Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Παροιμίες
Εμπιστεύου εις τον Κύριον εξ όλης της καρδίας σου: Η Παιδεία των Υιών και το Δένδρον της Ζωής
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Εν τω κέντρω των Παροιμιών τρίτου κεφαλαίου ίσταται στίχος τον οποίον η όλη Εκκλησία προσέλαβεν εις προσευχήν: 'Εμπιστεύου εις τον Κύριον εξ όλης της καρδίας σου, και επί τη συνέσει σου μη επαίρου.' Η αλυσίς επί των Παροιμιών αναγινώσκει τούτο ως αποκήρυξιν της αυτοπεποιθήσεως — ελπίδα εις τον Θεόν 'εξ όλης της ψυχής σου,' και μη νομίζειν υψηλά περί της αυτής σοφίας ην ούτος εδωρήσατό σοι κατά χάριν. Εκ ταύτης της εμπιστοσύνης ρέει πάντα τα λοιπά α προστάσσει το κεφάλαιον: δήσον έλεος και πίστιν περί τον τράχηλόν σου, γράψον αυτά επί της πλακός της καρδίας σου, τίμα τον Κύριον εκ των δικαίων κόπων σου. Και έπειτα έρχεται ο δυσχερέστατος και παρηγορητικώτατος λόγος πάντων: 'Υιέ μου, μη ολιγώρει παιδείας Κυρίου... ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται.' Η αλυσίς αναγινώσκει την παιδείαν του Θεού ως σήμα υιότητος — οδυνηρά πράγματα πεμπόμενα ουχί ως τιμωρίαν αλλά ως πατρικήν διόρθωσιν, φερομένην γενναίως υπό του ομολογούντος την αγάπην του Θεού. Το κεφάλαιον έπειτα ανέρχεται εις την κορυφήν αυτού: Η Σοφία εστίν 'δένδρον ζωής τοις κρατούσιν αυτής,' και διά ταύτης της αυτής Σοφίας — της ιδίας ενυποστάτου Δυνάμεως του Θεού — εθεμελίωσε την γην και ητοίμασε τους ουρανούς. Το τέταρτον κεφάλαιον συνεχίζει την φωνήν του πατρός, αναμιμνήσκον την ιδίαν παιδικήν ηλικίαν αυτού παρά το γόνυ του πατρός και παραδιδόν την κληρονομίαν: 'τας οδούς της σοφίας διδάσκω σε.' Η αλυσίς αναγινώσκει ταύτας τας οδούς ως αυτάς τας τρίβους ας ο Μονογενής Λόγος του Θεού διαπορεύεται, και την οδόν του δικαίου ως φως λάμπον λαμπρότερον και λαμπρότερον έως ο Ήλιος της δικαιοσύνης αυτός ανατείλῃ. Το κεφάλαιον λήγει εις την πηγήν όλου του ηθικού βίου: 'Πάσῃ φυλακῇ τήρει την καρδίαν σου· εκ γαρ ταύτης αι έξοδοι της ζωής.'
Διαβάστε
Ανάγνωσις
Ανάγνωθι Παροιμίας 3–4 — 'Εμπιστεύου εις τον Κύριον εξ όλης της καρδίας σου, και επί τη σοφία σου μη επαίρου. Εν πάσαις ταις οδοίς σου γνώριζε αυτήν, ίνα ορθοτομή τας οδούς σου... Μη γίνου φρόνιμος παρά σεαυτώ· φοβού δε τον Κύριον και έκκλινε από παντός κακού.' 'Υιέ μου, μη ολιγώρει παιδείας Κυρίου, μηδέ εκλύου υπ' αυτού ελεγχόμενος· ον γαρ αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται.' 'Δένδρον ζωής εστί τοις κρατούσιν αυτής... Ο Θεός τη σοφία εθεμελίωσε την γην, ητοίμασε δε ουρανούς συνέσει.' 'Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν.' Έπειτα το τέταρτον κεφάλαιον: 'Ακούσατε, τέκνα, παιδείαν πατρός... δόσιν γαρ αγαθήν διδωμί υμίν· τον νόμον μου μη εγκαταλίπητε... Αρχή σοφίας· κτήσασθε σοφίαν... Τας γαρ οδούς της σοφίας διδάσκω υμάς, ευθείας δε τρίβους καθοδηγώ υμάς... Αι δε οδοί των δικαίων ως φως λάμπουσι· προπορεύονται και φωτίζουσιν έως ου η ημέρα τελείως έλθῃ... Πάσῃ φυλακῇ τήρει την καρδίαν σου· εκ γαρ αυτής αι έξοδοι της ζωής.'
Μελετήστε
Μελέτη
Τι απαιτεί το 'εμπιστεύου εις τον Κύριον εξ όλης της καρδίας σου'; Η αλυσίς ακούει εν αυτώ διπλήν εντολήν — ολοτελή ελπίδα εις τον Θεόν και ολοτελή απιστίαν εις εαυτόν:
Ελπίζειν εις τον Δεσπότην των απάντων Θεόν εξ όλης της ψυχής· μηδέ υψηλά φρονείν περί της σοφίας της δοθείσης σοι υπ' αυτού κατά χάριν. Και η σοφία ην έχομεν είναι δώρον αυτού, ουδέποτε καύχημα ημών. Εκ ταύτης της ταπεινώσεως το κεφάλαιον μεταβαίνει εις την μεγάλην παρηγορίαν αυτού — την έννοιαν του πάθους εν τω βίω του πιστού. Η αλυσίς διαγράφει οξείαν γραμμήν μεταξύ δύο ειδών θλίψεως: τω γινώσκοντι την αγάπην του Θεού, η δυσχέρεια είναι πατρική διόρθωσις· τω μη γινώσκοντι, η αυτή δυσχέρεια είναι μόνον τιμωρία, διότι ούτος ου διορθούται αλλά βλασφημεί. Ως λέγει,
τω μη ομολογούντι ταύτην την αγάπην, τα οδυνηρά ουκ εισί παιδεία αλλά τιμωρία, όταν ούτος ου διορθούται αλλά βλασφημεί. Και αυτός ο άγιος ο κατωρθωκώς πολλά μαστίζεται — ουχί διά αμαρτίαν, αλλά ίνα τηρήται ταπεινός και ολικώς προσαχθή τω Θεώ: ο Θεός πλήττει τον καυχώμενον επί τοις κατορθώμασιν αυτού
ίνα πείσῃ αυτόν μετριάζειν περί αυτών και προσελθείν αυτώ ολικώς, ου μερικώς. Ο αυτός Θεός ο αντιτασσόμενος τοις υπερηφάνοις δίδωσι χάριν τοις ταπεινοίς· η αλυσίς αναγινώσκει τους τελευταίους στίχους του κεφαλαίου περί του Πνεύματος του καθαίροντος διά του φόβου, φωτίζοντος διά της συνέσεως, και τελειούντος διά της σοφίας της ενώσεως της ψυχής τω Θεώ διά της αγάπης.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Δις εν τοις κεφαλαίοις τούτοις η αλυσίς ανυψοί την 'σοφίαν' εκ ποιότητος της ψυχής εις το Πρόσωπον του Υιού. Εν τω τρίτω κεφαλαίω, η Σοφία εστίν 'δένδρον ζωής,' και δι' αυτής ο Θεός εποίησε τον κόσμον — διότι αύτη εστίν η ιδία ενυπόστατος Δύναμις αυτού: διά της Σοφίας
ως ενυποστάτου δυνάμεως αυτού, εστήριξε την ξηράν επί της υγράς φύσεως των υδάτων των υπαρχόντων· και εξήγαγε τους ουρανούς τη ιδία βουλή και κρίσει. Η Σοφία δι' ης σωζόμεθα είναι η Σοφία δι' ης τα πάντα εγένετο. Και εν τω τετάρτω, αι 'οδοί της σοφίας' ας ο πατήρ διδάσκει αναγινώσκονται ως αυταί αι τρίβοι ας αυτός ο Λόγος διαπορεύεται και απαύστως αποκαλύπτει: εισί
αι θείαι θελήσεις αι άγουσαί σε εις σωτηρίαν, ας ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού διαπορεύεται, η ενυπόστατος δύναμις και σοφία αυτού, απαύστως αποκαλύπτων αυτάς διά τε του φυσικού νόμου και του γεγραμμένου νόμου. Ούτως το βαδίζειν την οδόν της σοφίας εστίν το βαδίζειν όπου ο Χριστός βαδίζει. Ου θαυμαστόν ότι η οδός των δικαίων εστίν φως: η αλυσίς αναγινώσκει τούτο ως λαμπρότητα αυξανομένην έως ο Χριστός αυτός, ο Ήλιος της δικαιοσύνης, αναλάμψῃ επί της ψυχής — τα έργα των δικαίων
προπορεύονται και ανάπτουσι φως αυτοίς έως ου ο Ήλιος της δικαιοσύνης αυτός λάμψῃ λαμπρώς επ' αυτούς. Και όλος ούτος ο βίος πηγάζει εκ μιας φυλαττομένης πηγής — της καρδίας — δι' ό και ο πατήρ λήγει προστάσσων την φυλακήν αυτής μετά πάσης επιμελείας.
Απαντήστε
Απόκρισις
Λάβε το 'Εμπιστεύου εις τον Κύριον εξ όλης της καρδίας σου' ως ημερήσιον σύμβολον πίστεώς σου. Ζητεί δύο πράγματα άμα: στήριξον όλον το βάρος της ελπίδος σου επί του Θεού, και στήριξον ουδέν αυτού επί σεαυτού — διότι και η σοφία ην έχεις είναι δώρον αυτού και ουχί καύχημά σου. Όταν ο βίος είναι αγαθός, μη λογίζου την ιδίαν σου ευστροφίαν· όταν ο βίος είναι δυσχερής, μη απελπίζου. Και ενταύθα απάντα το δυσχερέστατον έλεος του κεφαλαίου: η παιδεία του Κυρίου. Η αλυσίς λέγει σοι ότι είτε η θλίψις σου είναι διόρθωσις είτε τιμωρία εξαρτάται ουχί εκ της θλίψεως αλλά εκ σου — εκ του εάν ομολογής την αγάπην αυτού εν αυτή. Τω υιώ τω γινώσκοντι ότι αγαπάται, πάσα δυσχέρεια είναι χειρ πατρός· τω βλασφημούντι υπ' αυτής, η αυτή δυσχέρεια είναι μόνον τιμωρία. Ούτως όταν έλθη η θλίψις, εκλέξου την υιότητα: φέρε αυτήν γενναίως, ερώτα τι θέλει σε διδάξαι, και άφες αυτήν να σε προσαγάγῃ ολικώς τω Θεώ και ουχί μερικώς. Και αυτά τα κατορθώματά σου δύνανται να μαστιγωθώσι, προειδοποιεί η αλυσίς — ουχί διότι εισί αμαρτία, αλλά ίνα τηρήσῃ σε ταπεινόν. Ούτως δέχου την διόρθωσιν ως δώρον, γινώσκων ότι ούτος αντιτάσσεται τοις υπερηφάνοις αλλά δίδωσι χάριν τοις ταπεινοίς. Και βάδιζε τας οδούς της σοφίας ευφροσύνως, διότι εισί αι τρίβοι ας αυτός ο Υιός του Θεού διαπορεύεται· η οδός σου, ει και νυν αμυδρά, είναι φως αυξανόμενον έως ου ο Ήλιος της δικαιοσύνης λάμψῃ πλήρως επί σου. Υπέρ πάντα, τήρει την καρδίαν σου μετά πάσης επιμελείας — φύλαττε την πηγήν, διότι εξ αυτής αι έξοδοι της ζωής.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, εν ω μόνω ελπίζω: δίδαξόν με ελπίζειν εις σε εξ όλης της ψυχής μου, και μη επαίρεσθαι επί τη συνέσει μου, γινώσκοντα ότι και η σοφία ην έχω είναι δώρον σου κατά χάριν και ουχί καύχημά μου. Όταν παιδεύῃς με, μη με άφες ολιγωρήσαι αυτήν μηδέ εκλυθήναι, αλλά φέρειν αυτήν γενναίως ως διόρθωσιν Πατρός του αγαπώντος με· αι θλίψεις μου έστωσάν μοι ουχί τιμωρία αλλά παιδεία υιού, προσαγούσαί με ολικώς σοι και ουχί μερικώς, και τηρούσαί με ταπεινόν εν πάσιν οις δι' εμού ειργάσω. Αντίταξον εν εμοί, ω Κύριε, πάσαν υπερηφανίαν, και δός μοι την χάριν ην δίδως τοις ταπεινοίς, καθαίρων με διά του αγίου φόβου, φωτίζων με διά της συνέσεως, και τελειών με διά της σοφίας της ενώσεώς μου σοι εν αγάπῃ. Και συ, ω Χριστέ, η ενυπόστατος Σοφία και Δύναμις του Πατρός, δι' ου εθεμελίωσε την γην και ητοίμασε τους ουρανούς, και ου αι ιδίαι οδοί εισί αι οδοί της σοφίας: οδήγησόν με εν ταις ευθείαις τρίβοις σου, ίνα ο βίος μου λάμπῃ ως φως αυξανόμενον, έως ου συ, ο Ήλιος της δικαιοσύνης, λάμψῃς πλήρως επ' εμέ. Βοήθησόν μοι τηρείν την καρδίαν μου μετά πάσης επιμελείας, διότι εξ αυτής αι έξοδοι της ζωής. Σοι, ω Χριστέ ο Θεός ημών, τω δένδρω της ζωής, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →