Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Πράξεις 17 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη θαρραλέα μαρτυρία του αποστόλου Παύλου στη Θεσσαλονίκη όπως τη βλέπουμε μέσα από τα μάτια του Ιωάννη Καλβίνου. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου στις Πράξεις 17 αποκαλύπτει τόσο το θάρρος που απαιτείται για να κηρυχθεί ο Χριστός όσο και τους θαυμαστούς τρόπους με τους οποίους ο Θεός συγκεντρώνει τον λαό του. Οι παρατηρήσεις του μας προσκαλούν να σκεφθούμε πώς η Γραφή μόνη αγκυρώνει την πίστη μας και πώς το Πνεύμα στηρίζει τη διακονία εν μέσω αντιστάσεως. Καθώς ακούμε, ας αναζωπυρώσουν τα λόγια του Καλβίνου νέο θάρρος για να κρατηθούμε στερεά στο ευαγγέλιο και να εμπιστευθούμε τον Κύριο του θερισμού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αρχίζουμε διαβάζοντας ολόκληρο το δέκατο έβδομο κεφάλαιο των Πράξεων. Ας αφήσουμε την αφήγηση των ταξιδιών του Παύλου, την έλλογη υπεράσπισή του από τις Γραφές και τις ποικίλες αντιδράσεις Ιουδαίων και Ελλήνων να μας πλημμυρίσουν. Προσέξτε το θάρρος, την αντίθεση και τον ήσυχο καρπό που εμφανίζεται ακόμη και μέσα στην αναταραχή. Αφιερώστε χρόνο στο κείμενο πριν ακούσουμε το σχόλιο του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει εξετάζοντας τη μέθοδο της συζήτησης του Παύλου.
2. Συζήτησε. Ο Λουκάς εκθέτει πρώτα ποιο ήταν το σύνολο της συζήτησης· δηλαδή ότι ο Ιησούς, ο υιός της Μαρίας, είναι ο Χριστός, ο οποίος είχε υποσχεθεί παλαιότερα στον νόμο και τους προφήτες, ο οποίος με τη θυσία του θανάτου του ικανοποίησε για τις αμαρτίες του κόσμου και έφερε δικαιοσύνη και ζωή με την ανάστασή του· δεύτερον, πώς απέδειξε αυτό που δίδασκε. Ας χειριστούμε πρώτα αυτό το δεύτερο μέλος. Ο Λουκάς λέει ότι συζήτησε από τις Γραφές· επομένως οι αποδείξεις της πίστεως πρέπει να λαμβάνονται μόνο από το στόμα του Θεού. Αν συζητούμε για ζητήματα που αφορούν ανθρώπους, τότε ας λάβουν χώρα ανθρώπινοι λόγοι· αλλά στη διδασκαλία της πίστεως, η αυθεντία του Θεού μόνο πρέπει να βασιλεύει, και σ' αυτήν πρέπει να στηριζόμαστε.Στη συνέχεια ο Καλβίνος στρέφεται στην ουσία του επιχειρήματος σχετικά με τον Χριστό.
3. Άνοιγμα. Σε αυτό το σημείο περιγράφει το σύνολο και το θέμα της συζήτησης, και θέτει δύο μέλη σχετικά με τον Χριστό, ότι έπρεπε να πεθάνει και να αναστηθεί, και ότι ο υιός της Μαρίας που σταυρώθηκε είναι ο Χριστός. Όταν το ερώτημα αφορά τον Χριστό, τρία πράγματα έρχονται υπό συζήτηση: αν υπάρχει, ποιος είναι και τι είναι. Αν ο Παύλος είχε να κάνει με τους εθνικούς, θα έπρεπε να αρχίσει από πιο μακριά· επειδή δεν είχαν ακούσει τίποτε για τον Χριστό· ούτε οι βέβηλοι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ότι χρειάζονται Μεσίτη. Αλλά αυτό το σημείο ήταν αναμφισβήτητο μεταξύ των Ιουδαίων, στους οποίους ο Μεσίτης είχε υποσχεθεί· γι' αυτό ο Παύλος παραλείπει αυτό ως περιττό, που είχε γίνει δεκτό με κοινή συναίνεση όλων των ανθρώπων. Αλλά επειδή τίποτε δεν ήταν πιο δύσκολο από το να οδηγήσει τους Ιουδαίους να ομολογήσουν ότι ο Ιησούς που σταυρώθηκε ήταν ο Λυτρωτής, γι' αυτό ο Παύλος αρχίζει με αυτό, ότι ήταν πρέπον ο Χριστός να πεθάνει, για να απομακρύνει το σκάνδαλο του σταυρού. Και όμως δεν πρέπει να νομίσουμε ότι απαριθμούσε την απλή ιστορία, αλλά παίρνει αναμφίβολα την αρχή ότι φανερώθηκαν οι αιτίες για τις οποίες ο Χριστός έπρεπε να πάθει και να αναστηθεί· δηλαδή επειδή κήρυττε για την πτώση της ανθρωπότητας, για την αμαρτία και την τιμωρία της, για την κρίση του Θεού και την αιώνια κατάρα στην οποία είμαστε όλοι τυλιγμένοι. Διότι ακόμη και η Γραφή μας καλεί εδώ, όταν προλέγει τον θάνατο του Χριστού. Όπως ο Ησαΐας δεν λέει απλώς ότι ο Χριστός θα πέθαινε, αλλά εκφράζοντας καθαρά, επειδή όλοι πλανηθήκαμε και ο καθένας πήγε τον δικό του δρόμο, αποδίδει την αιτία του θανάτου του, ότι ο Θεός έθεσε επάνω του όλες τις ανομίες μας· ότι η τιμωρία της ειρήνης μας είναι επάνω του, ότι με τις πληγές του μπορεί να θεραπευθούμε· ότι ικανοποιώντας για μας, απέκτησε δικαιοσύνη για μας, (Ησαΐας 53:4-8.) Έτσι δείχνει ο Δανιήλ τη δύναμη και τον καρπό του θανάτου του στο 9ο κεφάλαιό του, (Δανιήλ 9:24,) όταν λέει ότι η αμαρτία πρέπει να σφραγισθεί, ώστε να ακολουθήσει η αιώνια δικαιοσύνη.Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει την αντίδραση των ακροατών και τον καρπό του κηρύγματος.
4. Μερικοί απ' αυτούς πίστεψαν. Βλέπουμε εδώ τον καρπό της συζήτησης του Παύλου. Απέδειξε καθαρά ότι ο Ιησούς ήταν για μας, και ότι η ανάστασή του είναι η ζωή του κόσμου. Ωστόσο μόνο μερικοί από τους Ιουδαίους πιστεύουν· οι υπόλοιποι είναι τυφλοί μεσημέρι, και με κωφά αυτιά αρνούνται την ορισμένη και σαφή αλήθεια. Αυτό είναι επίσης άξιο σημειώσεως, ότι ενώ μόνο λίγοι Ιουδαίοι πίστεψαν, ένα μεγάλο πλήθος Ελλήνων, που ήταν πολύ πιο μακριά, ήλθε στην πίστη. Για ποιο σκοπό μπορείτε να πείτε ότι είχαν ανατραφεί στη διδασκαλία του νόμου από την παιδική τους ηλικία, παρά μόνο για να αποξενωθούν περισσότερο από τον Θεό; Επομένως ο Κύριος αρχίζει τώρα να δείχνει μερικά σημεία αυτής της τυφλώσεως σ' αυτούς που οι προφήτες συχνά τους έχουν καταγγείλει. Ωστόσο, με αυτό δηλώνει ότι η διαθήκη του δεν ήταν μάταιη, επειδή συγκέντρωσε τουλάχιστον μερικούς από εκείνον τον λαό στον εαυτό του, ώστε οι σπίθες της εκλογής να λάμπουν στο υπόλοιπο που σώθηκε δωρεάν. Ο Λουκάς διδάσκει επιπλέον ότι δεν πίστεψαν τα λόγια του Παύλου μόνο μέχρι το σημείο να συναινέσουν ψυχρά σ' αυτά, αλλά ότι μαρτύρησαν την έντονη στοργή τους, επειδή ενώθηκαν με τον Παύλο και τον Σίλα ως σύντροφοι, και προκάλεσαν εναντίον τους το μίσος του έθνους τους με την ελεύθερη ομολογία του ευαγγελίου. [246] Διότι τι σημαίνει αυτή η ένωση, παρά μόνο επειδή ομολογούσαν ότι αποδέχονταν εκείνη τη διδασκαλία που παρέδωσε, και ότι έπαιρναν το μέρος του; Διότι τίποτε δεν είναι πιο αντίθετο στην πίστη από το να γνωρίζουμε την αλήθεια του Θεού και παρ' όλα αυτά να στεκόμαστε σε αμφιβολία και να διστάζουμε να ενωθούμε με οποιαδήποτε πλευρά. Αν κάποιος προτιμούσε να ερμηνεύσει ότι ενώθηκαν με τον Παύλο και τον Σίλα επειδή επιθυμούσαν να μάθουν, για να διδαχθούν καλύτερα στο σπίτι· έτσι φαίνεται επίσης η ζωηρή θερμότητα της πίστεως· και αυτό παραμένει πάντα αμετακίνητο, ότι κανείς δεν πιστεύει αληθινά στον Χριστό, παρά μόνο αυτός που παραδίδει τον εαυτό του σ' αυτόν, και πολεμά ελεύθερα και πρόθυμα κάτω από τη σημαία του.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος αναλογίζεται τις συνέπειες της επίμονης διακονίας του Παύλου παρά την αντίθεση.
Αυτή η τόσο ακατανίκητη σταθερότητα του νου, και η τόσο υπομονετική υπομονή του σταυρού, δηλώνουν επαρκώς ότι ο Παύλος δεν εργαζόταν κατά τον τρόπο των ανθρώπων, αλλά ότι ήταν εφοδιασμένος με την ουράνια δύναμη του Πνεύματος. Και αυτή ήταν όλη τόσο θαυμαστή υπομονή σ' αυτόν, ότι, εισερχόμενος στους Ιουδαίους, των οποίων την αχαλίνωτη πείσμωνα είχε δοκιμάσει τόσο συχνά, προχωρεί να εξασφαλίσει τη σωτηρία τους. Αλλά επειδή γνώριζε ότι ο Χριστός δόθηκε στους Ιουδαίους για σωτηρία, και ότι ο ίδιος έγινε απόστολος με αυτή την προϋπόθεση, ότι θα κήρυττε μετάνοια και πίστη, πρώτα στους Ιουδαίους και έπειτα στους εθνικούς, αναθέτοντας την έκβαση του κόπου του στον Κύριο, υπακούει στην εντολή του, (αν και δεν είχε μεγάλη ελπίδα να κάνει καλό.) Φαινόταν προηγουμένως να έχει πάρει τον τελευταίο αποχαιρετισμό από τους Ιουδαίους, όταν είπε, Ήταν αναγκαίο να κηρυχθεί πρώτα σ' εσάς η βασιλεία του Θεού· αλλά επειδή δεν τη δέχεστε, ιδού στρεφόμαστε στους εθνικούς· αλλά εκείνη η σκληρότερη απόφαση πρέπει να περιορισθεί σ' εκείνη την ομάδα που είχε απορρίψει πονηρά το ευαγγέλιο όταν προσφέρθηκε σ' αυτούς, και έκαναν τον εαυτό τους ανάξιο της χάριτος του Θεού. Και προς το ίδιο το έθνος ο Παύλος δεν παύει να κάνει την αποστολή του· με το οποίο παράδειγμα διδασκόμαστε ότι πρέπει να δίνουμε τόσο μεγάλη σημασία στην κλήση του Θεού, ώστε καμία αχαριστία των ανθρώπων να μην μπορεί να μας εμποδίσει, αλλά να προχωρούμε να φροντίζουμε για τη σωτηρία τους, όσο ο Κύριος μας διορίζει να είμαστε διάκονοί τους. Και πρέπει να θεωρηθεί ότι ακόμη και τώρα υπήρχαν μερικοί που το πρώτο Σάββατο αρνήθηκαν την υγιή διδασκαλία, αλλά η πείσμωνά τους δεν τον εμπόδισε, αλλά επανήλθε σε άλλα Σάββατα.Τέλος ο Καλβίνος τονίζει τη σταθερότητα που χαρακτηρίζει τους αληθινούς υπηρέτες του Χριστού.
10. Τους έστειλαν στη Βέροια. Από αυτό φαίνεται ότι ο κόπος του Παύλου απέφερε καρπό σε μικρό χρόνο· διότι αν και οι αδελφοί τον στέλνουν αυτόν και τον Σίλα, όμως ενώνονται ως εθελοντές σύντροφοι στον κίνδυνο και τον σταυρό τους με αυτό το καθήκον. Αλλά η σταθερότητα του Παύλου είναι απίστευτη, επειδή, έχοντας τέτοια πείρα της πείσμωνας και της κακίας του έθνους του, δεν παύει ποτέ να δοκιμάζει αν μπορεί να φέρει κάποιον στον Χριστό, δηλαδή βλέποντας ότι γνώριζε ότι ήταν δεμένος τόσο στους Ιουδαίους όσο και στους εθνικούς, καμία αδικία των ανθρώπων δεν μπορούσε να τον απομακρύνει από την κλήση του. Έτσι όλοι οι υπηρέτες του Χριστού πρέπει να παλεύουν με την κακία του κόσμου, ώστε να μην αποτινάσσουν τον ζυγό του Χριστού με οποιεσδήποτε αδικίες κι αν προκληθούν.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη δική σας ζωή σας προσκαλεί ο Κύριος να συνεχίσετε να κηρύττετε ή να ζείτε το ευαγγέλιο ακόμη και όταν τα αποτελέσματα φαίνονται μικρά; Πώς η θεμελίωση της εμπιστοσύνης σας μόνο στη Γραφή αλλάζει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την αντίθεση ή την αδιαφορία; Ποιο βήμα θαρραλέας υπακοής μπορεί να σας προτρέπει το Πνεύμα να κάνετε αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Πάτερ, ὁ ποιήσας τὸν κόσμον καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτῷ, δὸς ἡμῖν χάριν τοῦ ἐρευνᾶν τὰς Γραφὰς καθ' ἑκάστην ἡμέραν μετὰ προθυμίας νοὸς δεχομένου τὸν λόγον σου ὡς ἀλήθειαν. Διὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Υἱοῦ σου, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ κηρύττωμεν μετάνοιαν εἰς πάντας, ἵνα μὴ σαλευθῶμεν ὑπὸ ἀντιθέσεως ἀλλὰ ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ διαθηκικῇ σου πιστότητι νὰ καλέσῃς καὶ νὰ φυλάξῃς τοὺς ἰδικούς σου. Ἄφες τὸ εὐαγγέλιον νὰ καρποφορήσῃ ἐν τοῖς ἔθνεσι πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματός σου μόνου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →