Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 7-8 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους νόμους του Λευιτικού ανοίγει νέα παράθυρα στη διατεταγμένη λατρεία που ο Θεός καθιέρωσε για τον Ισραήλ. Στα κεφάλαια 7 και 8 παρακολουθούμε τον μεταρρυθμιστή να ανιχνεύει τους ακριβείς κανονισμούς για τις προσφορές και την επίσημη καθιέρωση του Ααρών και των γιων του. Η υπομονετική προσοχή του Καλβίνου σε κάθε λεπτομέρεια μας υπενθυμίζει ότι τίποτα στον οίκο του Θεού δεν αφήνεται στην ανθρώπινη εφεύρεση. Το σχόλιό του τονίζει τόσο τα προνόμια που δόθηκαν στους ιερείς όσο και τα αυστηρά όρια που προστάτευαν την αγιότητα του θυσιαστηρίου. Καθώς ακούμε τα λόγια του σήμερα, καλούμαστε να σκεφτούμε πώς η ευλάβεια και η υπακοή διαμορφώνουν ακόμα τη ζωή του λαού του Θεού. Ας μας οδηγήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου πιο κοντά στον Θεό που ξεχωρίζει τόσο τη θυσία όσο και τον υπηρέτη για τη δική Του δόξα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τη Βίβλο σας και διαβάστε τα κεφάλαια 7 και 8 του Λευιτικού αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις προσεκτικές οδηγίες για τις ειρηνικές προσφορές, τις προειδοποιήσεις κατά της ακαθαρσίας και την αναλυτική αφήγηση της καθιέρωσης του Ααρών. Αφήστε τις επαναλαμβανόμενες φράσεις για την υπακοή στις εντολές του Κυρίου να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε την ερμηνεία του Καλβίνου για τα ίδια αυτά χωρία με ταπεινοφροσύνη και προσοχή.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει εξετάζοντας τον νόμο των προσφορών για την αμαρτία και το παράπτωμα.
1. Ομοίως αυτός είναι ο νόμος. Μόλις ομολόγησα ότι δεν κατανοώ επαρκώς πώς αυτές οι δύο λέξεις, χταχ, χατέαχ, και ασάμ, άσαμ, διαφέρουν μεταξύ τους· και επομένως ακολούθησα την έννοια που συνήθως γίνεται δεκτή, και τις ονόμασα την προσφορά για την αμαρτία και την προσφορά για το παράπτωμα, (θυσίαν υπέρ αμαρτίας ή υπέρ παραπτώματος.) Μολονότι σε αυτό το δεύτερο είδος προσφοράς διατάσσει την ίδια τελετουργία να τηρηθεί όπως στην προηγούμενη, εντούτοις αναφέρει μερικά πράγματα που είχε παραλείψει προηγουμένως, όπως τον ραντισμό του αίματος γύρω από το θυσιαστήριο, την προσφορά του λίπους, των νεφρών, κ.λπ., που δεν είχαν εκφραστεί προηγουμένως. Το σύνολο ανέρχεται σε αυτό, ότι έπρεπε να θυσιάζουν με τον ίδιο τρόπο, και με τα ίδια έθιμα για την αμαρτία όπως για το παράπτωμα, και να μην κάνουν την παραμικρή αλλαγή στον κανόνα που τους είχε τεθεί.Σχετικά με τα δικαιώματα των ιερέων ο Καλβίνος γράφει στη συνέχεια:
Σε αυτά τα χωρία ο Μωυσής επιβεβαιώνει ό,τι έχουμε δει προηγουμένως σχετικά με τα δικαιώματα των ιερέων, και επίσης προσθέτει μια εξαίρεση στην οποία δεν είχε ακόμη αναφερθεί. Γενικά, λοιπόν, διεκδικεί για τους ιερείς ό,τι απέμενε από τα ιερότερα θύματα· και τους διακρίνει με αυτό το προνόμιο από τους άλλους Λευίτες· από όπου συμπεραίνουμε πόσο απαλλαγμένος από κάθε ιδιοτέλεια ήταν ο Μωυσής, όταν με εντολή του Θεού στερεί τους δικούς του γιους όχι μόνο από την αξιοπρέπεια που είχε απονεμηθεί στους ανεψιούς του, αλλά και από τα χρηματικά τους πλεονεκτήματα. Κανείς, λέει, εκτός από τους γιους του Ααρών ας μην απολαμβάνει τις ιερές προσφορές, επειδή είναι θεϊκά χρισμένοι ώστε να πλησιάζουν το θυσιαστήριο. Αλλά, επειδή κάποια αντιζηλία θα μπορούσε να είχε προκύψει μεταξύ τους, προσθέτει έναν ειδικό νόμο, ότι ορισμένα είδη προσφορών έπρεπε να λαμβάνονται μόνο από τον ιερέα που τις είχε προσφέρει. Διότι μολονότι όλοι έπρεπε να εκτελούν τα καθήκοντά τους αδιάφορα, και να μην ελκύονται από το κέρδος, εντούτοις, ώστε όλοι να εκτελούν τα μέρη τους πιο πρόθυμα, ορίζει μια ανταμοιβή για τον κόπο και την επιμέλειά τους. Για αυτόν τον λόγο διατάσσει ότι το υπόλειμμα της μινχά στις ειρηνικές προσφορές, και επίσης ο δεξιός ώμος του θύματος, και η σάρκα που απέμενε από τις προσφορές για το παράπτωμα, έπρεπε να είναι η ανταπόδοση του ιερέα που είχε εκτελέσει το έργο της εξιλέωσης και του ραντισμού του αίματος. Είναι αναμφισβήτητο ότι πολλοί ελκύονταν από την επιθυμία του κέρδους, οι οποίοι διαφορετικά θα είχαν παραμελήσει τα καθήκοντά τους· αλλά αυτό ήταν απόδειξη της πατρικής επιείκειας του Θεού, ότι συμβουλεύτηκε την αδυναμία τους ώστε η αμοιβή τους να είναι ένα κέντρισμα για την επιμέλειά τους. Εν τω μεταξύ δεν επιθυμούσε να μισθώσει τις υπηρεσίες τους όπως εκείνες των δούλων, ώστε να είναι μισθοφόροι στην καρδιά· αλλά μάλλον, όταν τους ελέγχει μέσω του Προφήτη Του επειδή δεν υπήρχε κανείς από αυτούς που θα «άναβε φωτιά στο θυσιαστήριό Του δωρεάν.» (Μαλαχίας 1:10.) Αυξάνει την αχαριστία τους, όχι μόνο επειδή δεν θα έδιναν τις υπηρεσίες τους δωρεάν, αλλά επειδή, όταν λάμβαναν την αμοιβή τους, εξαπατούσαν Εκείνον που τους είχε διορίσει ως διακόνους Του.Ο Καλβίνος στη συνέχεια πραγματεύεται την απαγόρευση της κατανάλωσης ακάθαρτης σάρκας.
19. Και η σάρκα που αγγίζει. Δεν ήταν βεβαίως νόμιμο να φάει κανείς από οποιαδήποτε μολυσμένη σάρκα, αλλά στις θυσίες υπήρχε ένας ειδικός λόγος γι' αυτό, δηλαδή επειδή η ακαθαρσία συνεπαγόταν ιεροσυλία. Για αυτόν τον λόγο διατάσσει να καεί, ακριβώς όπως εκείνη που δεν είχε καταναλωθεί εντός του νόμιμου χρόνου· και η τιμωρία είναι, [288] ότι αν οποιοσδήποτε ακάθαρτος άνθρωπος έχει αγγίξει το καθαγιασμένο κρέας, θα αποκοπεί από τον λαό. Η σκληρότητα ή η υπερβολική αυστηρότητα αυτού έχει ωθήσει μερικούς να σκεφτούν ότι το «αποκοπεί» δεν είναι τίποτε άλλο παρά να εκδιωχθεί από το στρατόπεδο. Αλλά δεν είναι θαυμαστό ότι ο Θεός έχει μεταχειριστεί έτσι αυστηρά εκείνους που συνειδητά και εκουσίως μόλυναν ό,τι ήταν άγιο· διότι αν κάποιος είχε αμαρτήσει από άγνοια, δεν θα λάμβανε αυτή την ποινή, αλλά μόνο εκείνος που είχε προδώσει την ανοιχτή περιφρόνησή του προς τον Θεό με ασεβή βεβήλωση ιερών πραγμάτων.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος καταλήγει σε ένα θεολογικό συμπέρασμα σχετικά με την πληρότητα των οδηγιών του Θεού.
37. Αυτός είναι ο νόμος της ολοκαύτωσης. Σε αυτό το συμπέρασμα ο Μωυσής δείχνει ότι είχε γίνει πλήρης πρόνοια ώστε να μην εισχωρήσει καμία προσθήκη από ανθρώπινες εφευρέσεις για να νοθεύσει τις θυσίες. Την ημέρα, λέει, που ο Θεός διέταξε τις θυσίες να προσφερθούν σε Αυτόν στο Όρος Σινά, δεν παρέλειψε τίποτα που έπρεπε να τηρηθεί, μήπως οι άνθρωποι τολμήσουν να εισαγάγουν οτιδήποτε εκτός από ό,τι είχε ορίσει. Και σίγουρα, όταν είχε έτσι προσεκτικά περιλάβει όλες τις τελετουργίες, μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε από εδώ πόσο σοβαρά πρέπει να αποφεύγουμε κάθε θρασύτητα και αυθάδεια στην εφεύρεση. Ο σκοπός, λοιπόν, του Μωυσή ήταν σε αυτή τη σύντομη προτροπή να παροτρύνει τον λαό σε νηφαλιότητα, μήπως παραβούν τα όρια που τέθηκαν από τον Θεό.Τέλος ο Καλβίνος αναστοχάζεται πάνω στην καθιέρωση των ιερέων.
10. Και ο Μωυσής πήρε το χριστήριο έλαιο Έχω δηλώσει γιατί ο Θεός διέταξε να καθαγιαστεί ο ίδιος ο ιερέας, καθώς και όλα τα σκεύη, με έλαιο, δηλαδή επειδή, χωρίς την επιρροή του Πνεύματος, όλες οι θυσίες θα ήταν άνοστες. Και είναι με την ενέργεια του ίδιου Πνεύματος που ο Χριστός έγινε ο ειρηνοποιός μεταξύ Θεού και ανθρώπων· επειδή αυτή η αξιοπρέπεια δεν θα ανήκε διαφορετικά στη σάρκα και την ανθρώπινη φύση. Ο Ααρών λοιπόν χρίστηκε, μαζί με τους γιους του, πριν γίνει δεκτός στο ιερατικό αξίωμα· διότι προστίθεται στη συνέχεια, ότι «ο μόσχος για αμαρτία» [405] προσφέρθηκε, πάνω στον οποίο ο Ααρών έθεσε τα χέρια του. Τώρα, αν και ακόμη και τότε άρχισε να εκτελεί το αξίωμά του, εντούτοις ο Μωυσής κατείχε ακόμη την πρώτη θέση, και εκτελούσε, κατά κάποιον τρόπο, την τελική πράξη. Εξ ου και συνέβη να ραντίσει τα κέρατα του θυσιαστηρίου με το αίμα· να χύσει το υπόλοιπο στη βάση του για εξιλέωση· και να κάψει τη θυσία πάνω στο θυσιαστήριο. Τώρα, η επιθέση των χεριών στις θυσίες δεν ήταν μόνο σύμβολο παρουσίασης, αλλά και μαρτυρία ενοχής που μεταφερόταν στο θύμα. Εφόσον, όμως, αυτή η τελευταία δήλωση μπορεί να είναι ασαφής λόγω της συντομίας της, θα την εξηγήσω λίγο πιο καθαρά. Αν κάποιος ιδιώτης πρόσφερε θύμα, η επιθέση των χεριών σήμαινε ότι έριχνε την ενοχή της αμαρτίας του στο θύμα. Εξ ου και το όνομα πιάκουλουμ· [406] επειδή υπέστη την κατάρα του Θεού, και αντικαταστάθηκε στη θέση του αμαρτωλού, ο οποίος απαλλάσσεται από αυτό ό,τι τον εξέθετε στην κρίση του Θεού. Αλλά, εφόσον τα κοινά χέρια ήταν ανάξια να καθαγιάσουν θύμα στον Θεό, το ιερατικό αξίωμα παρενέβη. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Ααρών και οι γιοι του έθεσαν τα χέρια τους σε κάθε μία από τις θυσίες, ώστε αυτό το είδος εξιλέωσης (πιάκουλι) να είναι η αρχή της καθιέρωσής τους, η οποία ολοκληρώθηκε στο δεύτερο κριάρι, με το αίμα του οποίου ο Μωυσής έβαψε τα δεξιά τους αυτιά, τους αντίχειρες των δεξιών τους χεριών και τα μεγάλα δάχτυλα των δεξιών τους ποδιών. Πλήθος ερωτημάτων προκύπτει εδώ: Γιατί μόνο η μία πλευρά των ιερέων καθαγιάστηκε, σαν η αριστερή τους πλευρά να παρέμενε μολυσμένη; Γιατί η καθιέρωση δεν μεταδόθηκε επίσης στα μάτια τους, και ιδιαίτερα στο στόμα τους, που επρόκειτο να είναι το όργανο του Αγίου Πνεύματος; Αλλά αυτή η προειδοποίηση πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου, ότι πρέπει να είμαστε νηφάλια σοφοί σε εκείνα τα σημεία, η βέβαιη γνώση των οποίων δεν μπορεί να εξαχθεί από την Γραφή· διότι η περιέργειά μας δεν είναι μόνο επιπόλαιη, αλλά και διεστραμμένη και επιβλαβής, όταν επιθυμούμε να γνωρίζουμε περισσότερα από όσα έχει αποκαλύψει ο Θεός. Η εικασία, όμως, είναι πιθανή, ότι ολόκληρο το σώμα καθαγιάστηκε στη δεξιά πλευρά. Έχουμε ήδη δει αλλού, [407] ότι με τα χέρια και τα πόδια δηλώνονται ολόκληρη η ζωή και οι πράξεις των ανθρώπων. Υπό αυτή την έννοια η καθαρότητα της καρδιάς και η καθαρότητα των χεριών περιλαμβάνουν όλα όσα είναι εσωτερικά και εξωτερικά στον άνθρωπο, ως τη ρίζα και τον καρπό. Όσον αφορά τα πόδια, η μεταφορά του βαδίσματος είναι γνωστή· και τα πόδια λέγεται ότι τρέχουν προς το κακό, και είναι γρήγορα να χύσουν αίμα, όταν οι πονηροί και οι περιφρονητές του Θεού καταφεύγουν σε πονηρές πράξεις. Επιπλέον, αφού αυτή η καθιέρωση δεν ήταν για το αξίωμα της διδασκαλίας, αλλά για εκείνο της μεσιτείας, το αυτί μάλλον παρά η γλώσσα βάφεται με αίμα· επειδή η κύρια αρετή, που αποκτά χάρη στις θυσίες, είναι η υπακοή. Σε αυτό αναφέρεται το χωρίο στον Ψαλμό 40:6, «Θυσία και προσφορά δεν επιθύμησες· τα αυτιά μου τρύπησες:» [408] στα οποία αντιστοιχούν τα λόγια του Ιερεμία,
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη δική μου λατρεία αισθάνομαι την ίδια κλήση σε προσεκτική υπακοή που τονίζει ο Καλβίνος;
2. Πώς μιλά η καθιέρωση των ιερέων για τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός ακόμα ξεχωρίζει ανθρώπους για ιερή υπηρεσία;
3. Τι προειδοποίηση ακούω κατά της προσθήκης ανθρώπινων εφευρέσεων στα διορισμένα από τον Θεό μέσα της χάριτος;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Πάτερ, ὁ ἐν τῇ διαθηκικῇ σου πιστότητι διατάξας τάς προσφοράς αἵματος καί τήν καθιέρωσιν τῶν ἱερέων σου, αἰνοῦμεν τήν σοφίαν τοῦ ἁγίου σου νόμου, ὅστις ἐκθέτει ἀμφότερα, τήν ἀπαίτησιν τοῦ ἐξιλασμοῦ καί τήν τάξιν τῆς ἀποδεκτῆς λατρείας. Διά τῆς ἅπαξ γενομένης θυσίας τοῦ Υἱοῦ σου, τοῦ ἀληθινοῦ ἡμῶν Ἀρχιερέως, καθάρισον ἡμᾶς ἀπό πάσης μολύνσεως καί ἐφάρμοσον ἐφ’ ἡμᾶς τά ὀφέλη τῆς τελείας Αὐτοῦ προσφορᾶς. Καθιέρωσον ἡμᾶς ἐκ νέου διά τοῦ Πνεύματός σου, ἵνα σέ λατρεύωμεν ἐν καθαραῖς χερσί καί ἀδιαιρέτοις καρδίαις, ἀναπαυόμενοι ἐν τῇ χάριτι τῇ ἐκπληρούσῃ πάντα ὅσα ἐπέταξας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →