Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Βασιλείς
Β' Βασιλέων 25 — με τον Benson
Άνοιγμα
Αγαπητοί, συγκεντρωνόμαστε σήμερα υπό το σταθερό φως του Υπομνήματος του Joseph Benson στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Με ποιμαντική φροντίδα και Ουεσλεϋανή θέρμη, ο Benson μας οδηγεί στο τελευταίο κεφάλαιο του Β' Βασιλέων, ανιχνεύοντας τις τελευταίες θλίψεις της Ιερουσαλήμ και το μυστηριώδες έλεος που ακόμα αχνοφέγγει στην άκρη της κρίσης. Είθε το Πνεύμα που καθοδήγησε τον αρχαίο χρονογράφο να ανοίξει τώρα τις καρδιές μας για να δεχτούμε τον λόγο με ταπεινότητα και ελπίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε την Αγία Γραφή σας και διαβάστε αργά το Β' Βασιλέων κεφάλαιο 25. Αφήστε τον μετρημένο ρυθμό της αφήγησης να σας παρασύρει στην πολιορκία, τη σύλληψη του βασιλιά, το κάψιμο του ναού και το ήσυχο έλεος που δείχθηκε στον Ιωακείμ. Διαβάστε προσευχόμενοι, ζητώντας από τον Κύριο να κάνει αυτά τα αρχαία γεγονότα έναν ζωντανό λόγο για τη δική σας πορεία πίστης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Benson ανοίγει την αφήγηση της πολιορκίας σημειώνοντας:
Εδάφιο 1. Β' Βασιλέων 25:1. Ο Ναβουχοδονόσορ ήλθε, και όλο το στράτευμά του, εναντίον της Ιερουσαλήμ. Για να τιμωρήσει τον Σεδεκία για την επανάσταση και την ψευδορκία του: διότι, ενάντια στον επίσημο όρκο που είχε δώσει, είχε σχεδιάσει και προσπαθήσει να αποστατήσει από τον βασιλιά της Βαβυλώνας, και να αποτινάξει τον ζυγό του. Έκτισαν οχυρώματα εναντίον της ολόγυρα. Για να εμποδίσουν κάθε προμήθεια ανδρών και εφοδίων να εισέλθει στην πόλη, και από εκεί, με τέτοιες πολεμικές τέχνες που είχαν τότε, να μπορούν να χτυπούν τα τείχη, να ρίχνουν βέλη, και να πετούν ακόντια ή πέτρες μέσα σε αυτήν. Παλαιότερα η Ιερουσαλήμ περιβαλλόταν από την εύνοια του Θεού σαν με ασπίδα, αλλά τώρα η άμυνά τους έχει φύγει από αυτούς, και οι εχθροί τους περιβάλλουν από κάθε πλευρά. Η πολιορκία κράτησε δύο χρόνια. Στην αρχή ο πολιορκητικός στρατός αποσύρθηκε από φόβο του βασιλιά της Αιγύπτου, ο οποίος ήρθε να βοηθήσει τον Σεδεκία· και τότε ο Ιερεμίας προσπάθησε να βγει από την πόλη, για να πάει στη γη του Βενιαμίν, αλλά εμποδίστηκε, συνελήφθη και φυλακίστηκε, Ιερεμίας 37:11. Οι Χαλδαίοι, διαπιστώνοντας ότι ο Φαραώ δεν ήταν τόσο ισχυρός όσο αρχικά υπέθεσαν, σύντομα επέστρεψαν, όπως είχε προφητεύσει ο Ιερεμίας ότι θα έκαναν, με την απόφαση να μην εγκαταλείψουν την πολιορκία μέχρι να γίνουν κύριοι του τόπου.Στη συνέχεια στρέφεται στην κρίση που εκφωνήθηκε εναντίον του Σεδεκία:
Εδάφιο 7. Β' Βασιλέων 25:7. Σκότωσαν τους γιους του Σεδεκία μπροστά στα μάτια του. Αν και ήταν παιδιά, ώστε αυτό το θέαμα, το τελευταίο που επρόκειτο να δει, να αφήσει μια βαθιά και διαρκή εντύπωση θλίψης και φρίκης στο πνεύμα του. Και σκοτώνοντας τους γιους του, ουσιαστικά δήλωσαν ότι το βασίλειο δεν υπήρχε πλέον, και ότι ούτε αυτός ούτε κανένας από τη γενιά του δεν ήταν άξιος εμπιστοσύνης: επομένως δεν ήταν άξιος να ζήσει. Και του έβγαλαν τα μάτια, και τον μετέφεραν στη Βαβυλώνα. Έτσι εκπληρώθηκαν δύο προφητείες, οι οποίες φαινόταν να είναι αντίθετες η μία με την άλλη. Ο Ιερεμίας προφήτευσε, ότι θα παραδοθεί στα χέρια του βασιλιά της Βαβυλώνας, και θα μιλήσει μαζί του πρόσωπο με πρόσωπο, και τα μάτια του θα δουν τα μάτια του, και ότι θα πάει στη Βαβυλώνα, Ιερεμίας 32:4· Ιερεμίας 34:3· και ο Ιεζεκιήλ προφήτευσε, ότι δεν θα δει ποτέ τη Βαβυλώνα, αν και θα πεθάνει εκεί, Ιεζεκιήλ 12:13.Ο Benson αναλογίζεται τη σημασία της καταστροφής του ναού:
Με το κάψιμο του ναού, ο Θεός ήθελε να δείξει πόσο λίγο τον ενδιαφέρει η εξωτερική μεγαλοπρέπεια της λατρείας του, όταν η ζωή και η δύναμη της θρησκείας παραμελούνται. Ο λαός εμπιστευόταν τον ναό, σαν να τους προστάτευε στις αμαρτίες τους, (Ιερεμίας 7:4,) αλλά ο Θεός με αυτό τους άφησε να γνωρίζουν ότι όταν τον είχαν βεβηλώσει, θα τον έβρισκαν απλώς ένα καταφύγιο ψεμάτων.Καταγράφει την τελική διασπορά του λαού και τον διορισμό του Γεδαλία:
Εδάφια 20-21. Β' Βασιλέων 25:20-21. Τους έφεραν στον βασιλιά της Βαβυλώνας. Για να τους διαθέσει όπως έκρινε σωστό, καθώς δεν ήταν κοινοί άνθρωποι όπως εκείνοι που είχε διατάξει να αιχμαλωτιστούν ή να μείνουν στη γη. Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας τους σκότωσε. Διέταξε να θανατωθούν όλοι, ενώ λογικά θα μπορούσαν να είχαν ελπίσει ότι σίγουρα η πικρία του θανάτου είχε περάσει. Πιθανότατα τους θεωρούσε ως πρόσωπα που είχαν ενεργήσει στην αντίθεσή του· αλλά η θεία δικαιοσύνη, μπορούμε να υποθέσουμε, τους έβλεπε ως πρωτεργάτες σε εκείνη την ειδωλολατρία και ασέβεια που τιμωρήθηκαν από αυτές τις ερημώσεις. Έτσι ο Ιούδας μεταφέρθηκε μακριά από τη γη του. Αυτό ολοκλήρωσε την καταστροφή τους, περίπου οκτακόσια εξήντα χρόνια αφότου τέθηκαν στην κατοχή της Χαναάν από τον Ιησού του Ναυή.
Σκεφτείτε
Ο Benson, ολοκληρώνοντας την ιστορία, παρατηρεί το τέλος της ιουδαϊκής μοναρχίας:
Έχουμε φτάσει τώρα στο τρομερό τέλος της ιουδαϊκής μοναρχίας, αφού είχε σταθεί τετρακόσια εξήντα οκτώ χρόνια από την εποχή που ο Δαβίδ άρχισε να βασιλεύει σε αυτήν· τριακόσια ογδόντα οκτώ χρόνια από την αποστασία των δέκα φυλών από αυτήν· και εκατόν τριάντα τέσσερα χρόνια από την εκκοπή της ισραηλιτικής κοινοπολιτείας· και θα συνεχιζόταν ακόμα υπό το φως της θείας προστασίας, αν δεν ήταν η σχεδόν συνεχής και φρικτή αχαριστία του λαού, και η ανίκητη επιθυμία τους να μιμούνται τις ειδωλολατρίες και τις μαγείες άλλων εθνών: εγκλήματα τα οποία, αν και απεχθή ενώπιον του Θεού, ήταν πολύ γενικά πρακτικά από την ανθρωπότητα, μέσω της εκπληκτικής εκφυλισμού της ανθρώπινης φύσης.Κλείνει υπογραμμίζοντας τον απαράμιλλο χαρακτήρα αυτού του ιερού αρχείου:
Έχοντας τώρα διατρέξει την ιστορία του ιουδαϊκού κράτους, από την πρώτη του αρχή μέχρι την ολική του αιχμαλωσία σε ξένη γη, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι είναι μια ιστορία τόσο αξιοσημείωτων λεπτομερειών, που τη διακρίνουν από όλες τις άλλες ιστορίες: μια ιστορία ενός κράτους που ιδρύθηκε σε τέτοιες αρχές, κυβερνήθηκε με τέτοιο τρόπο, ενεπλάκη σε τόσο εξαιρετικές περιστάσεις, διακρίθηκε από τόσο θαυμαστά γεγονότα, και η κατάστασή του, από την αρχή μέχρι το τέλος, τόσο αντιστοιχούσε στην υπακοή ή την ανυπακοή του στις αρχές στις οποίες ιδρύθηκε αρχικά, ώστε δεν μπορεί να παραλληλιστεί με την ιστορία κανενός λαού στον κόσμο.
Απαντήστε
1. Πού στη ζωή μου έχω εκλάβει τα εξωτερικά προνόμια ως εσωτερική πίστη; 2. Πώς το έλεος που δείχθηκε στον Ιωακείμ με ενθαρρύνει να εμπιστεύομαι τον χρόνο του Θεού στις δικές μου περιόδους αναμονής; 3. Ποια προειδοποίηση ακούω για τον εαυτό μου όταν βλέπω έναν λαό σκληρυμένο ενάντια σε επανειλημμένες κλήσεις σε μετάνοια;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Κύριε, σε ευχαριστούμε για την πιστή μαρτυρία του Joseph Benson και για τα σοβαρά μαθήματα αυτού του κεφαλαίου. Κράτησέ μας από το να υποθέτουμε την υπομονή Σου ή να εμπιστευόμαστε εξωτερικές μορφές ενώ οι καρδιές μας περιπλανώνται. Χάρισέ μας αληθινή μετάνοια, σταθερή πίστη και ταπεινή εξάρτηση από το έλεός Σου. Είθε η ανάμνηση της πτώσης της Ιερουσαλήμ να μας παρακινήσει σε επαγρύπνηση, και κάθε σημάδι της καλοσύνης Σου, όσο μικρό κι αν είναι, να ανανεώνει την ελπίδα μας μέχρι να μας φέρεις στο σπίτι. Μέσω του Χριστού Σωτήρα μας, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →