Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιούδας
Ιούδα 1 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ. Στην σύντομη επιστολή του Ιούδα ανακαλύπτουμε επείγουσα συμβουλή για την φύλαξη της πίστης ενάντια σε λεπτές πλάνες. Το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ συγκεντρώνει την σοφία των Πατέρων για να φωτίσει κάθε στίχο, αποκαλύπτοντας τόσο τους κινδύνους που απειλούν την Εκκλησία όσο και τις σταθερές πρακτικές που διατηρούν τα τέκνα της εν χάριτι. Στα επόμενα λίγα λεπτά θα διαβάσουμε το ιερό κείμενο, θα μελετήσουμε επιλεγμένα αποσπάσματα από το σχόλιο και θα εξετάσουμε προσευχητικά πώς οι αρχαίες προειδοποιήσεις εξακολουθούν να μας καθοδηγούν σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε το πρώτο κεφάλαιο της Επιστολής του Ιούδα και διαβάστε το αργά με πνεύμα προσευχής. Προσέξτε πώς ο απόστολος μεταβαίνει από τον χαιρετισμό στην προειδοποίηση, από το παράδειγμα στην προτροπή. Αφήστε τις λέξεις να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν στραφούμε στο Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ για βαθύτερη κατανόηση του κειμένου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χέιδοκ ξεκινά με την καθιέρωση της κανονικότητας και του σκοπού της επιστολής.
Αυτή η επιστολή, όπως μαθαίνουμε από τον Ευσέβιο (βιβλ. γ΄. Ιστορία της Εκκλησίας, κεφ. κε΄) και τον άγιο Ιερώνυμο, (στον Κατάλογο) δεν έγινε παντού δεκτή ως κανονική παρά μόνο περί το τέλος της τετάρτης εποχής [αιώνα]. Παρατίθεται από τον Ωριγένη, ομιλ. ζ΄. στον Ιησού του Ναυή· από τον Τερτυλλιανό, βιβλ. περί της ενδυμασίας των γυναικών· από τον Κλήμη τον Αλεξανδρέα, βιβλ. γ΄. Παιδαγωγός· από τον άγιο Αθανάσιο, στη Σύνοψη· από τον άγιο Γρηγόριο τον Ναζιανζηνό, Κάρμ. λδ΄· από τον άγιο Κύριλλο Ιεροσολύμων, Κατηχ. δ΄· από τις συνόδους της Λαοδικείας και την τρίτη σύνοδο της Καρχηδόνας· από τον άγιο Αυγουστίνο, βιβλ. β΄. περί Χριστιανικής Διδασκαλίας, κεφ. η΄. Βλέπε Τιλλεμόν, και Νατ. Αλεξ. στον πρόλογό του σε αυτή την επιστολή. Ο χρόνος κατά τον οποίο γράφτηκε είναι αβέβαιος, μόνο ότι υπαινίσσεται στον στ. ιζ΄ ότι λίγοι από τους αποστόλους ζούσαν τότε, ίσως μόνο ο άγιος Ιωάννης. Ο σκοπός ήταν να εμπνεύσει σε όλους τους χριστιανούς φρίκη για το απεχθές δόγμα και τις αισχρές πρακτικές των Σιμωνιανών, των Νικολαϊτών και τέτοιων αιρετικών, οι οποίοι έχοντας το όνομα χριστιανών, έγιναν σκάνδαλο για τη θρησκεία και για όλη την ανθρωπότητα, όπως φαίνεται στον άγιο Ειρηναίο και στον άγιο Επιφάνιο. Αντιγράφει κατά κάποιον τρόπο όσα είχε γράψει ο άγιος Πέτρος στην τρίτη επιστολή του, κεφ. β΄. (Ουίθαμ) --- Ο άγιος Ιούδας στο πρώτο μέρος της επιστολής του, (στ. α΄ έως ις΄) γράφει εναντίον ορισμένων αιρετικών της εποχής του, γνωστών στην ιστορία με το όνομα Γνωστικοί, των οποίων οι υπερβολικές απόψεις και οι επαίσχυντες και εγκληματικές διαταραχές έχουν περιγραφεί από τον άγιο Επιφάνιο, τον άγιο Ειρηναίο και άλλους Πατέρες. Στο δεύτερο μέρος, φαίνεται να έχει κυρίως υπόψη του εκείνους που επρόκειτο να εμφανιστούν στους έσχατους καιρούς· και προτρέπει όσους από τους πιστούς θα ζούσαν να δουν εκείνες τις ημέρες, να παραμείνουν σταθεροί στην πίστη που είχαν λάβει, αφιερώνοντας τον εαυτό τους στην προσευχή, επιμένοντας στη φιλανθρωπία, και αναμένοντας το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και την αιώνια ζωή, την οποία τους έχει υποσχεθεί. Ο άγιος Ιούδας έτσι αγωνιζόμενος, όπως ο άγιος Πέτρος, εναντίον των πρώτων και τελευταίων αιρέσεων, έχει ακλόνητα θεμελιώσει την αιωνιότητα της Καθολικής Εκκλησίας. Όσον αφορά τις αμφιβολίες ορισμένων συγγραφέων σχετικά με τη γνησιότητα αυτής της επιστολής, μπορούμε να αντιτάξουμε τον Ωριγένη, ο οποίος λέει ότι ο άγιος Ιούδας έγραψε μια επιστολή, η οποία στις λίγες γραμμές που περιέχει, περιλαμβάνει λόγους γεμάτους δύναμη και ουράνια χάρη --- Ελληνικά: Ιούδας έγραψεν επιστολήν ολιγόστιχον μεν, πεπληρωμένην δε των της ουρανίου χάριτος ερρωμένων λόγων. --- Και ο άγιος Επιφάνιος λέει, ότι πίστευε πως το Άγιο Πνεύμα ενέπνευσε τον άγιο Ιούδα με τον σκοπό να γράψει εναντίον των Γνωστικών στην επιστολή που μας άφησε.... Την βρίσκουμε καταχωρισμένη στους αρχαίους καταλόγους της ιερής Γραφής, όπως σε εκείνον της συνόδου της Λαοδικείας, κανόνα. ξ΄· της Καρχηδόνας, κανόνα μζ΄· ούτε μπορεί να υπάρχει εύλογη αμφιβολία σήμερα για την εισδοχή της στον κανόνα της Γραφής. Γίνεται δεκτή από την Καθολική Εκκλησία, και έχει γίνει δεκτή από τον τέταρτο αιώνα. Αυτό που προκάλεσε αμφιβολίες σχετικά με τη γνησιότητα αυτής της επιστολής, ήταν η παράθεση από τον συγγραφέα μιας προφητείας του Ενώχ, η οποία φαινόταν να έχει ληφθεί από ένα νόθο έργο που εκδόθηκε υπό το όνομα αυτού του πατριάρχη, και ένα γεγονός σχετικά με τον θάνατο του Μωυσέως, που δεν βρίσκεται στα κανονικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης· αλλά ο απόστολος θα μπορούσε να έχει παραθέσει την προφητεία του Ενώχ, και το γεγονός σχετικά με τον Μωυσή, με βάση κάποια αρχαία παράδοση, χωρίς αναφορά σε κάποιο βιβλίο. Ο Ευσέβιος (Ιστορία της Εκκλησίας, βιβλ. γ΄. κεφ. κε΄) μαρτυρεί ότι αυτή η επιστολή, αν και δεν παρατίθεται συχνά από τους αρχαίους, διαβαζόταν δημόσια σε πολλές Εκκλησίες. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, ο Τερτυλλιανός, και οι μεταγενέστεροι Πατέρες, την είχαν δεχθεί ως μέρος της κανονικής Γραφής. Γι' αυτό ο Λούθηρος, οι Εκατονταετηρίδες του Μαγδεβούργου, και οι Αναβαπτιστές, δεν έχουν δίκαιο λόγο να θεωρούν αυτή την επιστολή αμφίβολη. Ο Λε Κλερκ, στην Εκκλ. Ιστορία του (έτ. 90.) ενεργεί πιο ειλικρινά δεχόμενος την χωρίς κανένα δισταγμό. Όσον αφορά την ένσταση του Γκρότιου από το ότι ο άγιος Ιούδας δεν αναλαμβάνει την ιδιότητα του αποστόλου, και από το ότι δεν έγινε παγκοσμίως δεκτή στους πρώτους αιώνες, μπορούμε να απαντήσουμε, ότι ο άγιος Πέτρος, ο άγιος Παύλος, ο άγιος Ιωάννης, δεν έλαβαν τον τίτλο του αποστόλου στην αρχή όλων των επιστολών τους, και ότι ορισμένες Εκκλησίες αμφέβαλαν αρχικά για τη γνησιότητα άλλων γραπτών, τα οποία αργότερα αναγνωρίστηκαν παγκοσμίως ως γνήσια και κανονικά.Ο Χέιδοκ εξετάζει στη συνέχεια την προειδοποίηση εναντίον ασεβών εισβολέων στον στίχο δ΄.
Διότι εισχώρησαν μερικοί άνθρωποι, ασεβείς άνθρωποι, (οι οποίοι προλέχθηκαν από παλιά[2] ότι θα έπεφταν στην καταδίκη, από την ίδια τους την πεισματική κακία) οι μαθητές του Σίμωνος, και οι Νικολαΐτες, οι οποίοι προσπαθούν να μετατρέψουν τη χάρη του Θεού μας, και τη χριστιανική ελευθερία σε κάθε είδους αισχρή[3] ακολασία· οι οποίοι, με τους γελοίους μύθους τους, αρνούνται τον μόνο κυρίαρχο Κυβερνήτη, και τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Μερικοί με τον μόνο κυρίαρχο, ή δεσπότη όλων των πραγμάτων, εννοούν τον Θεό Πατέρα, και τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, ο οποίος, σύμφωνα με τη θεία του υπόσταση, είναι ο ίδιος Θεός, Δεσπότης, και Κύριος με αυτόν, και το Άγιο Πνεύμα. Αλλά πολλοί ερμηνευτές θεωρούν ότι η αληθινή έννοια και σύνταξη είναι αυτή, αρνούμενοι τον Ιησού Χριστό, τον μόνο κυρίαρχο δεσπότη μας,[4] και Κύριο. Οι λόγοι για αυτή την έκθεση είναι: 1. Ότι αυτός ο στίχος του αγίου Ιούδα φαίνεται να αντιστοιχεί σε εκείνον του αγίου Πέτρου, (Β΄ Πέτρου β΄. α΄.) όπου λέει για τους ίδιους αιρετικούς, ότι αρνούνται τον Κύριο που τους αγόρασε, ή αρνούνται αυτόν που τους αγόρασε, να είναι Κύριος. 2. Διότι οι μαθητές του Σίμωνος αρνήθηκαν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι αληθινά Κύριος Θεός, αλλά δεν αρνήθηκαν αυτό για τον Πατέρα. 3. Διότι το ελληνικό κείμενο φαίνεται να δηλώνει ότι ένας και ο ίδιος είναι κυρίαρχος δεσπότης και ο Κύριος. Βλέπε Κορνήλιο α Λαπίδε. (Ουίθαμ)Ο Χέιδοκ εξετάζει στη συνέχεια τη διαμάχη μεταξύ του Μιχαήλ και του διαβόλου στον στίχο θ΄.
Όταν ο Μιχαήλ, κ.λπ. Δεν το βρίσκουμε σε καμία άλλη κανονική Γραφή, ώστε ο άγιος Ιούδας πρέπει είτε να το είχε από κάποια παράδοση μεταξύ των Ιουδαίων, είτε από κάποιο γραπτό το οποίο αυτός, με το Πνεύμα του Θεού, γνώριζε ότι είναι αληθινό. Δεν εκφράζεται για ποιο λόγο αυτή η διαμάχη ή η έριδα ήταν, μεταξύ του αγίου Μιχαήλ και του διαβόλου, σχετικά με το σώμα του Μωυσέως. Η κοινή ερμηνεία είναι, ότι ο άγιος Μιχαήλ μετέφερε το σώμα του Μωυσέως μακριά από τον δρόμο, και από τη γνώση των Ισραηλιτών, μήπως αποδώσουν σε αυτό κάποια ειδωλολατρική λατρεία· ενώ ο διάβολος, για αυτόν τον σκοπό, θα ήθελε να ταφεί, ώστε ο λαός να γνωρίζει τον τόπο και να το προσκυνήσει. Βλέπε Δευτερονόμιο λδ΄. ς΄. όπου λέγεται, «και ουδείς γινώσκει την ταφήν αυτού έως της ημέρας ταύτης». (Ουίθαμ) --- Διαμάχησαν για το σώμα, κ.λπ. Αυτή η διαμάχη, η οποία δεν αναφέρεται πουθενά αλλού στην ιερή Γραφή, έγινε αρχικά γνωστή με αποκάλυψη, και μεταδόθηκε με παράδοση. Θεωρείται ότι η αφορμή της ήταν, ότι ο διάβολος θα ήθελε το σώμα να ταφεί σε τέτοιο τόπο και τρόπο, ώστε να λατρευθεί από τους Ιουδαίους με θεία τιμή. --- Σε προστάζω, ή, σε επιτιμώ. (Τσαλόνερ)
Σκεφτείτε
Εξέταση
Ο Χέιντοκ αναστοχάζεται πάνω στην οικοδόμηση της πνευματικής ζωής πάνω στην πίστη, την ελπίδα και την αγάπη.
Οικοδομούντες εαυτούς. Δηλαδή, υψώνοντας με τις πράξεις σας ένα πνευματικό οικοδόμημα, θεμελιωμένο 1. στην πίστη· 2. στην αγάπη του Θεού· 3. στην ελπίδα, ενώ αναμένετε τα ελέη του Θεού και την ανταμοιβή της αιωνίου ζωής· 4. ενωμένο με το μεγάλο καθήκον της προσευχής. (Ουίθαμ)Ο Χέιντοκ καταλήγει δείχνοντας πώς να διορθώνουμε διαφορετικά είδη ψυχών εν αγάπη.
Και μερικούς μεν ελέγχετε, κρινόμενοι. Δίνει σε αυτούς άλλη οδηγία να ασκούν την αγάπη προσπαθώντας να μεταστρέψουν τον πλησίον τους, όπου θα συναντήσουν τρία είδη προσώπων.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς μιλά η αρχαία προειδοποίηση εναντίον εκείνων που μετατρέπουν την χάρη σε άδεια στο ηθικό κλίμα της δικής μας εποχής; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο μπορώ να 'οικοδομήσω τον εαυτό μου' πάνω στο θεμέλιο που περιγράφει ο Χέιντοκ; Πού μπορεί ο Κύριος να μου ζητά να ασκήσω την διακριτική αγάπη που σκιαγραφεί το σχόλιο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ παραδούς ἅπαξ τοῖς ἁγίοις τὴν πίστιν, ἐνίσχυσον ἡμᾶς διὰ τῆς χάριτός σου νὰ ἀγωνιζώμεθα προθύμως ὑπὲρ τῆς ἀληθείας σου καὶ νὰ οἰκοδομῶμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐπὶ πίστεως, ἐλπίδος καὶ ἀγάπης. Διατήρησον ἡμᾶς ἐν τῇ ἀγάπῃ σου, ἐλεήμονας πρὸς τοὺς πλανωμένους, καὶ παράστησον ἡμᾶς ἀσπίλους ἐνώπιον τοῦ ἐνδόξου σου θρόνου ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, ὁδήγησον ἡμᾶς εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →