Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Σαμουήλ
Α' Σαμουήλ 29-30 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Σε αυτές τις σελίδες ο Μακλάρεν παρακολουθεί την περίπλοκη πορεία του Δαβίδ μέσα από ξένες συμμαχίες και αιφνίδια απώλεια, δείχνοντας πώς τα ίδια ερωτήματα που αντιμετώπισε ο φυγάς βασιλιάς εξακολουθούν να πιέζουν κάθε πιστό σήμερα. Η έκθεσή του κινείται μεταξύ της κλήσης να σταθεί κανείς μακριά από τον κόσμο και της βαθύτερης κλήσης να ενισχύσει κανείς τον εαυτό του στον Κύριο όταν όλα τα άλλα αφαιρούνται. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να αφήσουμε αυτές τις αρχαίες σκηνές να φωτίσουν τις δικές μας καθημερινές επιλογές και τους κρυφούς πόρους μας στον Θεό.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 29 και 30 της Α' Σαμουήλ. Διαβάστε αργά την αφήγηση της αποπομπής του Δαβίδ από τους Φιλισταίους άρχοντες και της αιφνίδιας ερήμωσης που τον βρήκε στη Σικλάγ. Προσέξτε τα δύο ερευνητικά ερωτήματα που αντηχούν μέσα στα κεφάλαια και την μοναδική πράξη με την οποία ο Δαβίδ σταθεροποιεί την καρδιά του. Αφήστε την αφήγηση να κατασταλάξει πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ανοίγει τοποθετώντας τα δύο ερωτήματα το ένα δίπλα στο άλλο.
Έτσι βάζουμε τα δύο ερωτήματα μαζί. Περιορίζουν το ένα το άλλο και υποδεικνύουν τη μέση οδό, την πορεία ανάμεσα, και με οδηγούν να πω ένα ή δύο απλά πράγματα για αυτό το καθήκον του χριστιανικού χωρισμού από έναν πονηρό κόσμο.Στη συνέχεια ξεδιπλώνει τον νόμο της αναπόφευκτης ανάμειξης.
Η παραβολή του Χριστού για τη Βασιλεία των Ουρανών στον κόσμο που μοιάζει με άνθρωπο που έσπειρε καλό σπόρο στον αγρό του, ο οποίος φύτρωσε ανακατεμένος με ζιζάνια, περιέχει το μάθημα, όχι τόσο της καθαρότητας ή μη καθαρότητας της Εκκλησίας όσο της αδιαχώριστης συνύφανσης στον κόσμο χριστιανών ανθρώπων με άλλους. Οι ρίζες είναι μπλεγμένες μαζί και δεν μπορείς να ξεριζώσεις ένα ζιζάνιο χωρίς τον κίνδυνο να ξεριζώσεις και έναν στάχυ σιταριού που έχει μπλεχτεί μαζί του. Αυτό δεν είναι παρά να πεις ότι η Κοινωνία σήμερα και η επίγεια μορφή της Βασιλείας του Θεού δεν είναι οργανωμένες στη βάση θρησκευτικής συγγένειας, αλλά πάνω σε πολλά άλλα πράγματα, όπως οικογένεια, συγγένεια, επιχείρηση, χίλιοι δεσμοί κάθε είδους που μπλέκουν τους ανθρώπους μαζί και καθιστούν ανεπιθύμητο, αδύνατο, αντίθετο προς την πρόθεση του Θεού, να συγκεντρώνονται οι καλοί άνθρωποι και να αφήνουν τους κακούς να σαπίζουν και να βρομάνε. Οι δύο είναι προορισμένοι να βρίσκονται σε στενή επαφή.Έπειτα ο Μακλάρεν στρέφεται στην επιταγή του χωρισμού.
'Τι κάνουν εδώ αυτοί οι Ισραηλίτες;' είναι το ερώτημα. Μεγάλο μέρος όλης της ζωής μας βρίσκεται έξω από αυτές τις αναγκαίες συνδέσεις με τον κόσμο, για τις οποίες μιλούσα. Και το ερώτημα για τον καθένα μας είναι, Τι κάνουμε όταν μας αφήνουν να κάνουμε ό,τι θέλουμε; Πού πηγαίνουμε; Όταν αφαιρεθεί το σιδερένιο βάρος που είναι στερεωμένο με το κομμάτι του σπάγκου από το δενδρύλλιο, αυτό επανέρχεται στην αρχική του ορθότητα. Είναι αυτό που κάνει ο χριστιανισμός σας για εσάς; Όταν μένετε μόνοι σας, όταν έχετε κάνει όλη την απαιτούμενη εργασία και είστε ελεύθεροι, πού στρέφεστε φυσικά; Δεν ωφελεί να θέτουμε ειδικούς κανονισμούς. Υπήρξε πολύς κανονισμός και γραφειοκρατία στον χριστιανισμό μας από την αρχή. Ας μην δίνουμε τόση έμφαση σε ατομικές πράξεις. Ας κοιτάξουμε το πνεύμα. Προς τα πού στρέφομαι; Τι μου αρέσει να κάνω; Ποιοι είναι οι εκλεκτοί σύντροφοί μου; Ποιες είναι οι αναψυχές μου; Είναι η ζωή μου τέτοιου είδους ώστε ο κόσμος να δείχνει εμένα και να λέει, 'Τι! εσύ εδώ; ένας ομολογητής χριστιανός· τι κάνεις εδώ;'Τέλος θέτει το διπλό ερώτημα που πρέπει να αντιμετωπίσουν οι πιστοί.
Οι άρχοντες των Φιλισταίων είπαν, 'Τι κάνουν εδώ αυτοί οι Εβραίοι;' Είδαν την ασυνέπεια, αν ο Δαβίδ και οι άνδρες του δεν την είδαν. Ήταν οξείς να την ανιχνεύσουν και ο Δαβίδ και η ομάδα του δεν ανέβηκαν στη γνώμη τους, αλλά κατέβηκαν σαφώς, όταν τους είδαν να βαδίζουν εκεί, σε τόσο αφύσικο μέρος όπως 'πίσω από τον Αχούς', και έτοιμους να βάψουν τα ξίφη τους στο αίμα των αδελφών τους. Έτσι ας σας πω, ούτε τη θρησκεία σας ούτε τον εαυτό σας θα συστήσετε στους ανθρώπους του κόσμου, προσπαθώντας ασυνεπώς να ταυτιστείτε μαζί τους. Υπάρχουν πολλοί ομολογητές χριστιανοί σήμερα των οποίων τα στόματα είναι γεμάτα από τη λέξη 'φιλελευθερισμός' και οι οποίοι φαίνεται να προσπαθούν να δείξουν πόσο απολύτως ταυτόσημη με τη ζωή ενός άθεου μπορεί να γίνει η ζωή ενός θεοσεβούμενου. Νομίζετε ότι ο κόσμος σέβεται αυτόν τον τύπο χριστιανού ή θεωρεί τη θρησκεία του ως το είδος του πράγματος που πρέπει να θαυμάζεται; Όχι· το ερώτημα που ρίχνουν σε τέτοιους ανθρώπους είναι το ερώτημα με το οποίο ο Δαβίδ ταπεινώθηκε όταν του το πέταξαν στο κεφάλι-'Τι κάνουν εδώ αυτοί οι Εβραίοι;' 'Ας γυρίσουν πίσω στα βουνά τους. Αυτό δεν είναι τόπος για αυτούς.' Ο κόσμος σέβεται έναν ολοκληρωμένο χριστιανό· αλλά ούτε ο Θεός ούτε ο κόσμος σέβεται έναν ασυνεπή.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν δείχνει έπειτα τη μεγάλη βεβαιότητα που άρπαξε ο Δαβίδ.
Ι. Η μεγάλη βεβαιότητα που αυτός ο άνθρωπος κράτησε σφιχτά σε τέτοια στιγμή.Κλείνει ονομάζοντας την προσπάθεια που απαιτείται για να διατηρηθεί αυτή η βεβαιότητα.
Οι λέξεις του πρωτοτύπου μεταφέρουν ακόμη πιο έντονα από εκείνες της μετάφρασής μας τη σκέψη της δικής του ενέργειας του Δαβίδ για να εξασφαλίσει στον εαυτό του την πρόσληψη του Θεού ως δικού του. 'Ενίσχυσε τον εαυτό του στον Κύριο τον Θεό του.' Το εβραϊκό μεταφέρει την έννοια της προσπάθειας, επίμονης και συνεχούς· και μας λέει αυτό, ότι όταν τα πράγματα είναι τόσο μαύρα όσο ήταν γύρω από τον Δαβίδ εκείνη την ώρα-δεν είναι αυτονόητο, ακόμη και για έναν καλό άνθρωπο, ότι θα αναβλύσει στην καρδιά του αυτή η ηρεμιστική και νικηφόρα πεποίθηση· αλλά πρέπει να θέσει τον εαυτό του να την φτάσει και να την κρατήσει. Ο Θεός θα την δώσει, αλλά δεν θα την δώσει εκτός αν ο άνθρωπος αγωνιστεί γι' αυτήν. Ο Δαβίδ 'ενίσχυσε τον εαυτό του στον Κύριο' και αν δεν είχε επιμείνει επίμονα να αντιστέκεται στην πίεση των περιστάσεων και να ρίχνεται κατά κάποιον τρόπο, με μια προσπάθεια, στην αγκαλιά του Θεού, οι περιστάσεις θα ήταν πολύ δυνατές γι' αυτόν και η απελπισία θα είχε σκεπάσει την ψυχή του. Στην πιο σκοτεινή στιγμή είναι δυνατό για έναν άνθρωπο να περιβάλει τον εαυτό του με το φως του Θεού, αλλά ακόμη και στην πιο φωτεινή δεν είναι δυνατό να το κάνει αυτό εκτός αν κάνει μια σοβαρή προσπάθεια.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σας αισθάνεστε την ένταση μεταξύ της αναγκαίας επαφής με τον κόσμο και της κλήσης να σταθείτε μακριά; Όταν η απώλεια ή η αντίθεση αφαιρεί κάθε άλλο στήριγμα, ποιες πρακτικές σας βοηθούν να ενθαρρύνετε τον εαυτό σας στον Κύριο τον Θεό σας; Πώς θα μπορούσατε να καλλιεργήσετε την καθημερινή προσπάθεια που περιγράφει ο Μακλάρεν ώστε η βεβαιότητα 'Ο Θεός μου' να γίνει ζωντανή κτήση σας και όχι μια μακρινή φράση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε του Δαβίδ και ημών, χάρισε μας σοφία να βαδίσουμε τον στενό δρόμο μεταξύ συμβιβασμού και απόσυρσης. Όταν τα ερωτήματα του κόσμου ή η φωνή της συνείδησης μας πιέζουν, φύλαξέ μας και από τη δειλία και από την αυθάδεια. Σε εποχές που κάθε επίγειο καταφύγιο αποτυγχάνει, δίδαξέ μας την ισχυρή συνήθεια να στρεφόμαστε αμέσως σε Εσένα και να λέμε με τον Δαβίδ, 'Ο Θεός μου.' Ενίσχυσε το νου μας με την αλήθεια της προσωπικής ιδιοκτησίας Σου πάνω μας ώστε το θάρρος να ανατέλλει ακόμη και στην ερήμωση. Ας ζήσουμε έτσι ώστε και ο παρατηρών κόσμος και το ερευνητικό μάτι Σου να μας βρουν εκεί όπου πρέπει να είμαστε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →