← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ

Ιεζ 31-32 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ιεζεκιήλ 31-32Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στον Ιεζεκιήλ 31–32 μας καλεί να παρακολουθήσουμε τον Κύριο να αποδομεί την υπερήφανη έπαρση της Αιγύπτου, προβάλλοντας τον πεσμένο κέδρο της Ασσυρίας ως καθρέφτη. Σε αυτά τα κεφάλαια ο προφήτης καταγράφει δύο χρονολογημένες προφητείες που μαζί αποκαλύπτουν πόσο γρήγορα η επίγεια δόξα καταρρέει όταν λησμονεί την πηγή της. Ο Χένρι οδηγεί τους αναγνώστες μέσα από την εικόνα του μεγαλοπρεπούς δέντρου, του αιφνίδιου πελέκεως και του θρήνου που ακολουθεί, δείχνοντας ότι κάθε έθνος και κάθε καρδιά βρίσκεται κάτω από την ίδια προειδοποίηση. Καθώς ανοίγουμε αυτή τη μελέτη, ζητούμε από το Πνεύμα να ερευνήσει τις δικές μας φιλοδοξίες και να φυτέψει ταπεινοφροσύνη εκεί όπου κάποτε φύτρωνε η αυτοεξύψωση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε τώρα χρόνο για να διαβάσετε αργά τον Ιεζεκιήλ 31 και 32, επιτρέποντας στις επαναλαμβανόμενες εικόνες του κέδρου, του λιονταριού και του νεκρικού θρήνου να εγκατασταθούν. Προσέξτε τις ημερομηνίες που αγκυρώνουν αυτές τις προφητείες και τον τρόπο με τον οποίο ο Κύριος επαναλαμβάνει ότι η πτώση της Αιγύπτου θα διδάξει τα έθνη να τον φοβούνται. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει την καρδιά σας στην προειδοποίηση κατά της υπερηφάνειας που διατρέχει και τα δύο κεφάλαια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά σκιαγραφώντας τον σκοπό και τη δομή της προφητείας κατά της Αιγύπτου. Η προφητεία αυτού του κεφαλαίου, όπως και τα δύο προηγούμενα κεφάλαια, στρέφεται κατά της Αιγύπτου και αποσκοπεί στην ταπείνωση και τον θάνατο της υπερηφάνειας του Φαραώ. Όταν εκδίδεται απόφαση κατά μεγάλων εγκληματιών, συνηθίζεται να συμβουλεύονται προηγούμενα και να εξετάζεται τι έγινε σε άλλους σε παρόμοια περίπτωση, κάτι που εξυπηρετεί τόσο την καθοδήγηση όσο και την αιτιολόγηση της διαδικασίας. Ο Φαραώ κατηγορείται ενώπιον του θείου δικαστηρίου για την υπερηφάνεια και την αλαζονεία του, καθώς και για τις αδικίες που προκάλεσε στον λαό του Θεού· όμως θεωρεί τον εαυτό του τόσο υψηλό, τόσο μεγάλο, ώστε να μην λογοδοτεί σε καμία εξουσία, τόσο ισχυρό και τόσο καλά φυλαγμένο, ώστε να μην μπορεί να κατακτηθεί από καμία δύναμη. Ο προφήτης επομένως καθοδηγείται να του αναφέρει την περίπτωση του βασιλιά της Ασσυρίας, του οποίου η πρωτεύουσα ήταν η Νινευή. Ι. Πρέπει να του δείξει πόσο μεγάλος μονάρχης υπήρξε ο βασιλιάς της Ασσυρίας, τι τεράστια αυτοκρατορία διέθετε, τι ισχυρή επιρροή ασκούσε· ο βασιλιάς της Αιγύπτου, όσο μεγάλος κι αν ήταν, δεν μπορούσε να τον ξεπεράσει, εδ. 3-9. ΙΙ. Πρέπει έπειτα να του δείξει πόσο όμοιος ήταν με τον βασιλιά της Ασσυρίας στην υπερηφάνεια και την σαρκική ασφάλεια, εδ. 10. ΙΙΙ. Πρέπει στη συνέχεια να του διαβάσει την ιστορία της πτώσης και της καταστροφής του βασιλιά της Ασσυρίας, τι θόρυβο προκάλεσε μεταξύ των εθνών και τι προειδοποίηση έδωσε σε όλους τους ισχυρούς ηγεμόνες να προσέξουν την υπερηφάνεια, εδ. 11-17. IV. Πρέπει να αφήσει τον βασιλιά της Αιγύπτου να εφαρμόσει όλα αυτά στον εαυτό του, να δει το δικό του πρόσωπο στον καθρέφτη της αμαρτίας του βασιλιά της Ασσυρίας και να προβλέψει την δική του πτώση μέσα από το προοπτικό γυαλί της καταστροφής του, εδ. 18. Στη συνέχεια περιγράφει λεπτομερώς την σύγκριση που γίνεται μεταξύ του Φαραώ και του Ασσύριου μονάρχη. ΙΙ. Καθοδηγείται να του δείξει ένα παράδειγμα κάποιου στον οποίο μοιάζει σε μεγαλείο, και αυτός ήταν ο Ασσύριος (εδ. 3), του οποίου η μοναρχία συνεχιζόταν από τον Νεμρώδ. Ο Σενναχειρείμ ήταν ένας από τους ισχυρούς ηγεμόνες αυτής της μοναρχίας· όμως αυτή κατέρρευσε σύντομα μετά από αυτόν, και η μοναρχία του Ναβουχοδονόσορ οικοδομήθηκε πάνω στα ερείπιά της, ή μάλλον εμβολιάστηκε στον κορμό της. Ας δούμε τώρα τι ακμαίος ηγεμόνας ήταν ο βασιλιάς της Ασσυρίας. Εδώ παρομοιάζεται με έναν μεγαλοπρεπή κέδρο, εδ. 3. Η δόξα του οίκου του Δαβίδ εικονογραφείται με την ίδια παρομοίωση, κεφ. ιζ΄ 3. Η ελιά, η συκιά και η άμπελος, που ήταν όλα καρποφόρα δέντρα, αρνήθηκαν να προαχθούν πάνω από τα δέντρα επειδή δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν την καρποφορία τους (Κρ. θ΄ 8 κ.εξ.), και γι' αυτό η επιλογή πέφτει στον κέδρο, που είναι μεγαλοπρεπής και ισχυρός και ρίχνει μεγάλη σκιά, αλλά δεν φέρει καρπό. 1. Ο Ασσύριος μονάρχης ήταν ένας ψηλός κέδρος, όπως ήταν γενικά οι κέδροι του Λιβάνου, υψηλού αναστήματος, και η κορυφή του ανάμεσα στα πυκνά κλαδιά· τον συνόδευαν άλλοι ηγεμόνες που ήταν υποτελείς του και περιβαλλόταν από φρουρά γενναίων ανδρών. Ξεπερνούσε όλους τους ηγεμόνες της γειτονιάς του· όλοι αυτοί ήταν θάμνοι μπροστά του (εδ. 5)· Το ύψος του υψωνόταν πάνω από όλα τα δέντρα του αγρού· πολλά από αυτά ήταν πολύ ψηλά, αλλά αυτός τα ξεπερνούσε όλα, εδ. 8. Οι κέδροι, ακόμη και εκείνοι στον κήπο της Εδέμ, που μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήταν οι καλύτεροι του είδους, δεν θα τον έκρυβαν, αλλά τα κλαδιά της κορυφής του ξεπερνούσαν τα δικά τους. 2. Ήταν ένας απλωμένος κέδρος· τα κλαδιά του δεν έτρεχαν μόνο προς τα πάνω σε ύψος, αλλά και προς τα έξω σε πλάτος, δηλώνοντας ότι αυτός ο ισχυρός ηγεμόνας δεν ήταν μόνο υψωμένος σε μεγάλη αξιοπρέπεια και τιμή και είχε όνομα πάνω από τα ονόματα των μεγάλων ανδρών της γης, αλλά ότι απέκτησε μεγάλη κυριαρχία και δύναμη· τα εδάφη του ήταν εκτεταμένα και επέκτεινε τις κατακτήσεις του μακριά και την επιρροή του ακόμη περισσότερο. Αυτός ο κέδρος, σαν άμπελος, έστειλε τα κλαδιά του στη θάλασσα, στον ποταμό, Ψαλμ. π΄ 11. Τα κλαδιά του πολλαπλασιάστηκαν· τα κλαδιά του έγιναν μακριά (εδ. 5)· έτσι ώστε να έχει μια σκιώδη κάλυψη, εδ. 3. Αυτό συνέβαλε πολύ στην ομορφιά του, ότι μεγάλωσε αναλογικά μεγάλος όσο και ψηλός. Ήταν ωραίος στο μεγαλείο του, στο μήκος των κλαδιών του (εδ. 7), πολύ χαριτωμένος όσο και πολύ μεγαλοπρεπής, ωραίος από το πλήθος των κλαδιών του, εδ. 9. Οι εκτεταμένες κυριαρχίες του ήταν καλά διαχειριζόμενες, σαν ένα απλωμένο δέντρο που διατηρείται σε σχήμα και καλή τάξη από την ικανότητα του κηπουρού, ώστε να είναι πολύ όμορφο στο μάτι. Η διακυβέρνησή του ήταν τόσο αγαπητή στα μάτια των σοφών ανθρώπων όσο και θαυμαστή στα μάτια όλων των ανθρώπων. Τα έλατα δεν έμοιαζαν με τα κλαδιά του, τόσο ίσια, τόσο πράσινα, τόσο κανονικά· ούτε τα κλαδιά των καστανιών έμοιαζαν με τα κλαδιά του, τόσο πυκνά, τόσο απλωμένα. Εν ολίγοις, κανένα δέντρο στον κήπο του Θεού, στην Εδέμ, στη Βαβυλώνα (γιατί εκεί βρισκόταν όπου φυτεύτηκε ο παράδεισος), όπου υπήρχε κάθε δέντρο που ήταν ευχάριστο στην όραση (Γεν. β΄ 9), δεν έμοιαζε με αυτόν τον κέδρο σε ομορφιά· δηλαδή, σε όλα τα γύρω έθνη δεν υπήρχε ηγεμόνας τόσο θαυμαστός, τόσο περιζήτητος και τόσο αγαπητός από όλους, όσο ο βασιλιάς της Ασσυρίας. Πολλοί από αυτούς έπραξαν ενάρετα, αλλά αυτός τους ξεπέρασε όλους, τους ξεπέρασε όλους σε λάμψη. Όλα τα δέντρα της Εδέμ τον ζήλευαν, εδ. 9. Όταν διαπίστωσαν ότι δεν μπορούσαν να τον συγκρίνουν, θύμωσαν και λυπήθηκαν που τους ξεπέρασε τόσο πολύ και κρυφά του αρνήθηκαν τον έπαινο που του άρμοζε. Σημείωσε, Είναι η δυστυχία εκείνων που σε οτιδήποτε ξεπερνούν τους άλλους ότι έτσι γίνονται αντικείμενα φθόνου· και ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στον φθόνο; 3. Ήταν χρήσιμος, όσο ένας όρθιος αναπτυσσόμενος κέδρος μπορούσε να είναι, και αυτό μόνο με τη σκιά του (εδ. 6)· Όλα τα πουλιά του ουρανού, μερικά από όλα τα είδη, έφτιαξαν τις φωλιές τους στα κλαδιά του, όπου προστατεύονταν από τις κακουχίες του καιρού. Τα θηρία του αγρού τοποθετήθηκαν κάτω από την προστασία των κλαδιών του. Εκεί ήταν ανερχόμενα και κατακείμενα· εκεί γέννησαν τα μικρά τους· γιατί είχαν εκεί ένα φυσικό καταφύγιο από τη ζέστη και από την καταιγίδα. Το νόημα όλων αυτών είναι, Κάτω από τη σκιά του κατοικούσαν όλα τα μεγάλα έθνη· όλα κατέφυγαν σε αυτόν για ασφάλεια και ήταν πρόθυμα να ορκιστούν πίστη σε αυτόν αν αναλάμβανε να τα προστατεύσει, όπως οι ταξιδιώτες σε μια βροχή έρχονται κάτω από πυκνά δέντρα για καταφύγιο. Σημείωσε, Εκείνοι που έχουν δύναμη οφείλουν να τη χρησιμοποιούν για την προστασία και την παρηγοριά εκείνων που βρίσκονται υπό την εξουσία τους· γιατί γι' αυτόν τον σκοπό τους εμπιστεύεται η δύναμη. Ακόμη και το αγκάθι, αν χριστεί βασιλιάς, προσκαλεί τα δέντρα να έρθουν και να εμπιστευτούν τη σκιά του, Κρ. θ΄ 15. Αλλά η μέγιστη ασφάλεια που μπορεί να δώσει οποιοδήποτε πλάσμα, ακόμη και ο ίδιος ο βασιλιάς της Ασσυρίας, δεν είναι παρά σαν τη σκιά ενός δέντρου, που είναι μόνο μια λιτή και αδύναμη προστασία και αφήνει τον άνθρωπο εκτεθειμένο με πολλούς τρόπους. Ας φύγουμε λοιπόν προς τον Θεό για προστασία, και αυτός θα μας πάρει κάτω από τη σκιά των πτερύγων του, όπου θα είμαστε πιο ζεστοί και πιο ασφαλείς από ό,τι κάτω από τη σκιά του ισχυρότερου και μεγαλοπρεπέστερου κέδρου, Ψαλμ. ιζ΄ 8· ϙα΄ 4. 4. Φαινόταν να είναι σταθερός και εδραιωμένος στο μεγαλείο και τη δύναμή του. Γιατί, (1.) Ήταν ο Θεός που τον έκανε ωραίο, εδ. 9. Γιατί από αυτόν βασιλεύουν οι βασιλείς. Ήταν χαριτωμένος με την ομορφιά που του έδωσε ο Θεός. Σημείωσε, Το χέρι του Θεού πρέπει να παρατηρείται και να αναγνωρίζεται στην ανύψωση των μεγάλων ανδρών της γης, και γι' αυτό δεν πρέπει να τους φθονούμε· όμως αυτό δεν θα εξασφαλίσει τη συνέχεια της ευημερίας τους, γιατί αυτός που τους έδωσε την ομορφιά τους, αν στερηθούν από αυτήν, ξέρει πώς να τη μετατρέψει σε ασχήμια. (2.) Φαινόταν να έχει καλό θεμέλιο. Αυτός ο κέδρος δεν ήταν σαν το αγριόχορτο στην έρημο, φτιαγμένο να κατοικεί σε αποξηραμένα μέρη (Ιερ. ιζ΄ 6)· δεν ήταν ρίζα σε ξηρό έδαφος, Ησ. νγ΄ 2. Όχι· είχε αφθονία πλούτου για να στηρίξει τη δύναμη και το μεγαλείο του (εδ. 4)· Τα νερά τον έκαναν μεγάλο· είχε τεράστιους θησαυρούς, μεγάλες αποθήκες και αποθέματα, που ήταν σαν το βάθος που τον ανέστησε ψηλά, σταθερά έσοδα που έρχονταν από φόρους, τελωνεία και βασιλικά ενοίκια, που ήταν σαν ποτάμια που έτρεχαν γύρω από τα φυτά του· αυτά του επέτρεψαν να ενισχύσει και να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του παντού, γιατί έστειλε τα μικρά ποτάμια του, ή αγωγούς, σε όλα τα δέντρα του αγρού, για να τα ποτίσει· και όταν είχαν συντήρηση από το παλάτι του βασιλιά (Έσδρ. δ΄ 14), και η χώρα τους τρεφόταν από τη χώρα του βασιλιά (Πράξ. ιβ΄ 20), θα ήταν χρήσιμοι και πιστοί σε αυτόν. Εκείνοι που έχουν πλούτο που ρέει πάνω τους σε μεγάλους ποταμούς βρίσκουν τον εαυτό τους υποχρεωμένο να τον στέλνει ξανά σε μικρούς ποταμούς· γιατί, καθώς αυξάνονται τα αγαθά, αυξάνονται και εκείνοι που τα τρώνε, και όσο περισσότερα έχουν οι άνθρωποι, τόσο περισσότερη ανάγκη έχουν για αυτά· ναι, και ακόμη περισσότερο έχουν ανάγκη. Τα κλαδιά αυτού του κέδρου έγιναν μακριά, εξαιτίας του πλήθους των νερών που τα τροφοδοτούσαν (εδ. 5 και 7)· η ρίζα του ήταν δίπλα σε μεγάλα νερά, που φαινόταν να το εξασφαλίζουν ώστε το φύλλο του να μην μαραθεί ποτέ (Ψαλμ. α΄ 3), ώστε να μην δει όταν έρθει η ζέστη, Ιερ. ιζ΄ 8. Σημείωσε, Οι κοσμικοί άνθρωποι μπορεί να φαίνονται να έχουν εδραιωμένη ευημερία, όμως αυτό μόνο φαίνεται έτσι, Ιώβ ε΄ 3· Ψαλμ. λζ΄ 35. Στη συνέχεια ο Χένρι δείχνει πώς οι δύο βασιλείς μοιάζουν μεταξύ τους στην υπερηφάνεια. Ι. Πώς μοιάζει επίσης μαζί του στην υπερηφάνεια, εδ. 10. Γιατί, όπως το πρόσωπο απαντά στο πρόσωπο σε έναν καθρέφτη, έτσι και η μία διεφθαρμένη σαρκική καρδιά στην άλλη· και οι ίδιοι πειρασμοί μιας ευημερούσας κατάστασης από τους οποίους κάποιοι νικούνται είναι μοιραίοι και για πολλούς άλλους. 'Συ, ω βασιλιά της Αιγύπτου! έχεις υψώσει τον εαυτό σου σε ύψος, έχεις υπερηφανευθεί για τον πλούτο και τη δύναμή σου, κεφ. κθ΄ 3. Και ακριβώς έτσι έκανε αυτός (δηλαδή ο βασιλιάς της Ασσυρίας)· όταν είχε βγάλει την κορυφή του ανάμεσα στα πυκνά κλαδιά, η καρδιά του υψώθηκε αμέσως στο ύψος του, και έγινε υβριστικός και δεσποτικός, έθεσε τον ίδιο τον Θεό σε αμφισβήτηση και καταπάτησε τον λαό του·' μάρτυρας τα μηνύματα και η επιστολή που ο μεγάλος βασιλιάς, ο βασιλιάς της Ασσυρίας, έστειλε στον Εζεκία, Ησ. λστ΄ 4. Πόσο αλαζονικά μιλάει για τον εαυτό του και τα δικά του επιτεύγματα! πόσο περιφρονητικά για αυτόν τον μεγάλο και καλό άνθρωπο! Υπήρχαν άλλες αμαρτίες στις οποίες οι Αιγύπτιοι και οι Ασσύριοι συμφώνησαν, ιδιαίτερα αυτή της καταπίεσης του λαού του Θεού, που τους καταλογίζεται και στους δύο μαζί (Ησ. νβ΄ 4)· αλλά εδώ αυτή η αμαρτία ανιχνεύεται στην αιτία της, και αυτή ήταν η υπερηφάνεια· γιατί είναι η περιφρόνηση των υπερήφανων που είναι γεμάτοι. Σημείωσε, Όταν η εξωτερική κατάσταση των ανθρώπων ανεβαίνει, το μυαλό τους συνήθως ανεβαίνει μαζί της· και είναι πολύ σπάνιο να βρεις ταπεινό πνεύμα στη μέση μεγάλων προαγωγών. Τέλος εφαρμόζει ολόκληρη την προειδοποίηση απευθείας στον βασιλιά της Αιγύπτου. 2. Εδώ είναι μια προφητεία της πτώσης του βασιλιά της Αιγύπτου με παρόμοιο τρόπο, εδ. 18. Θεωρούσε τον εαυτό του όμοιο με τον Ασσύριο σε δόξα και μεγαλείο, ξεπερνώντας όλα τα δέντρα της Εδέμ, όπως το κυπαρίσσι ξεπερνά τους θάμνους. 'Αλλά και συ θα ταπεινωθείς, με τα άλλα δέντρα που είναι ευχάριστα στην όραση, όπως εκείνα στην Εδέμ. Θα οδηγηθείς στον τάφο, στα κατώτερα ή χαμηλότερα μέρη της γης· θα κείσαι στο μέσο των απεριτμήτων, που πεθαίνουν στην ακαθαρσία τους, πεθαίνουν άδοξα, πεθαίνουν κάτω από κατάρα και σε απόσταση από τον Θεό· τότε εκείνοι που καταπάτησες θα θριαμβεύσουν πάνω σου, λέγοντας, Αυτός είναι ο Φαραώ και όλο το πλήθος του. Δες πόσο ταπεινός φαίνεται, πόσο χαμηλά κείται· δες σε τι κατέληξε όλη η πομπή και η υπερηφάνειά του· εδώ είναι ό,τι απέμεινε από αυτόν.' Σημείωσε, Μεγάλοι άνδρες και μεγάλα πλήθη, με το μεγάλο σχήμα και τον μεγάλο θόρυβο που κάνουν στον κόσμο, όταν ο Θεός έρχεται να διαγωνιστεί μαζί τους, θα γίνουν σύντομα μικροί, λιγότεροι από το τίποτα, όπως ο Φαραώ και όλο το πλήθος του.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Ερρίκος ολοκληρώνει την πραγματεία του κεφαλαίου 31 συνοψίζοντας το διαρκές μάθημά του. (2.) Σε αυτή την ιστορία της πτώσεως του Ασσυρίου παρατηρήστε, [1.] Μια συνέχεια της ομοιότητας του κέδρου. Αυτός μεγάλωσε πολύ ψηλά και επεξέτεινε τα κλαδιά του πολύ μακριά· αλλά έρχεται η ημέρα του να πέσει. Πρώτον, αυτός ο επιβλητικός κέδρος κλαδεύτηκε: Ο τρομερός των εθνών τον απέκοψε. Οι στρατιώτες, οι οποίοι όντας και οπλισμένοι και εξουσιοδοτημένοι να σκοτώνουν και να σφάζουν και να καταστρέφουν, μπορούν κάλλιστα να λογίζονται μεταξύ των τρομερών των εθνών. Αυτοί απέκοψαν πρώτα τα κλαδιά του, κατέλαβαν μερικά μέρη της κυριαρχίας του και τα απέσπασαν από τα χέρια του· έτσι ώστε σε όλα τα βουνά και τις κοιλάδες των εθνών γύρω, στα υψίπεδα και τα χαμηλά εδάφη, και δίπλα σε όλα τα ποτάμια, υπήρχαν πόλεις ή χώρες που αποσπάστηκαν από τη μοναρχία του Ασσυρίου, που είχαν υποταχθεί σε αυτήν, αλλά είτε είχαν επαναστατήσει είτε είχαν ανακτηθεί από αυτήν. Τα φτερά του ήταν δανεικά· και, όταν κάθε πουλί είχε πάρει πίσω το δικό του, ήταν γυμνός σαν το κούτσουρο ενός δέντρου. Δεύτερον, εγκαταλείφθηκε: Όλοι οι λαοί της γης, που είχαν καταφύγει σε αυτόν για προστασία, κατέβηκαν από τη σκιά του και τον άφησαν. Όταν αυτός ήταν ανίκανος να τους δώσει προστασία, νόμισαν ότι δεν του όφειλαν πλέον υπακοή. Ας μην υπερηφανεύονται οι μεγάλοι άνδρες για τον αριθμό εκείνων που τους παρακολουθούν και εξαρτώνται από αυτούς· είναι μόνο για ό,τι μπορούν να αποκτήσουν. Όταν η Πρόνοια συνοφρυώνεται εναντίον τους, η ακολουθία τους σύντομα διασκορπίζεται και διασκορπίζεται από αυτούς. Τρίτον, περιφρονήθηκε και η πτώση του θριαμβεύτηκε (εδ. 13): Επί του ερειπίου του θα παραμείνουν όλα τα πτηνά του ουρανού, για να πατήσουν τα σπασμένα κλαδιά αυτού του κέδρου. Η πτώση του θριαμβεύεται από τα άλλα δέντρα, που ήταν θυμωμένα που έβλεπαν τον εαυτό τους να υπερβαίνεται τόσο πολύ: Όλα τα δέντρα της Εδέμ, που είχαν κοπεί και είχαν πέσει μπροστά του, όλα όσα ήπιαν νερό από τη βροχή του ουρανού, όπως το κούτσουρο του δέντρου που αφήνεται στο νότο λέγεται ότι είναι βρεγμένο με τη δροσιά του ουρανού (Δαν. δ΄ 23) και να βλαστήσει μέσω της μυρωδιάς του νερού (Ιώβ ιδ΄ 9), θα παρηγορηθούν στα κατώτερα μέρη της γης όταν δουν αυτόν τον υπερήφανο κέδρο να φέρεται τόσο χαμηλά όσο οι ίδιοι. Σολάμεν μισερίς σόκιος χαβουίσε δολόρις—Το να έχουν συντρόφους στη δυστυχία είναι παρηγοριά για όσους υποφέρουν. Αλλά, αντίθετα, τα δέντρα του Λιβάνου, που στέκονται ακόμη στο ύψος και τη δύναμή τους, πενθούσαν γι’ αυτόν, και τα δέντρα του αγρού λιποθύμησαν γι’ αυτόν, επειδή δεν μπορούσαν παρά να διαβάσουν τη δική τους μοίρα στην πτώση του. Ουρλιάξτε, έλατα, αν ο κέδρος σαλευθεί, γιατί δεν μπορούν να περιμένουν να σταθούν πολύ, Ζαχ. ια΄ 2. [2.] Μια εξήγηση της ομοιότητας του κέδρου. Με την κοπή αυτού του κέδρου σημαίνεται η σφαγή αυτού του ισχυρού μονάρχη και όλων των οπαδών και υποστηρικτών του· όλοι παραδίδονται στον θάνατο, να πέσουν από το ξίφος, όπως ο κέδρος από το τσεκούρι. Αυτός και οι άρχοντές του, που, όπως είπε, ήταν όλοι μαζί βασιλείς, κατεβαίνουν στον τάφο, στα κατώτερα μέρη της γης, στο μέσο των τέκνων των ανθρώπων, ως κοινοί άνθρωποι χωρίς ποιότητα ή διάκριση. Πέθαναν σαν άνθρωποι (Ψαλμ. πβ΄ 7)· παρασύρθηκαν με εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο, και η πομπή τους ούτε τους προστάτευσε ούτε κατέβηκε μετά από αυτούς. Πάλι (εδ. 16), Αυτός ρίχτηκε στον άδη με εκείνους που κατεβαίνουν στον λάκκο· μπήκε στην κατάσταση των νεκρών και θάφτηκε όπως οι άλλοι, στην αφάνεια και τη λήθη. Πάλι (εδ. 17), Όλοι όσοι ήταν ο βραχίονάς του, στους οποίους στηριζόταν, μέσω των οποίων ενεργούσε και εξασκούσε τη δύναμή του, όλοι όσοι κατοικούσαν υπό τη σκιά του, οι υπήκοοί του και οι σύμμαχοί του, και όλοι όσοι είχαν οποιαδήποτε εξάρτηση από αυτόν, όλοι κατέβηκαν στην καταστροφή, κάτω στον τάφο μαζί του, προς εκείνους που σφαγιάστηκαν με το ξίφος, προς εκείνους που αποκόπηκαν με πρόωρους θανάτους πριν από αυτούς, υπό το βάρος της ενοχής και της ντροπής. Όταν πέφτουν μεγάλοι άνδρες, πέφτουν πολλοί μαζί τους, όπως πολλοί με παρόμοιο τρόπο έχουν πέσει πριν από αυτούς. [3.] Τι σχεδίασε και στόχευσε ο Θεός, φέρνοντας κάτω αυτόν τον ισχυρό μονάρχη και τη μοναρχία του. Σχεδίασε έτσι, Πρώτον, Να δώσει συναγερμό στα έθνη γύρω, να τους βάλει όλους σε στάση, να τους βάλει όλους σε έκπληξη (εδ. 16): Έκανα τα έθνη να σαλευτούν στον ήχο της πτώσεώς του. Όλοι χτυπήθηκαν από κατάπληξη βλέποντας έναν τόσο ισχυρό πρίγκιπα να φέρεται κάτω έτσι. Έδωσε ένα σοκ σε όλες τις εμπιστοσύνες τους, ο καθένας νομίζοντας ότι η σειρά του θα ήταν η επόμενη. Όταν αυτός κατέβηκε στον τάφο (εδ. 15) προκάλεσα πένθος, γενικό θρήνο, καθώς ολόκληρο το βασίλειο μπαίνει σε πένθος στον θάνατο του βασιλιά. Σε ένδειξη αυτής της γενικής θλίψης, σκέπασα τον βυθό γι’ αυτόν, έβαλα εκείνο σε μαύρο, έδωσα στάση στις υποθέσεις, σε συμμόρφωση με αυτό το καθολικό πένθος. Περιόρισα τους χειμάρρους, και τα μεγάλα νερά σταμάτησαν, για να τρέξουν σε άλλο κανάλι, εκείνο του θρήνου. Ο Λίβανος ιδιαίτερα, το βασίλειο της Συρίας, που ήταν κάποτε σε συνομοσπονδία με τον Ασσύριο, πενθούσε γι’ αυτόν· όπως οι σύμμαχοι της Βαβυλώνας, Αποκ. ιη΄ 9. Δεύτερον, Να δώσει μια νουθεσία στα έθνη γύρω, και στους βασιλείς τους (εδ. 14): Για να μην υψώσει κανένα από όλα τα δέντρα δίπλα στα νερά, αν και τόσο ευνοϊκά τοποθετημένα, τον εαυτό του για το ύψος του, να είναι υπερήφανα και αυτάρεσκα για τον εαυτό τους και να εκτοξεύουν την κορυφή τους ανάμεσα στα πυκνά κλαδιά, κοιτώντας περιφρονητικά τους άλλους, ούτε να στέκονται πάνω στον εαυτό τους για το ύψος τους, εμπιστευόμενα στις δικές τους πολιτικές και δυνάμεις, σαν να μην μπορούσαν ποτέ να φερθούν κάτω. Ας πάρουν όλοι προειδοποίηση από τον Ασσύριο, γιατί αυτός κάποτε κρατούσε το κεφάλι του τόσο ψηλά, και νόμιζε ότι κρατούσε το πάτημά του τόσο σταθερό, όσο οποιοσδήποτε από αυτούς· αλλά η υπερηφάνειά του προηγήθηκε της καταστροφής του, και η εμπιστοσύνη του τον εγκατέλειψε. Σημείωση, Η πτώση των υπερήφανων αυθάδων ανδρών προορίζεται για προειδοποίηση σε άλλους να παραμείνουν ταπεινοί. Θα ήταν καλό για τον Ναβουχοδονόσορ, ο οποίος ήταν ο ίδιος ενεργός στο να φέρει κάτω τον Ασσύριο, αν είχε λάβει τη νουθεσία. Στη συνέχεια στρέφεται στο κεφάλαιο 32 και εισάγει τους δύο περαιτέρω θρήνους που καταγράφονται εκεί. Ακόμη βρισκόμαστε στην καταστροφή του Φαραώ και της Αιγύπτου, η οποία επεκτείνεται θαυμασίως και με μεγάλη έμφαση. Όταν διαβάζουμε τόσο πολύ για την καταστροφή της Αιγύπτου, όχι λιγότερο από έξι ξεχωριστές προφητείες σε διαφορετικές εποχές που παραδόθηκαν σχετικά με αυτήν, είμαστε έτοιμοι να σκεφτούμε, Σίγουρα υπάρχει κάποιος ειδικός λόγος γι’ αυτό. Και, Ι. Ίσως να κοιτάζει τόσο μακριά πίσω όσο το βιβλίο της Γενέσεως, όπου βρίσκουμε (κεφ. ιε΄ 14) ότι ο Θεός αποφάσισε να κρίνει την Αίγυπτο για την καταπίεση του λαού του· και, αν και αυτό εκπληρώθηκε εν μέρει στις πληγές της Αιγύπτου και τον πνιγμό του Φαραώ, όμως, σε αυτή την καταστροφή, που προλέγεται εδώ, εκείνοι οι παλιοί λογαριασμοί υπολογίστηκαν και αυτό έπρεπε να έχει την πλήρη εκπλήρωσή του. ΙΙ. Ίσως να κοιτάζει τόσο μακριά μπροστά όσο το βιβλίο της Αποκαλύψεως, όπου βρίσκουμε ότι ο μεγάλος εχθρός της ευαγγελικής εκκλησίας, που κάνει πόλεμο με τον Αρνίον, ονομάζεται πνευματικά Αίγυπτος, Αποκ. ια΄ 8. Και, αν ναι, η καταστροφή της Αιγύπτου και του Φαραώ της ήταν τύπος της καταστροφής εκείνου του υπερήφανου εχθρού· και μεταξύ αυτής της προφητείας της καταστροφής της Αιγύπτου και της προφητείας της καταστροφής της αντιχριστιανικής γενιάς υπάρχει κάποια αναλογία. Έχουμε δύο ξεχωριστές προφητείες σε αυτό το κεφάλαιο που σχετίζονται με την Αίγυπτο, και οι δύο τον ίδιο μήνα, η μία την 1η ημέρα, η άλλη δεκατέσσερις ημέρες αργότερα, πιθανώς και οι δύο την ημέρα του Σαββάτου. Είναι και οι δύο θρήνοι, όχι μόνο για να σημάνουν πόσο θρηνητή θα έπρεπε να είναι η πτώση της Αιγύπτου, αλλά για να υποδείξουν πόσο πολύ ο ίδιος ο προφήτης θα την θρηνούσε, από μια γενναιόδωρη αρχή αγάπης προς την ανθρωπότητα. Η καταστροφή της Αιγύπτου αντιπροσωπεύεται εδώ υπό δύο ομοιότητες:—1. Η θανάτωση ενός λιονταριού, ή μιας φάλαινας, ή κάποιου τέτοιου καταβροχθιστικού πλάσματος, εδ. 1-16. 2. Η κηδεία ενός μεγάλου διοικητή ή αρχιστράτηγου, εδ. 17-32. Οι δύο προφητείες αυτού του κεφαλαίου είναι πολύ του ιδίου μήκους.
Απαντήστε

Απάντηση

1. Πού στη ζωή μου πειράζομαι περισσότερο να μετρώ τον εαυτό μου με σύγκριση με τους άλλους παρά με το πρότυπο του Θεού; 2. Πώς η αιφνίδια πτώση του Ασσύριου κέδρου αμφισβητεί οποιαδήποτε εμπιστοσύνη τοποθετώ στη δική μου δύναμη ή φήμη; 3. Τι πρακτικό βήμα μπορώ να κάνω αυτή την εβδομάδα για να περπατήσω στην ταπεινοφροσύνη που συνιστούν αυτά τα κεφάλαια;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, Σὺ μόνος εἶ ὕψιστος καὶ ὑπερυψωμένος, καὶ ὁ λόγος Σου ἐν τῷ Ἰεζεκιὴλ μᾶς προειδοποιεῖ πῶς ὁ ὑπερήφανος κέδρος καὶ ὁ κραταιὸς λέων ταπεινώνονται ὅταν ὑψώνουν ἑαυτοὺς ὑπὲρ τὸν Δότην πάσης ἀγαθῆς δόσεως. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, ἐκρίζωσε κάθε ἴχνος ὑπερηφανίας ἀπὸ τὰς καρδίας μας καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ θεωροῦμεν τὰς εὐλογίας καὶ τὰς κλήσεις μας ὡς ταπεινὰς ἐμπιστοσύνας πρὸς χρῆσιν διὰ τὸ καλὸν τῶν ἄλλων. Στήριξον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἐπὶ Χριστοῦ, τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καταφυγίου, ἵνα περιπατῶμεν ἐν τῇ ταπεινοφροσύνῃ τῇ ἀρεσκούσῃ Σοι. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →