← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 103-104 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 103-104Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εισερχόμαστε στον πλούσιο τόπο της αίνου και του ελέους μέσω της προσεκτικής καθοδήγησης του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 103 και 104. Η έκθεση του Καλβίνου μας καλεί να εξετάσουμε τις δικές μας νωθρές καρδιές και να ανακαλύψουμε εκ νέου τους άφθονους λόγους για να ευλογούμε τον Κύριο. Οι στοχασμοί του μετακινούνται από την προσωπική ευγνωμοσύνη στην ευρύτερη επίδειξη του χαρακτήρα του Θεού προς τον λαό του. Καθώς ακολουθούμε την καθοδήγησή του, καλούμαστε να παραμείνουμε πάνω στα λόγια του ψαλμωδού με φρέσκια προσοχή και ταπεινότητα. Είθε αυτό το μάθημα να αφυπνίσει μέσα μας βαθύτερη αίσθηση θαυμασμού για τη θεία συμπόνια και ανανεωμένη δέσμευση να θυμόμαστε τις ευεργεσίες του Θεού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε έναν ήσυχο χώρο και διαβάστε τους Ψαλμούς 103 και 104 αργά, επιτρέποντας στη γλώσσα της ευλογίας και της δημιουργίας να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας. Παρατηρήστε την κίνηση από την προσωπική ευχαριστία στην απεραντοσύνη των τρόπων του Θεού με όλα τα έργα του. Αφήστε τις επαναλαμβανόμενες κλήσεις να ευλογείτε τον Κύριο να αντηχούν μέσα σας καθώς προετοιμάζεστε να ακούσετε τι μιλούν ακόμη σήμερα αυτά τα αρχαία τραγούδια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας την κλήση του προφήτη να ευλογεί τον Κύριο με το δικό του παράδειγμα. 1. Ευλόγει τον Ιεχωβά, ω ψυχή μου! Ο προφήτης, διεγείροντας τον εαυτό του σε ευγνωμοσύνη, δίνει με το δικό του παράδειγμα ένα μάθημα σε κάθε άνθρωπο για το καθήκον που του αναλογεί. Και αναμφίβολα η νωθρότητά μας σε αυτό το θέμα έχει ανάγκη από συνεχή παρότρυνση. Αν ακόμη και ο προφήτης, που ήταν φλεγόμενος από πιο έντονο και θερμό ζήλο από άλλους ανθρώπους, δεν ήταν ελεύθερος από αυτή την ασθένεια, της οποίας η σπουδή του να διεγείρει τον εαυτό του είναι σαφής ομολογία, πόσο πιο αναγκαίο είναι για εμάς, που έχουμε άφθονη εμπειρία της δικής μας νάρκης, να εφαρμόσουμε τα ίδια μέσα για την αφύπνισή μας; Το Άγιο Πνεύμα, δια του στόματός του, μας ελέγχει έμμεσα επειδή δεν είμαστε πιο επιμελείς στην αίνεση του Θεού, και ταυτόχρονα δείχνει το φάρμακο, ώστε κάθε άνθρωπος να κατέβει μέσα του και να διορθώσει τη δική του νωθρότητα. Μη αρκούμενος να καλεί την ψυχή του (με την οποία εννοεί αναμφίβολα την έδρα της κατανόησης και των συναισθημάτων) να ευλογεί τον Θεό, ο προφήτης προσθέτει ρητά τα εσωτερικά του μέρη, απευθυνόμενος ως προς τον νου και την καρδιά του, και όλες τις ικανότητες και των δύο. Όταν μιλά έτσι στον εαυτό του, είναι σαν, απομακρυσμένος από την παρουσία των ανθρώπων, να εξετάζει τον εαυτό του ενώπιον του Θεού. Η επανάληψη καθιστά τη γλώσσα του ακόμη πιο εμφατική, σαν να σκόπευε έτσι να ελέγξει τη δική του νωθρότητα. Στον στίχο 2, ο Καλβίνος γράφει για την οδηγία να μην ξεχνάμε καμία από τις ευεργεσίες του Θεού. 2. Και μη λησμονείς καμία από τις ευεργεσίες του Εδώ, μας διδάσκει ότι ο Θεός δεν είναι ελλιπής από την πλευρά του στο να μας παρέχει άφθονο υλικό για να τον αινούμε. Είναι η δική μας αχαριστία που μας εμποδίζει να ασχοληθούμε με αυτή την άσκηση. Πρώτα απ' όλα, μας διδάσκει ότι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός συμπεριφέρεται με τέτοια γενναιοδωρία προς εμάς είναι, ώστε να οδηγηθούμε να εορτάζουμε τον αίνο του· αλλά ταυτόχρονα καταδικάζει την αστάθειά μας, που μας παρασύρει σε οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο παρά στον Θεό. Πώς γίνεται να είμαστε τόσο αδιάφοροι και νυσταγμένοι στην εκτέλεση αυτής της κύριας άσκησης της αληθινής θρησκείας, αν δεν είναι επειδή η επαίσχυντη και πονηρή λήθη μας θάβει στις καρδιές μας τις αναρίθμητες ευεργεσίες του Θεού, που είναι φανερές στον ουρανό και τη γη; Αν μόνο διατηρούσαμε τη μνήμη τους, ο προφήτης μας διαβεβαιώνει ότι θα ήμασταν αρκετά διατεθειμένοι να εκτελέσουμε το καθήκον μας, αφού η μόνη απαγόρευση που μας επιβάλλει είναι, να μην τις λησμονούμε. Ο Καλβίνος στη συνέχεια απαριθμεί τα διαφορετικά είδη των θείων ευεργεσιών ξεκινώντας από το συγχωρητικό έλεος. 3. Ο οποίος συγχωρεί όλες τις ανομίες σου Τώρα απαριθμεί τα διαφορετικά είδη των θείων ευεργεσιών, εξετάζοντας τα οποία μας είπε ότι είμαστε πολύ λησμονημένοι και νωθροί. Δεν είναι χωρίς αιτία που αρχίζει με το συγχωρητικό έλεος του Θεού, διότι η συμφιλίωση μαζί του είναι η πηγή από την οποία ρέουν όλες οι άλλες ευλογίες. Η καλοσύνη του Θεού εκτείνεται ακόμη και στους ασεβείς· αλλά αυτοί, παρ' όλα αυτά, είναι τόσο μακριά από το να την απολαμβάνουν, ώστε ούτε καν τη γεύονται. Η πρώτη λοιπόν από όλες τις ευλογίες των οποίων έχουμε την αληθινή και ουσιαστική απόλαυση, είναι εκείνη που συνίσταται στο ότι ο Θεός συγχωρεί ελεύθερα και εξαλείφει τις αμαρτίες μας, και μας δέχεται στην εύνοιά του. Ναι, μάλλον η συγχώρηση των αμαρτιών, αφού συνοδεύεται από την αποκατάστασή μας στην εύνοια του Θεού, αγιάζει επίσης ό,τι καλό μας χαρίζει, ώστε να συμβάλλει στην ευημερία μας. Η δεύτερη πρόταση είναι· είτε επανάληψη του ίδιου συναισθήματος, είτε ανοίγει ευρύτερη άποψή του· διότι η συνέπεια της ελεύθερης συγχώρησης είναι, ότι ο Θεός μας κυβερνά με το Πνεύμα του, νεκρώνει τις επιθυμίες της σάρκας μας, μας καθαρίζει από τις φθορές μας, και μας αποκαθιστά στην υγιή κατάσταση μιας ευσεβούς και ευθύς ζωής. Αυτοί που κατανοούν τα λόγια, ο οποίος θεραπεύει όλες τις ασθένειές σου, ως αναφερόμενα στις ασθένειες του σώματος, και ως υπονοώντας ότι ο Θεός, όταν έχει συγχωρήσει τις αμαρτίες μας, μας απαλλάσσει επίσης από σωματικές ασθένειες, φαίνεται να τους αποδίδουν νόημα πολύ περιορισμένο. Δεν αμφιβάλλω ότι η ιατρική που αναφέρεται έχει σχέση με την εξάλειψη της ενοχής· και, δεύτερον, με τη θεραπεία μας από τις φθορές που είναι εγγενείς στη φύση μας, η οποία επιτυγχάνεται από το Πνεύμα της αναγέννησης· και αν κάποιος προσθέσει ως τρίτο ιδιαίτερο περιλαμβανόμενο, ότι ο Θεός, αφού ειρηνεύσει προς εμάς, απαλλάσσει επίσης την τιμωρία που αξίζουμε, δεν θα αντιτεθώ. Ας μάθουμε από αυτό το χωρίο ότι, μέχρι ο ουράνιος Ιατρός μας βοηθήσει, τρέφουμε μέσα μας, όχι μόνο πολλές ασθένειες, αλλά ακόμη και πολλούς θανάτους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος εξάγει συμπεράσματα σχετικά με τη φιλεύσπλαχνη φύση του Θεού από τα προηγουμένως περιγραφέντα χαρακτηριστικά. 9 Δεν θα ελέγχει πάντοτε ο Δαβίδ, από τα χαρακτηριστικά που αποδίδονται στον Θεό στον προηγούμενο στίχο, εξάγει το συμπέρασμα ότι όταν ο Θεός έχει προσβληθεί, δεν θα είναι ασυμφιλίωτος, αφού από τη φύση του είναι πάντοτε διατεθειμένος να συγχωρεί. Ήταν αναγκαίο να προστεθεί αυτή η δήλωση· διότι οι αμαρτίες μας θα έκλειναν συνεχώς την πύλη απέναντι στην αγαθότητά του αν δεν υπήρχε κάποιος τρόπος εξιλέωσης της οργής του. Ο Δαβίδ υπαινίσσεται σιωπηρά ότι ο Θεός κινεί αγωγή κατά των αμαρτωλών για να τους ταπεινώσει κάτω από αληθινή αίσθηση της ενοχής τους· και όμως υποχωρεί από αυτήν όποτε τους βλέπει υποταγμένους και ταπεινωμένους. Ο Θεός ομιλεί με διαφορετικό τρόπο στη Γένεση 6:3, όπου λέγει, «Το Πνεύμα μου δεν θα αγωνίζεται πλέον με τον άνθρωπο», επειδή η κακία των ανθρώπων έχοντας αποδειχθεί πλήρως, ήταν τότε καιρός να τους καταδικάσει. Αλλά εδώ ο Δαβίδ διατηρεί ότι ο Θεός δεν θα ελέγχει πάντοτε, επειδή είναι τόσο εύκολος στη συμφιλίωση και τόσο πρόθυμος να συγχωρεί, ώστε δεν απαιτεί αυστηρά από εμάς ό,τι θα απαιτούσε η αυστηρή δικαιοσύνη. Προς τον ίδιο σκοπό είναι η γλώσσα στη δεύτερη πρόταση: ούτε θα κρατήσει οργή για πάντα. Η έκφραση, να κρατά οργή για πάντα, αντιστοιχεί με τη γαλλική φράση, Ζε λυ γκαρντ, Ιλ με λα γκαρντ, την οποία χρησιμοποιούμε όταν ο άνθρωπος, που δεν μπορεί να συγχωρήσει τις αδικίες που έλαβε, τρέφει μυστική εκδίκηση στην καρδιά του και περιμένει ευκαιρία ανταπόδοσης. Τώρα ο Δαβίδ αρνείται ότι ο Θεός, κατά τον τρόπο των ανθρώπων, κρατά οργή εξαιτίας των αδικιών που του έγιναν, αφού συγκαταβαίνει να συμφιλιωθεί. Πρέπει όμως να εννοηθεί ότι αυτή η δήλωση δεν αντιπροσωπεύει την κατάσταση του θείου νου προς όλη την ανθρωπότητα χωρίς διάκριση· εκθέτει ένα ειδικό προνόμιο της Εκκλησίας· διότι ο Θεός καλείται ρητώς από τον Μωυσή, (Δευτερονόμιον 5:9) «φοβερός εκδικητής, επισκεπτόμενος τας ανομίας των πατέρων επί τα τέκνα». Αλλά ο Δαβίδ, παρακάμπτοντας τους απίστους, στους οποίους στηρίζεται η αιώνια και ανεξιλέωτη οργή του Θεού, μας διδάσκει πόσο τρυφερά συγχωρεί τα δικά του τέκνα, όπως ο ίδιος ο Θεός ομιλεί στον Ησαΐα, (Ησαΐας 54:7, 8,) «Διότι μικρή στιγμή σε εγκατέλειψα· αλλά με μεγάλους οικτιρμούς θα σε συναθροίσω. Εν ολίγη οργή έκρυψα το πρόσωπό μου από αυτούς για μια στιγμή· αλλά με αιώνια αγαθότητα θα ελεήσω σε».
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας αισθάνεστε την ίδια νωθρότητα που σημειώνει ο Καλβίνος στην αίνεση του Θεού; Πώς μπορεί η ανάμνηση συγκεκριμένων ευεργεσιών να αλλάξει την καθημερινή σας στάση; Πώς θα ήταν να αφήσετε το έλεος του Θεού να διαμορφώσει την άποψή σας για τις δικές σας αδυναμίες σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ συγχωρῶν πάσας τὰς ἀνομίας ἡμῶν καὶ μὴ μνημονεύων τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν κατὰ τὸ ἔλεος τῆς διαθήκης σου, κίνησον τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἵνα εὐλογῶμεν τὸ ἅγιόν σου ὄνομα καὶ μὴ ἐπιλαθώμεθα πασῶν τῶν εὐεργεσιῶν σου, αἵτινες στεφανοῦσιν ἡμᾶς ἐν ἀγάπῃ ἀμεταβλήτῳ. Διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος ἀνακαίνισον τὴν δύναμιν ἡμῶν ὡς τοῦ ἀετοῦ, ἵνα περιπατῶμεν ἐν τοῖς προστάγμασί σου καὶ διακηρύττωμεν τὴν δικαιοσύνην σου εἰς τὰ τέκνα τῶν τέκνων ἡμῶν. Διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Λυτρωτοῦ ἡμῶν δεόμεθα. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →