← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 7-8 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 7-8Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα καθόμαστε με τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει τις Γραφές για να φωτίσει τις κραυγές του Δαβίδ στους Ψαλμούς 7 και 8. Το σταθερό βλέμμα του Καλβίνου πάνω στο κείμενο μας δείχνει πώς η εμπιστοσύνη στον Θεό παραμένει ακλόνητη όταν οι εχθροί πιέζουν σκληρά και όταν η αθωότητα πρέπει να δηλωθεί ενώπιον του ουράνιου Κριτή. Τα λόγια του μας προσκαλούν να δούμε την προσευχή όχι ως απεγνωσμένη ικεσία αλλά ως σίγουρη έκκληση προς Εκείνον που ερευνά τις καρδιές και βασιλεύει πάνω σε όλα τα έθνη. Μέσα από τον Καλβίνο μαθαίνουμε ότι ο ίδιος Θεός που υπερασπίζεται τους ευθείς μας καλεί επίσης να εξετάσουμε τη δική μας ακεραιότητα. Είθε το σχόλιό του να βαθύνει την εξάρτησή μας από τη θεία δικαιοσύνη και έλεος καθώς διαβαίνουμε αυτά τα αρχαία άσματα θρήνου και αίνου.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμάστε την καρδιά σας να ακούσει τη φωνή του Δαβίδ στους Ψαλμούς 7 και 8. Αυτά τα κεφάλαια μετακινούνται από επείγουσες κραυγές για απελευθέρωση εν μέσω ψευδών κατηγοριών σε χαρούμενο θαυμασμό για τη μεγαλειώδη φροντίδα του Θεού προς την ανθρωπότητα. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας στην εμπιστοσύνη του ψαλμωδού και στη δόξα του Δημιουργού να διαμορφώσουν τις δικές σας προσευχές. Προσέξτε πώς ο Δαβίδ επικαλείται την ορθή κρίση του Θεού και πώς οι ουρανοί διακηρύττουν το όνομα του Κυρίου. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στο πνεύμα σας προτού στραφούμε στην καθοδήγηση του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά περιγράφοντας τις περιστάσεις του Δαβίδ και το θεμέλιο της εμπιστοσύνης του. Στην αρχή του ψαλμού ο Δαβίδ ομιλεί για το ότι έχει πολλούς εχθρούς και στον δεύτερο στίχο προσδιορίζει κάποιον στον ενικό αριθμό. Και βεβαίως αφού οι διάνοιες όλων των ανθρώπων είχαν εξαφθεί εναντίον του είχε πολύ καλή αιτία να προσεύχεται να ελευθερωθεί από όλους τους διώκτες του. Αλλά καθώς η πονηρή σκληρότητα του βασιλέως σαν πυρσός είχε ανάψει εναντίον του αν και αθώου το μίσος όλου του λαού είχε καλή αιτία επίσης να στρέψει την πένα του ιδιαιτέρως εναντίον του. Έτσι στον πρώτο στίχο περιγράφει τον αληθινό χαρακτήρα των ιδίων περιστάσεών του ήταν διωκόμενος άνθρωπος και στον δεύτερο στίχο την πηγή ή αιτία της συμφοράς που υπέμενε. Υπάρχει μεγάλη έμφαση σε αυτές τις λέξεις που χρησιμοποιεί στην αρχή των Ψαλμών Ω Ιεχωβά Θεέ μου σε σένα εμπιστεύομαι. Το ρήμα είναι αληθώς στον παρελθοντικό χρόνο στα εβραϊκά και επομένως αν μεταφραστεί κυριολεκτικά η ανάγνωση θα ήταν Σε σένα έχω εμπιστευθεί αλλά καθώς οι Εβραίοι συχνά παίρνουν έναν χρόνο αντί για άλλον προτιμώ να το μεταφράσω στον ενεστώτα Σε σένα εμπιστεύομαι ιδιαιτέρως αφού είναι άφθονα φανερό ότι μια συνεχής πράξη όπως ονομάζεται δηλώνεται. Ο Δαβίδ δεν καυχάται για μια εμπιστοσύνη στον Θεό από την οποία είχε τώρα πέσει αλλά για μια εμπιστοσύνη που διατηρούσε συνεχώς στις θλίψεις του. Και αυτό είναι γνήσια και αναμφίβολη απόδειξη της πίστεώς μας όταν επισκεπτόμενοι με αντιξοότητα παρ όλα αυτά επιμένουμε να τρέφουμε και να ασκούμε ελπίδα στον Θεό. Από αυτό το χωρίο επίσης μαθαίνουμε ότι η πύλη του ελέους είναι κλειστή εναντίον των προσευχών μας αν το κλειδί της πίστεως δεν την ανοίξει για μας. Ούτε χρησιμοποιεί περιττή γλώσσα όταν αποκαλεί τον Ιεχωβά δικό του Θεό διότι στήνοντας αυτό ως οχύρωμα μπροστά του αποκρούει τα κύματα των πειρασμών ώστε να μην κατακλύσουν την πίστη του. Στους δεύτερους στίχους με την εικόνα του λέοντος παριστάνει σε ισχυρότερο φως την σκληρότητα του Σαούλ ως επιχείρημα για να παρακινήσει τον Θεό να του χορηγήσει βοήθεια ακόμη και καθώς την αποδίδει σε Αυτόν ως ιδιαίτερη επαρχία του να σώζει τα πτωχά πρόβατά του από τα σαγόνια των λύκων. Στους στίχους τρία και τέσσερα ο Καλβίνος εξετάζει την διαμαρτυρία αθωότητας του Δαβίδ. τρία Ω Ιεχωβά Θεέ μου Εδώ ο Δαβίδ για να παρακινήσει τον Θεό να του δείξει εύνοια διαμαρτύρεται ότι ενοχλείται αδίκως και χωρίς να είναι ένοχος οποιουδήποτε εγκλήματος. Για να δώσει στην διαμαρτυρία του μεγαλύτερο βάρος χρησιμοποιεί μια κατάρα. Αν έχει κάνει κάποιο κακό δηλώνει την ετοιμότητά του να φέρει την ευθύνη ναι προσφέρεται να υπομείνει την αυστηρότερη τιμωρία αν δεν είναι εντελώς αθώος για το έγκλημα για το οποίο όλοι οι άνθρωποι τον θεωρούσαν σχεδόν καταδικασμένο. Και παρακαλώντας τον Θεό να τον βοηθήσει με κανέναν άλλο όρο παρά αυτόν ότι η ακεραιότητά του μετά από δοκιμή θα βρεθεί αμόλυντη μας διδάσκει με το παράδειγμά του ότι όποτε καταφεύγουμε στον Θεό πρέπει να κάνουμε πρώτη μας φροντίδα να είμαστε καλά βέβαιοι στις ιδίες συνειδήσεις μας σχετικά με την δικαιοσύνη της υποθέσεώς μας διότι του κάνουμε μεγάλη αδικία αν θέλουμε να τον εμπλέξουμε ως συνήγορο και υπερασπιστή μιας κακής υποθέσεως. Η αντωνυμία αυτό δείχνει ότι ομιλεί για ένα πράγμα που ήταν γενικώς γνωστό από όπου μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η συκοφαντία που είχε υψωθεί από τον Κους είχε διαδοθεί ευρέως. Και καθώς ο Δαβίδ καταδικάστηκε από τις ψευδείς αναφορές και άδικες κρίσεις που προέβαλαν οι άνθρωποι εναντίον του και δεν είδε κανένα γιατρικό στη γη καταφεύγει στο δικαστήριο του Θεού και αρκείται να διατηρεί την αθωότητά του ενώπιον του ουρανίου Κριτού παράδειγμα που όλοι οι ευσεβείς πρέπει να μιμηθούν ώστε σε αντίθεση με τις συκοφαντικές αναφορές που διαδίδονται εναντίον τους να αναπαύονται ικανοποιημένοι με την κρίση του Θεού μόνο. Στη συνέχεια δηλώνει πιο σαφώς ότι δεν είχε διαπράξει κανένα έγκλημα. Και στον τέταρτο στίχο αναφέρει δύο ιδιαιτέρως στην αυτοδικαίωση πρώτον Ότι δεν είχε κάνει κακό σε κανέναν και δεύτερον Ότι μάλλον είχε επιδιώξει να κάνει καλό στους εχθρούς του από τους οποίους παρ όλα αυτά είχε αδικηθεί χωρίς καμία δίκαιη αιτία. Επομένως εξηγώ τον τέταρτο στίχο έτσι Αν έχω αδικήσει οποιονδήποτε άνθρωπο που ήταν εν ειρήνη μαζί μου και δεν έχω μάλλον βοηθήσει τους ανάξιους που με καταδίωξαν χωρίς αιτία κλπ. Αφού ο Δαβίδ μισήθηκε από σχεδόν όλους τους ανθρώπους σαν να τον είχε ωθήσει η φιλοδοξία να βασιλεύσει προδοτικώς να επαναστατήσει εναντίον του Σαούλ και να στήσει παγίδες για τον μονάρχη στον οποίο ήταν δεσμευμένος από τον όρκο της πίστεως στο πρώτο μέρος του στίχου καθαρίζει τον εαυτό του από μια τέτοια αισχρή συκοφαντία. Ο λόγος ίσως για τον οποίο αποκαλεί τον Σαούλ αυτόν που ήταν εν ειρήνη μαζί του είναι ότι εξαιτίας της βασιλικής αξιοπρέπειάς του το πρόσωπό του έπρεπε να είναι ιερό και ασφαλές από κίνδυνο ώστε να είναι παράνομο να γίνει οποιαδήποτε εχθρική απόπειρα εναντίον του. Αυτή η φράση όμως μπορεί να εννοηθεί γενικώς σαν να είχε πει Κανείς που έχει συγκρατηθεί πράως από το να με βλάψει και έχει συμπεριφερθεί ευγενικά προς εμένα δεν μπορεί με αλήθεια να παραπονεθεί ότι τον έχω αδικήσει ποτέ σε μία μόνο περίπτωση. Και όμως ήταν η γενική πεποίθηση ότι ο Δαβίδ εν μέσω ειρήνης είχε προκαλέσει μεγάλη σύγχυση και είχε προκαλέσει πόλεμο. Από αυτό είναι ακριβώς τόσο περισσότερο φανερό ότι ο Δαβίδ εφόσον απολάμβανε την έγκριση του Θεού ήταν ικανοποιημένος με την παρηγοριά που προερχόταν από αυτό αν και θα έπρεπε να έχει παρηγοριά από καμία άλλη πηγή. Στον στίχο πέντε ο Καλβίνος εξερευνά την τολμηρή έκκληση του Δαβίδ στη θεία κρίση. πέντε Ας καταδιώξει ο εχθρός μου Είναι εντυπωσιακή απόδειξη της μεγάλης εμπιστοσύνης που είχε ο Δαβίδ στην ιδία ακεραιότητά του όταν είναι πρόθυμος να υπομείνει οποιονδήποτε είδους τιμωρία όσο τρομερή και αν είναι εφόσον βρεθεί ένοχος οποιουδήποτε εγκλήματος. Αν μπορούσαμε να φέρουμε μια καλή συνείδηση σαν αυτή ενώπιον του Θεού το χέρι του θα τεντωνόταν πιο γρήγορα για να μας παράσχει άμεση βοήθεια. Αλλά καθώς συχνά συμβαίνει ότι εκείνοι που μας ενοχλούν έχουν προκληθεί από εμάς ή ότι καίμε με την επιθυμία εκδικήσεως όταν προσβληθούμε είμαστε ανάξιοι να λάβουμε βοήθεια από τον Θεό ναι η ιδία μας ανυπομονησία κλείνει την πύλη εναντίον των προσευχών μας. Στην πρώτη θέση ο Δαβίδ είναι έτοιμος να παραδοθεί στο θέλημα των εχθρών του ώστε να αρπάξουν τη ζωή του και να την ρίξουν κάτω στη γη και έπειτα να εκτεθεί δημοσίως ως αντικείμενο της χλεύης τους ώστε ακόμη και αφού είναι νεκρός να κείται υπό αιώνια ατιμία. Κάποιοι νομίζουν ότι το κββδ κεμπόντ που μεταφράσαμε δόξα εδώ πρέπει να ληφθεί για ζωή και έτσι θα υπάρχουν τρεις λέξεις ψυχή ζωή δόξα που σημαίνουν το ίδιο πράγμα. Αλλά μου φαίνεται ότι η έννοια του χωρίου θα είναι πληρέστερη αν αναφέρουμε τη λέξη δόξα στη μνήμη του ή στο καλό του όνομα σαν να είχε πει Ας μην καταστρέψει ο εχθρός μου μόνο εμένα αλλά αφού με έχει θανατώσει ας ομιλεί για εμένα με τους πιο ονειδιστικούς όρους ώστε το όνομά μου να ταφεί στη λάσπη ή τη βρωμιά.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στοχάζεται για τον Θεό ως κριτή όλων των εθνών και υπερασπιστή των δικαίων. 8 Ο Ιεχωβά θα κρίνει τα έθνη Αυτή η πρόταση συνδέεται στενά με τον προηγούμενο στίχο. Ο Δαβίδ είχε προσευχηθεί στον Θεό να δείξει τον εαυτό Του ως κριτή στα έθνη· και τώρα το παίρνει ως βέβαιη και παραδεκτή αλήθεια, ότι είναι το ιδιαίτερο έργο του Θεού να κρίνει τα έθνη: διότι η λέξη που τίθεται στον μελλοντικό χρόνο, και αποδίδεται θα κρίνει, δηλώνει εδώ μια συνεχιζόμενη πράξη· και αυτή είναι η σημασία του μελλοντικού χρόνου σε γενικές προτάσεις. Επιπλέον, δεν μιλά εδώ για ένα μόνο έθνος, αλλά περιλαμβάνει όλα τα έθνη. Καθώς αναγνωρίζει τον Θεό ως κριτή όλου του κόσμου, συμπεραίνει λίγο μετά από αυτό, ότι θα διατηρήσει την υπόθεσή του και το δίκιο του. Και όποτε φαινόμαστε εγκαταλελειμμένοι και καταπιεσμένοι, πρέπει να ανακαλούμε αυτή την αλήθεια στη μνήμη μας, ότι καθώς ο Θεός είναι ο κυβερνήτης του κόσμου, είναι εξίσου αδύνατο για Αυτόν να παραιτηθεί από το αξίωμά Του όσο και να αρνηθεί τον εαυτό Του. Από αυτή την πηγή θα ρέει ένα συνεχές ρεύμα παρηγοριάς, αν και μια μακρά διαδοχή συμφορών μπορεί να μας πιέζει: διότι από αυτή την αλήθεια μπορούμε με βεβαιότητα να συμπεράνουμε, ότι θα φροντίσει να υπερασπιστεί την αθωότητά μας. Θα ήταν αντίθετο προς κάθε αρχή δίκαιου συλλογισμού να υποθέσουμε ότι αυτός που κυβερνά πολλά έθνη παραμελεί ακόμη και έναν άνθρωπο. Αυτό που συμβαίνει με τους κριτές αυτού του κόσμου δεν μπορεί ποτέ να συμβεί με Αυτόν· δεν μπορεί, όπως μπορεί να συμβεί με εκείνους, να είναι τόσο απασχολημένος με μεγάλες και δημόσιες υποθέσεις ώστε να παραμελεί, επειδή αδυνατεί να τις παρακολουθήσει, τις υποθέσεις των ατόμων. Φέρνει ξανά στο προσκήνιο την ακεραιότητά του ώστε να μην φαίνεται, μετά το παράδειγμα των υποκριτών, να κάνει το όνομα του Θεού απλό πρόσχημα για την καλύτερη προώθηση των δικών του σκοπών. Αφού ο Θεός δεν είναι προσωπολήπτης, δεν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα είναι με το μέρος μας, και να μας ευνοήσει, αν η υπόθεσή μας δεν είναι καλή. Αλλά ρωτιέται, πώς μπορεί ο Δαβίδ εδώ να καυχηθεί για τη δική του ακεραιότητα ενώπιον του Θεού, όταν σε άλλα μέρη παρακαλεί τον Θεό να μην εισέλθει σε κρίση μαζί του; Η απάντηση είναι εύκολη, και είναι αυτή: Το θέμα που πραγματεύεται εδώ δεν είναι πώς θα μπορούσε να απαντήσει αν ο Θεός απαιτούσε από αυτόν λογαριασμό όλης της ζωής του· αλλά, συγκρίνοντας τον εαυτό του με τους εχθρούς του, διατηρεί και όχι χωρίς αιτία, ότι, σε σχέση με αυτούς, ήταν δίκαιος. Αλλά όταν κάθε άγιος περνά υπό την αναθεώρηση της κρίσης του Θεού, και ο χαρακτήρας του δοκιμάζεται με τα δικά του προσόντα, το θέμα είναι πολύ διαφορετικό, διότι τότε το μόνο καταφύγιο στο οποίο μπορεί να καταφύγει για ασφάλεια, είναι το έλεος του Θεού. Ο Καλβίνος περαιτέρω στοχάζεται πώς ο Θεός καθημερινά διακρίνει τους δικαίους από τους πονηρούς. 11 Ο Θεός κρίνει τους δικαίους κ.λπ. Άλλοι διαβάζουν, Ο Θεός είναι δίκαιος Κριτής, και ο Θεός οργίζεται κάθε μέρα. Τα λόγια σίγουρα επιδέχονται αυτή την έννοια· αλλά καθώς η διδασκαλία είναι πληρέστερη σύμφωνα με την πρώτη ανάγνωση, προτίμησα να την ακολουθήσω, καθώς βλέπω ότι εγκρίνεται περισσότερο από τους πιο μορφωμένους θεολόγους, και, επιπλέον, είναι πιο κατάλληλη για το θέμα που εξετάζει τώρα ο Δαβίδ. Καθώς ο Σαούλ και οι συνεργάτες του, με τις συκοφαντικές αναφορές τους, είχαν επιτύχει μέχρι στιγμής στον πονηρό σχεδιασμό τους ώστε να έχουν προκαλέσει γενική προκατάληψη εναντίον του Δαβίδ, ώστε να καταδικάζεται από σχεδόν όλο τον λαό, ο άγιος άνθρωπος στηρίζεται από αυτή την μία σκέψη, ότι ό,τι και αν είναι η σύγχυση των πραγμάτων στον κόσμο, ο Θεός, παρ' όλα αυτά, μπορεί εύκολα να διακρίνει μεταξύ των δικαίων και των πονηρών. Επομένως, επικαλείται από τις ψευδείς κρίσεις των ανθρώπων σε Εκείνον που δεν μπορεί ποτέ να εξαπατηθεί. Μπορεί, ωστόσο, να ρωτηθεί, Πώς ο Ψαλμωδός παρουσιάζει τον Θεό ως κρίνοντα κάθε μέρα, όταν τον βλέπουμε να καθυστερεί την τιμωρία συχνά για μεγάλο χρονικό διάστημα; Τα ιερά γραπτά σίγουρα εορτάζουν με τη μεγαλύτερη δικαιοσύνη τη μακροθυμία Του· αλλά, αν και ασκεί υπομονή μακρά, και δεν εκτελεί αμέσως τις κρίσεις Του, όμως, καθώς δεν περνά χρόνος, ναι, ούτε καν μια μέρα, στην οποία δεν παρέχει την πιο σαφή απόδειξη ότι διακρίνει μεταξύ των δικαίων και των πονηρών, παρά τη σύγχυση των πραγμάτων στον κόσμο, είναι βέβαιο ότι δεν παύει ποτέ να εκτελεί το έργο του κριτή. Όλοι όσοι θα κοπιάσουν να ανοίξουν τα μάτια τους για να δουν την κυβέρνηση του κόσμου, θα δουν διακριτά ότι η υπομονή του Θεού είναι πολύ διαφορετική από την έγκριση ή τη συνενοχή. Σίγουρα, λοιπόν, ο λαός Του θα καταφύγει με εμπιστοσύνη σε Αυτόν κάθε μέρα.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας χρειάζεται να αναπαυθείτε στην ίδια σταθερή εμπιστοσύνη που τονίζει ο Καλβίνος στον Δαβίδ; Πώς μπορεί η δήλωση της αθωότητάς σας ενώπιον του Θεού, παρά ενώπιον των ανθρώπων, να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την αντίθεση σήμερα; Σε ποια περιοχή σας προσκαλεί ο Θεός να θυμηθείτε ότι Εξετάζει τις καρδιές και δεν θα παραβλέψει την ακεραιότητα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ ἐρευνῶν τὰς καρδίας καὶ δικαιῶν τοὺς εὐθεῖς κατὰ τὴν δικαίαν σου κρίσιν, δώρησαι ἡμῖν χάριν ὥστε νὰ ἐμπιστευώμεθα τὴν ὑπόθεσιν ἡμῶν εἰς Σέ, ὅταν ἐχθροὶ ἐγείρωνται καὶ ψευδεῖς κατηγορίαι πετῶνται. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς κυρίαρχης διαθηκικῆς σου πιστότητος, ἵνα περιπατῶμεν ἀμέμπτως ἐνώπιόν σου καὶ ἀναμένωμεν μετὰ ἡσύχου ἐμπιστοσύνης τὴν ὥραν τῆς ἀπολυτρώσεώς σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →