← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 17 — με τον Ματθαίο Χένρι

Πράξεις 17Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα
Στο σημερινό μάθημα εξερευνούμε το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στις Πράξεις κεφάλαιο 17, ανιχνεύοντας την ανθεκτική μαρτυρία του Παύλου στη Μακεδονία. Η προσεκτική έκθεση του Χένρι τονίζει το θάρρος του αποστόλου, τις ποικίλες αντιδράσεις στο ευαγγέλιο και την σταθερή καθοδήγηση του Πνεύματος εν μέσω αντιθέσεων. Καθώς ακολουθούμε τις παρατηρήσεις του στίχο προς στίχο, καλούμαστε να σκεφτούμε πώς το ίδιο μήνυμα συνεχίζει να στρέφει καρδιές και κοινότητες προς τον Χριστό σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ξεκινήστε διαβάζοντας τις Πράξεις 17 ολόκληρες, επιτρέποντας στην αφήγηση των ταξιδιών του Παύλου, των συναγωγικών συναντήσεων και της αθηναϊκής ομιλίας να μιλήσει. Παρατηρήστε το πρότυπο της διακήρυξης, της υποδοχής και της αντίστασης που χαρακτηρίζει κάθε πόλη. Επιστρέψτε στο κείμενο μετά την ανάγνωσή σας για να αφήσετε τις παρατηρήσεις του Χένρι να εμβαθύνουν την κατανόησή σας για αυτά τα γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει περιγράφοντας την άφιξη και την επιμονή του Παύλου στη Θεσσαλονίκη. Ι. Εδώ είναι η έλευση του Παύλου στη Θεσσαλονίκη, η οποία ήταν η κύρια πόλη αυτής της χώρας, που ονομάζεται σήμερα Σαλονίκη, στις τουρκικές κυριαρχίες. Παρατηρήστε, 1. Ο Παύλος συνέχισε το έργο του, παρά την κακή μεταχείριση που είχε υποστεί στους Φιλίππους· δεν απέτυχε ούτε αποθαρρύνθηκε. Αναφέρει αυτό στην πρώτη επιστολή του προς την εκκλησία εδώ (Α΄ Θεσ. β΄ 2): Αφού κακομεταχειριστήκαμε στους Φιλίππους, όμως ήμασταν τολμηροί στον Θεό μας να σας μιλήσουμε το ευαγγέλιο του Θεού. Η αντίθεση και ο διωγμός που συνάντησε τον έκαναν πιο αποφασισμένο. Τίποτα από αυτά δεν τον κίνησε· δεν θα μπορούσε ποτέ να αντέξει και να συνεχίσει όπως έκανε, αν δεν είχε εμψυχωθεί από πνεύμα δύναμης από ψηλά. 2. Πέρασε μόνο από την Αμφίπολη και την Απολλωνία, η πρώτη πόλη κοντά στους Φιλίππους, η δεύτερη κοντά στη Θεσσαλονίκη· αναμφίβολα βρισκόταν υπό θεία καθοδήγηση και του είπε το Πνεύμα (που, όπως ο άνεμος, πνέει όπου θέλει) σε ποιες πόλεις έπρεπε να περάσει και σε ποιες να αναπαυθεί. Η Απολλωνία ήταν πόλη της Ιλλυρίας, που, όπως νομίζουν μερικοί, φωτίζει εκείνο του Παύλου, ότι κήρυξε το ευαγγέλιο από την Ιερουσαλήμ και γύρω μέχρι την Ιλλυρία (Ρωμ. ιε΄ 19), δηλαδή στα σύνορα της Ιλλυρίας όπου βρισκόταν τώρα· και μπορούμε να υποθέσουμε ότι, αν και λέγεται μόνο ότι πέρασε από αυτές τις πόλεις, ωστόσο έμεινε τόσο πολύ σε αυτές ώστε να δημοσιεύσει το ευαγγέλιο εκεί και να προετοιμάσει τον δρόμο για την είσοδο άλλων διακόνων μεταξύ τους, τους οποίους θα έστελνε αργότερα. Ο Χένρι προχωρά στην εξέταση της προσέγγισης του Παύλου να συλλογίζεται με τους Ιουδαίους από τις γραφές επί τρεις ημέρες του Σαββάτου. ΙΙ. Το κήρυγμά του προς τους Ιουδαίους πρώτα, στη συναγωγή τους στη Θεσσαλονίκη. Βρήκε μια συναγωγή των Ιουδαίων εκεί (εδ. 1), που υπονοεί ότι ένας λόγος για τον οποίο πέρασε από εκείνες τις άλλες πόλεις που αναφέρθηκαν και δεν έμεινε πολύ σε αυτές ήταν επειδή δεν υπήρχαν συναγωγές σε αυτές. Αλλά, βρίσκοντας μία στη Θεσσαλονίκη, με αυτήν έκανε την είσοδό του. 1. Ήταν πάντα ο τρόπος του να αρχίζει με τους Ιουδαίους, να τους κάνει την πρώτη προσφορά του ευαγγελίου και να μην στρέφεται προς τους εθνικούς μέχρι να το αρνηθούν, ώστε τα στόματά τους να σταματήσουν να φωνάζουν εναντίον του επειδή κήρυττε στους εθνικούς· γιατί αν λάμβαναν το ευαγγέλιο θα αγκάλιαζαν πρόθυμα τους νέους προσήλυτους· αν το αρνιούνταν, θα ευχαριστούσαν τον εαυτό τους αν οι απόστολοι το μετέφεραν σε εκείνους που θα το καλωσόριζαν. Εκείνη η εντολή να αρχίσουν από την Ιερουσαλήμ ερμηνεύτηκε δικαίως ως οδηγία, όπου κι αν πήγαιναν, να αρχίζουν με τους Ιουδαίους. 2. Τους συναντούσε στη συναγωγή τους την ημέρα του Σαββάτου, στον τόπο και στην ώρα της συνάθροισής τους, και έτσι θα απέδιδε σεβασμό και στα δύο. Τα Σάββατα και οι επίσημες συνάξεις είναι πάντα πολύτιμα για εκείνους στους οποίους ο Χριστός είναι πολύτιμος, Ψαλμ. πδ΄ 10. Είναι καλό να είσαι στον οίκο του Κυρίου την ημέρα του. Αυτός ήταν ο τρόπος του Χριστού και ο τρόπος του Παύλου, και ήταν ο τρόπος όλων των αγίων, ο καλός παλιός δρόμος στον οποίο περπάτησαν. 3. Συλλογιζόταν μαζί τους από τις γραφές. Συμφωνούσαν μαζί του να δέχονται τις γραφές της Παλαιάς Διαθήκης· μέχρι εκεί ήταν του ίδιου νου. Αλλά δέχονταν τη γραφή και επομένως νόμιζαν ότι είχαν λόγο να απορρίψουν τον Χριστό· ο Παύλος δεχόταν τη γραφή και επομένως έβλεπε μεγάλο λόγο να αγκαλιάσει τον Χριστό. Ήταν επομένως απαραίτητο, για την πεποίθησή τους, να τους πείσει με συλλογισμό, με το Πνεύμα να συνεργάζεται μαζί του, ότι τα συμπεράσματά του από τη γραφή ήταν σωστά και τα δικά τους λάθος. Σημείωσε, Το κήρυγμα του ευαγγελίου πρέπει να είναι και γραφικό κήρυγμα και λογικό· τέτοιο ήταν του Παύλου, γιατί συλλογιζόταν από τις γραφές· πρέπει να παίρνουμε τις γραφές ως θεμέλιο, ως μαντείο και ως δοκιμαστήριο, και τότε να συλλογιζόμαστε από αυτές και πάνω σε αυτές, και εναντίον εκείνων που, αν και προσποιούνται ζήλο για τις γραφές, όπως οι Ιουδαίοι, όμως τις διαστρέφουν προς την ίδια τους την καταστροφή. Ο λόγος δεν πρέπει να τίθεται σε ανταγωνισμό με τη γραφή, αλλά πρέπει να χρησιμοποιείται για να εξηγεί και να εφαρμόζει τη γραφή. 4. Συνέχισε να το κάνει αυτό τρεις ημέρες του Σαββάτου διαδοχικά. Αν δεν μπορούσε να τους πείσει το πρώτο Σάββατο, θα δοκίμαζε το δεύτερο και το τρίτο· γιατί εντολή επί εντολή και γραμμή επί γραμμή. Ο Θεός περιμένει τη μεταστροφή των αμαρτωλών, και έτσι πρέπει και οι διάκονοί του· όλοι οι εργάτες δεν έρχονται στον αμπελώνα την πρώτη ώρα, ούτε στην πρώτη κλήση, ούτε επηρεάζονται τόσο ξαφνικά όσο ο δεσμοφύλακας. 5. Η τάση και το πεδίο του κηρύγματος και του επιχειρηματολογίας του ήταν να αποδείξει ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός· αυτό ήταν που άνοιξε και ισχυρίστηκε, εδ. 3. Πρώτα εξήγησε τη θέση του και άνοιξε τους όρους, και τότε ισχυρίστηκε και την έθεσε, ως εκείνη στην οποία θα παρέμενε και την οποία τους κάλεσε στο όνομα του Θεού να υπογράψουν. Ο Παύλος είχε θαυμάσια μέθοδο λόγου· και έδειξε ότι ήταν ο ίδιος καλά ενημερωμένος για τη διδασκαλία που κήρυττε και την κατανοούσε πλήρως, και ότι ήταν πλήρως πεπεισμένος για την αλήθεια της, και επομένως την άνοιξε σαν κάποιος που πίστευε σε αυτήν. Τους έδειξε, (1.) Ότι ήταν απαραίτητο ο Μεσσίας να υποφέρει, να πεθάνει και να αναστηθεί, ότι οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης σχετικά με τον Μεσσία έκαναν απαραίτητο να υποφέρει. Η μεγάλη αντίρρηση που έκαναν οι Ιουδαίοι εναντίον του Ιησού ως Μεσσία ήταν ο ατιμωτικός θάνατος και τα παθήματά του. Ο σταυρός του Χριστού ήταν για τους Ιουδαίους σκάνδαλο, επειδή δεν συμφωνούσε καθόλου με την ιδέα που είχαν σχηματίσει για τον Μεσσία· αλλά ο Παύλος εδώ ισχυρίζεται και το αποδεικνύει αναμφισβήτητα, όχι μόνο ότι ήταν δυνατό να είναι ο Μεσσίας, αν και υπέφερε, αλλά ότι, όντας ο Μεσσίας, ήταν απαραίτητο να υποφέρει. Δεν μπορούσε να τελειοποιηθεί παρά μόνο με παθήματα· γιατί, αν δεν είχε πεθάνει, δεν θα μπορούσε να αναστηθεί από τους νεκρούς. Αυτό ήταν που επέμεινε ο ίδιος ο Χριστός (Λουκ. κδ΄ 26): Δεν έπρεπε ο Χριστός να υποφέρει αυτά και να εισέλθει στη δόξα του; Και πάλι (εδ. 46): Έτσι είναι γραμμένο, και επομένως έτσι έπρεπε ο Χριστός να υποφέρει και να αναστηθεί από τους νεκρούς. Έπρεπε αναγκαστικά να υποφέρει για εμάς, επειδή δεν μπορούσε διαφορετικά να αγοράσει λύτρωση για εμάς· και έπρεπε αναγκαστικά να αναστηθεί επειδή δεν μπορούσε διαφορετικά να εφαρμόσει το λύτρωμα σε εμάς. (2.) Ότι ο Ιησούς είναι ο Μεσσίας: «Αυτός ο Ιησούς τον οποίο κηρύττω σε εσάς και σας καλώ να πιστέψετε σε αυτόν, είναι Χριστός, είναι ο Χριστός, είναι ο χρισμένος του Κυρίου, είναι αυτός που έπρεπε να έρθει, και δεν πρέπει να περιμένετε άλλον· γιατί ο Θεός και με τον λόγο του και με τα έργα του (τους δύο τρόπους ομιλίας του προς τα παιδιά των ανθρώπων), με τις γραφές και με θαύματα, και με το δώρο του Πνεύματος για να κάνει και τα δύο αποτελεσματικά, έχει μαρτυρήσει γι' αυτόν.» Σημείωσε, [1.] Οι διάκονοι του ευαγγελίου πρέπει να κηρύττουν τον Ιησού· αυτός πρέπει να είναι το κύριο θέμα τους· η δουλειά τους είναι να φέρνουν τους ανθρώπους σε γνωριμία μαζί του. [2.] Εκείνο που πρέπει να κηρύττουμε σχετικά με τον Ιησού είναι ότι είναι Χριστός· και επομένως μπορούμε να ελπίζουμε να σωθούμε από αυτόν και είμαστε υποχρεωμένοι να κυβερνιόμαστε από αυτόν. Ο Χένρι στρέφεται στη συνέχεια στα θετικά αποτελέσματα μεταξύ Ιουδαίων και ευσεβών εθνικών στη Θεσσαλονίκη. ΙΙΙ. Η επιτυχία του κηρύγματός του εκεί, εδ. 4. 1. Μερικοί από τους Ιουδαίους πίστεψαν, παρά τις ριζωμένες προκαταλήψεις τους εναντίον του Χριστού και του ευαγγελίου του, και ενώθηκαν με τον Παύλο και τον Σίλα· όχι μόνο συναναστράφηκαν μαζί τους ως φίλοι και σύντροφοι, αλλά παραδόθηκαν στην καθοδήγησή τους, ως πνευματικοί οδηγοί τους· παραδόθηκαν στην κατοχή τους ως κληρονομιά στην κατοχή του νόμιμου ιδιοκτήτη, έτσι σημαίνει η λέξη· πρώτα έδωσαν τον εαυτό τους στον Κύριο, και μετά σε αυτούς με το θέλημα του Θεού, Β΄ Κορ. η΄ 5. Προσκολλήθηκαν στον Παύλο και τον Σίλα και τους ακολουθούσαν όπου πήγαιναν. Σημείωσε, Εκείνοι που πιστεύουν στον Ιησού Χριστό έρχονται σε κοινωνία με τους πιστούς διακόνους του και συναναστρέφονται μαζί τους. 2. Πολλοί περισσότεροι από τους ευσεβείς Έλληνες και από τις πρώτες γυναίκες αγκάλιασαν το ευαγγέλιο. Αυτοί ήταν προσήλυτοι της πύλης, οι ευσεβείς μεταξύ των εθνικών (έτσι τους ονόμαζαν οι Ιουδαίοι), τέτοιοι που, αν και δεν υποτάχθηκαν στον νόμο του Μωυσή, ωστόσο απαρνήθηκαν την ειδωλολατρία και την ανηθικότητα, λάτρευαν μόνο τον αληθινό Θεό και δεν έκαναν κακό σε κανέναν. Αυτοί ήταν οι σεβόμενοι Έλληνες—οι λατρεύοντες εθνικοί· όπως στην Αμερική ονομάζουν εκείνους από τους ιθαγενείς που έχουν προσηλυτιστεί στην πίστη του Χριστού οι προσευχόμενοι Ινδιάνοι. Αυτοί επιτρέπονταν να ενώνονται με τους Ιουδαίους στη λατρεία της συναγωγής τους. Από αυτούς ένα μεγάλο πλήθος πίστεψε, περισσότεροι από αυτούς παρά από τους πλήρεις Ιουδαίους, που ήταν δεμένοι με τον τελετουργικό νόμο. Και όχι λίγες από τις πρώτες γυναίκες της πόλης, που ήταν ευσεβείς και είχαν αίσθηση θρησκείας, αγκάλιασαν τον Χριστιανισμό. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται γι' αυτό, ως παράδειγμα για τις κυρίες, τις πρώτες γυναίκες, και ως ενθάρρυνση για αυτές να απασχολούνται στις ασκήσεις της ευσέβειας και να υποτάσσονται στην προστακτική δύναμη της αγίας θρησκείας του Χριστού, σε όλες τις περιπτώσεις της· γιατί αυτό υπονοεί πόσο αποδεκτό θα είναι στον Θεό, τι τιμή για τον Χριστό και τι μεγάλη επιρροή μπορεί να έχει σε πολλούς, εκτός από τα πλεονεκτήματά της για τις δικές τους ψυχές. Δεν γίνεται εδώ μνεία του κηρύγματος του ευαγγελίου στους ειδωλολάτρες εθνικούς στη Θεσσαλονίκη, και όμως είναι βέβαιο ότι το έκαναν, και ότι μεγάλοι αριθμοί προσηλυτίστηκαν· μάλιστα, φαίνεται ότι από τους εθνικούς προσήλυτους αποτελούνταν κυρίως εκείνη η εκκλησία, αν και δεν γίνεται μνεία τους εδώ· γιατί ο Παύλος γράφει στους Χριστιανούς εκεί ως έχοντες στραφεί στον Θεό από τα είδωλα (Α΄ Θεσ. α΄ 9), και ότι κατά την πρώτη είσοδο των αποστόλων μεταξύ τους.
Σκεφτείτε

Σκέψη

Ο Χένρι αναφέρεται στις επιστολές του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς ως παρέχουσες περαιτέρω γνώση για τον χαρακτήρα της εκκλησίας. Οι δύο επιστολές του Παύλου προς τους Θεσσαλονικείς, οι πρώτες δύο που έγραψε με έμπνευση, δίνουν τόσο λαμπρό χαρακτήρα σε εκείνη την εκκλησία, ώστε δεν μπορούμε παρά να χαιρόμαστε εδώ στην ιστορία να συναντήσουμε μια αφήγηση της πρώτης ίδρυσης της εκκλησίας εκεί. Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα εξετάζοντας την μετρημένη αντίδραση των αρχόντων. 5. Το αποτέλεσμα αυτής της ταραχώδους υπόθεσης. Οι άρχοντες δεν είχαν διάθεση να διώξουν τους Χριστιανούς. Λήφθηκε μέριμνα για την ασφάλεια των αποστόλων· αυτοί κρύφτηκαν, και έφυγαν, και κρατήθηκαν μακριά από τα χέρια τους· ώστε τίποτα δεν έπρεπε να γίνει παρά να αφεθούν ελεύθεροι ο Ιάσων και οι φίλοι του με εγγύηση, εδ. 9. Οι άρχοντες εδώ δεν ήταν τόσο εύκολα εξαγριωμένοι εναντίον των αποστόλων όσο οι άρχοντες στους Φιλίππους, αλλά ήταν πιο συνετοί και καλύτερης διάθεσης· έτσι πήραν εγγύηση από τον Ιάσωνα και τον άλλο, τους δέσμευσαν για καλή συμπεριφορά· και ίσως έδωσαν εγγύηση για τον Παύλο και τον Σίλα, ότι θα ήταν διαθέσιμοι όταν τους καλούσαν, αν εμφανιζόταν κάτι εναντίον τους αργότερα. Μεταξύ των διωκτών του Χριστιανισμού, όπως υπήρξαν περιπτώσεις τρέλας και οργής θηρίων, έτσι υπήρξαν επίσης περιπτώσεις φρονήσεως και εγκράτειας ανθρώπων· η μετριοπάθεια υπήρξε αρετή.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η επιμονή του Παύλου μετά τους Φιλίππους αμφισβητεί τη δική σας αντίδραση στην αντίθεση στο να μοιράζεστε την πίστη; Με ποιους τρόπους μπορείτε να καλλιεργήσετε τη συνήθεια των Βεροιαίων να εξετάζετε καθημερινά τη Γραφή μαζί με νέα διδασκαλία; Πού βλέπετε το ευαγγέλιο να στρέφει ακόμη προσωπικούς ή κοινοτικούς κόσμους προς τα πάνω σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεός, σὲ αἰνοῦμεν διότι ἔκαμες τὸν ἑαυτόν σου γνωστόν διὰ τῶν Γραφῶν καὶ καλεῖς πάντας τοὺς ἀνθρώπους πανταχοῦ νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ πιστεύσουν εἰς τὸν ἀναστάντα Χριστόν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου, ἄνοιξε τὰς καρδίας μας νὰ δεχθοῦμεν τὸν Λόγον σου μὲ προθυμίαν καὶ δῶσε μας θάρρος νὰ διακηρύξωμεν τὸ εὐαγγέλιον ὅπου κι ἂν μᾶς στείλῃς. Κράτησέ μας σταθεροὺς εἰς τὸ νὰ δοκιμάζωμεν τὰ πάντα διὰ τῆς Γραφῆς, ὥστε νὰ ἀποστραφοῦμεν ἀπὸ κάθε εἴδωλον καὶ νὰ ζῶμεν πρὸς δόξαν τοῦ ὀνόματός σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →