Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 111-112 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 111 και 112 μας εισάγει στην καρδιά της βιβλικής δοξολογίας και της αγίας ζωής. Με ακρίβεια και ποιμαντική θέρμη, ο Καλβίνος δείχνει πώς τα έργα του Θεού και ο φόβος του Κυρίου μαζί αποτελούν το θεμέλιο της αληθινής σοφίας. Το σχόλιό του καλεί τους πιστούς να προχωρήσουν πέρα από την επιφανειακή θαυμασμό σε ολόψυχη λατρεία και υπάκουη χαρά. Καθώς ακούμε τα λόγια του σήμερα, μας υπενθυμίζεται ότι η πιστότητα της διαθήκης του Θεού στηρίζει κάθε γενιά που περπατά με ευλάβεια. Είθε οι γνώσεις του Καλβίνου να ανοίξουν νέους δρόμους για τη δική μας δοξολογία και πράξη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τις Γραφές που ερμηνεύει ο Καλβίνος. Διάβασε τους Ψαλμούς 111 και 112 αργά, παρατηρώντας τη δομή του ακροστιχίδου και την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση σε δοξολογία. Άσε τα θέματα των ισχυρών έργων του Θεού, του ελέους της διαθήκης και της μακαριότητας εκείνων που τον φοβούνται να εγκατασταθούν βαθιά. Ζήτα από το Πνεύμα να σε προετοιμάσει για τις γνώσεις που ακολουθούν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος αρχίζει θέτοντας τον προφήτη ως παράδειγμα ειλικρινούς ολόκαρδης δοξολογίας που προσφέρεται τόσο ιδιωτικά όσο και δημόσια.
1 Θα δοξολογήσω τον Ιεχωβά Η καλύτερη και πιο αποτελεσματική μέθοδος για να εμφυτεύσουμε την εκτέλεση οποιουδήποτε καθήκοντος είναι να δίνουμε παράδειγμα και κατά συνέπεια διαπιστώνουμε ότι ο προφήτης στην παρούσα περίπτωση θέτει τον εαυτό του ως παράδειγμα για να οδηγήσει άλλους να ασχοληθούν με τον εορτασμό των αίνων του Θεού Η απόφασή του να δοξολογήσει τον Θεό αποτελείται από δύο μέρη ότι θα εορτάσει τους αίνους του Θεού ανυπόκριτα με όλη του την καρδιά και ότι θα το κάνει δημόσια στη σύναξη των πιστών Αρχίζει πολύ σωστά με την δοξολογία της καρδιάς επειδή είναι πολύ καλύτερο να δοξολογούμε εν κρυπτώ και όταν κανείς δεν το γνωρίζει παρά να υψώνουμε τη φωνή μας και να φωνάζουμε τους αίνους του με προσποιημένα χείλη Ταυτόχρονα το πρόσωπο που εν κρυπτώ χύνει την καρδιά του σε ευγνώμονες συγκινήσεις προς τον Θεό θα εκθέσει επίσης τους αίνους του σε διογκωμένους τόνους διαφορετικά ο Θεός θα στερηθεί το μισό της τιμής που του οφείλεται Ο προφήτης λοιπόν αποφασίζει να δοξολογήσει τον Θεό με όλη την καρδιά δηλαδή με ειλικρινή και τίμια καρδιά όχι ότι αναλαμβάνει να φτάσει στο πλήρες μέτρο του καθήκοντός του αλλά δηλώνει ότι δεν θα είναι σαν τους υποκριτές που ψυχρά και με διπλή καρδιά ή μάλλον δόλια και προδοτικά χρησιμοποιούν μόνο τα χείλη τους στους αίνους του Θεού Αυτό είναι ένα σημείο άξιο προσοχής μήπως κάποιος αποθαρρυνθεί εξαιτίας της αδυναμίας του να τρέφει την ελπίδα να φτάσει σε εκείνη την τελειότητα της καρδιάς που είναι τόσο επιθυμητή διότι όσο ελλιπείς και αν είναι οι αίνοι μας μπορεί παρ όλα αυτά να είναι αποδεκτοί από τον Θεό αρκεί μόνο να αγωνιζόμαστε ανυπόκριτα να του αποδώσουμε αυτή την πράξη λατρείας Έρχομαστε τώρα στο άλλο μέρος της απόφασής του στο οποίο λέει ότι θα διακηρύξει τους αίνους του Θεού ενώπιον των ανθρώπων διότι αν και ο εβραϊκός όρος σοντ δηλώνει ιδιωτική σύναξη εν τούτοις νομίζω ότι σε αυτό το χωρίο χρησιμοποιεί δύο λέξεις συνώνυμης σημασίας Ταυτόχρονα αν κάποιος επιθυμεί να πάρει μια πιο εκλεπτυσμένη άποψη του χωρίου μπορεί να το κάνει αν θέλει Λέει στη σύναξη των δικαίων επειδή ο κύριος σκοπός για τον οποίο συγκαλούνται οι ιερές συνάξεις είναι να προσφέρουν στους προσκυνητές του Θεού μια ευκαιρία να του παρουσιάσουν θυσίες αίνου σύμφωνα με όσα λέγονται στον Ψαλμό 65 1Ο Καλβίνος στη συνέχεια δείχνει πώς η γενναιόδωρη πρόνοια του Θεού για εκείνους που τον φοβούνται πηγάζει άμεσα από την ανάμνηση της διαθήκης.
5 Έδωσε μερίδα σε εκείνους που τον φοβούνται Η Εκκλησία ως κάτοπτρο της χάριτος και της δικαιοσύνης του Θεού εφαρμόζεται εδώ ρητά σε αυτήν όσα είπε ο προφήτης σχετικά με αυτούς όχι ότι σκοπεύει να πραγματευτεί τη δικαιοσύνη του Θεού γενικά αλλά μόνο εκείνη που επιδεικνύει ιδιαιτέρως προς τον λαό του Συνεπώς προσθέτει ότι η φροντίδα του Θεού για τον λαό του είναι τέτοια ώστε να τον οδηγεί να κάνει άφθονη πρόνοια για την προμήθεια όλων των αναγκών τους Η λέξη τερέφ την οποία μεταφράσαμε μερίδα λαμβάνεται συχνά για λεία άλλοι την αποδίδουν κρέας αλλά προτιμώ μάλλον να την αποδώσω μερίδα με την έννοια που λαμβάνεται στις Παροιμίες 30 8 και Παροιμίες 31 15 σαν να έλεγε ότι ο Θεός έδωσε στον λαό του όλα όσα ήταν αναγκαία και ότι θεωρούμενη ως μερίδα ήταν μεγάλη και γενναιόδωρη διότι γνωρίζουμε ότι ο λαός του Ισραήλ πλουτίστηκε όχι ως συνέπεια της δικής του επιμέλειας αλλά από την ευλογία του Θεού ο οποίος σαν πατέρας οικογένειας παρέχει στο νοικοκυριό του κάθε τι αναγκαίο για τη συντήρησή του Στο επόμενο μέρος του εδαφίου αποδίδει ως λόγο για τη φροντίδα και την καλοσύνη του την επιθυμία του να αποδείξει αποτελεσματικά ότι η διαθήκη του δεν ήταν άκυρη Και εδώ πρέπει να παρατηρηθεί προσεκτικά ότι αν σε παλαιότερους χρόνους και από σεβασμό προς την ελεήμονα διαθήκη του έδειξε τόση μεγάλη καλοσύνη προς τον λαό του Ισραήλ με παρόμοιο τρόπο η αγαθότητα που λαμβάνουμε από αυτόν είναι αποτέλεσμα της υιοθεσίας μας στην οικογένειά του και επειδή ο Θεός δεν κουράζεται ποτέ να δείχνει καλοσύνη στον λαό του λέει ότι η ανάμνηση της διαθήκης του δεν θα σβηστεί ποτέ Επιπλέον καθώς καθημερινά και συνεχώς μας φορτώνει με τις ευεργεσίες του έτσι και η πίστη μας πρέπει κατά κάποιον τρόπο να αντιστοιχεί σε αυτό δεν πρέπει να αποτύχει αλλά πρέπει να υψωθεί πάνω από τη ζωή και τον θάνατοΣτον τελευταίο στίχο ο Καλβίνος ερμηνεύει τον φόβο του Κυρίου ως την αληθινή αρχή όλης της γνήσιας σοφίας.
10 Ο φόβος του Ιεχωβά Αφού πραγματεύτηκε την καλοσύνη του Θεού και απέδωσε έναν άξιο φόρο τιμής στον νόμο ο προφήτης προχωρεί να προτρέψει τους πιστούς να σέβονται τον Θεό και να είναι ζηλωτές στην τήρηση του νόμου Αποκαλώντας τον φόβο του Θεού την αρχή ή πηγή της σοφίας κατηγορεί με ανοησία εκείνους που δεν αποδίδουν άρρητη υπακοή στον Θεό Σαν να έλεγε εκείνοι που δεν φοβούνται τον Θεό και δεν ρυθμίζουν τη ζωή τους σύμφωνα με τον νόμο του είναι κτήνη και αγνοούν τα πρώτα στοιχεία της αληθινής σοφίας Σε αυτό πρέπει να προσέξουμε προσεκτικά διότι αν και η ανθρωπότητα γενικά επιθυμεί να θεωρείται σοφή σχεδόν όλος ο κόσμος υποτιμά ελαφρά τον Θεό και ευχαριστιέται στην ίδια του την πονηρή πανουργία Και καθώς οι χειρότεροι άνθρωποι θεωρούνται συνήθως ανώτεροι από όλους τους άλλους ως προς τη σοφία και φουσκωμένοι από αυτή την πεποίθηση σκληρύνονται εναντίον του Θεού ο προφήτης δηλώνει ότι όλη η σοφία του κόσμου χωρίς τον φόβο του Θεού είναι ματαιότητα ή κενή σκιά Και πράγματι όλοι όσοι αγνοούν τον σκοπό για τον οποίο ζουν είναι ανόητοι και τρελοί Αλλά να υπηρετούμε τον Θεό είναι ο σκοπός για τον οποίο γεννηθήκαμε και για τον οποίο διατηρούμαστε στη ζωή Δεν υπάρχει επομένως χειρότερη τύφλωση καμία τόσο ταπεινή αναισθησία όσο όταν περιφρονούμε τον Θεό και τοποθετούμε τις στοργές μας αλλού Διότι όποια εφευρετικότητα και αν διαθέτουν οι πονηροί στερούνται του κυρίου πράγματος της γνήσιας ευσέβειας Στο ίδιο αποτέλεσμα είναι τα λόγια που ακολουθούν αμέσως καλή σύνεση έχουν όλοι όσοι τηρούν τις εντολές του Θεού Υπάρχει μεγάλη έμφαση στο προσδιοριστικό επίθετο τοβ επειδή ο προφήτης καταγγέλλοντας την ανόητη γνώμη στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί καταδικάζει σιωπηρά εκείνους που ευχαριστιούνται στην ίδια τους την πονηρή πανουργία Η έννοιά του είναι παραδέχομαι ότι συνήθως θεωρούνται σοφοί εκείνοι που φροντίζουν καλά τα συμφέροντά τους που μπορούν να ακολουθήσουν μια πολιτική προσαρμογής που έχουν την οξύνοια και την πανουργία να διατηρούν την ευνοϊκή γνώμη του κόσμου και που ακόμη και εξαπατούν άλλους Αλλά ακόμη και αν παραχωρούσα ότι αυτός ο χαρακτήρας ανήκει σε αυτούς εν τούτοις η σοφία τους είναι άχρηστη και διεστραμμένη επειδή η αληθινή σοφία εκδηλώνεται στην τήρηση του νόμου Στη συνέχεια αντικαθιστά την τήρηση των εντολών του Θεού με τον φόβο του Θεού Διότι αν και όλοι οι άνθρωποι χωρίς εξαίρεση καυχώνται ότι φοβούνται τον Θεό εν τούτοις τίποτε δεν είναι πιο συνηθισμένο από το να ζουν στην παράλειψη του νόμου του Συνεπώς ο προφήτης πολύ σωστά μας εμφυτεύει την εκούσια ανάληψη του ζυγού του και την υποταγή στους κανονισμούς του λόγου του ως την πιο ικανοποιητική απόδειξη ότι ζούμε στον φόβο του Θεού Ο όρος αρχή έχει παραπλανήσει μερικούς οδηγώντας τους να φανταστούν ότι ο φόβος του Θεού ονομάστηκε η είσοδος της σοφίας σαν να ήταν το αλφάβητο επειδή προετοιμάζει τους ανθρώπους για την αληθινή ευσέβεια Μια τέτοια γνώμη δύσκολα αξίζει προσοχής βλέποντας ότι στον Ιώβ 28 28 ονομάζεται σοφία Σε αυτό το χωρίο ο φόβος δεν πρέπει να νοηθεί ως αναφερόμενος στις πρώτες ή στοιχειώδεις αρχές της ευσέβειας όπως στην Α Ιωάννου 4 18 αλλά περιλαμβάνει όλη την αληθινή ευσέβεια ή τη λατρεία του Θεού Το συμπέρασμα του ψαλμού δεν χρειάζεται εξήγηση επειδή είναι το αντικείμενο του προφήτη απλώς να εμφυτεύσει στους πιστούς ότι τίποτε δεν είναι πιο ωφέλιμο για αυτούς από το να περνούν τη ζωή τους στον εορτασμό των αίνων του Θεού
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εφαρμόζει αυτές τις αλήθειες αντιπαραβάλλοντας την παροδική ευτυχία των ασεβών με τη διαρκή μακαριότητα που υποσχέθηκε σε εκείνους που φοβούνται τον Θεό και τηρούν τις εντολές Του.
1 Μακάριος ο άνθρωπος ο φοβούμενος τον Ιεχωβά Αν και ο προφήτης αρχίζει με μια προτροπή, έχει, όπως έχω ήδη επισημάνει, κάτι περισσότερο κατά νου, από το απλό κάλεσμα των πιστών να δοξάσουν τον Θεό. Το να ασκεί κανείς την ανομία και να διαπράττει αδικία, παντού θεωρείται μεγάλη ευτυχία· και, αν και η ακεραιότητα μπορεί περιστασιακά να επαινείται, εντούτοις, μόλις ένας στους εκατό την επιδιώκει, επειδή όλοι φαντάζονται ότι θα είναι δυστυχείς εκτός αν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αρπάξουν ως λάφυρο οτιδήποτε έρχεται στον δρόμο τους. Σε αντίθεση με αυτό, ο προφήτης μας λέει ότι περισσότερο όφελος πρέπει να αναμένεται από την πατρική φροντίδα του Θεού, παρά από την πρόκληση κάθε είδους βλάβης και τη διάπραξη κάθε είδους αδικίας που βρίσκεται στη δύναμή μας· και θέτοντας ενώπιόν μας τη βέβαιη ελπίδα ανταμοιβής, μας καλεί πίσω στην άσκηση της δικαιοσύνης και της ευεργεσίας. Η ακόλουθη είναι η ανάλυση που δίνω του εδαφίου: Μακάριος ο άνθρωπος ο φοβούμενος τον Κύριο, και ευαρεστούμενος στις εντολές αυτού· και έτσι, με το δεύτερο μέρος του εδαφίου, ο προφήτης προσδιορίζει σε τι συνίσταται ο φόβος του Θεού. Και ότι η προσθήκη αυτής της επεξηγηματικής φράσης είναι αναγκαία, είναι αρκετά φανερό από όσα παρατηρήσαμε προς το τέλος του προηγούμενου ψαλμού. Διότι, ενώ ο νόμος καταφρονείται με θράσος από την ανθρωπότητα, εντούτοις τίποτε δεν είναι συνηθέστερο από το να προσποιούνται ότι φοβούνται τον Θεό. Αυτή η ασεβεια αντικρούεται καλώς από τον προφήτη, όταν δεν αναγνωρίζει κανέναν ως ανήκοντα στους προσκυνητές του Θεού, παρά μόνο εκείνον που προσπαθεί να τηρεί τον νόμο αυτού. Το εβραϊκό ρήμα χφφ, χαφέτς, είναι μάλλον εμφατικό, που σημαίνει, ως ένα είδος, να παίρνει την ευχαρίστησή του, και το απέδωσα ως να ευαρεστείται ο ίδιος Διότι ο προφήτης κάνει διάκριση μεταξύ μιας πρόθυμης και πρόθυμης προσπάθειας να τηρεί τον νόμο, και εκείνης που συνίσταται σε απλή δουλική και εξαναγκασμένη υπακοή. Πρέπει, λοιπόν, να αγκαλιάσουμε πρόθυμα τον νόμο του Θεού, και μάλιστα με τέτοιο τρόπο, ώστε η αγάπη προς αυτόν, με όλη την γλυκύτητά του, να υπερνικήσει όλους τους δελεασμούς της σάρκας, διαφορετικά, η απλή προσοχή σε αυτόν θα είναι άχρηστη. Επομένως, ένας άνθρωπος δεν μπορεί να θεωρηθεί γνήσιος τηρητής του νόμου, μέχρις ότου φθάσει σε αυτό -- ότι η ευχαρίστηση που παίρνει στον νόμο του Θεού καθιστά την υπακοή ευάρεστη σε αυτόν. Τώρα επαναλαμβάνω την εξέταση του χωρίου γενικά. Ο προφήτης, διαβεβαιώνοντας ότι οι προσκυνητές του Θεού είναι μακάριοι, μας προφυλάσσει από την πολύ επικίνδυνη πλάνη που οι ασεβείς ασκούν στον εαυτό τους, φανταζόμενοι ότι μπορούν να αποκομίσουν κάποια ευτυχία, δεν ξέρω ποια, από το να κάνουν το κακό.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στην καθημερινή σου ζωή σε προσκαλεί ο Θεός να προχωρήσεις από τη μισόκαρδη δοξολογία σε ολόψυχη λατρεία; Πώς η ανάμνηση της πιστότητας της διαθήκης του Θεού αλλάζει τον τρόπο που βλέπεις τις παρούσες ανάγκες σου; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείς να καλλιεργήσεις τον φόβο του Κυρίου ως την αρχή της σοφίας αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὗ τὰ ἔργα μεγάλαι καὶ οὗ ἡ δικαιοσύνη διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα, χάρισαι ἡμῖν χάριν τοῦ αἰνεῖν Σε ἐξ ὅλης καρδίας καὶ τοῦ περιπατεῖν ἐν τῷ φόβῳ τοῦ ὀνόματός Σου, ὅπερ ἐστὶν ἀρχὴ ἀληθοῦς σοφίας. Διὰ τῆς κυρίαρχης διαθηκικῆς Σου πιστότητος, στερέωσον τὴν ἀγαλλίασιν ἡμῶν ἐν ταῖς ἐντολαῖς Σου καὶ ποίησον τὴν μακαριότητα τῶν δικαίων νὰ χαρακτηρίζῃ τὰς ζωὰς ἡμῶν, εἰς δόξαν τοῦ ὀνόματός Σου μόνου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →