Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Εβραίους 5 — με τον Benson
Άνοιγμα
Αγαπητοί, στρεφόμαστε σήμερα στο Υπόμνημα του Joseph Benson για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, αυτόν τον πλούσιο Ουεσλεϋανό θησαυρό ερμηνείας. Με ευλαβική φροντίδα ο Benson μας οδηγεί μέσα από το πέμπτο κεφάλαιο της προς Εβραίους, ανιχνεύοντας την αρχιεροσύνη του Κυρίου μας από το αρχαίο της πρότυπο έως την τέλεια εκπλήρωσή της στον Χριστό. Τα λόγια του μας προσκαλούν να μείνουμε εκεί όπου το Πνεύμα έχει μιλήσει, ώστε οι καρδιές μας να σταθεροποιηθούν στην πίστη και να ζωηρέψουν στην αγάπη. Ας δεχτούμε αυτή την κληρονομιά με ευγνωμοσύνη, ζητώντας από το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον Benson να μας ανοίξει εκ νέου το ιερό κείμενο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με καρδιές προετοιμασμένες με προσευχή, ας διαβάσουμε το πέμπτο κεφάλαιο της προς Εβραίους με πνεύμα ταπεινής προσοχής. Ακούστε τον απόστολο να εκθέτει τα προσόντα του αρχιερέα και την υπερέχουσα τελειότητα του Χριστού. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να εδραιωθεί, ώστε το Άγιο Πνεύμα να αφυπνίσει τόσο το νου όσο και τη συνείδηση στις ευσπλαχνίες που δηλώνονται εδώ.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Benson ανοίγει το κεφάλαιο καθιερώνοντας την υπέρτατη σημασία της ιεροσύνης και της θυσίας του Χριστού.
Στίχος 1. Εβραίους 5:1. Η ιεροσύνη και η θυσία του Υιού του Θεού, και η συγχώρεση που εξασφαλίζεται για τους αμαρτωλούς μέσω αυτών, μαζί με τα πολλά ευτυχισμένα αποτελέσματα της συγχώρεσης που εξασφαλίστηκε έτσι, όντας ζητήματα της μεγαλύτερης σημασίας για την ανθρωπότητα, ο απόστολος σε αυτό το κεφάλαιο, και σε ό,τι ακολουθεί μέχρι το Εβραίους 10:19, έχει εκθέσει εκτενώς τις αποδείξεις με τις οποίες εδραιώνονται. Και ήταν πολύ σωστό να είναι περιεκτικός, όχι μόνο στις αποδείξεις του για αυτά τα σημαντικά θέματα, αλλά και στη σύγκρισή του της ιεροσύνης του Χριστού με τη Λευιτική ιεροσύνη, ώστε ενώ εδραίωνε την αξία της θυσίας του Χριστού, να μπορούσε να δείξει την αναποτελεσματικότητα των Λευιτικών εξιλεώσεων, και όλων των άλλων θυσιών οιασδήποτε φύσεως. Διότι καθώς οι άπιστοι Ιουδαίοι, και πιθανώς πολλοί από εκείνους που πίστευαν, δεν αναγνώριζαν την αποστολική του ιδιότητα, ο Άγιος Παύλος γνώριζε ότι η επιβεβαίωσή του αυτών των ζητημάτων δεν θα θεωρούνταν από αυτούς ως επαρκής απόδειξη.Στη συνέχεια περιγράφει τα συμπονετικά προσόντα που πρέπει να έχει κάθε αρχιερέας.
Στίχοι 2-3. Εβραίους 5:2-3. Ο οποίος δύναται να συμπονεί. Η λέξη μετριοπαθείν, που χρησιμοποιείται εδώ, σημαίνει να αισθάνεται συμπόνια ανάλογα με τη δυστυχία των άλλων. Τα λόγια του αποστόλου υποδηλώνουν ότι ένας αρχιερέας, ο οποίος δεν συγκινείται από τα αισθήματα των αδυναμιών και των δυστυχιών των άλλων, είναι ακατάλληλος να λειτουργεί γι' αυτούς, επειδή θα είναι επιρρεπής να τους παραμελεί στις διακονίες του, ή θα θεωρείται από τον λαό ότι κινδυνεύει να το κάνει. Επί των αγνοούντων. Οι οποίοι, μη έχοντας λάβει την κατάλληλη διδασκαλία στα θεία πράγματα, εμπλέκονται σε πλάνη ως προς αυτά· και επί των πεπλανημένων. Της αλήθειας και του καθήκοντος, της σοφίας, της αγιότητας και της ευτυχίας· ή οι οποίοι, λόγω της άγνοιάς τους ή οποιασδήποτε άλλης αιτίας, πέφτουν στην αμαρτία: έτσι ώστε όλες οι αμαρτίες και οι αμαρτωλοί να περιλαμβάνονται εδώ. Διότι και αυτός περιβάλλεται από αδυναμία. Έτσι ώστε, υπό τη συνείδηση αυτής, θα λειτουργεί γι' αυτούς με μεγαλύτερη καλοσύνη και επιμέλεια, γνωρίζοντας ότι χρειάζεται τη συμπόνια που δείχνει στους άλλους. Και εξαιτίας αυτού. Επειδή και αυτός είναι αμαρτωλός· οφείλει, όπως για τον λαό, έτσι και για τον εαυτό του, (βλ. το περιθώριο,) να προσφέρει για αμαρτίες. Ώστε, αφού συγχωρεθεί ο ίδιος, και βρίσκεται σε κατάσταση συμφιλίωσης και ειρήνης με τον Θεό, να μπορεί να προσφέρει για τους άλλους με μεγαλύτερη αποδοχή. Δεν πρέπει να συμπεράνουμε από αυτό ότι ο Χριστός είχε δικές του αμαρτίες για τις οποίες να προσφέρει, ή ότι προσέφερε οποιαδήποτε θυσία για τον εαυτό του, καθώς επανειλημμένα επιβεβαιώνεται από τους αποστόλους ότι ήταν απολύτως απαλλαγμένος από κάθε αμαρτία.Ο Benson στη συνέχεια δείχνει πώς ο Χριστός έλαβε το αξίωμά του όχι με αυτοδιορισμό, αλλά με την κλήση του ίδιου του Πατέρα.
Στίχοι 4-6. Εβραίους 5:4-6. Και ουδείς. Ο οποίος έχει οποιαδήποτε μέριμνα για το καθήκον ή την ασφάλεια· λαμβάνει αυτή την τιμή. Αυτό το φοβερό αξίωμα, συνοδευόμενο από υψηλό βαθμό ευθύνης· στον εαυτό του, παρά μόνον αυτός που καλείται από τον Θεό σε αυτό· όπως ήταν ο Ααρών. Και οι απόγονοί του, οι οποίοι όλοι κλήθηκαν ταυτόχρονα. Αλλά είναι αξιοσημείωτο ότι ο Ααρών δεν κήρυττε καθόλου, καθώς το κήρυγμα δεν ήταν μέρος του ιερατικού αξιώματος. Έτσι και ο Χριστός δεν δόξασε τον εαυτό του. Βλέπε Ιωάννης 8:54· για να γίνει Αρχιερέας. Δηλαδή, δεν πήρε αυτή την τιμή στον εαυτό του, αλλά την έλαβε από τον Πατέρα του, ο οποίος του είπε, Σύ είσαι ο Υιός μου. Αυτή η επίσημη αναγνώρισή του ως Υιού του, δείχνει ότι δεν ανέλαβε τίποτα παρά μόνο ό,τι ο Πατέρας του τον εξουσιοδότησε να αναλάβει· σήμερα σε γέννησα. Σαν να είχε πει, Υπάρχει μια αιώνια σχέση μεταξύ μας, η οποία είναι το θεμέλιο της κλήσης σου σε αυτό το έργο. Βλέπε σημείωση στους Ψαλμούς 2:7· Πράξεις 13:33.
Σκεφτείτε
Ο Benson καταλήγει δηλώνοντας πώς ο Χριστός, τελειωμένος μέσω του πάθους, έγινε ο αίτιος αιώνιας σωτηρίας για όλους όσους τον υπακούουν.
Έγινε ο αίτιος. Αίτιος, η αιτία, τόσο η αξιωματική όσο και η αποτελεσματική αιτία· της αιώνιας σωτηρίας. Καθώς την εξασφαλίζει για εμάς με την υπακοή του μέχρι θανάτου, και μας την προσφέρει σε όλες τις εκφάνσεις της, ως συνέπεια της ανάληψης και της εξύψωσής του· σε όλους όσους τον υπακούουν. Η έκφραση είναι εμφατική: η σωτηρία ανήκει μόνο σε αυτούς που τον υπακούουν, και ανήκει σε όλους αυτούς. Και καθώς ο ελληνικός όρος που χρησιμοποιείται εδώ σημαίνει υπακοή μετά από ακρόαση, η εννοούμενη υπακοή είναι, 1ον, η Πίστη, η οποία προέρχεται από την ακρόαση. 2ον, η υποταγή της καρδιάς, της θέλησης και των συναισθημάτων σε αυτόν, ως συνέπεια της πίστης· και, 3ον, μια ομοιόμορφη συμμόρφωση με το θέλημα του Θεού όσο είναι γνωστό σε εμάς, (Ματθαίος 7:21,) ή μια ευσυνείδητη, σταθερή και επίμονη υπακοή σε όλες τις εντολές του ευαγγελίου. Διότι μόνο μακάριοι είναι αυτοί που τηρούν τις εντολές του, επειδή αυτοί, και μόνο αυτοί, θα έχουν δικαίωμα στο δέντρο της ζωής, Αποκάλυψη 22:14.
Απαντήστε
1. Πού στη ζωή μου αντιστέκομαι ακόμα στην κλήση του Πατέρα για βαθύτερη υπακοή; 2. Πώς με ενθαρρύνει η συμπόνια του Αρχιερέα μας να πλησιάσω στην αδυναμία; 3. Ποιο βήμα υπάκουης πίστης με παροτρύνει τώρα το Πνεύμα να κάνω;
Προσευχηθείτε
Ευλογημένε Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τους πιστούς κόπους του Joseph Benson και για το φως που μας χάρισες μέσω του υπομνήματός του. Χάρισέ μας, σε παρακαλούμε, την ίδια ευλαβική προσοχή στον λόγο σου που επέδειξε και αυτός. Είθε η συμπόνια του μεγάλου Αρχιερέα μας να μας οδηγήσει σε τρυφερότητα προς τους άλλους και σε σταθερή υπακοή στις δικές μας δοκιμασίες. Τελειοποίησε σε εμάς αυτή την πίστη που ενεργεί δια της αγάπης, και κράτησέ μας πάντα ενήμερους ότι η αιώνια σωτηρία ανήκει σε αυτούς που υπακούουν στον Υιό σου. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →