Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικόν 23-24 — με τον Maclaren
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν. Στην πραγματεία του για το Λευιτικόν 23-24, ο Μακλάρεν ξεδιπλώνει προσεκτικά τις πολυεπίπεδες οδηγίες για τις καθορισμένες εορτές του Ισραήλ, δείχνοντας πώς τελετουργία, μνήμη και χαρά αλληλοσυνδέονται. Η έκθεσή του τονίζει την προσεκτική δομή του κειμένου και την βαθύτερη πνευματική πρόσκληση που είναι ενσωματωμένη στην Εορτή της Σκηνοπηγίας. Καθώς ακολουθούμε τις παραγράφους του, καλούμαστε να δούμε πώς οι αρχαίες παρατηρήσεις εξακολουθούν να μιλούν σε εγκατεστημένες καρδιές και σε περιπλανώμενους προσκυνητές εξίσου. Ας καθοδηγήσουν οι μετρημένες γνώσεις του Μακλάρεν την ανάγνωση και τον στοχασμό μας σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 23 και 24 του Λευιτικού. Διαβάστε αργά τις καθορισμένες εορτές, τις λεπτομερείς οδηγίες για τις θυσίες και τους τελικούς κανονισμούς για την Εορτή της Σκηνοπηγίας. Προσέξτε τον ρυθμό των ιερών συγκεντρώσεων, την πρόσκληση σε χαρά και την ανάμνηση των περιπλανήσεων στην έρημο. Αφήστε το κείμενο να εγκατασταθεί πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά εξετάζοντας τη διάταξη των οδηγιών για την Εορτή της Σκηνοπηγίας.
Αυτές οι οδηγίες για την τήρηση της μεγάλης εορτής στο τέλος του θερισμού είναι ιδιόμορφα διατεταγμένες. Το Λευ_23:33 - Λευ_23:36 δίνουν μέρος των οδηγιών για την Εορτή, το Λευ_23:37 - Λευ_23:38 διακόπτουν αυτές με μια σύνοψη των περιεχομένων του κεφαλαίου, και το Λευ_23:39 - Λευ_23:44 συνεχίζουν το σπασμένο νήμα και ολοκληρώνουν τους κανονισμούς για την εορτή. Φυσικά, αυτή η φαινομενική υστεροβουλία έχει επισημανθεί ως σαφής απόδειξη ποικιλίας συγγραφέων. Αλλά μπορεί να δοθεί μια λογική εξήγηση με την υπόθεση της ενότητας του τμήματος, παρατηρώντας ότι το Λευ_23:33 - Λευ_23:36 ασχολούνται μόνο με την πλευρά της θυσίας της εορτής, ως λατρεία καθαυτή, και έτσι ευθυγραμμίζονται με το προηγούμενο μέρος του κεφαλαίου, το οποίο είναι αφιερωμένο σε μια απαρίθμηση των ετήσιων 'εορτών του Κυρίου' Λευ_23:4. Ήταν επομένως φυσικό, όταν ο κατάλογος είχε ολοκληρωθεί με τις θυσιαστικές συνταγές για την τελευταία της σειράς, να σημειωθεί το τέλος του καταλόγου στο Λευ_23:37 - Λευ_23:38, και τότε να προστεθούν τα άλλα μέρη των παρατηρήσεων που συνδέονται με αυτή την εορτή, τα οποία δεν είναι θυσιαστικά ούτε, κυριολεκτικά, λατρεία. Δεν υπάρχει ανάγκη να επικαλεστούμε την υπόθεση δύο συγγραφέων και μιας μεταγενέστερης συρραφής, για να εξηγήσουμε τη διάταξη. Η ενότητα είναι ακόμη πιο πιθανή επειδή, διαφορετικά, το πρώτο μισό θα έδινε το όνομα της εορτής ως εκείνο των 'σκηνών' και δεν θα περιείχε λέξη για να εξηγήσει το όνομα.Ο Μακλάρεν στρέφεται έπειτα στις οικιακές και μνημονικές πτυχές της εορτής.
Το άλλο μισό των κανονισμών ασχολείται με την πιο οικιακή πτυχή της εορτής. Προσέξτε, ως σημαντικό για τη διαφορετική οπτική γωνία που λαμβάνεται σε αυτό, ότι η πρώτη και η όγδοη ημέρα περιγράφονται εκεί όχι ως 'ιερές συγκεντρώσεις' αλλά ως 'σαββατισμοί' ή, όπως το δίνει καλύτερα η Αναθεωρημένη Έκδοση, 'πανηγυρική ανάπαυση'. Προσέξτε επίσης ότι αυτοί οι στίχοι συνδέουν την εορτή με τη συγκομιδή του θερισμού, όπως κάνει το Εξο_23:16. Είναι αρκετά πιθανό ότι ο Μωυσής εμβόλισε την πιο μνημονική πτυχή της εορτής σε μια παλαιότερη 'γιορτή θερισμού' αλλά αυτό είναι καθαρά εικαστικό, όσο και αν διαβεβαιώνεται με βεβαιότητα. Το να ρίξουμε φορτία παραθέσεων για κάθε είδους έθνη που έστηναν σκηνές και γλεντούσαν σε αυτές την εποχή του τρύγου δεν μας βοηθά πολύ.Για την πρόθεση της εορτής, ο Μακλάρεν παρατηρεί το προοπτικό μήνυμά της προς τη γενιά της ερήμου.
'Τα φυλλώδη λάφυρα έρχονται εδώ στο προσκήνιο ως σύμβολα αγαλλίασης, που σίγουρα υποδηλώνει ότι φέρονται στο χέρι αλλά προορίζονταν επίσης να χρησιμοποιηθούν για την κατασκευή των σκηνών στις οποίες επρόκειτο να ζήσει ολόκληρο το έθνος κατά τις επτά ημέρες, σε ανάμνηση του ότι ο Θεός τους έκανε 'να κατοικήσουν σε σκηνές, όταν τους έβγαλα από τη γη της Αιγύπτου'. Αυτό είναι ό,τι διατάσσεται από τον Μωυσή. Μεταγενέστερες προσθήκες στην τελετουργία δεν μας αφορούν εδώ, όσο ενδιαφέρουσες και αν είναι μερικές από αυτές. Η αληθινή πρόθεση της εορτής μαθαίνεται καλύτερα από την αρχική απλή μορφή. Ποια, λοιπόν, ήταν η πρόθεσή της; Ήταν η ανάμνηση της ζωής στην έρημο ως βάση για χαρά 'ενώπιον του Κυρίου'. Αλλά δεν πρέπει να ξεχάσουμε ότι, σύμφωνα με το Λευιτικόν, ορίστηκε ενώ η ζωή στην έρημο ήταν ακόμη παρούσα, και έτσι δεν επρόκειτο να τηρηθεί τότε.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν εξάγει την αφιέρωση της χαράς που διατάσσεται στην εορτή.
Η εορτή της σκηνοπηγίας ήταν η αφιέρωση της χαράς. Άλλες θρησκείες είχαν τις εορτές τους, στις οποίες άγριος θόρυβος και ακάθαρτες οργιαστικές τελετές υποβίβαζαν τους προσκυνητές στο επίπεδο των θεών τους. Πόσο διαφορετική είναι η καθαρή ευφροσύνη αυτής της εορτής 'ενώπιον του Κυρίου'! Καμία χονδροειδής και σαρκική απόλαυση του πάθους δεν μπορούσε να ζήσει ενώπιον των 'καθαρών οφθαλμών και της τέλειας μαρτυρίας' του Θεού. Στην 'παρουσία' Του πρέπει να υπάρχει καθαρότητα καθώς και 'πληρότητα χαράς'. Αν αυτή η εορτή μας διδάσκει, από τη μία πλευρά, ότι απατηλά παρεξηγούν το πνεύμα της ευσέβειας όσοι δεν το βρίσκουν γεμάτο ευφροσύνη, μας διδάσκει όχι λιγότερο, από την άλλη, ότι απατηλά παρεξηγούν το πνεύμα της χαράς όσοι την αναζητούν οπουδήποτε αλλού παρά 'ενώπιον του Κυρίου'. Η τελετουργία της εορτής διέτασσε ευφροσύνη. Η χαρά είναι καθήκον για τα τέκνα του Θεού. Υπήρχαν πενθούντες στο Ισραήλ κάθε χρόνο, καθώς ερχόταν η εορτή, οι οποίοι θα προτιμούσαν να συρρικνωθούν σε μια γωνία και να αφήσουν το φωτεινό ρεύμα της ευθυμίας να περάσει δίπλα τους αλλά και αυτοί έπρεπε να ανοίξουν τις βαριές καρδιές τους και να αισθανθούν ότι, παρά τις ιδιωτικές τους θλίψεις, είχαν μερίδιο στις εθνικές ευλογίες. Καμία θλίψη δεν πρέπει να μας καθιστά ανίκανους να αισθανθούμε ευγνώμονα χαρά για το μεγάλο κοινό δώρο μιας 'κοινής σωτηρίας'. Οι πηγές της θρησκευτικής χαράς, ανοιχτές σε όλους τους Χριστιανούς, είναι βαθύτερες από τις πηγές της ατομικής θλίψης, βαθιές όσο η ζωή αν και αυτές φαίνονται μερικές φορές.Τέλος, ο Μακλάρεν στοχάζεται πώς οι σκηνές δείχνουν την ευγνώμονα ανάμνηση της καθοδήγησης του Θεού.
Η ζωή στην έρημο ερχόταν στο προσκήνιο στην εορτή ως μια περιπλανώμενη ζωή στέρησης και αλλαγής. Οι σκηνές υπενθύμιζαν εύθραυστα και μεταβαλλόμενα κατοικητήρια, και έτσι έκαναν την αντίθεση με τα παρόντα εγκατεστημένα σπίτια πιο γλυκιά. Χτίζονταν, όχι από τόσο άθλιο θάμνο που φύτρωνε στην έρημο και δεν μπορούσε να ρίξει αρκετή σκιά για να προστατεύσει μια σαύρα, αλλά από τα καλά φυλλωμένα κλαδιά δέντρων που φύτρωναν δίπλα στα ποτάμια του νερού, και έτσι έδειχναν την παρούσα αφθονία. Η ανάμνηση των στερήσεων και των δοκιμασιών του παρελθόντος, των οποίων το νόημα γίνεται κατανοητό και τα ευτυχή αποτελέσματα σε κάποιο βαθμό κατέχονται, είναι χαρά. Οι ευημερούντες άνθρωποι αρέσκονται να μιλούν για τους πρώτους αγώνες και τη φτώχεια τους. Αυτή η εορτή διδάσκει ότι τέτοια ανάμνηση οφείλει πάντα να αποδίδει το καλύτερο παρόν στον Θεό, και ότι η μνήμη των κατακτημένων θλίψεων και δοκιμασιών είναι υγιεινή μόνο όταν είναι ευλαβής, και ότι η χαρά της παρούσας άνεσης είναι τονωτική, όχι όταν είναι αυτάρκης, αλλά όταν είναι ευγνώμων. Το παρελθόν, όταν το βλέπουμε ορθά, θα αποδώσει για όλους μας υλικά για μια εορτή σκηνοπηγίας και βλέπεται ορθά μόνο όταν όλα φαίνονται ως έργο του Θεού και ως τείνοντα σε εγκατεστημένη ειρήνη και αφθονία. Γι' αυτό οι κανονισμοί τελειώνουν με αυτή την εμφατική σφραγίδα όλων των εντολών Του, για να εντυπωθεί στην καρδιά μας η οποία είναι ο σκοπός όλων των συναλλαγών Του μαζί μας όπως και με τον Ισραήλ, 'Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας'.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς διαμορφώνει η δομή των οδηγιών της εορτής την κατανόησή σας για τη λατρεία; Με ποιους τρόπους μπορεί η ανάμνηση παρελθουσών εποχών ερήμου να αυξήσει την παρούσα ευγνωμοσύνη; Πού σας προσκαλεί ο Θεός να ασκήσετε τη διαταχθείσα χαρά ακόμη και μέσα σε προσωπική θλίψη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, καθὼς συλλογιζόμεθα τὰς ὡρισμένας ἑορτὰς τοῦ Λευιτικοῦ 23, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐπὶ τὰς κραταιὰς πράξεις τῆς ἀπολυτρώσεώς Σου καὶ τὸν ἅγιον ῥυθμὸν τὸν ὁποῖον ἔθεσαν ἐνώπιόν μας. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, δίδαξον ἡμᾶς νὰ χαιρώμεθα ἐνώπιόν Σου διὰ πάσης ἐποχῆς, ἐνθυμούμενοι ὅτι εἴμεθα ξένοι τῶν ὁποίων ἡ πορεία τῆς ἐρήμου τελειώνει ἐν τῇ ἀναπαύσει τῇ ἐξασφαλισθείσῃ διὰ τοῦ Χριστοῦ. Ἐνίσχυσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ὅτι πᾶσα δοκιμασία διατάσσεται πρὸς ἐκείνην τὴν αἰώνιον κατοικίαν μετὰ Σοῦ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →