← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας

Ιερ 17-18 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιερεμίας 17-18Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το διαχρονικό σχόλιο του Ματθαίου Χένρι ανοίγει φρέσκα παράθυρα στην καρδιά του μηνύματος του Ιερεμία για την καθημερινή μας πορεία. Η προσεκτική του ερμηνεία αποκαλύπτει πώς οι αρχαίες προειδοποιήσεις για λανθασμένη εμπιστοσύνη και κρυφή αμαρτία εξακολουθούν να μιλούν με διαπεραστική σαφήνεια σήμερα. Καθώς αργοπορούμε σε αυτά τα κεφάλαια, οι γνώσεις του Χένρι μας προσκαλούν να εξετάσουμε πού πραγματικά στηρίζεται η εμπιστοσύνη μας και πώς το ερευνητικό βλέμμα του Θεού συναντά κάθε μυστικό κίνητρο. Ο ποιμαντικός του τόνος μας οδηγεί απαλά από την καταδίκη προς την ζωντανή ελπίδα που βρίσκεται μόνο στον Κύριο. Ας σταθεροποιήσουν τα λόγια του τις ψυχές μας για την ανάγνωση που ακολουθεί.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ηρέμησε την καρδιά σου και διάβασε τα κεφάλαια 17 και 18 του Ιερεμία αργά. Άκουσε την αντίθεση ανάμεσα στην καταραμένη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη δύναμη και στη μακαρία ζωή ριζωμένη δίπλα σε ζωντανά νερά. Άφησε τις προειδοποιήσεις του προφήτη για την απατηλή καρδιά και την κλήση στην αγιότητα του Σαββάτου να εγκατασταθούν βαθιά. Κάνε συχνά παύση ώστε το Πνεύμα να εφαρμόσει αυτά τα αρχαία λόγια στις παρούσες περιστάσεις σου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά περιγράφοντας τη δομή του κεφαλαίου. Σε αυτό το κεφάλαιο, Ι. Ο Θεός ελέγχει τους Ιουδαίους για την αμαρτία της ειδωλολατρίας με την προφανή απόδειξη του γεγονότος και τους καταδικάζει σε αιχμαλωσία γι' αυτήν, εδ. 1-4. ΙΙ. Τους δείχνει την ανοησία όλων των σαρκικών εμπιστοσύνων τους, που δεν θα τους ωφελήσουν όταν έρθει ο καιρός του Θεού να διαφωνήσει μαζί τους, και ότι αυτή ήταν μία από τις αμαρτίες πάνω στις οποίες στηριζόταν η διαμάχη Του μαζί τους, εδ. 5-11. ΙΙΙ. Ο προφήτης κάνει την έκκληση και την προσφώνησή του προς τον Θεό με αφορμή την κακία των εχθρών του εναντίον του, παραδίδοντας τον εαυτό του στην θεία προστασία και παρακαλώντας τον Θεό να εμφανιστεί γι' αυτόν, εδ. 12-18. IV. Ο Θεός, μέσω του προφήτη, προειδοποιεί τον λαό να τηρεί άγιο την ημέρα του Σαββάτου, διαβεβαιώνοντάς τους ότι, αν το έκαναν, αυτό θα ήταν η παράταση της ηρεμίας τους, αλλά αν όχι, ο Θεός θα διεκδικούσε με κάποια ερημωτική κρίση την τιμή των Σαββάτων Του, εδ. 19-27. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στην εξαιρετική διδασκαλία που κηρύττεται σε αυτούς τους στίχους. Είναι εξαιρετική διδασκαλία που κηρύττεται σε αυτούς τους στίχους, και γενικού ενδιαφέροντος και χρήσης για όλους μας, και δεν φαίνεται να έχει κάποια ιδιαίτερη αναφορά στην παρούσα κατάσταση του Ιούδα και της Ιερουσαλήμ. Τα κηρύγματα του προφήτη δεν ήταν όλα προφητικά, αλλά μερικά από αυτά πρακτικά· όμως αυτός ο λόγος, τον οποίο πιθανώς έχουμε εδώ μόνο τις κεφαλές του, θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμος σε αυτούς ως προειδοποίηση να μην τοποθετούν λανθασμένα την εμπιστοσύνη τους την ημέρα της θλίψης τους. Ας μάθουμε όλοι τι διδασκόμαστε εδώ, Αναλογιζόμενος αυτούς που κάνουν τον Θεό εμπιστοσύνη τους, ο Χένρι συνεχίζει. ΙΙ. Σχετικά με την άφθονη ικανοποίηση που έχουν, και θα έχουν, αυτοί που κάνουν τον Θεό εμπιστοσύνη τους, που ζουν με πίστη στην πρόνοιά Του και την υπόσχεσή Του, που παραπέμπουν τον εαυτό τους σε Αυτόν και την καθοδήγησή Του σε όλες τις στιγμές και αναπαύονται σε Αυτόν και την αγάπη Του στους πιο ανήσυχους καιρούς, εδ. 7, 8. Παρατήρησε, 1. Το καθήκον που απαιτείται από εμάς—να εμπιστευόμαστε στον Κύριο, να κάνουμε το καθήκον μας προς Αυτόν και έπειτα να εξαρτόμαστε από Αυτόν για να μας υποστηρίξει σε αυτό—όταν τα πλάσματα και οι δευτερεύουσες αιτίες είτε μας εξαπατούν είτε μας απειλούν, είτε είναι ψεύτικα προς εμάς είτε άγρια εναντίον μας, να παραδίδουμε τον εαυτό μας στον Θεό ως παντοδύναμο τόσο για να γεμίσει τη θέση εκείνων που μας αποτυγχάνουν όσο και για να μας προστατεύσει από εκείνους που μας επιτίθενται. Είναι να κάνουμε τον Κύριο ελπίδα μας, την εύνοιά Του το αγαθό που ελπίζουμε και τη δύναμή Του τη δύναμη στην οποία ελπίζουμε. 2. Η παρηγοριά που συνοδεύει την εκτέλεση αυτού του καθήκοντος. Αυτός που το κάνει θα είναι σαν δέντρο φυτεμένο δίπλα στα νερά, ένα εκλεκτό δέντρο, για το οποίο έχει ληφθεί μεγάλη φροντίδα για να τοποθετηθεί στο καλύτερο έδαφος, τόσο μακριά από το να μοιάζει με το αγριόχορτο στην έρημο· θα είναι σαν δέντρο που απλώνει τις ρίζες του, και έτσι είναι σταθερά στερεωμένο, τις απλώνει δίπλα στους ποταμούς, από όπου αντλεί άφθονο χυμό, που δηλώνει τόσο την εδραίωση όσο και την παρηγοριά που έχουν αυτοί που κάνουν τον Θεό ελπίδα τους· είναι άνετοι, είναι ευχάριστοι, και απολαμβάνουν συνεχή ασφάλεια και γαλήνη του νου. Ένα δέντρο έτσι φυτεμένο, έτσι ποτισμένο, δεν θα δει όταν έρθει η ζέστη, δεν θα υποστεί καμία ζημιά από τις πιο καυτές ζέστες του καλοκαιριού· είναι τόσο καλά υγραμένο από τις ρίζες του που θα είναι επαρκώς προστατευμένο από την ξηρασία. Αυτοί που κάνουν τον Θεό ελπίδα τους, (1.) Θα ανθίσουν σε δόξα και παρηγοριά, σαν δέντρο που είναι πάντα πράσινο, του οποίου το φύλλο δεν μαραίνεται· θα είναι χαρούμενοι προς τον εαυτό τους και όμορφοι στα μάτια των άλλων. Αυτοί που έτσι τιμούν τον Θεό δίνοντάς Του πίστη ο Θεός θα τιμήσει, και θα τους κάνει το στολίδι και την απόλαυση των τόπων όπου ζουν, όπως τα πράσινα δέντρα. (2.) Θα είναι σταθεροί σε εσωτερική ειρήνη και ικανοποίηση: Δεν θα ανησυχούν σε έτος ξηρασίας, όταν λείπει η βροχή· γιατί, όπως το δέντρο έχει σπόρο μέσα του, έτσι έχει και την υγρασία του. Αυτοί που κάνουν τον Θεό ελπίδα τους έχουν αρκετά σε Αυτόν για να καλύψουν την έλλειψη όλων των παρηγοριών των πλασμάτων. Δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για το σπάσιμο μιας δεξαμενής όσο έχουμε την πηγή. (3.) Θα είναι καρποφόροι στην αγιότητα, και σε όλα τα καλά έργα. Αυτοί που εμπιστεύονται στον Θεό, και με πίστη αντλούν δύναμη και χάρη από Αυτόν, δεν θα παύσουν να αποδίδουν καρπό· θα εξακολουθούν να είναι ικανοί να κάνουν αυτό που θα αποβεί προς δόξα του Θεού, όφελος των άλλων, και δικό τους λογαριασμό.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι ολοκληρώνει απευθυνόμενος στην θεία επιθεώρηση της καρδιάς. 1. Είναι αληθές γενικά. (1.) Υπάρχει εκείνη η πονηρία στις καρδιές μας την οποία εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε και δεν υποπτευόμαστε ότι υπάρχει εκεί· μάλιστα, είναι κοινό λάθος ανάμεσα στα παιδιά των ανθρώπων να θεωρούν τον εαυτό τους, τις δικές τους καρδιές τουλάχιστον, πολύ καλύτερες από ό,τι πραγματικά είναι. Η καρδιά, η συνείδηση του ανθρώπου, στην διεφθαρμένη και πεσμένη κατάστασή του, είναι απατηλή πάνω από όλα τα πράγματα. Είναι πονηρή και ψεύτικη· είναι επιρρεπής να υποσκελίζει (έτσι σημαίνει κυρίως η λέξη)· είναι αυτό από το οποίο ο Ιακώβ πήρε το όνομά του, ένας υποσκελιστής. Ονομάζει το κακό καλό και το καλό κακό, βάζει ψεύτικα χρώματα στα πράγματα, και φωνάζει ειρήνη σε εκείνους στους οποίους δεν ανήκει η ειρήνη. Όταν οι άνθρωποι λένε στις καρδιές τους (δηλαδή, αφήνουν τις καρδιές τους να ψιθυρίζουν σε αυτούς) ότι δεν υπάρχει Θεός, ή δεν βλέπει, ή δεν θα απαιτήσει, ή θα έχουν ειρήνη αν και συνεχίζουν· σε αυτές, και σε χίλιες παρόμοιες υποδείξεις η καρδιά είναι απατηλή. Εξαπατά τους ανθρώπους στην ίδια τους την καταστροφή· και αυτό θα είναι η επιδείνωσή της, ότι είναι αυτοεξαπατητές, αυτοκαταστροφείς. Σε αυτό η καρδιά είναι απεγνωσμένα πονηρή· είναι θανατηφόρα, είναι απεγνωσμένη. Η περίπτωση είναι πράγματι κακή, και κατά κάποιον τρόπο απελπιστική και πέρα από βοήθεια, αν η συνείδηση που πρέπει να διορθώσει τα λάθη των άλλων ικανοτήτων είναι η ίδια μητέρα ψεύδους και αρχηγός στην πλάνη. Τι θα γίνει με έναν άνθρωπο αν αυτό μέσα του που πρέπει να είναι το λυχνάρι του Κυρίου δίνει ψεύτικο φως, αν ο αντιπρόσωπος του Θεού στην ψυχή, που είναι εμπιστευμένος να υποστηρίζει τα συμφέροντά Του, τα προδίδει; Τέτοια είναι η απατηλότητα της καρδιάς ώστε μπορούμε αληθινά να πούμε, Ποιος μπορεί να την γνωρίσει; Ποιος μπορεί να περιγράψει πόσο κακή είναι η καρδιά; Δεν μπορούμε να γνωρίσουμε τις δικές μας καρδιές, ούτε τι θα κάνουν σε ώρα πειρασμού (ο Εζεκίας δεν το έκανε, ο Πέτρος δεν το έκανε), ούτε ποιες διεφθαρμένες διαθέσεις υπάρχουν σε αυτές, ούτε σε πόσα πράγματα έχουν παρεκκλίνει· ποιος μπορεί να κατανοήσει τα λάθη του; Πολύ λιγότερο μπορούμε να γνωρίσουμε τις καρδιές των άλλων, ή να έχουμε οποιαδήποτε εξάρτηση από αυτές. Αλλά, (2.) Όποια πονηρία υπάρχει στην καρδιά ο Θεός την βλέπει, και την γνωρίζει, είναι τέλεια εξοικειωμένος με αυτήν και ενήμερος γι' αυτήν: Εγώ ο Κύριος ερευνώ την καρδιά. Αυτό ισχύει για όλα όσα είναι στην καρδιά, όλες τις σκέψεις της, τις πιο γρήγορες, και εκείνες που παραβλέπονται πιο απρόσεκτα από τον εαυτό μας—όλες τις προθέσεις της, τις πιο κρυφές, και εκείνες που είναι πιο τεχνητά μεταμφιεσμένες, και επιμελώς κρυμμένες από τους άλλους. Οι άνθρωποι μπορεί να εξαπατηθούν, αλλά ο Θεός δεν μπορεί. Όχι μόνο ερευνά την καρδιά με διαπεραστικό μάτι, αλλά δοκιμάζει τους νεφρούς, για να περάσει κρίση πάνω σε αυτό που ανακαλύπτει, για να δώσει σε κάθε πράγμα τον αληθινό χαρακτήρα του και το οφειλόμενο βάρος. Την δοκιμάζει, όπως δοκιμάζεται ο χρυσός αν είναι γνήσιος ή όχι, όπως δοκιμάζεται ο κρατούμενος αν είναι ένοχος ή όχι. Και αυτή η κρίση που κάνει για την καρδιά είναι για να περάσει κρίση πάνω στον άνθρωπο· είναι για να δώσει σε κάθε άνθρωπο σύμφωνα με τους δρόμους του (σύμφωνα με την αξία και την τάση τους, ζωή σε εκείνους που περπάτησαν στους δρόμους της ζωής, και θάνατο σε εκείνους που επέμειναν στους δρόμους του καταστροφέα) και σύμφωνα με τον καρπό των πράξεών του, το αποτέλεσμα και την επιρροή που είχαν οι πράξεις του στους άλλους, ή σύμφωνα με ό,τι καθορίζεται από τον λόγο του Θεού να είναι ο καρπός των πράξεων των ανθρώπων, ευλογίες στους υπάκουους και κατάρες στους ανυπάκουους. Σημείωσε, Επομένως ο Θεός είναι ο ίδιος Κριτής, και μόνο Αυτός, επειδή Αυτός, και κανείς άλλος, γνωρίζει τις καρδιές των παιδιών των ανθρώπων.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού τοποθέτησα την εμπιστοσύνη μου σήμερα—περισσότερο στους ανθρώπους ή στον Κύριο; Ποια κρυφά κίνητρα μπορεί ο ερευνητικός Θεός να βλέπει ήδη μέσα μου; Πώς θα απαντήσω στην πρόσκλησή Του να ριζώσω τη ζωή μου δίπλα στην πηγή των ζωντανών υδάτων;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε, ἐρεύνησον τὰς καρδίας ἡμῶν καὶ ἀποκάλυψον πᾶσαν ψευδῆ ἐμπιστοσύνην τὴν ὁποίαν ἔχομεν θέσει εἰς ἀνθρωπίνην δύναμιν. Φύτευσον ἡμᾶς ὡς δένδρα παρὰ τὰ ἀνεξάντλητα ὕδατά Σου, ὥστε τὰ φύλλα ἡμῶν νὰ μένουν χλωρὰ καὶ ὁ καρπὸς ἡμῶν νὰ μὴ ἐκλείπῃ ποτέ, ἀκόμη καὶ ἐν καιρῷ ξηρασίας. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου χάρισον ἡμῖν θάρρος νὰ τηρῶμεν τὴν ἡμέραν Σου ἁγίαν καὶ νὰ ἐναποθέτωμεν τὴν ἐλπίδα ἡμῶν μόνον εἰς Σέ, τὴν πηγὴν τοῦ ζῶντος ὕδατος. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →