις συζητήσεις ίσως το συντομότερο που γίνεται αυτό τόσο το καλύτερο, αν οι διαφωνούντες δεν μπορούν να το λύσουν μεταξύ τους. Τόσο βέβαιος είναι ο Ελιφάζ για την ορθότητα της δικής του υπόθεσης, ώστε προτρέπει τον ίδιο τον Ιώβ να διαλέξει τους διαιτητές (εδ. 1): Κάλεσε τώρα, αν υπάρχει κάποιος που θα σου απαντήσει· δηλαδή, 1. «Αν υπάρχει κάποιος που υποφέρει όπως υποφέρεις εσύ. Μπορείς να παρουσιάσεις παράδειγμα κάποιου που ήταν πραγματικά άγιος και είχε φτάσει σε τέτοια ακρότητα όπως αυτή στην οποία έχεις φτάσει τώρα; Ο Θεός δεν συμπεριφέρθηκε ποτέ σε όσους αγαπούν το όνομά Του όπως συμπεριφέρεται σε σένα, και επομένως σίγουρα δεν είσαι από αυτούς.» 2. «Αν υπάρχει κάποιος που λέει όπως λες εσύ. Μήπως ποτέ κάποιος καλός άνθρωπος καταράστηκε την ημέρα του όπως κάνεις εσύ; Ή θα δικαιολογήσει κάποιος από τους αγίους αυτές τις θερμές αντιδράσεις ή πάθη, ή θα πει ότι αυτά είναι τα στίγματα των παιδιών του Θεού; Δεν θα βρεις κανέναν από τους αγίους που να είναι είτε συνήγορός σου είτε αντίπαλός μου. Σε ποιον από τους αγίους θα στραφείς; Σε όποιον και αν στραφείς, θα διαπιστώσεις ότι όλοι είναι της γνώμης μου. Έχω την κοινή γνώμη των πιστών με το μέρος μου· όλοι θα υπογράψουν όσα πρόκειται να πω.» Παρατήρησε, (1.) Οι καλοί άνθρωποι ονομάζονται άγιοι ακόμη και στην Παλαιά Διαθήκη· και γι’ αυτό δεν ξέρω γιατί θα πρέπει, στην κοινή ομιλία (εκτός αν επειδή πρέπει να μιλούμε όπως οι γύρω μας), να περιορίζουμε τον τίτλο σε εκείνους της Καινής Διαθήκης, και να μην λέμε Άγιος Αβραάμ, Άγιος Μωυσής και Άγιος Ησαΐας, όπως και Άγιος Ματθαίος και Άγιος Μάρκος· και Άγιος Δαβίδ ο ψαλμωδός, όπως και Άγιος Δαβίδ ο Βρετανός επίσκοπος. Ο Ααρών ονομάζεται ρητά άγιος του Κυρίου. (2.) Όλοι όσοι είναι οι ίδιοι άγιοι θα στραφούν σε εκείνους που είναι τέτοιοι, θα τους διαλέξουν για φίλους και θα συναναστρέφονται μαζί τους, θα τους διαλέξουν για κριτές και θα τους συμβουλεύονται. Δες Ψαλμ. 119:79. Οι άγιοι θα κρίνουν τον κόσμο, Α’ Κορ. 6:1, 2. Περπάτα στον δρόμο των καλών ανθρώπων (Παρ. 2:20), τον παλιό δρόμο, τα βήματα του ποιμνίου. Ο καθένας διαλέγει κάποιου είδους ανθρώπους στους οποίους μελετά να συστήσει τον εαυτό του, και των οποίων οι γνώμες είναι γι’ αυτόν το κριτήριο της τιμής και της ατιμίας. Τώρα όλοι οι αληθινοί άγιοι προσπαθούν να συστήσουν τον εαυτό τους σε εκείνους που είναι τέτοιοι, και να σταθούν σωστά στη γνώμη τους. (3.) Υπάρχουν μερικές αλήθειες τόσο φανερές, και τόσο παγκοσμίως γνωστές και πιστευόμενες, ώστε μπορεί κανείς να τολμήσει να επικαλεστεί οποιονδήποτε από τους αγίους γι’ αυτές. Όμως υπάρχουν μερικά πράγματα για τα οποία δυστυχώς διαφωνούν, υπάρχουν πολλά περισσότερα, και πιο σημαντικά, στα οποία συμφωνούν· όπως η κακία της αμαρτίας, η ματαιότητα του κόσμου, η αξία της ψυχής, η αναγκαιότητα μιας αγίας ζωής, και τα παρόμοια. Αν και δεν ζουν όλοι σύμφωνα με την πίστη τους σε αυτές τις αλήθειες όπως θα έπρεπε, όμως είναι όλοι έτοιμοι να δώσουν τη μαρτυρία τους γι’ αυτές. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα σε πρακτική συμβουλή για την απόκριση στη θλίψη. ΙΙΙ. Τον καθοδηγεί πώς να συμπεριφερθεί κάτω από τη θλίψη του (εδ. 8): Θα ζητούσα τον Θεό· σίγουρα θα το έκανα· έτσι είναι στο πρωτότυπο. Εδώ υπάρχει, 1. Μια σιωπηρή επίπληξη προς τον Ιώβ επειδή δεν ζητούσε τον Θεό, αλλά φιλονικούσε μαζί Του: «Ιώβ, αν ήμουν στη θέση σου, δεν θα ήμουν τόσο οξύθυμος και παθιασμένος όσο είσαι εσύ. Θα είχα υποταχθεί στο θέλημα του Θεού.» Είναι εύκολο να πεις τι θα έκανες αν ήσουν στη θέση κάποιου· αλλά όταν έρχεται η δοκιμασία, ίσως διαπιστωθεί ότι δεν είναι τόσο εύκολο να το κάνεις όσο το λες. 2. Πολύ καλή και εύκαιρη συμβουλή προς αυτόν, την οποία ο Ελιφάζ μεταφέρει στον εαυτό του με σχήμα: «Από την πλευρά μου, ο καλύτερος τρόπος που νομίζω ότι θα μπορούσα να ακολουθήσω, αν ήμουν στη θέση σου, θα ήταν να προσφύγω στον Θεό.» Σημείωσε, Δεν πρέπει να δίνουμε στους φίλους μας άλλη συμβουλή από αυτήν που θα παίρναμε οι ίδιοι αν βρισκόμασταν στη θέση τους, ώστε να είμαστε ήρεμοι κάτω από τις θλίψεις μας, να ωφεληθούμε από αυτές, και να δούμε καλό τέλος τους. (1.) Πρέπει με την προσευχή να αντλούμε έλεος και χάρη από τον Θεό, να ζητούμε προς Αυτόν ως Πατέρα και φίλο, αν και διαφωνεί μαζί μας, ως τον μόνο ικανό να μας στηρίξει και να μας βοηθήσει. Την εύνοιά Του πρέπει να ζητούμε όταν έχουμε χάσει όλα όσα έχουμε στον κόσμο· σε Αυτόν πρέπει να απευθυνόμαστε ως την πηγή και τον Πατέρα κάθε αγαθού, κάθε παρηγοριάς. Είναι κάποιος θλιμμένος; ας προσευχηθεί. Είναι ανακούφιση καρδιάς, αλοιφή για κάθε πληγή. (2.) Πρέπει με υπομονή να παραπέμπουμε τον εαυτό μας και την υπόθεσή μας σε Αυτόν: Στον Θεό θα παρέδιδα την υπόθεσή μου· αφού την εξέθεσα ενώπιόν Του, θα την άφηνα μαζί Του· αφού την έθεσα στα πόδια Του, θα την εναπέθετα στο χέρι Του. «Ιδού εγώ, ας κάνει ο Κύριος μαζί μου όπως Του φαίνεται καλό.» Αν η υπόθεσή μας είναι πράγματι καλή υπόθεση, δεν χρειάζεται να φοβόμαστε να την παραδώσουμε στον Θεό, διότι είναι και δίκαιος και καλός. Εκείνοι που θα ζητούσαν έτσι ώστε να επιτύχουν πρέπει να παραπέμπουν τον εαυτό τους στον Θεό. Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα με προτροπή σχετικά με την παιδεία. Ι. Ο εύκαιρος λόγος προφύλαξης και προτροπής που του δίνει (εδ. 17): «Μη περιφρονήσεις την παιδεία του Παντοδύναμου. Ονόμασέ την παιδεία, που έρχεται από την αγάπη του πατέρα και προορίζεται για το καλό του παιδιού. Ονόμασέ την παιδεία του Παντοδύναμου, με τον οποίο είναι τρέλα να διαφωνείς, στον οποίο είναι σοφία και καθήκον να υποταχθείς, και ο οποίος θα είναι Θεός παντοδύναμος (διότι αυτό σημαίνει η λέξη) σε όλους όσους εμπιστεύονται σε Αυτόν. Μην την περιφρονήσεις·» είναι μια πλούσια λέξη στο πρωτότυπο. 1. «Μην είσαι απρόθυμος σε αυτήν. Ας νικήσει η χάρη την απέχθεια που έχει η φύση προς την οδύνη, και συμφιλιώσου με το θέλημα του Θεού σε αυτήν.» Χρειαζόμαστε τη ράβδο και την αξίζουμε· και επομένως δεν πρέπει να θεωρούμε ούτε παράξενο ούτε δύσκολο αν αισθανθούμε το τσίμπημά της. Ας μην υψωθεί η καρδιά ενάντια σε ένα πικρό χάπι ή φάρμακο, όταν συνταγογραφείται για το καλό μας. 2. «Μην τη θεωρείς κακή· μην την απομακρύνεις από σένα (ως κάτι που είναι είτε βλαβερό είτε τουλάχιστον όχι χρήσιμο, για το οποίο δεν υπάρχει ανάγκη ούτε όφελος) μόνο επειδή προς το παρόν δεν είναι χαρούμενο, αλλά λυπηρό.» Ποτέ δεν πρέπει να περιφρονούμε να σκύψουμε στον Θεό, ούτε να θεωρούμε ότι είναι κάτι κατώτερό μας να υπαχθούμε στην πειθαρχία Του, αλλά να λογαριάζουμε, αντίθετα, ότι ο Θεός πραγματικά μεγαλύνει τον άνθρωπο όταν τον επισκέπτεται και τον δοκιμάζει έτσι, κεφ. 7:17, 18. 3. «Μην παραβλέπεις και αγνοείς αυτό, σαν να ήταν μόνο τυχαίο, και προϊόν δευτερευουσών αιτιών, αλλά πρόσεξε πολύ αυτό ως τη φωνή του Θεού και αγγελιαφόρο από τον ουρανό.» Περισσότερα υπονοούνται από όσα εκφράζονται: «Σεβάσου την παιδεία του Κυρίου· έχε ταπεινή και ευλαβή εκτίμηση σε αυτό το διορθωτικό χέρι, και τρέμε όταν ο λέων βρυχάται, Αμώς 3:8. Υποτάξου στην παιδεία, και μελέτα να απαντήσεις στην κλήση, να απαντήσεις στον σκοπό της, και τότε τη σέβεσαι.» Όταν ο Θεός με μια θλίψη μας τραβάει για μερικά από τα αποτελέσματα που μας έχει εμπιστευθεί, πρέπει να τιμήσουμε το γραμμάτιό Του αποδεχόμενοι αυτό, και υπογράφοντάς το, παραδίδοντάς Του το δικό Του όταν το ζητά.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στις υποσχέσεις που συνδέονται με την ταπεινή υποταγή. 1. Εάν η θλίψη του βαρυνόταν έτσι, (1.) Η φύση και η ιδιότητά της θα άλλαζε. Αν και φαινόταν σαν δυστυχία ανθρώπου, θα ήταν πραγματικά η ευδαιμονία του: Μακάριος είναι ο άνθρωπος τον οποίο διορθώνει ο Θεός εάν κάνει μόνο μια δέουσα βελτίωση της διόρθωσης. Ένας καλός άνθρωπος είναι ευτυχής αν και θλίβεται, διότι, οτιδήποτε έχει χάσει, δεν έχει χάσει την απόλαυσή του του Θεού ούτε τον τίτλο του στον ουρανό. Μάλιστα, είναι ευτυχής επειδή θλίβεται· η διόρθωση είναι απόδειξη της υιότητάς του και μέσο του αγιασμού του· νεκρώνει τις διαφθορές του, απογαλακτίζει την καρδιά του από τον κόσμο, τον τραβάει πλησιέστερα στον Θεό, τον φέρνει στην Αγία Γραφή του, τον φέρνει στα γόνατά του, τον εργάζεται για, και έτσι εργάζεται για αυτόν, ένα πολύ περισσότερο υπερβαίνον και αιώνιο βάρος δόξας. Μακάριος επομένως είναι ο άνθρωπος τον οποίο διορθώνει ο Θεός, Ιακ. α΄ 12. (2.) Το αποτέλεσμα και η συνέπεια αυτού θα ήταν πολύ καλά, εδ. 18. [1.] Αν και πληγώνει το σώμα με οδυνηρά έλκη, τον νου με θλιβερές σκέψεις, όμως δένει ταυτόχρονα, όπως ο επιδέξιος τρυφερός χειρουργός δένει τις πληγές που είχε αφορμή να κάνει με το μαχαίρι της τομής του. Όταν ο Θεός κάνει πληγές με τις επιπλήξεις της πρόνοιάς Του δένει με τις παρηγορίες του Πνεύματός Του, οι οποίες συχνά αφθονούν περισσότερο καθώς οι θλίψεις αφθονούν, και τις εξισορροπούν, προς την ανείπωτη ικανοποίηση των υπομονετικών πασχόντων. [2.] Αν και πληγώνει, όμως τα χέρια Του θεραπεύουν εν καιρώ· καθώς υποστηρίζει τον λαό Του, και τους κάνει άνετους υπό τις θλίψεις τους, έτσι εν καιρώ τους ελευθερώνει, και ανοίγει δρόμο για να διαφύγουν. Όλα είναι καλά πάλι· και τους παρηγορεί σύμφωνα με τον χρόνο κατά τον οποίο τους θλίβει. Η συνήθης μέθοδος του Θεού είναι πρώτα να πληγώσει και έπειτα να θεραπεύσει, πρώτα να πείσει και έπειτα να παρηγορήσει, πρώτα να ταπεινώσει και έπειτα να υψώσει· και (όπως παρατηρεί ο κύριος Κάριλ) ποτέ δεν κάνει πληγή πολύ μεγάλη, πολύ βαθιά, για τη δική Του θεραπεία. Το ένα και το αυτό χέρι έφερε την πληγή και τη βοήθεια — Το χέρι που προκαλεί την πληγή εφαρμόζει τη θεραπεία. Ο Θεός σχίζει τους ασεβείς και απομακρύνεται· ας θεραπεύσουν εκείνοι που θέλουν, εάν μπορούν (Ωσ. ε΄ 14)· αλλά ο ταπεινός και μετανοημένος μπορεί να πει, Αυτός έχει σχίσει και θα μας θεραπεύσει, Ωσ. στ΄ 1. Αυτό είναι γενικό, αλλά,
Απαντήστε

Απόκριση

Πού μπορεί να πειρασθείς να περιφρονήσεις την παιδεία αντί να την δεχθείς ως από το χέρι του Πατέρα; Πώς η κλήση να ζητάς πρώτα τον Θεό μεταμορφώνει τη στάση σου απέναντι στις τρέχουσες δυσκολίες; Σε ποια περιοχή σε προσκαλεί ο Κύριος σήμερα να παραδώσεις πλήρως την υπόθεσή σου σε Αυτόν;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ φιλάνθρωπε, σὲ κάθε καιρὸ θλίψης δίδαξέ μας νὰ δεχόμαστε τὴν διόρθωσή Σου μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ νὰ Σὲ ζητοῦμε μὲ προθυμία, ὅπως προστάζει ὁ Λόγος Σου. Ἐνίσχυσε τὴν ἐμπιστοσύνη μας ὅτι τὸ χέρι ποὺ πληγώνει καὶ θεραπεύει, διατάσσοντας ὅλες τὶς θλίψεις μας σύμφωνα μὲ τὴν τέλεια σοφία Σου καὶ τὴν κυρίαρχη φροντίδα Σου. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου φέρε μας πιὸ κοντά, ἀγκυροβολώντας τὴν ἐλπίδα μας στὸ εὐαγγέλιο μέχρι νὰ Σὲ δοῦμε πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →