Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Α' Σαμ 17-18 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Στο σημερινό μάθημα καλωσορίζουμε το κλασικό υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στην συγκινητική αφήγηση του Δαβίδ και του Γολιάθ που βρίσκεται στα κεφάλαια 17 και 18 της Α' Σαμουήλ. Ο Χένρι οδηγεί τους αναγνώστες μέσα από την αφήγηση με ποιμαντική διορατικότητα, δείχνοντας πώς η θεία πρόνοια προετοιμάζει και ανυψώνει τον νεαρό βοσκό για μεγαλύτερη υπηρεσία. Οι στοχασμοί του αναδεικνύουν την αντίθεση μεταξύ ανθρώπινου φόβου και ιερής τόλμης ενώ υπογραμμίζουν την πιστότητα του Θεού σε όσους εμπιστεύονται αυτόν. Καθώς διασχίζουμε αυτά τα κεφάλαια, οι μετρημένες παρατηρήσεις του Χένρι μας προσκαλούν να εξετάσουμε πώς η συνηθισμένη πιστότητα προετοιμάζει την καρδιά για εξαιρετικές στιγμές. Τα λόγια του συνεχίζουν να καθοδηγούν τους πιστούς προς βαθύτερη εμπιστοσύνη και ταπεινή ανδρεία μπροστά σε συντριπτικές προκλήσεις.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Σας προσκαλούμε τώρα να διαβάσετε τα κεφάλαια 17 και 18 της Α' Σαμουήλ στην προτιμώμενη μετάφρασή σας. Αφήστε την ιστορία της πρόκλησης του γίγαντα, της άφιξης του Δαβίδ και της αποφασιστικής νίκης να ξεδιπλωθεί με τον δικό της ρυθμό. Προσέξτε την ένταση στο ισραηλιτικό στρατόπεδο, την ήσυχη υπακοή του βοσκού και την ξαφνική αλλαγή όταν η πίστη προχωρά μπροστά. Αφιερώστε χρόνο για να απορροφήσετε τόσο τη δράση όσο και την πνευματική ατμόσφαιρα που περιβάλλει αυτά τα γεγονότα πριν στραφείτε στην έκθεση του Χένρι.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά σκιαγραφώντας τη δομή του κεφαλαίου και τις κύριες κινήσεις του.
Ο Δαβίδ είναι ο άνθρωπος τον οποίο ο Θεός τώρα ευαρεστείται να τιμήσει, διότι είναι άνθρωπος κατά την καρδιά του. Διαβάζουμε στο προηγούμενο κεφάλαιο πώς, αφού χρίστηκε, η Πρόνοια τον έκανε γνωστό στην αυλή· διαβάζουμε σε αυτό το κεφάλαιο πώς η Πρόνοια τον έκανε πολύ πιο γνωστό στο στρατόπεδο, και με τα δύο όχι μόνο τον σημάδεψε ως μεγάλο άνδρα, αλλά τον προετοίμασε για τον θρόνο για τον οποίο προοριζόταν. Στην αυλή ήταν μόνο ο γιατρός του Σαούλ· αλλά στο στρατόπεδο ο πρωταθλητής του Ισραήλ· εκεί πολέμησε δίκαια και νίκησε τον Γολιάθ της Γαθ. Στην ιστορία παρατηρήστε, Ι. Τι ευγενή μορφή έκανε ο Γολιάθ και πόσο τολμηρά προκάλεσε τους στρατούς του Ισραήλ, εδ. 1-11. ΙΙ. Τι ταπεινή μορφή έκανε ο Δαβίδ, όταν η Πρόνοια τον έφερε στον στρατό, εδ. 12-30. ΙΙΙ. Το απαράμιλλο θάρρος με το οποίο ο Δαβίδ ανέλαβε να αντιμετωπίσει αυτόν τον Φιλισταίο, εδ. 31-39. IV. Η ευσεβής απόφαση με την οποία τον επιτέθηκε, εδ. 40-47. V. Η ένδοξη νίκη που απέκτησε επάνω του με σφενδόνη και λίθο, και το πλεονέκτημα που απέκτησαν οι Ισραηλίτες έτσι κατά των Φιλισταίων, εδ. 48-54. VI. Η μεγάλη προσοχή που δόθηκε εδώ στον Δαβίδ στην αυλή, εδ. 55-58.Ο Χένρι στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς την ανανεωμένη πρόκληση των Φιλισταίων και την εμφάνιση του πρωταθλητή.
Ι. Πώς προκάλεσαν τον Ισραήλ με τους στρατούς τους, εδ. 1. Έκαναν επίθεση στη χώρα των Ισραηλιτών και κατέλαβαν, όπως φαίνεται, κάποιο μέρος της, διότι στρατοπέδευσαν σε τόπο που ανήκε στον Ιούδα. Το έδαφος του Ισραήλ δεν θα ήταν ποτέ βάση για στρατούς Φιλισταίων αν ο Ισραήλ ήταν πιστός στον Θεό του. Οι Φιλισταίοι (είναι πιθανό) είχαν ακούσει ότι ο Σαμουήλ είχε έρθει σε ρήξη με τον Σαούλ και τον είχε εγκαταλείψει, και δεν τον βοηθούσε πλέον ούτε τον συμβούλευε, και ότι ο Σαούλ είχε γίνει μελαγχολικός και ακατάλληλος για δουλειές, και αυτή η είδηση τους ενθάρρυνε να κάνουν αυτή την προσπάθεια για να ανακτήσουν την πίστη που είχαν χάσει πρόσφατα. Οι εχθροί της Εκκλησίας είναι άγρυπνοι να εκμεταλλεύονται όλα τα πλεονεκτήματα, και δεν έχουν ποτέ μεγαλύτερα πλεονεκτήματα από όταν οι προστάτες της έχουν προκαλέσει το Πνεύμα του Θεού και τους προφήτες να τους εγκαταλείψουν. Ο Σαούλ συγκέντρωσε τις δυνάμεις του και τους αντιμετώπισε, εδ. 2, 3. Και εδώ πρέπει να προσέξουμε, 1. Ότι το πονηρό πνεύμα, προς το παρόν, είχε αφήσει τον Σαούλ, κεφ. ιστ΄ 23. Η άρπα του Δαβίδ του είχε δώσει κάποια ανακούφιση, ίσως οι συναγερμοί και οι υποθέσεις του πολέμου εμπόδισαν την επιστροφή της ασθένειας. Η δουλειά είναι καλό αντίδοτο κατά της μελαγχολίας. Ας έχει ο νους κάτι έξω για να προσκολληθεί και να απασχοληθεί, και θα κινδυνεύει λιγότερο να τρέφεται από τον εαυτό του. Ο Θεός, με έλεος προς τον Ισραήλ, ανέστειλε την κρίση για λίγο· διότι πόσο διαταραγμένες θα ήταν οι υποθέσεις του δημοσίου αν σε αυτή την κρίσιμη στιγμή ο ηγεμόνας ήταν διαταραγμένος! 2. Ότι ο Δαβίδ προς το παρόν είχε επιστρέψει στη Βηθλεέμ και είχε αφήσει την αυλή, εδ. 15. Όταν ο Σαούλ δεν είχε πλέον ανάγκη να τον χρησιμοποιήσει για την ανακούφιση της ασθένειάς του, αν και, ως χρισμένος, είχε πολύ καλό ιδιωτικό λόγο, και, έχοντας χορήγηση της θέσης του οπλοφόρου του Σαούλ, είχε πολύ πειστική πρόφαση να συνεχίσει την παρουσία του, ως ακόλουθος της αυλής, όμως πήγε σπίτι στη Βηθλεέμ και επέστρεψε να φυλάει τα πρόβατα του πατέρα του· αυτό ήταν σπάνιο παράδειγμα, σε νέο άνδρα που στεκόταν τόσο καλά για προαγωγή, ταπεινοφροσύνης και στοργής προς τους γονείς του. Γνώριζε καλύτερα από τους περισσότερους πώς να κατέβει ξανά αφού είχε αρχίσει να ανεβαίνει, και παραδόξως προτίμησε τις απομονώσεις της ποιμαντικής ζωής από όλες τις απολαύσεις και τις φανταχτερές της αυλής. Κανείς δεν ήταν πιο κατάλληλος για τιμή από αυτόν, ούτε την άξιζε καλύτερα, και όμως κανείς δεν ήταν πιο νεκρός σε αυτήν.Στη συνέχεια, ο Χένρι στοχάζεται στις σαράντα ημέρες της αντιπαράθεσης πριν από την άφιξη του Δαβίδ.
Σαράντα ημέρες οι δύο στρατοί στρατοπέδευαν ο ένας απέναντι στον άλλον, ο καθένας τοποθετημένος πλεονεκτικά, αλλά κανείς δεν προχωρούσε σε μάχη. Είτε διαπραγματεύονταν και συζητούσαν για συμφωνία είτε περίμεναν ενισχύσεις· και ίσως υπήρχαν συχνές αψιμαχίες μεταξύ μικρών αποσπασμένων ομάδων. Όλο αυτό το διάστημα, δύο φορές την ημέρα, πρωί και βράδυ, εμφανιζόταν ο προσβλητικός πρωταθλητής στο πεδίο και επαναλάμβανε την πρόκλησή του, η καρδιά του γινόταν όλο και πιο υπερήφανη επειδή δεν απαντούσε και ο λαός του Ισραήλ όλο και πιο φοβισμένος, ενώ ο Θεός σχεδίαζε έτσι να τον ωριμάσει για καταστροφή και να κάνει τη σωτηρία του Ισραήλ πιο ένδοξη. Όλο αυτό το διάστημα ο Δαβίδ φυλάει τα πρόβατα του πατέρα του, αλλά στο τέλος των σαράντα ημερών η Πρόνοια τον φέρνει στο πεδίο για να κερδίσει και να φορέσει το δάφνινο στεφάνι που κανένας άλλος Ισραηλίτης δεν τολμά να διεκδικήσει. Έχουμε σε αυτούς τους στίχους,Ο Χένρι συνεχίζει τονίζοντας την ανησυχία του Δαβίδ για την τιμή του Θεού εν μέσω των χλευασμών.
5. Πόσο ενδιαφερόταν ο Δαβίδ να υποστηρίξει την τιμή του Θεού και του Ισραήλ ενάντια στις αυθάδεις προκλήσεις αυτού του πρωταθλητή. Ρώτησε ποια ανταμοιβή υποσχόταν σε αυτόν που θα σκότωνε αυτόν τον Φιλισταίο (εδ. 26), αν και το ήξερε ήδη, όχι επειδή ήταν φιλόδοξος για την τιμή, αλλά επειδή ήθελε να γίνει αντιληπτό και να αναφερθεί στον Σαούλ πόσο αγανακτούσε για την προσβολή που γινόταν έτσι στον Ισραήλ και στον Θεό του Ισραήλ. Θα μπορούσε να είχε προϋποθέσει τόσο πολύ πάνω στη γνωριμία και την επιρροή του στην αυλή ώστε να πάει ο ίδιος στον Σαούλ για να προσφέρει την υπηρεσία του· αλλά η μετριοφροσύνη του δεν του επέτρεπε να το κάνει αυτό. Ήταν ένας από τους δικούς του κανόνες, πριν γίνει ένα από τα ρητά του γιου του, Μη προβάλλεις τον εαυτό σου ενώπιον του βασιλιά, και μη στέκεσαι στον τόπο των μεγάλων ανδρών (Παρ. κε΄ 6)· όμως ο ζήλος του τον ώθησε σε εκείνη τη μέθοδο που ήλπιζε ότι θα τον έφερνε σε αυτή τη μεγάλη εμπλοκή. Δύο σκέψεις, φαίνεται, πυρπόλησαν τον Δαβίδ με ιερή αγανάκτηση: — (1.) Ότι ο προκαλών ήταν κάποιος που ήταν απερίτμητος, ξένος προς τον Θεό και εκτός διαθήκης μαζί του. (2.) Ότι οι προκαλούμενοι ήταν οι στρατοί του ζωντανού Θεού, αφιερωμένοι σε αυτόν, απασχολούμενοι από αυτόν και για αυτόν, ώστε οι προσβολές που προσφέρονταν σε αυτούς αντανακλούσαν στον ίδιο τον ζωντανό Θεό, και αυτό δεν μπορούσε να το αντέξει. Όταν λοιπόν κάποιοι του είπαν ποια ήταν η ανταμοιβή που προτεινόταν για τη θανάτωση του Φιλισταίου (εδ. 27) ρώτησε άλλους (εδ. 30), με την ίδια αγανάκτηση, που περίμενε ότι θα έφτανε τελικά στο αυτί του Σαούλ.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει εξετάζοντας τη ζήλεια του Ελιάβ ως δοκιμασία του χαρακτήρα του Δαβίδ.
6. Πώς αντιμετωπίστηκε και αποθαρρύνθηκε από τον μεγαλύτερο αδελφό του Ελιάβ, ο οποίος, παρατηρώντας την προθυμία του, έπεσε σε πάθος γι' αυτό και μίλησε στον Δαβίδ πολύ υβριστική γλώσσα, εδ. 28. Σκεφτείτε αυτό, (1.) Ως καρπό της ζήλειας του Ελιάβ. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός, και ο Δαβίδ ο μικρότερος, και ίσως ήταν συνηθισμένο σε αυτόν (όπως συμβαίνει με πάρα πολλούς μεγαλύτερους αδελφούς) να τον καταπατά και να παίρνει κάθε ευκαιρία να τον επιπλήττει. Αλλά εκείνοι που έτσι υψώνουν τον εαυτό τους πάνω από τους νεότερους μπορεί ίσως να ζήσουν να δουν τον εαυτό τους, από δίκαιη πρόνοια, ταπεινωμένο, και εκείνους στους οποίους είναι υβριστικοί υψωμένους. Μπορεί να έρθει καιρός που ο μεγαλύτερος θα υπηρετήσει τον νεότερο. Αλλά ο Ελιάβ ήταν τώρα ενοχλημένος που ο μικρότερος αδελφός του μιλούσε εκείνα τα τολμηρά λόγια κατά του Φιλισταίου που ο ίδιος δεν τολμούσε να πει. Γνώριζε τι τιμή είχε ήδη ο Δαβίδ στην αυλή, και, αν τώρα αποκτούσε τιμή στο στρατόπεδο (από το οποίο νόμιζε ότι είχε βρει μέσα να τον αποκλείσει αποτελεσματικά, εδ. 15), η δόξα των μεγαλύτερων αδελφών του θα επισκιαζόταν και θα λερώνονταν· και επομένως (τέτοια είναι η φύση της ζήλειας) θα προτιμούσε ο Γολιάθ να θριαμβεύσει κατά του Ισραήλ παρά ο Δαβίδ να είναι ο άνθρωπος που θα θριάμβευε εναντίον του. Η οργή είναι σκληρή και ο θυμός είναι άγριος, αλλά ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στον φθόνο, ιδιαίτερα στον φθόνο ενός αδελφού, την οξύτητα του οποίου ο Ιακώβ, και ο Ιωσήφ, και ο Δαβίδ βίωσαν; Δείτε Παρ. ιη΄ 19. Είναι πολύ άσχημη γλώσσα που ο Ελιάβ του δίνει εδώ· όχι μόνο άδικη και άστοργη, αλλά, σε αυτή την ώρα, βάναυσα αχάριστη· διότι ο Δαβίδ στάλθηκε τώρα από τον πατέρα του, όπως ο Ιωσήφ από τον δικό του, σε ένα είδος επίσκεψης στους αδελφούς του. Ο Ελιάβ σκόπευε, σε ό,τι είπε, όχι μόνο να λυπήσει και να αποθαρρύνει τον ίδιο τον Δαβίδ, και να σβήσει εκείνη την ευγενή φωτιά που αντιλήφθηκε να καίει στο στήθος του, αλλά να τον παρουσιάσει σε εκείνους γύρω του ως αδρανή υπερήφανο νέο, όχι άξιο να ληφθεί υπόψη. Τους δίνει να καταλάβουν ότι η δουλειά του ήταν μόνο να φυλάει πρόβατα, και ψευδώς υπαινίσσεται ότι ήταν απρόσεκτος άπιστος βοσκός· αν και είχε αφήσει την ευθύνη του σε καλά χέρια (εδ. 20), όμως έπρεπε να ρωτηθεί χλευαστικά, Με ποιον άφησες εκείνα τα λίγα πρόβατα; Αν και κατέβηκε τώρα στο στρατόπεδο σε υπακοή στον πατέρα του και καλοσύνη προς τους αδελφούς του, και ο Ελιάβ το ήξερε αυτό, όμως η έλευσή του γυρίζει σε όνειδος: «Κατέβηκες, όχι για να κάνεις κάποια υπηρεσία, αλλά για να ικανοποιήσεις την περιέργειά σου, και μόνο για να κοιτάξεις γύρω σου»· και από εκεί θα συμπεράνει την υπερηφάνεια και την κακία της καρδιάς του, και προσποιείται ότι το γνωρίζει τόσο σίγουρα σαν να ήταν στον κόλπο του. Ο Δαβίδ μπορούσε να επικαλεστεί τον Θεό σχετικά με την ταπεινοφροσύνη και την ειλικρίνειά του (Ψαλμ. ιζ΄ 3· ρλα΄ 1) και σε αυτή την ώρα έδωσε αποδείξεις και των δύο, και όμως δεν μπορούσε να ξεφύγει από αυτόν τον σκληρό χαρακτηρισμό από τον ίδιο του τον αδελφό. Δείτε την ανοησία, τον παραλογισμό και την κακία μιας υπερήφανης και φθονερής παρόρμησης· πόσο αβάσιμες είναι οι ζηλοτυπίες της, πόσο άδικες οι επικρίσεις της, πόσο άδικες οι αναπαραστάσεις της, πόσο πικρές οι ύβρεις της, και πόσο απρεπής η γλώσσα της. Ο Θεός, με τη χάρη του, ας μας φυλάξει από τέτοιο πνεύμα! (2.) Ως δοκιμασία της πραότητας, της υπομονής και της σταθερότητας του Δαβίδ. Μια σύντομη δοκιμασία ήταν, και αποδείχθηκε καλά σε αυτήν· διότι, [1.] Υπέμεινε την πρόκληση με θαυμαστή ψυχραιμία (εδ. 29): «Τι έκανα τώρα; Ποιο σφάλμα διέπραξα, για το οποίο να επιπληχθώ έτσι; Δεν υπάρχει αιτία για την έλευσή μου στο στρατόπεδο, όταν ο πατέρας μου με έστειλε; Δεν υπάρχει αιτία για την αγανάκτησή μου για την αδικία που γίνεται στην τιμή του Ισραήλ από τις προκλήσεις του Γολιάθ;» Είχε δίκιο και λόγο με το μέρος του, και το ήξερε, και επομένως δεν ανταπέδωσε ύβρη με ύβρη, αλλά με μαλακή απάντηση απέστρεψε τον θυμό του αδελφού του. Αυτή η νίκη πάνω στο δικό του πάθος ήταν σε κάποιες απόψεις πιο ένδοξη από τη νίκη του επί του Γολιάθ. Εκείνος που κυβερνά το δικό του πνεύμα είναι καλύτερος από τον δυνατό. Δεν ήταν ώρα για τον Δαβίδ να τσακωθεί με τον αδελφό του όταν οι Φιλισταίοι ήταν επάνω τους. Όσο πιο απειλητικοί είναι οι εχθροί της Εκκλησίας τόσο πιο ανεκτικοί πρέπει να είναι οι φίλοι της μεταξύ τους. [2.] Διέρρηξε την αποθάρρυνση με θαυμαστή απόφαση. Δεν θα απομακρυνόταν από τις σκέψεις του να εμπλακεί με τον Φιλισταίο από την κακή θέληση του αδελφού του. Εκείνοι που αναλαμβάνουν μεγάλες και δημόσιες υπηρεσίες δεν πρέπει να θεωρούν περίεργο αν αντιμετωπιστούν με δυσαρέσκεια και αντίθεση από εκείνους από τους οποίους είχαν λόγο να περιμένουν υποστήριξη και βοήθεια· αλλά πρέπει ταπεινά να προχωρούν με το έργο τους, μπροστά όχι μόνο στις απειλές των εχθρών τους, αλλά και στις περιφρονήσεις και τις υποψίες των φίλων τους.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Σε ποιες από τις τρέχουσες περιστάσεις σας μπορεί ο Θεός να σας προετοιμάζει μέσω απαρατήρητης πιστότητας;
2. Πώς συνήθως αντιδράτε όταν άλλοι αμφισβητούν ή αποθαρρύνουν τις θεόδοτες παρορμήσεις σας;
3. Πώς θα έμοιαζε για εσάς να εμπιστευτείτε τις παρελθούσες σωτηρίες του Θεού όπως έκανε ο Δαβίδ όταν αντιμετώπιζε νέους γίγαντες;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, καθώς ο Δαβίδ αντιμετώπισε τον Γολιάθ μόνο με τη δύναμη του ονόματός Σου, δίδαξέ μας να μην εμπιστευόμαστε την ανθρώπινη ισχύ, αλλά τη δύναμη του Πνεύματός Σου για να υπερνικήσουμε κάθε γίγαντα που υψώνεται ενάντια στην τιμή Σου. Υπενθύμισέ μας την παρελθούσα πιστότητά Σου, ώστε να προχωρήσουμε με θάρρος και ταπεινοφροσύνη, διακηρύσσοντας τη δόξα Σου στις μάχες που θέτεις ενώπιόν μας. Κράτα τις καρδιές μας προσηλωμένες στον Χριστό, στον οποίο όλες οι νίκες μας είναι εξασφαλισμένες. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →