← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λουκάς

Λουκάς 24 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Λουκάς 24Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα οδοιπορούμε με τον Ιωάννη Καλβίνο μέσα από τις αφηγήσεις της αναστάσεως στο κεφάλαιο 24 του Λουκά. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας εισάγει στο θαύμα του κενού τάφου και των πρώτων μαρτύρων που μετέφεραν την είδηση. Τα λόγια του μας υπενθυμίζουν ότι ο αναστάς Χριστός μας συναντά στην αδυναμία και την αμφιβολία μας, διευρύνοντας σταδιακά την πίστη μας. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που άνοιξε τα μάτια των πρώτων μαθητών να ανοίξει τις καρδιές μας για να δεχθούμε εκ νέου τον ζώντα Κύριο. Ας μας οδηγήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου από τον φόβο στην χαρμόσυνη κήρυξη του ευαγγελίου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Σταθείτε τώρα και διαβάστε αργά και προσευχητικά το κεφάλαιο 24 του Λουκά. Προσέξτε τις γυναίκες που φθάνουν στον τάφο, τους αγγέλους που αναγγέλλουν την ανάσταση και τους μαθητές που δυσκολεύονται να πιστέψουν. Αφήστε το κείμενο να διεγείρει μέσα σας τόσο θαυμασμό όσο και ειλικρινή ερωτήματα προτού στραφούμε στους στοχασμούς του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος αρχίζει με στοχασμό πάνω στην τελική σκηνή της απολυτρώσεως. Φθάνουμε τώρα στην τελική σκηνή της απολυτρώσεώς μας. Διότι η ζωηρή βεβαιότητα της συμφιλιώσεώς μας με τον Θεό πηγάζει από το ότι ο Χριστός ήλθε από τον άδη ως νικητής του θανάτου, για να δείξει ότι διέθετε τη δύναμη νέας ζωής. Δικαίως λοιπόν λέγει ο Παύλος ότι δεν θα υπάρχει ευαγγέλιο και ότι η ελπίδα της σωτηρίας θα είναι μάταιη και άκαρπη, εάν δεν πιστεύουμε ότι ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών (Α' Κορινθίους 15:14). Τότε ακριβώς ο Χριστός απέκτησε για εμάς τη δικαιοσύνη και άνοιξε την είσοδό μας στον ουρανό· και, εν συντομία, τότε επικυρώθηκε η υιοθεσία μας, όταν ο Χριστός, αναστάς εκ νεκρών, ενήργησε τη δύναμη του Πνεύματός του και απέδειξε ότι είναι Υιός του Θεού. Αν και φανέρωσε την ανάστασή του με τρόπο διαφορετικό από αυτόν που θα επιθυμούσε η αίσθηση της σαρκός μας, εντούτοις η μέθοδος την οποία ενέκρινε οφείλει να θεωρείται και από εμάς ως η καλύτερη. Εξήλθε από τον τάφο χωρίς μάρτυρα, ώστε το κενό του τόπου να είναι η πρώτη ένδειξη· έπειτα επέλεξε να αναγγελθεί στις γυναίκες από τους αγγέλους ότι ζει· και λίγο αργότερα εμφανίσθηκε στις γυναίκες και τέλος στους αποστόλους, και σε διάφορες περιστάσεις. Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια πώς ο Χριστός καθοδήγησε σταδιακά τους ακολούθους του αρχίζοντας από τις γυναίκες. Έτσι οδήγησε σταδιακά τους ακολούθους του, ανάλογα με την ικανότητά τους, σε μεγαλύτερο μέτρο γνώσεως. Άρχισε από τις γυναίκες και όχι μόνο παρουσιάσθηκε για να τον δουν, αλλά και τους έδωσε εντολή να αναγγείλουν το ευαγγέλιο στους αποστόλους, ώστε να γίνουν διδάσκαλοί τους. Αυτό σκοπό είχε, πρώτον, να ελέγξει την αδιαφορία των αποστόλων, οι οποίοι ήσαν σαν πρόσωπα μισοπεθαμένα από φόβο, ενώ οι γυναίκες έτρεξαν με προθυμία στον τάφο και έλαβαν επίσης όχι συνηθισμένη ανταμοιβή. Διότι αν και ο σκοπός τους να αλείψουν τον Χριστό, σαν να ήταν ακόμη νεκρός, δεν ήταν απαλλαγμένος από κατηγορία, εντούτοις συγχώρησε την αδυναμία τους και τους απένειμε εξαιρετική τιμή, αφαιρώντας από τους άνδρες το αποστολικό αξίωμα και αναθέτοντάς το σε αυτές για λίγο χρόνο. Με αυτόν τον τρόπο επίσης έδειξε παράδειγμα αυτού που λέγει ο Παύλος, ότι εκλέγει τα πράγματα που είναι μωρά και ασθενή στον κόσμο για να ταπεινώσει την υπεροψία της σαρκός. Και ποτέ δεν θα είμαστε δεόντως προετοιμασμένοι να μάθουμε αυτό το άρθρο της πίστεώς μας με άλλον τρόπο παρά μόνο αποθέτοντας κάθε υπερηφάνεια και υποτασσόμενοι να δεχθούμε τη μαρτυρία των γυναικών. Όχι ότι η πίστη μας οφείλει να περιορίζεται μέσα σε τόσο στενά όρια, αλλά επειδή ο Κύριος, για να δοκιμάσει την πίστη μας, ορίζει να γίνουμε μωροί προτού μας δεχθεί σε πληρέστερη γνώση των μυστηρίων του. Για τον ζήλο των γυναικών, ο Καλβίνος γράφει: Αλλά μπορεί να ερωτηθεί, πώς αυτός ο ζήλος των γυναικών, που ήταν αναμεμειγμένος με δεισιδαιμονία, μπορούσε να είναι ευπρόσδεκτος στον Θεό; Δεν αμφιβάλλω ότι το έθιμο του να αλείφουν τους νεκρούς, το οποίο είχαν δανειστεί από τους Πατέρες, εφαρμόσθηκε από αυτές στον ορθό σκοπό του, που ήταν να αντλούν παρηγοριά, μέσα στο πένθος του θανάτου, από την ελπίδα της μελλούσης ζωής. Αναγνωρίζω εύκολα ότι αμάρτησαν μη υψώνοντας αμέσως τον νου τους σε εκείνη την πρόρρηση που είχαν ακούσει από τα χείλη του Διδασκάλου τους, όταν προείπε ότι θα αναστηθεί την τρίτη ημέρα. Αλλά καθώς διατηρούν τη γενική αρχή της τελικής αναστάσεως, εκείνο το ελάττωμα συγχωρείται, το οποίο δικαίως θα είχε νοθεύσει, όπως λέγεται, ολόκληρη την πράξη. Έτσι ο Θεός συχνά δέχεται, με πατρική καλοσύνη, τα έργα των αγίων, τα οποία, χωρίς συγχώρηση, όχι μόνο δεν θα τον ευχαριστούσαν, αλλά και θα απορρίπτονταν δικαίως με ντροπή και τιμωρία. Είναι λοιπόν μια εκπληκτική επίδειξη της αγαθότητας του Χριστού, ότι παρουσιάζεται ζωντανός με καλοσύνη και γενναιοδωρία στις γυναίκες, οι οποίες τον αδίκησαν ζητώντας τον ανάμεσα στους νεκρούς. Τώρα, αν δεν επέτρεψε σε αυτές να έλθουν μάταια στον τάφο του, μπορούμε να συμπεράνουμε με βεβαιότητα ότι όσοι τώρα επιδιώκουν να τον προσεγγίσουν με πίστη δεν θα απογοητευθούν· διότι η απόσταση των τόπων δεν εμποδίζει τους πιστούς να απολαύσουν αυτόν που γεμίζει τον ουρανό και τη γη με τη δύναμη του Πνεύματός του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος διακρίνει δύο είδη τρόμου που βίωσαν οι φρουροί και οι γυναίκες. Πρέπει να προσέξουμε τη διάκριση μεταξύ των δύο ειδών τρόμου, μεταξύ των οποίων ο Ματθαίος κάνει σύγκριση. Οι στρατιώτες, που ήταν συνηθισμένοι σε ταραχές, τρομοκρατήθηκαν και κατακλύσθηκαν τόσο πλήρως από τον φόβο, ώστε έπεσαν κάτω σαν άνθρωποι σχεδόν νεκροί· αλλά δεν ασκήθηκε καμία δύναμη για να τους αναστήσει από εκείνη την κατάσταση. Παρόμοιος τρόμος κατέλαβε τις γυναίκες· αλλά ο νους τους, που είχε σχεδόν υποκύψει, αποκαταστάθηκε από την παρηγοριά που ακολούθησε αμέσως, ώστε να αρχίσουν, τουλάχιστον, να τρέφουν κάποια καλύτερη ελπίδα. Και, βεβαίως, είναι πρέπον η μεγαλειότητα του Θεού να προκαλεί αδιακρίτως τρόμο και φόβο τόσο στους ευσεβείς όσο και στους αποδοκιμασμένους, ώστε κάθε σάρκα να σιωπά ενώπιον του προσώπου του. Αλλά όταν ο Κύριος έχει ταπεινώσει και υποτάξει τους εκλεκτούς του, αμέσως μετριάζει τον φόβο τους, ώστε να μην καταρρεύσουν υπό την καταθλιπτική του επίδραση· και όχι μόνο αυτό, αλλά με την γλυκύτητα της χάριτός του θεραπεύει την πληγή που ο ίδιος είχε προκαλέσει. Τους αποδοκιμασμένους, από την άλλη, είτε τους κατακλύζει με αιφνίδιο τρόμο είτε τους αφήνει να φθίνουν σε αργά βασανιστήρια. Όσον αφορά τους ίδιους τους στρατιώτες, ήταν, χωρίς αμφιβολία, σαν νεκροί, αλλά χωρίς καμία σοβαρή εντύπωση. Σαν άνθρωποι σε κατάσταση αναισθησίας, τρέμουν πράγματι για μια στιγμή, αλλά σύντομα ξεχνούν ότι φοβήθηκαν· όχι ότι η ανάμνηση του τρόμου τους εξαλείφθηκε εντελώς, αλλά επειδή εκείνη η ζωηρή και ισχυρή αντίληψη της δυνάμεως του Θεού, στην οποία αναγκάσθηκαν να υποκύψουν, σύντομα απομακρύνθηκε από αυτούς. Αλλά οφείλουμε κυρίως να προσέξουμε αυτό το σημείο, ότι αν και αυτοί, όπως και οι γυναίκες, φοβήθηκαν, δεν εφαρμόσθηκε κανένα φάρμακο για να καταπραΰνει τον τρόμο τους· διότι μόνο στις γυναίκες είπε ο άγγελος, Μη φοβείσθε. Τους πρόσφερε έδαφος χαράς και βεβαιότητας στην ανάσταση του Χριστού. Ο Λουκάς προσθέτει μια επίπληξη, Γιατί ζητάτε τον ζώντα ανάμεσα στους νεκρούς; σαν να τράβηξε ο άγγελος το αυτί τους, ώστε να μην παραμείνουν πλέον στην νωθρότητα και την απελπισία. Τέλος, ο Καλβίνος σημειώνει πώς οι γυναίκες θυμήθηκαν τα λόγια του Χριστού. Λουκάς 24:8. Και θυμήθηκαν τα λόγια του· με τα οποία διδασκόμαστε ότι, αν και είχαν προοδεύσει λίγο στη διδασκαλία του Χριστού, εντούτοις δεν χάθηκε, αλλά ήταν πνιγμένη, έως ότου στον κατάλληλο χρόνο απέδωσε καρπό.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας εξακολουθείτε να ζητάτε τον ζώντα ανάμεσα στους νεκρούς; Πώς σας συνάντησε ο Χριστός στην αδυναμία όπως συνάντησε τις γυναίκες στον τάφο; Ποιο λόγο του έχετε ξεχάσει που το Πνεύμα τώρα επαναφέρει στη μνήμη σας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ἀναστάς Κύριε, διὰ τῆς κυρίαρχης χάριτός Σου ἐξεπλήρωσας τὰς Γραφάς, νικήσας τὸν θάνατον καὶ ἀνοίξας τὰς διανοίας ἡμῶν εἰς τὸ νὰ ἐννοήσωμεν πάντα ὅσα ἐγράφησαν περὶ Σοῦ. Χάρισον ἡμῖν πίστιν νὰ ἐνθυμούμεθα τοὺς λόγους Σου, ὥστε ὁ φόβος νὰ παραχωρήσῃ εἰς ἁγίαν χαράν, καὶ νὰ διακηρύττωμεν μὲ σταθερὰς καρδίας ὅτι Ζῇς. Κράτησον ἡμᾶς ἐν ταῖς ἐλεημοσύναις τῆς διαθήκης τοῦ Πνεύματός Σου, ἕως ὅτου Σὲ ἴδωμεν ἐν δόξῃ. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →