Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 77-78 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα ακούμε τη φωνή του Ιωάννη Καλβίνου καθώς μας καθοδηγεί μέσα από τους ειλικρινείς θρήνους και τις αναμνήσεις που καταγράφονται στους Ψαλμούς 77 και 78. Η υπομονετική μέθοδος του Καλβίνου κατά στίχο βοηθά τους πιστούς να παρακολουθήσουν τη μετάβαση από την ακατέργαστη θλίψη στην ανανεωμένη εμπιστοσύνη στον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού. Το σχόλιό του τονίζει πώς ο ψαλμωδός δίνει παράδειγμα ειλικρινούς προσευχής ενώ αρνείται να εγκαταλείψει την ελπίδα. Προσέχοντας τις παρατηρήσεις του Καλβίνου μαθαίνουμε να φέρνουμε τις δικές μας νύχτες θλίψης ενώπιον του Κυρίου με παρόμοια επιμονή και προσδοκία. Αυτή η μελέτη μας εισάγει στη Γραφή με ανανεωμένη προσοχή και ταπεινότητα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις το πλήρες κείμενο των Ψαλμών 77 και 78. Διάβασε αργά, επιτρέποντας στις κραυγές και τις αναμνήσεις του ψαλμωδού να αντηχήσουν στη δική σου εμπειρία. Παρατήρησε τη μετατόπιση από την απόγνωση στην ανάμνηση και τις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις σχετικά με το έλεος του Θεού. Άφησε τις λέξεις να εγκατασταθούν πριν στραφείς στην έκθεση του Καλβίνου. Αυτή η ανάγνωση αποτελεί το θεμέλιο για τη μελέτη που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την κραυγή του προφήτη προς τον Θεό στο εδάφιο 1.
1. Η φωνή μου ήλθε προς τον Θεό και εγώ έκλαυσα. Αυτό δεν είναι απλή παράπονη, όπως μερικοί ερμηνευτές το εξηγούν, δηλώνοντας την έκπληξη που ένιωσε ο λαός του Θεού όταν βρήκε ότι αυτός ο οποίος μέχρι τώρα είχε συνηθίσει να χορηγεί τα αιτήματά τους έκλεισε τα αυτιά του σε αυτούς και επικλήθηκε μάταια. Φαίνεται πιθανότερο ότι ο προφήτης είτε μιλά για το παρόν αίσθημα του νου του είτε θυμάται πώς είχε βιώσει ότι ο Θεός ήταν διατεθειμένος και έτοιμος να ακούσει τις προσευχές του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι περιγράφει το μέγεθος της θλίψης με την οποία είχε θλιβεί και κατά τη γνώμη μου δηλώνει μια συνεχιζόμενη πράξη τόσο με τους παρελθόντες όσο και με τους μελλοντικούς χρόνους των ρημάτων. Πρώτον δηλώνει ότι δεν έσχιζε ανόητα τον αέρα με τις κραυγές του όπως πολλοί που χύνουν πικρές κραυγές χωρίς μέτρο και τυχαία κάτω από τις θλίψεις τους αλλά ότι απηύθυνε τον λόγο του στον Θεό όταν η ανάγκη τον ανάγκασε να κλάψει. Ο σύνδεσμος και που ενώθηκε με το ρήμα έκλαυσα πρέπει να επιλυθεί στο επίρρημα του χρόνου όταν με αυτόν τον τρόπο Όταν έκλαυσα η φωνή μου ήλθε προς τον Θεό Ταυτόχρονα δείχνει επίσης ότι παρόλο που είχε αναγκαστεί συχνά να επαναλαμβάνει τις κραυγές του δεν είχε παραιτηθεί από την επιμονή στην προσευχή. Αυτό που προστίθεται αμέσως μετά προορίζεται για την επιβεβαίωση της πίστης του Και αυτός με άκουσε. Ο σύνδεσμος και όπως σε πολλά άλλα μέρη τίθεται εδώ αντί του αιτιολογικού επιρρήματος διότι. Η έννοια είναι ότι ενθάρρυνε τον εαυτό του να κλάψει προς τον Θεό από την εκτίμηση ότι ήταν ο συνήθης τρόπος του Θεού να δείχνει την εύνοια και το έλεός του προς αυτόν.Στο εδάφιο 2 ο Καλβίνος γράφει για τη συνεχή έκταση των χεριών στην προσευχή.
2. Εζήτησα τον Κύριο την ημέρα της θλίψης μου. Σε αυτό το εδάφιο εκφράζει πιο διακριτικά την οδυνηρή και σκληρή καταπίεση στην οποία υποβαλλόταν η Εκκλησία εκείνη την εποχή. Υπάρχει ωστόσο κάποια αμφισημία στις λέξεις. Η εβραϊκή λέξη γιάντ η οποία μετέφρασα χέρι μερικές φορές λαμβάνεται μεταφορικά για πληγή και επομένως πολλοί ερμηνευτές αντλούν αυτή την έννοια Η πληγή μου έτρεχε τη νύχτα και δεν έπαυε δηλαδή η πληγή μου δεν είχε καθαριστεί τόσο από ελκώδη ύλη ώστε η ροή από αυτή να σταματήσει. Αλλά μάλλον λαμβάνω τη λέξη με τη συνήθη σημασία της που είναι χέρι επειδή το ρήμα νιγκέρα που χρησιμοποιεί σημαίνει όχι μόνο να τρέχει όπως μια πληγή αλλά και να εκτείνεται ή να απλώνεται. Τώρα όταν βεβαιώνει ότι ζήτησε τον Κύριο την ημέρα της θλίψης του και ότι τα χέρια του εκτείνονταν προς αυτόν τη νύχτα αυτό δηλώνει ότι η προσευχή ήταν η συνεχής άσκησή του ότι η καρδιά του ήταν τόσο σοβαρά και ακούραστα απασχολημένη σε αυτή την άσκηση ώστε δεν μπορούσε να παραιτηθεί από αυτή. Στην καταληκτική πρόταση του εδαφίου το αντιθετικό μόριο αν και πρέπει να συμπληρωθεί και έτσι η έννοια θα είναι ότι παρόλο που ο προφήτης δεν βρήκε καμία παρηγοριά και καμία ανακούφιση της πικρίας της θλίψης του εξακολούθησε να εκτείνει τα χέρια του προς τον Θεό. Με αυτόν τον τρόπο μας ταιριάζει να παλεύουμε ενάντια στην απελπισία ώστε η θλίψη μας αν και μπορεί να φαίνεται ανίατη να μην κλείνει τα στόματά μας και να μας εμποδίζει να χύνουμε τις προσευχές μας ενώπιον του Θεού.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στις άυπνες φυλακές που περιγράφονται στο εδάφιο 4.
4. Συγκράτησες τις φυλακές των οφθαλμών μου. Αυτό το εδάφιο είναι προς την ίδια κατεύθυνση με το προηγούμενο. Ο ψαλμωδός βεβαιώνει ότι πέρασε ολόκληρες νύχτες σε αγρυπνία επειδή ο Θεός δεν του χορήγησε καμία ανακούφιση. Η νύχτα στην αρχαιότητα συνήθως διαιρείτο σε πολλές φυλακές και κατά συνέπεια περιγράφει τη συνεχιζόμενη θλίψη του η οποία τον εμπόδιζε να κοιμηθεί με τον μεταφορικό όρο φυλακές. Όταν δήλωσε λίγο πριν ότι προσευχήθηκε στον Θεό με δυνατή φωνή και όταν τώρα βεβαιώνει ότι θα παραμείνει σιωπηλός φαίνεται να υπάρχει κάποια εμφάνιση ασυμφωνίας. Αυτή η δυσκολία έχει ήδη λυθεί στην ερμηνεία μας του Ψαλμού λβ 3 όπου δείξαμε ότι οι αληθινοί πιστοί όταν κατακλύζονται από θλίψη δεν συνεχίζουν σε κατάσταση αμετάβλητης ομοιομορφίας αλλά μερικές φορές δίνουν διέξοδο σε στεναγμούς και παράπονα ενώ άλλες φορές είναι σιωπηλοί σαν να είχαν σταματήσει τα στόματά τους. Επομένως δεν είναι περίεργο να βρούμε τον προφήτη να ομολογεί ειλικρινά ότι ήταν τόσο κατακλυσμένος και σαν να είχε πνιγεί από συμφορές ώστε να μην μπορεί να ανοίξει το στόμα του για να προφέρει ούτε μία λέξη.Στρεφόμενος στο εδάφιο 6 ο Καλβίνος γράφει σχετικά με την ανάμνηση παρελθόντων ύμνων.
6. Θα καλέσω στη μνήμη τον ύμνο μου τη νύχτα. Με τον ύμνο του δηλώνει την άσκηση της ευχαριστίας στην οποία είχε εμπλακεί κατά τον χρόνο της ευημερίας του. Δεν υπάρχει κανένα φάρμακο καλύτερα προσαρμοσμένο για τη θεραπεία των θλίψεών μας όπως μόλις παρατήρησα από αυτό αλλά ο Σατανάς συχνά πονηρά υπαινίσσεται στις σκέψεις μας τα οφέλη του Θεού ώστε το ίδιο το αίσθημα της έλλειψής τους να προκαλέσει στους νόες μας μια βαθύτερη πληγή. Είναι επομένως ιδιαίτερα πιθανό ότι ο προφήτης διαπεράστηκε από πικρούς πόνους όταν συνέκρινε τη χαρά που βίωσε στο παρελθόν με τις συμφορές που υπέφερε τώρα. Αναφέρει ρητά τη νύχτα επειδή όταν είμαστε τότε μόνοι με τον εαυτό μας και αποσυρμένοι από την κοινωνία και την παρουσία των ανθρώπων αυτό γεννά στον νου περισσότερες φροντίδες και σκέψεις από όσες βιώνουμε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Αυτό που προστίθεται αμέσως μετά σχετικά με τη συνομιλία με την ίδια του την καρδιά είναι προς την ίδια κατεύθυνση. Η μοναξιά έχει επιρροή στο να οδηγεί τους ανθρώπους να αποσυρθούν μέσα στους νόες τους να εξετάσουν τον εαυτό τους διεξοδικά και να μιλούν στον εαυτό τους ελεύθερα και σοβαρά όταν κανένα δημιουργημένο ον δεν είναι μαζί τους για να επιβάλει περιορισμό με την παρουσία του.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται πάνω στο αμετάβλητο έλεος του Θεού στον στίχο 9.
9. Μήπως ο Θεός ξέχασε να είναι ελεήμων; Ο προφήτης συνεχίζει να συζητά με τον εαυτό του το ίδιο θέμα. Ο σκοπός του, ωστόσο, δεν είναι να ανατρέψει την πίστη του, αλλά μάλλον να την ανυψώσει. Δεν θέτει αυτό το ερώτημα, σαν να ήταν αμφίβολο το σημείο στο οποίο αναφέρεται. Είναι σαν να είχε πει, Μήπως ο Θεός ξέχασε τον εαυτό του; ή, μήπως άλλαξε τη φύση του; διότι δεν μπορεί να είναι Θεός εκτός αν είναι ελεήμων. Πράγματι παραδέχομαι ότι δεν παρέμεινε ακλόνητος σαν να είχε καρδιά από ατσάλι. Αλλά όσο πιο βίαια δεχόταν επίθεση, τόσο πιο σταθερά στηριζόταν στην αλήθεια, Ότι η αγαθότητα του Θεού είναι τόσο αχώριστα συνδεδεμένη με την ουσία του ώστε να καθίσταται αδύνατο γι' αυτόν να μην είναι ελεήμων. Όποτε, επομένως, αμφιβολίες εισέρχονται στον νου μας όταν ταλαιπωρούμαστε με φροντίδες, και καταπιεζόμαστε με θλίψεις, ας μάθουμε πάντα να προσπαθούμε να φτάσουμε σε μια ικανοποιητική απάντηση σε αυτό το ερώτημα, Άλλαξε ο Θεός τη φύση του ώστε να μην είναι πλέον ελεήμων; Η τελευταία πρόταση, Μήπως έκλεισε ή συγκράτησε τις συμπονίες του στην οργή του; είναι προς το ίδιο αποτέλεσμα. Ήταν μια πολύ κοινή και αξιοσημείωτη παρατήρηση μεταξύ των αγίων πατριαρχών, Ότι ο Θεός είναι μακρόθυμος, αργός στην οργή, έτοιμος να συγχωρήσει, και εύκολος να ικετευθεί. Από αυτούς ο Αββακούμ άντλησε τη δήλωση που κάνει στο άσμα του,
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η μεταχείριση της επίμονης προσευχής από τον Καλβίνο σε ενθαρρύνει να συνεχίσεις να κραυγάζεις ακόμη και όταν οι απαντήσεις φαίνονται καθυστερημένες; Με ποιους τρόπους η ανάμνηση των παρελθόντων έργων του Θεού, όπως σημειώνει ο Καλβίνος, μπορεί να μεταμορφώσει τις παρούσες δοκιμασίες σου; Πού αισθάνεσαι την ανάγκη να επιβεβαιώσεις το αμετάβλητο έλεος του Θεού στις δικές σου περιστάσεις σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅταν αἱ ψυχαὶ ἡμῶν ἀρνοῦνται τὴν παρηγορίαν καὶ ἡ νὺξ φαίνεται ἀτελεύτητος, χάρισον ἡμῖν χάριν νὰ κραυγάζωμεν πρὸς Σέ, καὶ νὰ ἐνθυμούμεθα τὰ θαύματά Σου τὰ ἀρχαῖα—τὴν ὁδόν Σου ἐν τῇ θαλάσσῃ καὶ τὰ ἴχνη Σου ἐν τοῖς μεγάλοις ὕδασιν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τῆς κυριαρχικῆς Σου δυνάμεως καὶ τῆς διαθηκικῆς Σου ἀγάπης, αἱ ὁποῖαι οὐδέποτε ἀποτυγχάνουν, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ βεβαιότητι τῆς ἀμεταβλήτου Σου πιστότητος. Ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ προσμένωμεν τὰ ἔτη τῆς δεξιᾶς Σου, ἕως ὅτου ἡ πίστις παραχωρήσῃ τὴν θέσιν της εἰς τὴν ὅρασιν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →