Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Κορινθίους
Βʹ Κορινθίους 7 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντικός)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το έβδομο κεφάλαιο της δευτέρας επιστολής προς τους Κορινθίους εκθέτει την αφήγηση του αποστόλου για τις θείες ενέργειες προς έναν λαό της διαθήκης. Εδώ η κυριαρχία του Θεού εμφανίζεται στην τακτοποίηση της λύπης και της παρηγοριάς εξίσου, ώστε οι κλητοί να οδηγηθούν σε πληρέστερη συμμόρφωση με τους όρους της νέας διαθήκης. Ο Παύλος ιχνηλατεί πώς μια επιστολή σταλμένη εν Πνεύματι παρήγαγε όχι απλή θλίψη αλλά μετάνοια που καταλήγει σε καθαρότητα σαρκός και πνεύματος. Οι υποσχέσεις του Θεού στέκονται πρώτες, όχι ως γυμνές δηλώσεις αλλά ως όργανα με τα οποία ο Κύριος χορηγεί εύνοια και απαιτεί την απόκριση της αγιότητας. Σε αυτό το πλαίσιο το κεφάλαιο δείχνει τη διάκριση μεταξύ λύπης που καταλήγει σε θάνατο και λύπης που αποδίδει τον καρπό της σωτηρίας, μια διάκριση ριζωμένη στον εκλεκτικό σκοπό και όχι στη φυσική διάθεση της καρδιάς. Ο αναγνώστης επομένως καλείται να προσέξει το κείμενο ως καταγραφή της διοίκησης της διαθήκης, στην οποία ο Θεός εργάζεται μετάνοια σε εκείνους που ήδη έχει συμφιλιώσει με τον εαυτό του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Καθώς διαβάζεται το κεφάλαιο, παρατήρησε πώς οι υποσχέσεις του Θεού παρουσιάζονται ως το θεμέλιο για καθαρισμό από κάθε μολυσμό σαρκός και πνεύματος. Σημείωσε την προσεκτική διάκριση που γίνεται μεταξύ λύπης κατά τον κόσμο και λύπης κατά τον Θεό, μαζί με τους καρπούς που παράγει η καθεμία. Πρόσεξε την περιγραφή του αποστόλου για την απόκριση των Κορινθίων: την επιμέλειά τους, τον καθαρισμό τους, τον φόβο τους, την επιθυμία τους, τον ζήλο τους και την εκδίκησή τους. Σκέψου πώς αυτά τα αποτελέσματα ιχνηλατούνται όχι στην ανθρώπινη απόφαση αλλά στην ενέργεια του Θεού μέσω του λόγου που προηγουμένως παραδόθηκε. Παρακολούθησε τον τρόπο με τον οποίο η ίδια η παρηγοριά του Παύλου στηρίζεται στη μετάνοια που δόθηκε στην εκκλησία, δείχνοντας έτσι τη διασυνδεδεμένη ζωή της κοινότητας της διαθήκης υπό το χέρι του ενός Κυρίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με την ανάμνηση υποσχέσεων που ήδη δόθηκαν, υποσχέσεων που φέρουν μέσα τους την απαίτηση χωρισμού από κάθε μολυσμό. Επειδή ο Θεός έχει μιλήσει, εκείνοι που δέχονται τον λόγο είναι δεσμευμένοι να παρουσιάσουν τον εαυτό τους άσπιλο στο σώμα και στην ψυχή. Η κλήση προς καθαρότητα επομένως δεν είναι πρόσθετο βάρος που επιβάλλεται στη σάρκα αλλά η αναγκαία συνέπεια της εύνοιας της διαθήκης που ήδη χορηγήθηκε. Ο απόστολος επιμένει ότι τόσο ο εξωτερικός όσο και ο εσωτερικός μολυσμός πρέπει να απομακρυνθούν, διότι ο Κύριος που ερευνά την καρδιά παρατηρεί επίσης τη συμπεριφορά των μελών. Αυτή η απαίτηση πηγάζει από την ίδια κυριαρχία που πρώτα εξέδωσε τις υποσχέσεις· ο ίδιος Θεός που συμφιλιώνει αγιάζει επίσης.
Η αφήγηση στρέφεται έπειτα στην επίδραση της προηγούμενης επιστολής. Εκείνο το γράμμα, αν και προκάλεσε λύπη, το έκανε μόνο για εποχή και μόνο κατά το μέτρο που όρισε ο Θεός. Η ίδια η λύπη ζυγίζεται σε δύο ζυγαριές. Η λύπη του κόσμου παράγει θάνατο επειδή πηγάζει από απώλεια κτιστή και καταλήγει σε απόγνωση χωρίς αναφορά στον θείο σκοπό. Η λύπη κατά τον Θεό, αντίθετα, είναι το διορισμένο όργανο με το οποίο εργάζεται η μετάνοια. Αυτή η μετάνοια δεν είναι επίτευγμα της θελήσεως αλλά καρπός της εφαρμογής του λόγου από το Πνεύμα. Τα σημάδια της είναι ορατά: επιμέλεια στον καθαρισμό του ονόματος του Χριστού, αγανάκτηση κατά της αμαρτίας, φόβος περαιτέρω προσβολής, πόθος για αποκατεστημένη κοινωνία, ζήλος για υπακοή και ετοιμότητα να γίνει δικαιοσύνη. Κάθε ένα από αυτά είναι απόδειξη ότι η λύπη πέτυχε τον σκοπό για τον οποίο ο Θεός την έστειλε.
Ο Παύλος καταγράφει περαιτέρω ότι η δική του παρηγοριά αυξήθηκε από την αναφορά του Τίτου σχετικά με την απόκριση των Κορινθίων. Η παρηγοριά που έλαβε δεν στηριζόταν στην απλή παύση της σύγκρουσης αλλά στην απόδειξη ότι η εκκλησία είχε διατηρηθεί στη διαθήκη. Η χαρά του αποστόλου επομένως είναι διακονική· στηρίζεται στην πιστότητα του Θεού στην ίδια του την υπόσχεση ότι ο λόγος δεν θα επιστρέψει κενός. Με αυτόν τον τρόπο το κεφάλαιο εκθέτει την τακτοποιημένη οικονομία της νέας διαθήκης: υπόσχεση, λόγος, λύπη, μετάνοια, καθαρότητα και αμοιβαία παρηγοριά μεταξύ εκείνων που ανήκουν στον Κύριο.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Τα θέματα αυτού του κεφαλαίου στέκονται σε άμεση συνέχεια με την ευρύτερη μαρτυρία της Γραφής σχετικά με τη φύση της αληθινής μετανοίας. Η διάκριση μεταξύ θεοσεβούς και κοσμικής λύπης απηχεί την προφητική κλήση να σχίσει κανείς την καρδιά και όχι το ένδυμα, και προλαμβάνει τη διδασκαλία ότι κάθε αγαθή δωρεά, συμπεριλαμβανομένης της μετανοίας, κατέρχεται από τον Πατέρα των φώτων. Μέσα στην αναμορφωμένη ανάγνωση του κανόνα, το κεφάλαιο επιβεβαιώνει ότι ο αγιασμός είναι η αναγκαία συνέχεια της δικαίωσης, όχι η αιτία της. Η απαίτηση καθαρισμού από σάρκα και πνεύμα ευθυγραμμίζεται με την απαίτηση της διαθήκης που τέθηκε στον Αβραάμ και ανανεώθηκε στους προφήτες, όμως εκπληρώνεται μόνο από το Πνεύμα που γράφει τον νόμο στην καρδιά. Μεταγενέστερα χωρία στην ίδια επιστολή και στην επιστολή προς τους Ρωμαίους ενισχύουν την ίδια τάξη: ο Θεός χορηγεί μετάνοια προς ζωή, και η απόδειξη αυτής της χορηγίας εμφανίζεται στη νέκρωση της αμαρτίας και στην επιδίωξη της αγιότητας. Το κεφάλαιο επομένως ανήκει στη μεγαλύτερη μαρτυρία ότι η σωτηρία είναι του Κυρίου από την αρχή μέχρι το τέλος.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιες συγκεκριμένες περιοχές συμπεριφοράς σε πιέζει η παρούσα ανάγνωση να ζητήσεις καθαρισμό τόσο της εξωτερικής πράξης όσο και της εσωτερικής κινήσεως, και πώς η κυριαρχία του Θεού στο να χορηγεί μετάνοια διαμορφώνει τον τρόπο αυτής της αναζήτησης; Όταν προκύπτει λύπη στη δική σου ζωή ή στη ζωή της εκκλησίας, ποια σημάδια θα έδειχναν ότι η λύπη είναι κατά τον Θεό και όχι κατά τον κόσμο, και ποιον καρπό θα περίμενες επομένως να ακολουθήσει; Πώς η παρηγοριά του αποστόλου που στηρίζεται στη μετάνοια των άλλων σε διδάσκει σχετικά με τη δική σου συμμετοχή στην αμοιβαία παρηγοριά της κοινότητας της διαθήκης;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Παντοδύναμε Θεέ, που μίλησες υποσχέσεις και απαίτησες αγιότητα σε εκείνους στους οποίους ανήκουν οι υποσχέσεις, χάρισε να δεχθούμε τον λόγο σου με τη λύπη που εργάζεται μετάνοια μη μεταμελητέα. Καθάρισέ μας από κάθε μολυσμό σαρκός και πνεύματος, ώστε η διαθήκη που εσύ καθιέρωσες να τηρείται με καθαρότητα τόσο κρυφή όσο και φανερή. Τακτοποίησε τις θλίψεις μας κατά την κυρίαρχη ευαρέσκειά σου, ώστε να αποδώσουν τον ειρηνικό καρπό της δικαιοσύνης και όχι τον θάνατο που ακολουθεί την κοσμική λύπη. Διατήρησε την εκκλησία σου στην ενότητα μετανοίας και παρηγοριάς, ώστε διάκονοι και λαός εξίσου να χαίρονται στην απόδειξη του σωτηρίου έργου σου. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών, στον οποίο μαζί σου και τω Αγίω Πνεύματι ας αποδοθεί πάσα κυριαρχία και δόξα, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.