Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 127-128 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 127 και 128 προσφέρει διαχρονική διορατικότητα για την κυρίαρχη φροντίδα του Θεού σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής. Σε αυτά τα κεφάλαια ο μεταρρυθμιστής δείχνει πώς όλοι οι κόποι μας, οι οικογένειες και οι καθημερινές προμήθειες εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από την ευλογία του Κυρίου. Οι στοχασμοί του μας προσκαλούν να αφήσουμε κατά μέρος την αυτοπεποίθηση και να αναπαυθούμε στην πιστή πρόνοια του Πατέρα. Καθώς ακούμε τα λόγια του Καλβίνου μας υπενθυμίζεται ότι η αληθινή ασφάλεια και χαρά δεν προέρχονται από τη δική μας δύναμη αλλά από το να περπατάμε στον φόβο του Θεού. Αυτό το μάθημα μας καθοδηγεί μέσα από την ερμηνεία του στίχο προς στίχο ώστε να λάβουμε τόσο διδασκαλία όσο και ενθάρρυνση για πιστή ζωή σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 127 και 128 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε πώς και οι δύο ψαλμοί εορτάζουν την εμπλοκή του Κυρίου στην οικοδόμηση οίκων, τη φύλαξη πόλεων, τη χορήγηση τέκνων και την ευλογία της καθημερινής εργασίας. Αφήστε την απλή ποίηση να εγκατασταθεί στην καρδιά σας πριν στραφείτε στην έκθεση του Καλβίνου. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τη σοφία του μεταρρυθμιστή σε αυτά τα θέματα της θείας ευλογίας και της ανθρώπινης εξάρτησης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει επιβεβαιώνοντας την πατρότητα του Σολομώντα και την κεντρική αρχή του ψαλμού.
1. Εκτός αν ο Ιεχωβά οικοδομήσει τον οίκο. Δεν υπάρχει λόγος να αρνηθούν οι Ιουδαίοι ότι αυτός ο Ψαλμός συντέθηκε από τον Σολομώντα. Θεωρούν ότι το γράμμα λ, λάμδα, το οποίο μεταφράζουμε ως του, ισοδυναμεί με, υπέρ του Σολομώντα· το οποίο αντιβαίνει στη συνήθη χρήση, διότι τέτοιος τίτλος σε όλες τις περιπτώσεις δηλώνει τον συγγραφέα. Συνεπώς, επινοούν παράλογα μια νέα έννοια, για την οποία δεν υπάρχει ανάγκη, διότι είναι πολύ κατάλληλο για τον Σολομώντα, ο οποίος ήταν προικισμένος με το πνεύμα της σοφίας στις υποθέσεις της διακυβέρνησης, να πραγματεύεται πράγματα που γνώριζε και είχε πείρα. Επιβεβαιώνοντας ότι ο Θεός κυβερνά τον κόσμο και τη ζωή του ανθρώπου, το κάνει για δύο λόγους: Πρώτον, όποιο ευτυχές γεγονός κι αν συμβεί στους ανθρώπους, η αχαριστία τους εκδηλώνεται αμέσως αποδίδοντάς το εξ ολοκλήρου στον εαυτό τους· και έτσι ο Θεός στερείται της τιμής που του ανήκει. Ο Σολομώντας, για να διορθώσει ένα τέτοιο διεστραμμένο λάθος, δηλώνει ότι τίποτα δεν συμβαίνει ευτυχώς σε εμάς παρά μόνο στο μέτρο που ο Θεός ευλογεί τις πράξεις μας. Δεύτερον, ο σκοπός του ήταν να καταβάλει την ανόητη έπαρση των ανθρώπων, οι οποίοι, παραμερίζοντας τον Θεό, δεν φοβούνται να αναλάβουν οτιδήποτε, ό,τι κι αν είναι, βασιζόμενοι αποκλειστικά στη δική τους σοφία και δύναμη. Αφαιρώντας τους λοιπόν αυτό που αβάσιμα σφετερίζονται, τους προτρέπει σε μετριοφροσύνη και επίκληση του Θεού. Δεν απορρίπτει όμως ούτε τον κόπο, ούτε τις επιχειρήσεις, ούτε τις συμβουλές των ανθρώπων· διότι είναι αξιέπαινη αρετή να εκπληρώνει κανείς επιμελώς τα καθήκοντα του αξιώματός του. Δεν είναι θέλημα του Κυρίου να είμαστε σαν ξύλα, ή να κρατάμε τα χέρια μας σταυρωμένα χωρίς να κάνουμε τίποτα· [99] αλλά να χρησιμοποιούμε όλα τα χαρίσματα και τα πλεονεκτήματα που μας έχει δώσει. Είναι αλήθεια ότι το μεγαλύτερο μέρος των κόπων μας προέρχεται από την κατάρα του Θεού· και όμως ακόμη κι αν οι άνθρωποι είχαν διατηρήσει την ακεραιότητα της αρχικής τους κατάστασης, ο Θεός θα ήθελε να είμαστε απασχολημένοι, όπως βλέπουμε πώς ο Αδάμ τοποθετήθηκε στον κήπο της Εδέμ για να τον καλλιεργεί. (Γένεσις 2:15.) Ο Σολομώντας λοιπόν δεν καταδικάζει την επαγρύπνηση, πράγμα που ο Θεός εγκρίνει· ούτε τον κόπο των ανθρώπων, με τον οποίο όταν τον αναλαμβάνουν πρόθυμα, σύμφωνα με την εντολή του Θεού, προσφέρουν σε αυτόν θυσία ευπρόσδεκτη· αλλά μήπως, τυφλωμένοι από έπαρση, σφετεριστούν βίαια αυτό που ανήκει στον Θεό, τους υπενθυμίζει ότι η πολυάσχολη ενασχόλησή τους δεν θα τους ωφελήσει σε τίποτα, παρά μόνο στο μέτρο που ο Θεός ευλογεί τις προσπάθειές τους. Με τη λέξη οίκο δεν εννοεί μόνο ένα κτίσμα από ξύλο ή πέτρα, αλλά περιλαμβάνει όλη την οικιακή τάξη και διακυβέρνηση μιας οικογένειας, όπως λίγο μετά με τη λέξη πόλη δεν δηλώνει μόνο τα κτίσματα ή το περίβλημα των τειχών, αλλά και τη γενική κατάσταση ολόκληρης της πολιτείας. Υπάρχει επίσης συνεκδοχή στις λέξεις οικοδόμος και φύλακας· διότι σκοπεύει να πει γενικά ότι όποιος κόπος, πρόνοια και δεξιότητα κι αν χρησιμοποιήσουν οι άνθρωποι για τη συντήρηση οικογένειας, ή για τη διαφύλαξη πόλης, θα είναι μάταια εκτός αν ο Θεός χορηγήσει από τον ουρανό ευτυχή έκβαση στο σύνολο.Στον στίχο 2, ο Καλβίνος γράφει:
2. Είναι μάταιο για εσάς να σπεύδετε να σηκωθείτε νωρίς. Ο Σολομώντας τώρα εκφράζει πιο καθαρά ότι οι άνθρωποι μάταια εξαντλούνται με τον μόχθο και φθείρονται με τη νηστεία για να αποκτήσουν πλούτη, αφού και αυτά είναι ωφέλη που χορηγούνται μόνο από τον Θεό. Για να τους κινήσει πιο αποτελεσματικά, απευθύνεται σε κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Είναι, λέει, μάταιο για εσάς. Καθορίζει δύο μέσα που θεωρείται ότι συμβάλλουν σε εξαιρετικό βαθμό στη συσσώρευση πλούτου. Δεν είναι περίεργο να βρεθούν πλούσιοι σε σύντομο χρόνο όσοι δεν φείδονται κόπου, αλλά καταναλώνουν νύχτα και ημέρα ασχολούμενοι με τα επαγγέλματά τους, και επιτρέπουν στον εαυτό τους μόνο λιτή τροφή από το προϊόν του κόπου τους. Ο Σολομώντας όμως βεβαιώνει ότι ούτε η ζωή με μικρή δαπάνη, ούτε η επιμέλεια στις υποθέσεις θα ωφελήσουν από μόνα τους τίποτα απολύτως. Όχι ότι απαγορεύει να ασκούμε εγκράτεια στη διατροφή μας και να σηκωνόμαστε νωρίς για να ασχοληθούμε με τις κοσμικές μας υποθέσεις· αλλά για να μας διεγείρει σε προσευχή και επίκληση του Θεού, και επίσης για να συστήσει ευγνωμοσύνη για τις θεϊκές ευλογίες, μηδενίζει οτιδήποτε θα συσκότιζε τη χάρη του Θεού. Συνεπώς, τότε θα ξεκινήσουμε τις κοσμικές μας ασχολίες με σωστό τρόπο όταν η ελπίδα μας εξαρτάται αποκλειστικά από τον Θεό, και η επιτυχία μας σε αυτή την περίπτωση θα αντιστοιχεί στις επιθυμίες μας. Αλλά αν ένας άνθρωπος, χωρίς να λογαριάζει τον Θεό, σπεύδει με ζήλο, θα φέρει καταστροφή στον εαυτό του με την υπερβολικά βιαστική πορεία του. Δεν είναι λοιπόν ο σκοπός του Προφήτη να ενθαρρύνει τους ανθρώπους να παραδοθούν στην οκνηρία, ώστε να μη σκέφτονται τίποτα σε όλη τους τη ζωή, αλλά να αποκοιμηθούν και να παραδοθούν στην αργία· η έννοιά του μάλλον είναι ότι, εκτελώντας ό,τι ο Θεός τους έχει προστάξει, να αρχίζουν πάντα με προσευχή και επίκληση του ονόματός του, προσφέροντας σε αυτόν τους κόπους τους για να τους ευλογήσει. Η έκφραση, ο άρτος των θλίψεων, μπορεί να εξηγηθεί με δύο τρόπους, είτε ως δηλώνουσα αυτό που αποκτάται με σκληρό και ανήσυχο μόχθο, είτε αυτό που τρώγεται με ανησυχία του νου· όπως βλέπουμε φειδωλούς και σφιχτοχέρηδες ανθρώπους, όταν μόλις έχουν γευτεί ένα κομμάτι ψωμί, να τραβούν πίσω το χέρι τους από το στόμα τους. Δεν έχει μεγάλη σημασία ποια από αυτές τις έννοιες υιοθετείται· διότι μας διδάσκεται απλώς ότι οι φειδωλοί άνθρωποι δεν ωφελούνται σε τίποτα — ούτε καν όταν από τη δική τους τσιγκουνιά αρνούνται να φάνε όσο απαιτεί η φύση.Στρέφοντας στον στίχο 3, ο Καλβίνος εξηγεί:
3. Ιδού! τα τέκνα είναι η κληρονομιά του Ιεχωβά. Ο Σολομώντας εδώ προβάλλει ένα παράδειγμα στο οποίο, με ιδιαίτερο τρόπο, θα ήθελε να αναγνωρίσουμε την αλήθεια που έχει μέχρι τώρα διακηρύξει γενικά — ότι η ζωή των ανθρώπων κυβερνάται από τον Θεό. Τίποτα δεν φαίνεται πιο φυσικό από το να παράγονται άνθρωποι από ανθρώπους. Η πλειοψηφία της ανθρωπότητας ονειρεύεται ότι αφού ο Θεός το διέταξε αυτό στην αρχή, τα τέκνα έκτοτε γεννιούνται μόνο από ένα μυστικό ένστικτο της φύσης, ο Θεός παύοντας να παρεμβαίνει στο ζήτημα· και ακόμη και εκείνοι που είναι προικισμένοι με κάποια αίσθηση ευσέβειας, αν και μπορεί να μην αρνούνται ότι είναι ο Πατέρας και Δημιουργός του ανθρώπινου γένους, όμως δεν αναγνωρίζουν ότι η προνοητική του φροντίδα κατέρχεται σε αυτή την ιδιαίτερη περίπτωση, αλλά μάλλον θεωρούν ότι οι άνθρωποι δημιουργούνται από μια ορισμένη καθολική κίνηση. Με σκοπό να διορθώσει αυτό το παράλογο λάθος, ο Σολομώντας αποκαλεί τα τέκνα κληρονομιά του Θεού, και τον καρπό της μήτρας δώρο του· διότι η εβραϊκή λέξη σκαρ, σαχάρ, μεταφρασμένη ως ανταμοιβή, σημαίνει όποια ωφελήματα ο Θεός χορηγεί στους ανθρώπους, όπως φαίνεται καθαρά από πολλά χωρία της Γραφής. Η έννοια λοιπόν είναι ότι τα τέκνα δεν είναι καρπός τύχης, αλλά ότι ο Θεός, όπως του φαίνεται καλό, μοιράζει σε κάθε άνθρωπο το μερίδιό του από αυτά. Επιπλέον, καθώς ο Προφήτης επαναλαμβάνει το ίδιο πράγμα δύο φορές, κληρονομιά και ανταμοιβή πρέπει να νοηθούν ως ισοδύναμες· διότι και οι δύο αυτοί όροι τίθενται σε αντίθεση με την τύχη ή τη δύναμη των ανθρώπων. Όσο πιο δυνατός είναι ένας άνθρωπος τόσο καλύτερα φαίνεται προσαρμοσμένος για την τεκνοποίηση. Ο Σολομώντας δηλώνει αντίθετα ότι γίνονται πατέρες εκείνοι στους οποίους ο Θεός παρέχει αυτή την τιμή.Ο Καλβίνος τότε αρχίζει την έκθεσή του στον Ψαλμό 128.
1 Μακάριος ο άνθρωπος που φοβάται τον Ιεχωβά. Στον προηγούμενο Ψαλμό δηλώθηκε ότι η ευημερία σε όλες τις ανθρώπινες υποθέσεις, και σε όλη την πορεία της ζωής μας, πρέπει να ελπίζεται αποκλειστικά από τη χάρη του Θεού· και τώρα ο Προφήτης μας υπενθυμίζει ότι όσοι επιθυμούν να γίνουν μέτοχοι της ευλογίας του Θεού πρέπει με ειλικρίνεια καρδιάς να αφιερωθούν ολοκληρωτικά σε αυτόν· διότι ποτέ δεν θα απογοητεύσει εκείνους που τον υπηρετούν. Ο πρώτος στίχος περιέχει μια σύνοψη του θέματος του Ψαλμού· το υπόλοιπο μέρος προστίθεται μόνο για επεξήγηση. Η αρχή «ότι είναι μακάριοι όσοι φοβούνται τον Θεό, ιδιαίτερα στην παρούσα ζωή», είναι τόσο αντίθετη με την κοινή γνώμη των ανθρώπων, ώστε πολύ λίγοι θα της δώσουν τη συγκατάθεσή τους. Παντού βρίσκονται να πετούν πολλοί Επικούρειοι, παρόμοιοι με τον Διονύσιο, ο οποίος, έχοντας κάποτε ευνοϊκό άνεμο στη θάλασσα και ευτυχή πλου, αφού λεηλάτησε ναό, [106] καυχήθηκε ότι οι θεοί ευνόησαν τους ιερόσυλους. Επίσης οι αδύναμοι ταράζονται και κλονίζονται από την ευημερία των κακών ανθρώπων, και στη συνέχεια λιποθυμούν κάτω από το βάρος των δικών τους δυστυχιών. Οι περιφρονητές του Θεού μπορεί να μην απολαμβάνουν ευημερία, και η κατάσταση των καλών ανθρώπων μπορεί να είναι ανεκτή, αλλά ακόμη το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων είναι τυφλό στην εξέταση της πρόνοιας του Θεού, ή δεν φαίνεται να την αντιλαμβάνεται σε κανένα βαθμό. Η παροιμία, «Ότι είναι καλύτερο να μην γεννηθεί κανείς καθόλου, ή να πεθάνει το συντομότερο δυνατό», έχει σίγουρα γίνει δεκτή από καιρό με τη γενική συναίνεση σχεδόν όλων των ανθρώπων. Τελικά, ο σαρκικός λόγος κρίνει είτε ότι όλη η ανθρωπότητα χωρίς εξαίρεση είναι δυστυχής, είτε ότι η τύχη είναι πιο ευνοϊκή στους ασεβείς και κακούς ανθρώπους παρά στους καλούς. Στο συναίσθημα ότι είναι μακάριοι όσοι φοβούνται τον Κύριο, έχει πλήρη αποστροφή, όπως έχω δηλώσει εκτενώς στον [3]Ψαλμό 37. Τόσο περισσότερο απαιτείται λοιπόν να επιμείνουμε στην εξέταση αυτής της αλήθειας. Περαιτέρω, καθώς αυτή η μακαριότητα δεν είναι φανερή στο μάτι, είναι σημαντικό, για να μπορέσουμε να την αντιληφθούμε, πρώτα να προσέξουμε τον ορισμό που θα δοθεί γι' αυτήν αργότερα, και δεύτερον, να γνωρίζουμε ότι εξαρτάται κυρίως από την προστασία του Θεού. Αν και συγκεντρώνουμε όλες τις περιστάσεις που φαίνεται να συμβάλλουν σε μια ευτυχισμένη ζωή, σίγουρα τίποτα δεν θα βρεθεί πιο επιθυμητό από το να κρατιόμαστε κρυμμένοι υπό την προστασία του Θεού. Αν αυτή η ευλογία είναι, κατά την εκτίμησή μας, να προτιμηθεί, όπως της αξίζει, από όλα τα άλλα αγαθά, όποιος πειστεί ότι η φροντίδα του Θεού ασκείται για τον κόσμο και τις ανθρώπινες υποθέσεις, θα αναγνωρίσει ταυτόχρονα αναμφίβολα ότι αυτό που διατυπώνεται εδώ είναι το κύριο σημείο της ευτυχίας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εξάγει τις θεολογικές συνέπειες των προηγούμενων αληθειών.
Πρέπει να θυμόμαστε αυτό που μόλις τώρα άγγιξα, ότι αφού οι νόες των ανθρώπων κατέχονται συνήθως από τέτοια αυθάδη έπαρση που τους οδηγεί να περιφρονούν τον Θεό, και να μεγαλοποιούν υπερβολικά τα δικά τους μέσα και πλεονεκτήματα, τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από το να τους ταπεινώσουμε, ώστε να αντιληφθούν ότι ό,τι κι αν αναλάβουν θα διαλυθεί σε καπνό, εκτός αν ο Θεός με την άσκηση καθαρής χάριτος το κάνει να ευδοκιμήσει. Όταν οι φιλόσοφοι συλλογίζονται για τις πολιτικές υποθέσεις ενός κράτους συγκεντρώνουν επινοητικά ό,τι φαίνεται να εξυπηρετεί τον σκοπό τους — δείχνουν οξυδερκώς τα μέσα για την ανέγερση μιας πολιτείας, και από την άλλη τις κακίες με τις οποίες ένα καλά ρυθμισμένο κράτος συνήθως διαφθείρεται· εν συντομία, πραγματεύονται με απόλυτη ικανότητα για όλα όσα είναι απαραίτητα να γνωρίζονται σε αυτό το θέμα, εκτός ότι παραλείπουν το κύριο σημείο — το οποίο είναι, ότι οι άνθρωποι, όσο κι αν υπερέχουν σε σοφία και αρετή, και όποιες κι αν είναι οι επιχειρήσεις στις οποίες μπορεί να εμπλακούν, δεν μπορούν να επιτύχουν τίποτα, παρά μόνο στο μέτρο που ο Θεός εκτείνει το χέρι του σε αυτούς, ή μάλλον τους χρησιμοποιεί ως όργανά του. Ποιος από τους φιλοσόφους αναγνώρισε ποτέ ότι ένας πολιτικός δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα όργανο καθοδηγούμενο από το χέρι του Θεού; Μάλλον θεωρούσαν ότι η καλή διαχείριση εκ μέρους του ανθρώπου αποτελούσε την κύρια αιτία της ευτυχίας του κοινωνικού σώματος. Τώρα, αφού οι θνητοί άνθρωποι έτσι υψώνονται με βέβηλη τόλμη για να οικοδομήσουν πόλεις, και να τακτοποιήσουν την κατάσταση ολόκληρου του κόσμου, το Άγιο Πνεύμα δικαίως ελέγχει αυτή την τρέλα. Ας ασχοληθούμε λοιπόν, ο καθένας σύμφωνα με το μέτρο της ικανότητάς του και τη φύση του αξιώματός του, ώστε ταυτόχρονα ο έπαινος της επιτυχίας που συνοδεύει τις προσπάθειές μας να παραμείνει αποκλειστικά στον Θεό. Η διαίρεση που πολλοί επινοούν — ότι αυτός που συμπεριφέρθηκε ανδρείως, ενώ αφήνει το μισό του επαίνου στον Θεό, μπορεί να πάρει το άλλο μισό για τον εαυτό του, είναι άξια κάθε καταδίκης. Η ευλογία του Θεού πρέπει να έχει ολόκληρο το μερίδιο και να κατέχει αποκλειστικά τον θρόνο.Εφαρμόζει περαιτέρω τη διδασκαλία στην καθημερινή ζωή και την ανθρώπινη έπαρση.
Τώρα, αν η επίγεια κατάστασή μας εξαρτάται εξ ολοκλήρου από την καλή ευαρέσκεια του Θεού, με ποια φτερά θα πετάξουμε στον ουρανό; Όταν σχεδιάζεται ένας οίκος, ή επιλέγεται ένας ορισμένος τρόπος ζωής — ναι, ακόμη και όταν θεσπίζονται νόμοι και απονέμεται δικαιοσύνη, όλα αυτά δεν είναι τίποτε άλλο παρά να σέρνεται κανείς στη γη· και όμως το Άγιο Πνεύμα δηλώνει ότι όλες οι προσπάθειές μας με αυτόν τον τρόπο είναι άκαρπες και χωρίς αξία. Τόσο λιγότερο ανεκτή λοιπόν είναι η ανοησία εκείνων που αγωνίζονται να διεισδύσουν ακόμη και στον ουρανό με τη δική τους δύναμη. Περαιτέρω, μπορούμε να συμπεράνουμε από αυτή τη διδασκαλία ότι δεν είναι περίεργο να βρούμε σήμερα την κατάσταση του κόσμου τόσο ταραγμένη και συγκεχυμένη όπως είναι στην πραγματικότητα — η δικαιοσύνη τίθεται σε φυγή στις πόλεις, ο σύζυγος και η σύζυγος αλληλοκατηγορούνται, πατέρες και μητέρες παραπονιούνται για τα τέκνα τους — εν συντομία, όλοι θρηνούν για τη δική τους κατάσταση. Διότι πόσοι λίγοι βρίσκονται που, στην κλήση τους, στρέφονται στον Θεό, και που, αντί να είναι φουσκωμένοι από έπαρση, δεν υψώνονται ασεβώς οι ίδιοι; Ο Θεός λοιπόν δικαίως αποδίδει αυτή τη θλιβερή ανταμοιβή σε αχάριστους ανθρώπους όταν στερείται της τιμής του. Αλλά αν όλοι οι άνθρωποι υποτάσσονταν ταπεινά στην πρόνοια του Θεού, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτή η ευλογία που ο Σολομώντας εδώ συνιστά θα έλαμπε σε όλα τα μέρη της ζωής μας, τόσο δημόσιας όσο και ιδιωτικής.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιες από τις τρέχουσες ευθύνες σας πειράζεστε περισσότερο να βασιστείτε στη δική σας προσπάθεια παρά στην ευλογία του Θεού; Πώς η έμφαση του Καλβίνου στα τέκνα ως κληρονομιά του Θεού αναδιαμορφώνει την άποψή σας για την οικογενειακή ζωή; Με ποιον πρακτικό τρόπο αυτή την εβδομάδα μπορείτε να δείξετε εμπιστοσύνη ότι ο Κύριος δίνει στους αγαπημένους του ακόμη και ενώ κοιμούνται;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Πατέρα, ὁ μόνος οἰκοδομῶν οἶκον καὶ φυλάσσων πόλιν, δώρησαι ἡμῖν χάριν ἐργάζεσθαι ἀμερίμνως, λαμβάνοντας τὸν ἄρτον τὸν ἐπιούσιον, τὴν ἀνάπαυσιν, καὶ τὰ τέκνα ἡμῶν ὡς δῶρα τῆς διαθήκης Σου μᾶλλον ἢ ὡς ἐπιτεύγματα ἡμῶν αὐτῶν. Μόρφωσον ἐν ἡμῖν τὸν φόβον Κυρίου τὸν περιπατοῦντα ἐν ταῖς ὁδοῖς Σου, ἵνα ἡ εὐλογία Σου ἀναπαύηται ἐπὶ τοὺς οἴκους ἡμῶν, τὰ ἔργα ἡμῶν, καὶ τὰς γενεὰς ἡμῶν, διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματος. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →