Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρούθ
Ρουθ 1 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στο πρώτο κεφάλαιο της Ρουθ προσφέρει ένα τρυφερό παράθυρο στην εποχή απώλειας και απροσδόκητου ελέους της Ναόμι. Οι στοχασμοί του μας καθοδηγούν μέσα από την πείνα, τη μετεγκατάσταση και την ήσυχη πιστότητα που αναδύεται από τη θλίψη. Καθώς ακολουθούμε την έκθεσή του, καλούμαστε να δούμε πώς κάθε λύπη στην ιστορία υφαίνεται στον ευρύτερο σκοπό του Θεού. Η ποιμαντική διορατικότητα του Χένρι μας βοηθά να παραμείνουμε με το κείμενο αντί να περάσουμε βιαστικά τον πόνο του. Το σημερινό μάθημα αντλεί από την προσεκτική του μεταχείριση των εναρκτήριων σκηνών του κεφαλαίου. Θα διαβάσουμε μαζί την Αγία Γραφή, θα μελετήσουμε επιλεγμένες παραγράφους και στη συνέχεια θα ανταποκριθούμε με προσευχή και στοχασμό. Είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει τα λόγια του Χένρι για να ενισχύσει την εμπιστοσύνη μας στον Κύριο που επισκέπτεται τον λαό του με ψωμί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο της Ρουθ. Προσέξτε τη μετάβαση από την πείνα και την αναχώρηση στις πρώτες κινήσεις της επιστροφής. Δώστε προσοχή στα ονόματα, τις αποφάσεις και τα δάκρυα που σημαδεύουν κάθε αποχαιρετισμό. Αφήστε το κείμενο να ηρεμήσει πριν στραφούμε στην έκθεση του Χένρι. Όταν είστε έτοιμοι, θα εξερευνήσουμε μαζί το σχόλιό του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει συνοψίζοντας την ακολουθία των θλίψεων της Ναόμι.
Σε αυτό το κεφάλαιο έχουμε τις θλίψεις της Ναόμι. Ι. Ως ταλαιπωρημένη νοικοκυρά, αναγκασμένη από την πείνα να μετακομίσει στη γη του Μωάβ, εδ. 1, 2. ΙΙ. Ως πενθούσα χήρα και μητέρα, θρηνώντας τον θάνατο του συζύγου της και των δύο γιων της, εδ. 3-5. ΙΙΙ. Ως προσεκτική πεθερά, επιθυμώντας να είναι ευγενική με τις δύο νύφες της, αλλά σε αμηχανία πώς να το κάνει όταν επιστρέφει στη δική της χώρα, εδ. 6-13. Την Ορφά την αποχωρίζεται με λύπη, εδ. 14. Τη Ρουθ την παίρνει μαζί της με φόβο, εδ. 15-18. IV. Ως φτωχή γυναίκα που στέλνεται πίσω στον τόπο της πρώτης εγκατάστασής της, για να υποστηριχθεί από την καλοσύνη των φίλων της, εδ. 19-22. Όλα αυτά ήταν μελαγχολικά και φαίνονταν εναντίον της, και όμως όλα δούλευαν για το καλό.Ο Χένρι εξετάζει στη συνέχεια την πείνα που οδήγησε την οικογένεια μακριά από τη Βηθλεέμ.
Ι. Μια πείνα στη γη, στη γη της Χαναάν, εκείνη τη γη που ρέει γάλα και μέλι. Αυτή ήταν μία από τις κρίσεις που ο Θεός είχε απειλήσει να φέρει επάνω τους για τις αμαρτίες τους, Λευιτ. κς΄ 19, 20. Έχει πολλά βέλη στη φαρέτρα του. Στις ημέρες των κριτών καταπιέζονταν από τους εχθρούς τους· και, όταν με εκείνη την κρίση δεν μεταρρυθμίστηκαν, ο Θεός δοκίμασε αυτό, γιατί όταν κρίνει θα υπερισχύσει. Όταν η γη είχε ανάπαυση, όμως δεν είχε αφθονία· ακόμα και στη Βηθλεέμ, που σημαίνει οίκος άρτου, υπήρχε σπάνις. Μια εύφορη γη μετατρέπεται σε στειρότητα, για να διορθώσει και να συγκρατήσει την πολυτέλεια και την ασωτεία εκείνων που κατοικούν σε αυτήν.Στη συνέχεια εξετάζει την απομάκρυνση του Ελιμέλεχ προς τον Μωάβ και τις συνέπειές της.
ΙΙΙ. Η απομάκρυνση αυτής της οικογένειας από τη Βηθλεέμ στη χώρα του Μωάβ στην άλλη πλευρά του Ιορδάνη, για συντήρηση, εξαιτίας της πείνας, εδ. 1, 2. Φαίνεται ότι υπήρχε αφθονία στη χώρα του Μωάβ όταν υπήρχε σπάνις άρτου στη γη του Ισραήλ. Τα κοινά δώρα της πρόνοιας συχνά παρέχονται σε μεγαλύτερη αφθονία σε εκείνους που είναι ξένοι προς τον Θεό παρά σε εκείνους που τον γνωρίζουν και τον λατρεύουν. Ο Μωάβ είναι σε ηρεμία από τη νεότητά του, ενώ ο Ισραήλ αδειάζει από αγγείο σε αγγείο (Ιερ. μη΄ 11), όχι επειδή ο Θεός αγαπά τους Μωαβίτες περισσότερο, αλλά επειδή έχουν το μερίδιό τους σε αυτή τη ζωή. Εκεί πηγαίνει ο Ελιμέλεχ, όχι για να εγκατασταθεί για πάντα, αλλά για να παροικήσει για ένα διάστημα, κατά τη διάρκεια της σιτοδείας, όπως ο Αβραάμ, σε παρόμοια περίπτωση, πήγε στην Αίγυπτο, και ο Ισαάκ στη γη των Φιλισταίων. Τώρα εδώ, 1. Η φροντίδα του Ελιμέλεχ να προνοήσει για την οικογένειά του, και το να πάρει μαζί του τη σύζυγο και τα παιδιά του, ήταν αναμφίβολα αξιέπαινα. Αν κάποιος δεν προνοεί για τους δικούς του, έχει αρνηθεί την πίστη, Α΄ Τιμ. ε΄ 8. Όταν βρισκόταν σε στενά δεν εγκατέλειψε τον οίκο του, δεν πήγε να ζητήσει την τύχη του ο ίδιος, και δεν άφησε τη σύζυγο και τα παιδιά του να φροντίσουν μόνοι τους τη συντήρησή τους· αλλά, όπως αρμόζει σε τρυφερό σύζυγο και στοργικό πατέρα, όπου πήγαινε τους έπαιρνε μαζί του, όχι όπως η στρουθοκάμηλος, Ιώβ λθ΄ 16. Αλλά, 2. Δεν βλέπω πώς η απομάκρυνσή του στη χώρα του Μωάβ, με αυτή την αφορμή, μπορούσε να δικαιολογηθεί. Ο Αβραάμ και ο Ισαάκ ήταν μόνο πάροικοι στη Χαναάν, και ήταν σύμφωνο με την κατάστασή τους να απομακρυνθούν· αλλά το σπέρμα του Ισραήλ ήταν τώρα σταθεροποιημένο, και δεν έπρεπε να απομακρυνθεί στα εδάφη των εθνικών. Τι λόγος είχε ο Ελιμέλεχ να πάει περισσότερο από οποιονδήποτε από τους γείτονές του; Αν με κάποια κακή διαχείριση είχε σπαταλήσει την κληρονομιά του, και είχε πουλήσει τη γη του ή την είχε υποθηκεύσει (όπως φαίνεται, κεφ. δ΄ 3, 4), που τον έφερε σε πιο ανεπαρκή κατάσταση από τους άλλους, ο νόμος του Θεού θα υποχρέωνε τους γείτονές του να τον ανακουφίσουν (Λευιτ. κε΄ 35)· αλλά αυτό δεν ήταν η περίπτωσή του, γιατί βγήκε γεμάτος, εδ. 21. Από εκείνους που έμειναν στο σπίτι φαίνεται ότι η πείνα δεν ήταν τόσο ακραία ώστε να μην υπάρχει αρκετό για να κρατήσει τη ζωή και την ψυχή μαζί· και το φορτίο του ήταν μικρό, μόνο δύο γιοι. Αλλά αν δεν μπορούσε να αρκείται στη σύντομη χορήγηση με την οποία αρκούνταν οι γείτονές του, και την ημέρα της πείνας δεν μπορούσε να ικανοποιηθεί εκτός αν κρατούσε τόσο άφθονο τραπέζι όσο παλαιότερα, αν δεν μπορούσε να ζει με την ελπίδα ότι θα έρχονταν χρόνια αφθονίας ξανά στον κατάλληλο χρόνο, ή δεν μπορούσε με υπομονή να περιμένει εκείνα τα χρόνια, ήταν δικό του σφάλμα, και με αυτό ατίμασε τον Θεό και την καλή γη που τους είχε δώσει, αποδυνάμωσε τα χέρια των αδελφών του, με τους οποίους θα έπρεπε να είναι πρόθυμος να πάρει το μερίδιό του, και έδωσε κακό παράδειγμα σε άλλους. Αν όλοι έκαναν όπως αυτός, η Χαναάν θα ερημωνόταν. Σημείωσε, Είναι απόδειξη δυσαρεστημένου, απίστου, ασταθούς πνεύματος, το να κουράζεσαι από τον τόπο στον οποίο σε έχει τοποθετήσει ο Θεός, και να θέλεις να τον εγκαταλείψεις αμέσως όποτε συναντάς κάποια δυσκολία ή ταλαιπωρία σε αυτόν. Είναι ανοησία να σκέφτεσαι να ξεφύγεις από εκείνο τον σταυρό που, όντας τοποθετημένος στον δρόμο μας, οφείλουμε να σηκώσουμε. Είναι σοφία μας να κάνουμε το καλύτερο από αυτό που είναι, γιατί σπάνια η αλλαγή τόπου είναι βελτίωσή του. Ή, αν ήθελε να απομακρυνθεί, γιατί στη χώρα του Μωάβ; Αν είχε κάνει έρευνα, είναι πιθανό να είχε βρει αφθονία σε κάποιες από τις φυλές του Ισραήλ, εκείνες, για παράδειγμα, στην άλλη πλευρά του Ιορδάνη, που συνόρευαν με τη γη του Μωάβ· αν είχε εκείνο τον ζήλο για τον Θεό και τη λατρεία του, και εκείνη την αγάπη για τους αδελφούς του που αρμόζει σε Ισραηλίτη, δεν θα είχε πείσει τον εαυτό του τόσο εύκολα να πάει και να παροικήσει μεταξύ Μωαβιτών.Ο Χένρι στοχάζεται στους θανάτους που άφησαν τη Ναόμι έρημη.
V. Ο θάνατος του Ελιμέλεχ και των δύο γιων του, και η παρηγοριά που στερήθηκε η Ναόμι εξαιτίας αυτού. Ο σύζυγός της πέθανε (εδ. 3) και οι δύο γιοι της (εδ. 5) λίγο μετά τον γάμο τους, και ο Χαλδαίος λέει, Οι ημέρες τους συντομεύτηκαν, επειδή παρέβησαν τον νόμο παντρευόμενοι ξένες γυναίκες. Δες εδώ, 1. Όπου και αν πάμε δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον θάνατο, του οποίου τα μοιραία βέλη πετούν σε όλα τα μέρη. 2. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να ευημερήσουμε όταν βγαίνουμε από τον δρόμο του καθήκοντός μας. Εκείνος που θα σώσει τη ζωή του με οποιονδήποτε έμμεσο τρόπο θα τη χάσει. 3. Όταν ο θάνατος έρχεται σε μια οικογένεια, συχνά κάνει ρήγμα πάνω σε ρήγμα. Ένας αφαιρείται για να προετοιμάσει έναν άλλον να ακολουθήσει σύντομα· ένας αφαιρείται, και εκείνη η θλίψη δεν βελτιώνεται όπως πρέπει, και γι' αυτό ο Θεός στέλνει άλλη του ίδιου είδους. Όταν η Ναόμι είχε χάσει τον σύζυγό της, έβρισκε τόσο περισσότερη ευχαρίστηση και έβαζε τόσο περισσότερη εμπιστοσύνη στους γιους της. Υπό τη σκιά αυτών των εναπομείναντων παρηγοριών σκέφτεται ότι θα ζήσει μεταξύ των εθνικών, και υπερβολικά χαρούμενη ήταν για αυτά τα κολοκύθια· αλλά ιδού μαραίνονται αμέσως, πράσινα και αναπτυσσόμενα το πρωί, κομμένα και ξεραμένα πριν τη νύχτα, θαμμένα λίγο μετά τον γάμο τους, γιατί ούτε ένας από αυτούς δεν άφησε παιδιά. Τόσο αβέβαιες και παροδικές είναι όλες οι απολαύσεις μας εδώ. Είναι λοιπόν σοφία μας να εξασφαλίσουμε εκείνες τις παρηγοριές που θα γίνουν σίγουρες και από τις οποίες ο θάνατος δεν μπορεί να μας ληστέψει. Αλλά πόσο έρημη ήταν η κατάσταση, και πόσο παρηγοριάς στερημένο το πνεύμα, της φτωχής Ναόμι, όταν η γυναίκα έμεινε από τους δύο γιους της και τον σύζυγό της! Όταν αυτά τα δύο πράγματα, απώλεια παιδιών και χηρεία, έρχονται επάνω της σε μια στιγμή, έρχονται επάνω της στην τελειότητά τους, από ποιον θα παρηγορηθεί; Ησ. μζ΄ 9· να΄ 19. Είναι ο Θεός μόνος που έχει με τι να παρηγορήσει εκείνους που είναι έτσι καταβεβλημένοι.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει ανιχνεύοντας την επιστροφή της Ναόμι μόλις ακούει για την πρόνοια του Θεού.
2. Η Ναόμι τότε επέστρεψε, από καθήκον προς τον λαό της. Είχε συχνά ρωτήσει για την κατάστασή τους, τι σοδειές είχαν και πώς πήγαιναν οι αγορές, και πάντα τα νέα ήταν αποθαρρυντικά· αλλά όπως ο υπηρέτης του προφήτη, που αφού κοίταξε επτά φορές και δεν είδε σημάδι βροχής, στο τέλος διέκρινε ένα σύννεφο όχι μεγαλύτερο από το χέρι ενός ανθρώπου, που σύντομα κάλυψε τους ουρανούς, έτσι η Ναόμι στο τέλος έλαβε καλά νέα για αφθονία στη Βηθλεέμ, και τότε δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτε άλλο παρά να επιστρέψει εκεί πάλι. Οι νέες συγγένειές της στη χώρα του Μωάβ δεν μπορούσαν να την κάνουν να ξεχάσει τη σχέση της με τη γη του Ισραήλ. Σημείωσε, Αν και υπάρχει λόγος για το να βρισκόμαστε σε κακούς τόπους, όμως, όταν ο λόγος παύει, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να παραμένουμε σε αυτούς. Η αναγκαστική απουσία από τα διατάγματα του Θεού, και η αναγκαστική παρουσία με πονηρούς ανθρώπους, είναι μεγάλες θλίψεις· αλλά όταν η δύναμη παύει, και μια τέτοια κατάσταση συνεχίζεται από επιλογή, τότε γίνεται μεγάλη αμαρτία. Φαίνεται ότι άρχισε να σκέφτεται την επιστροφή αμέσως μετά τον θάνατο των δύο γιων της, (1.) Επειδή θεωρούσε εκείνη τη θλίψη ως κρίση επάνω στην οικογένειά της για την παραμονή στη χώρα του Μωάβ· και ακούγοντας αυτό ως τη φωνή της ράβδου, και εκείνου που την όρισε, υπακούει και επιστρέφει. Αν είχε επιστρέψει μετά τον θάνατο του συζύγου της, ίσως να είχε σώσει τη ζωή των γιων της· αλλά, όταν ο Θεός κρίνει θα υπερισχύσει, και, αν μία θλίψη δεν αρκεί για να μας αφυπνίσει σε θέα και αίσθηση αμαρτίας και καθήκοντος, άλλη θα έρθει. Όταν ο θάνατος έρχεται σε μια οικογένεια οφείλει να χρησιμοποιηθεί για τη μεταρρύθμιση όσων είναι λάθος στην οικογένεια: όταν συγγενείς αφαιρούνται από εμάς, ωθούμαστε να ερευνήσουμε αν, σε κάποια περίπτωση ή άλλη, δεν βρισκόμαστε έξω από τον δρόμο του καθήκοντός μας, ώστε να επιστρέψουμε σε αυτόν. Ο Θεός καλεί τις αμαρτίες μας σε ανάμνηση, όταν θανατώνει έναν υιό, Α΄ Βασ. ιζ΄ 18. Και, αν έτσι φράξει τον δρόμο μας με αγκάθια, είναι για να μας υποχρεώσει να πούμε, Θα πάμε και θα επιστρέψουμε στον πρώτο μας άνδρα, όπως η Ναόμι εδώ στη χώρα της, Ωσ. β΄ 7. (2.) Επειδή η γη του Μωάβ είχε τώρα γίνει μελαγχολικός τόπος για εκείνη. Είναι με λίγη ευχαρίστηση που μπορεί να αναπνεύσει σε εκείνον τον αέρα στον οποίο ο σύζυγος και οι γιοι της είχαν εκπνεύσει, ή να περπατήσει σε εκείνο το έδαφος στο οποίο ήταν θαμμένοι έξω από την όρασή της, αλλά όχι έξω από τις σκέψεις της· τώρα θα πάει στη Χαναάν πάλι. Έτσι ο Θεός αφαιρεί από εμάς τις παρηγοριές στις οποίες στηριζόμαστε υπερβολικά και στις οποίες παρηγορούμαστε υπερβολικά εδώ στη γη της παροικίας μας, ώστε να σκεφτόμαστε περισσότερο την πατρίδα μας στον άλλο κόσμο, και με πίστη και ελπίδα να σπεύδουμε προς αυτήν. Η γη πικραίνεται για εμάς, ώστε ο ουρανός να γίνει πιο αγαπητός.Τέλος ζυγίζει τη συμβουλή της Ναόμι προς τις νύφες της.
(2.) Έκανε καλά η Ναόμι έτσι να αποθαρρύνει τις θυγατέρες της από το να έρθουν μαζί της, όταν, παίρνοντάς τες μαζί της, θα μπορούσε να τις σώσει από την ειδωλολατρία του Μωάβ και να τις φέρει στην πίστη και τη λατρεία του Θεού του Ισραήλ; Η Ναόμι, χωρίς αμφιβολία, επιθυμούσε να το κάνει. Αλλά, [1.] Αν ερχόντουσαν μαζί της, δεν θα ήθελε να έρθουν για λογαριασμό της. Εκείνοι που αναλαμβάνουν μια ομολογία θρησκείας μόνο για να ευχαριστήσουν τους συγγενείς τους, για να υποχρεώσουν τους φίλους τους, ή για χάρη της συντροφιάς, θα είναι προσήλυτοι μικρής αξίας και σύντομης διάρκειας. [2.] Αν ερχόντουσαν μαζί της, θα ήθελε να το κάνουν από δική τους εσκεμμένη επιλογή, και να καθίσουν πρώτα και να υπολογίσουν το κόστος, όπως αρμόζει σε εκείνους που μπορεί να αναλάβουν μια ομολογία θρησκείας. Είναι καλό για εμάς να μας λέγεται το χειρότερο. Ο Σωτήρας μας ακολούθησε αυτή την πορεία με εκείνον που, στη θέρμη του ζήλου, είπε εκείνο το τολμηρό λόγι, Δάσκαλε, θα σε ακολουθήσω όπου και αν πας. «Έλα, έλα,» λέει ο Χριστός, «μπορείς να ζεις όπως ζω εγώ; Ο Υιός του ανθρώπου δεν έχει πού να γείρει το κεφάλι του· γνώριζε αυτό, και τότε σκέψου αν μπορείς να βρεις στην καρδιά σου να πάρεις το μερίδιό σου μαζί του,» Ματθ. η΄ 19, 20. Έτσι η Ναόμι αντιμετωπίζει τις νύφες της. Σκέψεις που ωριμάζουν σε αποφάσεις με σοβαρή σκέψη είναι πιθανό να διατηρούνται πάντα στη φαντασία της καρδιάς, ενώ ό,τι ωριμάζει γρήγορα σαπίζει γρήγορα.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πού στη δική σου ιστορία έχεις νιώσει το βάρος μιας πείνας που προκάλεσε μια άσοφη αναχώρηση; Πώς μπορεί ο Κύριος να σε προσκαλεί να επιστρέψεις τώρα που έχει επισκεφθεί τον λαό του με ψωμί; Ποια στοργή προς άλλους διεγείρει το Πνεύμα μέσα σου που θα μπορούσε να αντικατοπτρίζει την ακλόνητη προσκόλληση της Ρουθ;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ εὐσπλαγχνικέ, ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ λιμοῦ καὶ τῆς πικρᾶς ἀπωλείας, δίδαξον ἡμᾶς νὰ ἐμπιστευώμεθα τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου, καθὼς ἐπισκέπτῃ τὸν λαόν Σου μὲ ἄρτον. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, δὸς ἡμῖν τὴν ἀκλόνητον ἀγάπην τῆς Ροὺθ νὰ ἐπιστρέψωμεν πρὸς Σέ, νὰ προσκολληθῶμεν εἰς τὸν λαόν Σου καὶ τὰς ὁδούς Σου, καὶ νὰ εὕρωμεν τὴν κατοικίαν ἡμῶν ἐν τῇ λυτρωτικῇ Σου χάριτι. Κάλεσον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ξένης γῆς καὶ μόρφωσον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ ζητῶμεν μόνον Σέ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →