Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτικό 27 — με τον Whedon
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο πνεύμα της Μεθοδιστικής Επισκοπικής διδασκαλίας στρεφόμαστε σήμερα στο σχολιασμό του Daniel D. Whedon για την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, για την ερμηνεία του κεφαλαίου 27 του Λευιτικού. Ο Whedon γράφει με την ξεκάθαρη αρμινιανή πεποίθηση ότι κάθε εκούσια πράξη αφιέρωσης παραμένει υπό την κυρίαρχη αξίωση ενός αγίου Θεού. Η προσέγγισή του στις ευχές και τις αφιερώσεις μας καλεί να εξετάσουμε πώς η χάρη τελειοποιεί αντί να καταργεί την ελεύθερη ανταπόκριση του πιστού. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον Μωυσή να καθοδηγήσει την ακοή μας, ώστε οι δικές μας υποσχέσεις προς τον Θεό να τηρούνται με ευλαβική σταθερότητα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα το εικοστό έβδομο κεφάλαιο του Λευιτικού, προσέχοντας τις προσεκτικές διακρίσεις του μεταξύ αυτού που μπορεί και αυτού που δεν μπορεί να εξαγοραστεί. Καθώς διαβάζονται οι λέξεις, να θυμάστε ότι κάθε ευχή που εκφράζεται γίνεται θέμα ιερής υποχρέωσης. Είθε το Πνεύμα να μας δώσει τόσο τη χάρη να ακούσουμε όσο και το θάρρος να υπακούσουμε σε όσα τίθενται ενώπιόν μας σε αυτό το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Whedon ξεκινά καθορίζοντας τον συμπληρωματικό χαρακτήρα του κεφαλαίου περί ευχών.
Εισαγωγή. ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΣΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΕΥΧΕΣ. Αυτό το κεφάλαιο είναι συμπληρωματικού χαρακτήρα. Το βιβλίο τελειώνει σωστά με τις υποσχέσεις και τις απειλές, τις επίσημες κυρώσεις του νόμου που καταγράφονται στο κεφάλαιο 26. Ωστόσο, αυτό το κεφάλαιο δεν είναι μια μεταγενέστερη σκέψη, ούτε μεταγενέστερη νομοθεσία που προσαρτήθηκε αδέξια στο βιβλίο, αλλά μια πραγματεία για ένα θέμα που δεν περιλαμβάνεται στον νόμο ως υποχρεωτικό. Κανείς δεν διατάχθηκε να κάνει ευχή. Ήταν μια καθαρά εθελοντική θρησκευτική πράξη. Δευτερονόμιο κγ', 21. Δεδομένου ότι έλειπε το στοιχείο της υποχρέωσης, οι ευχές δεν μπορούσαν να ταξινομηθούν με τα καθήκοντα, και επομένως φυλάχθηκαν κατάλληλα ως συμπλήρωμα του νόμου. Η θέση τους στο βιβλίο δικαιολογείται από το γεγονός ότι, αφού έγιναν εκούσια, η εκπλήρωσή τους γίνεται υποχρεωτική.Στη συνέχεια στρέφεται στην αποτίμηση των αφιερωμένων προσώπων.
Εδάφιο 2. ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΑ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΥΧΩΝ, Λευιτικό 27:2-8 . 2 . Μια ιδιαίτερη ευχή Δηλαδή, ειδική και έκτακτη· Εβραϊκά, 'εάν κάποιος αναγγείλει σαφώς (Αναθεωρημένη Έκδοση, 'εκπληρώσει') μια ευχή, ψυχές θα είναι στον Κύριο σύμφωνα με την εκτίμησή σου'. Το ίδιο εβραϊκό ρήμα εκφράζει τον διαχωρισμό ενός Ναζηραίου προς τον Κύριο. Βλέπε Αριθμοί 6:2 , σημείωση. Τα πρόσωπα που ήταν αντικείμενα της ευχής έπρεπε να εξαγοραστούν σύμφωνα με μια κλίμακα αξιών που καθόρισε ο Μωυσής. 'Αυτό υποδηλώνει, αρκετά σαφώς, ότι κάθε φορά που ένα πρόσωπο αφιερωνόταν, έπρεπε να ακολουθεί εξαγορά σύμφωνα με την αποτίμηση. Διαφορετικά, ποιος ήταν ο σκοπός της αποτίμησής τους; Η 'εκτίμηση' προϋποθέτει είτε εξαγορά είτε αγορά. Αλλά στην περίπτωση των ανθρώπων (Ισραηλιτών) δεν μπορούσε να υπάρξει αγορά ως δούλοι, και επομένως ο σκοπός της αποτίμησης μπορούσε να είναι μόνο για την εξαγορά του αφιερωμένου προσώπου στον Κύριο, και η εκπλήρωση της ευχής μπορούσε να συνίσταται μόνο στην καταβολή στο ιερό της τιμής που καθόριζε ο νόμος.' Keil και Delitzsch. Η θεωρία ότι ένας μη εξαγορασμένος Ισραηλίτης γινόταν δούλος του ιερού δεν μπορεί να υποστηριχθεί από το Α' Σαμουήλ 2:11 · Α' Σαμουήλ 2:22 · Α' Σαμουήλ 2:28 , αφού η Άννα δεν αφιέρωσε τον Σαμουήλ με μια απλή ευχή, αλλά ως Ναζηραίο για όλη του τη ζωή. Ακόμη λιγότερο σχετικό με την υποστήριξη αυτής της θεωρίας είναι το Β' Σαμουήλ 15:8 , που αναφέρεται από τον Michaelis. Η αποτίμηση προσώπων χωρίς καμία σκέψη για τις σχέσεις δουλείας εμφανίζεται περαιτέρω στην εξαγορά των πρωτοτόκων.Στη συνέχεια αναφέρεται στα ζώα που μπορούν να αφιερωθούν.
Εδάφιο 9. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΖΩΑ, Λευιτικό 27:9-13 . 9 . Ένα ζώο των θυσιαστικών ειδών, αν ήταν άψογο, ( Λευιτικό 22:23 ,) δεν ήταν εξαγοράσιμο, αλλά ήταν άγιο στον Κύριο . Αλλά αν δεν ήταν κατάλληλο για το θυσιαστήριο, λόγω κάποιου ελαττώματος, γινόταν κτήμα των ιερέων όπως τα πρωτότοκα των βοοειδών, Λευιτικό 27:33 .Συνεχίζει με την αντιμετώπιση των σπιτιών και των αγρών που αγιάζονται.
Εδάφιο 14. ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ ΚΑΙ ΑΓΡΟΙ, Λευιτικό 27:14-25 . Δεδομένου ότι θρησκευτικοί λόγοι μπορεί να ωθήσουν ένα άτομο στη μεγάλη του χαρά για τη σωτηρία του ή στην ακρότητα της θλίψης του να υποσχεθεί ως προσφορά στον Θεό τα ουσιαστικά συμφέροντα της ζωής, όπως σπίτια και γη, οι διατάξεις πρέπει να ρυθμίζουν τον τρόπο εκτέλεσης μιας τέτοιας ευχής. 14 . Να αγιάσει το σπίτι του Ο αγιασμός, όταν αποδίδεται σε ένα πράγμα, σημαίνει να αφιερώσει ή να ξεχωρίσει για ιερή χρήση. Η αφοσίωση της καρδιάς στον Δότη κάθε αγαθού βρίσκει έκφραση σε πράξεις αυτοάρνησης και θυσίας, ειδικά στην απογύμνωση του εαυτού μας από τα κοσμικά αγαθά, στα οποία προσκολλόμαστε τόσο επίμονα. Η χρήση της ιδιοκτησίας είναι μια λυδία λίθος του χαρακτήρα. Όπως θα εκτιμήσει ο ιερέας Ένα λεπτό καθήκον ανατίθεται εδώ στον ιερέα, απαιτώντας από αυτόν όχι μόνο καλή κρίση και γνώση των αξιών, αλλά και τις ιδιότητες της αμεροληψίας και της απαλλαγής από την απληστία, αφού η απόφασή του περιλαμβάνει τα δικά του οικονομικά συμφέροντα. Ένας ευσυνείδητος ιερέας θα έκλινε φυσικά σε μια υποτίμηση, αφού τα χρήματα που καταβάλλονται ως εξαγορά του αφιερωμένου αντικειμένου είναι στην πραγματικότητα μια εθελοντική προσφορά που θα μπορούσε να είχε παρακρατηθεί αθώα με την αποχή από την ευχή.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Σχετικά με την απαγόρευση και την αμετάκλητη αγιότητά της, ο Whedon πιέζει την εφαρμογή στην χριστιανική αφιέρωση.
Διότι δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία ότι η ιδέα που βρισκόταν στη βάση της απαγόρευσης ήταν αυτή μιας αναγκαστικής αφιέρωσης κάτι που αντιστάθηκε ή εμπόδισε τον αγιασμό, έτσι ώστε σε όλες τις περιπτώσεις στις οποίες εκτελέστηκε από την κοινότητα ή την αρχή, ήταν μια πράξη της δικαστικής αγιότητας του Θεού.' Keil και Delitzsch. Πάρα πολύ άγιο Το αφιερωμένο πράγμα μπορούσε να φαγωθεί μόνο από τους ιερείς, ή, αν ήταν μη βρώσιμο, μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο για την υπηρεσία του Ιεχωβά. Ήταν ιεροσυλία για τον δωρητή να απλώσει το χέρι του για να το ξαναπάρει. Μπορεί να είχε κάνει το cherem πολύ απρόθυμα και με μισή καρδιά, αλλά, αφού το έκανε, το αντικείμενο αφαιρέθηκε για πάντα από τον έλεγχό του. Δεν ήταν η πρόθεση του δωρητή που το έκανε άγιο, αλλά η αγιότητα του Παραλήπτη. Μια προσφορά που τοποθετήθηκε μια φορά στο θυσιαστήριο από εκείνη τη στιγμή ανήκε στον Κύριο. Αυτός ο νόμος ρίχνει άπλετο φως στο θέμα της χριστιανικής αφιέρωσης και αγιασμού.Τέλος, επιβεβαιώνει τη Μωσαϊκή προέλευση της νομοθεσίας.
Εδάφιο 34. 34 . Ο Κύριος διέταξε τον Μωυσή Όχι κάποιον άγνωστο πλαστογράφο στις ημέρες των βασιλέων ή μετά την βαβυλωνιακή εξορία. Ωστόσο, δεν έχουμε καμία αντίρρηση στη θέση του Δρ. George P. Fisher, 'Ότι υπήρξε ανάπτυξη στους εβραϊκούς νόμους· ότι οι κώδικες κρατήθηκαν ανοιχτοί, διατηρώντας τις αρχικές επικεφαλίδες· ότι η νομοθεσία προστέθηκε κατά καιρούς, υπό την καθοδήγηση των προφητών, για να ταιριάζει σε μεταβαλλόμενες συνθήκες, με τις νέες διατάξεις να θεωρούνται Μωσαϊκές, για τον λόγο ότι ήταν συλληφθείσες στο πνεύμα, και θεωρούνταν νόμιμη ανάπτυξη των πρωταρχικών διατάξεων.' Στο Όρος Σινά Λευιτικό 26:46 , σημείωση. Έτσι αυτό το συμπληρωματικό κεφάλαιο επισυνάπτεται στο σώμα του Λευιτικού νόμου που παραδόθηκε, τουλάχιστον σε γενικές γραμμές, στους πρόποδες του Σινά. Είναι σωστό ότι η θεϊκή του συγγραφή, μέσω του Μωυσή, πρέπει να πιστοποιείται σε αυτά τα καταληκτικά λόγια.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Σε ποιον τομέα της ζωής σε καλεί ο Κύριος να κάνεις μια νέα, εκούσια αφιέρωση; 2. Πώς η αρχή της λύτρωσης σε αυτό το κεφάλαιο φωτίζει το κόστος της χάρης; 3. Πού μπορεί να μπεις στον πειρασμό να αλλάξεις ή να αποσύρεις ό,τι έχεις ήδη αφιερώσει στον Θεό;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ευλογημένε και άγιε Θεέ, σε ευχαριστούμε για το φως που έριξε στον λόγο σου ο δούλος σου Daniel D. Whedon. Χάρισέ μας την ίδια ευλαβική ελευθερία που διέκρινε στην εκτέλεση των ευχών, ώστε οι υποσχέσεις μας να μην είναι ούτε απερίσκεπτες ούτε ανακλητές. Κράτησέ μας από κάθε μορφή άπληστης απόσυρσης μόλις εναποθέσουμε τον εαυτό μας στο θυσιαστήριό σου. Είθε το ίδιο Πνεύμα που κίνησε τον Μωυσή να μας κινήσει να θεωρούμε τον εαυτό μας άγιο σε σένα. Ενίσχυσε τη θέλησή μας, μεγάλωσε την αγάπη μας και τελειοποίησε την υπακοή μας, μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →