Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 117-118 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να καθοδηγεί τους πιστούς προς βαθύτερη εμπιστοσύνη στο έλεος και την αλήθεια του Θεού. Στο υπόμνημά του στους Ψαλμούς 117 και 118, ο Καλβίνος τονίζει πώς η δοξολογία πηγάζει από την αναγνώριση του σταθερού χαρακτήρα του Θεού μέσα σε κάθε δοκιμασία. Οι γνώσεις του μας προσκαλούν να ενωθούμε με τη χορωδία όλων των εθνών και να αναπαυθούμε στην αδιάλειπτη βοήθεια του Κυρίου. Καθώς ακολουθούμε τον Καλβίνο μέσα από αυτά τα κεφάλαια, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να εορτάσουμε την απελευθέρωση του Θεού και να ζούμε κάθε ημέρα ως ευγνώμονες αποδέκτες της χάριτός του. Αυτό το μάθημα μας εισάγει στο ίδιο πνεύμα λατρείας και εξάρτησης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τους Ψαλμούς 117 και 118 αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση σε δοξολογία και τη ζωντανή μαρτυρία απελευθέρωσης που διατρέχει τον δεύτερο ψαλμό. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας καθώς προετοιμάζεστε να ακούσετε πώς ο Καλβίνος ξεδιπλώνει το νόημά τους για την Εκκλησία σε κάθε εποχή.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει το υπόμνημά του στον Ψαλμό 117 αντιμετωπίζοντας την προτροπή προς όλα τα έθνη.
1 Δοξολογείτε τον Ιεχωβά, πάντα τα έθνη. Το Άγιο Πνεύμα, δια του στόματος του προφήτη, προτρέποντας όλα τα έθνη να εορτάσουν τους επαίνους του ελέους και της πιστότητας του Θεού, ο Παύλος στην Επιστολή του προς Ρωμαίους πολύ δικαίως θεωρεί αυτό ως πρόρρηση σχετικά με την κλήση όλου του κόσμου, (Ρωμαίους 15:11.) Πώς μπορούν οι άπιστοι να είναι ικανοί να δοξολογούν τον Θεό, οι οποίοι, αν και δεν είναι εντελώς στερημένοι του ελέους του, όμως είναι αναίσθητοι προς αυτό και αγνοούν την αλήθεια του; Επομένως δεν θα εξυπηρετούσε κανένα σκοπό για τον προφήτη να απευθύνεται στα εθνικά έθνη, εκτός αν επρόκειτο να συναχθούν στην ενότητα της πίστεως με τα τέκνα του Αβραάμ. Δεν υπάρχει λόγος για τους επικριτικούς να επιχειρούν, με τα σοφιστικά τους επιχειρήματα, να αναιρέσουν τη συλλογιστική του Παύλου. Παραδέχομαι ότι το Άγιο Πνεύμα αλλού καλεί τα όρη, τα ποτάμια, τα δέντρα, τη βροχή, τους ανέμους και την αστραπή να αντηχούν τους επαίνους του Θεού, επειδή όλη η δημιουργία σιωπηλά διακηρύττει ότι αυτός είναι ο Δημιουργός της. Είναι με διαφορετικό τρόπο που δοξολογείται από τα λογικά πλάσματά του. Ο λόγος που δίνεται είναι ότι το έλεος και η αλήθεια του Θεού παρέχουν υλικό για τον εορτασμό των επαίνων του. Επιπλέον, ο προφήτης δεν εννοεί ότι ο Θεός θα δοξολογείται παντού από τους εθνικούς, επειδή η γνώση του χαρακτήρα του περιορίζεται σε μικρό μέρος της γης της Ιουδαίας, αλλά επειδή επρόκειτο να διαδοθεί σε όλο τον κόσμο. Πρώτον, διατάσσει να δοξολογείται ο Θεός, επειδή η αγαθότητά του αυξάνεται ή ενισχύεται, διότι ο εβραϊκός όρος επιδέχεται και τις δύο σημασίες. Δεύτερον, επειδή η αλήθειά του παραμένει σταθερή για πάντα. Πώς, λοιπόν, είναι ικανοί εκείνοι να εορτάζουν τους επαίνους του, οι οποίοι, με κτηνώδη αναλγησία, παραβλέπουν την αγαθότητά του και κλείνουν τα αυτιά τους στην ουράνια διδασκαλία του;Ο Καλβίνος προχωρεί στην εξέταση της πρόσκλησης του Δαβίδ σε δοξολογία στην αρχή του Ψαλμού 118.
1 Δοξολογείτε τον Ιεχωβά Σε αυτό το απόσπασμα βλέπουμε ότι ο Δαβίδ δεν αποδίδει απλώς ιδιωτικά ευχαριστίες στον Θεό, αλλά ότι καλεί δυνατά τον λαό να συμμετάσχει στις κοινές ασκήσεις ευσέβειας. Αυτό το κάνει, όχι απλώς επειδή έχει διοριστεί θεϊκά να είναι ο αρχηγός και διδάσκαλος άλλων, αλλά επειδή ο Θεός, επενδύοντάς τον με βασιλική εξουσία, είχε εκδηλώσει τη συμπάθειά του προς την θλιμμένη Εκκλησία του. Γι' αυτό προτρέπει τους Ισραηλίτες να μεγαλύνουν την χάρη του Θεού, υπό την ευγενική προστασία του οποίου φαίνεται να τους επανιδρύει σε ασφάλεια. Στην αρχή του ψαλμού αναφέρεται γενικά στην αγαθότητα και το έλεος του Θεού, αλλά σύντομα αναφέρει τον εαυτό του ως απόδειξη της αγαθότητάς του, όπως θα φανεί στη θέση του. Μας αρμόζει τώρα να θυμηθούμε αυτό που ανέφερα στον προηγούμενο ψαλμό, ότι ένας λόγος για να δοξολογούμε τον Θεό μας δίνεται εξαιτίας του ελέους του, κατά προτίμηση από τη δύναμη ή τη δικαιοσύνη του, επειδή, αν και η δόξα του λάμπει και σε αυτά, όμως ποτέ δεν θα δοξολογούμε πρόθυμα και εγκάρδια τους επαίνους του, μέχρις ότου μας κερδίσει με την γλυκύτητα της αγαθότητάς του. Συνεπώς, στον Ψαλμό 51:17, βρήκαμε ότι τα χείλη των πιστών ανοίχθηκαν για να δοξολογήσουν τον Θεό, όταν αντιλήφθηκαν ότι ήταν αληθινά ο απελευθερωτής τους. Περιορίζοντας την προσφώνησή του στον Ισραήλ και στα τέκνα του Ααρών, καθοδηγείται από σεβασμό προς τους δικούς του καιρούς, επειδή, μέχρι εκείνη την περίοδο, η υιοθεσία δεν επεκτεινόταν πέρα από εκείνο το ένα έθνος. Επαναλαμβάνει ξανά τη σειρά που παρατήρησε στον Ψαλμό 116:1, διότι, αφού προέτρεψε τα τέκνα του Αβραάμ, τα οποία είχαν χωριστεί από τους εθνικούς με την εκλογή του Θεού, και επίσης τους γιους του Ααρών, οι οποίοι, δυνάμει της ιερωσύνης, όφειλαν να προηγούνται στη διεξαγωγή της ψαλμωδίας, κατευθύνει τον λόγο του στους άλλους προσκυνητές του Θεού, επειδή υπήρχαν πολλοί υποκριτές μεταξύ των Ισραηλιτών, οι οποίοι, κατέχοντας θέση στην Εκκλησία, ήταν όμως ξένοι προς αυτήν. Αυτό δεν έρχεται σε αντίθεση με το ότι ο Δαβίδ εδώ μιλάει με το πνεύμα της προφητείας, σχετικά με τη μελλοντική βασιλεία του Χριστού. Εκείνη η βασιλεία, αναμφίβολα, επεκτεινόταν στους εθνικούς, αλλά η αρχή και οι πρώτοι καρποί της ήταν μεταξύ του εκλεκτού λαού του Θεού.Στον στίχο 5, ο Καλβίνος γράφει για την εφαρμογή στη θλίψη του Δαβίδ.
5 Επικαλέστηκα τον Θεό στη θλίψη μου. Έχουμε εδώ μια ιδιαίτερη εφαρμογή της διδασκαλίας που αναφέραμε προηγουμένως, στο πρόσωπο του Δαβίδ, με την οποία συνδέεται επίσης η χαρά όλης της Εκκλησίας, για την κοινή ευημερία της οποίας ο Θεός πρόβλεψε υποστηρίζοντάς τον. Με το δικό του παράδειγμα εδραιώνει τους πιστούς, δείχνοντάς τους ότι δεν πρέπει να λιποψυχούν την ημέρα της αντιξοότητας. Φαίνεται να προλαμβάνει σκόπιμα μια αντίρρηση, η οποία τείνει να προκύψει στο νου των ανθρώπων τη στιγμή που διακηρύττεται η αγαθότητα του Θεού, «Γιατί επιτρέπει στους υπηρέτες του να καταπιέζονται και να θλίβονται τόσο σκληρά;» Ο Δαβίδ λοιπόν τους υπενθυμίζει, παρ' όλα αυτά, ότι το έλεος του Θεού δεν αποτυγχάνει ποτέ, διότι έχουμε στην προσευχή, παρηγοριά και αντίδοτο για όλα τα κακά μας. Η εποχή, επίσης, κατά την οποία λέει ότι έκανε ικεσία, μέσω της οποίας απέκτησε απελευθέρωση, ήταν εκείνη της θλίψης, η οποία μας αγγίζει, ότι ο καιρός της θλιβερής αντιξοότητας είναι ο πλέον κατάλληλος για να αφθονήσουμε στην προσευχή.Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξετάζει την υπεροχή της εμπιστοσύνης στον Κύριο έναντι της ανθρώπινης βοήθειας.
8 Είναι καλύτερο να εμπιστεύεσαι στον Ιεχωβά Φαίνεται να δηλώνει τίποτε άλλο παρά αυτό που είναι κοινότοπο, καθώς ομόφωνα παραδέχεται κανείς ότι όταν ο Θεός και οι άνθρωποι έρχονται σε σύγκριση, αυτός πρέπει να θεωρείται άπειρα υπερυψωμένος πάνω από αυτούς, και επομένως είναι καλύτερο να εμπιστεύεσαι σε αυτόν για τη βοήθεια που έχει υποσχεθεί στον δικό του λαό. Όλοι κάνουν αυτή την ομολογία, και όμως μόλις ένας στους εκατό είναι πλήρως πεπεισμένος ότι ο Θεός μόνος μπορεί να του παράσχει επαρκή βοήθεια. Εκείνος ο άνθρωπος έχει φθάσει σε υψηλή θέση μεταξύ των πιστών, ο οποίος, αναπαυόμενος ικανοποιημένος στον Θεό, δεν παύει ποτέ να διατηρεί ζωηρή ελπίδα, ακόμη και όταν δεν βρίσκει καμία βοήθεια στη γη. Η σύγκριση, όμως, είναι ακατάλληλη, εφόσον δεν μας επιτρέπεται να μεταφέρουμε στους ανθρώπους ούτε το μικρότερο μέρος της εμπιστοσύνης μας, η οποία πρέπει να τοποθετείται στον Θεό μόνο. Το νόημα δεν είναι καθόλου αμφίσημο, ο Ψαλμωδός γελοιοποιεί τις απατηλές ελπίδες των ανθρώπων με τις οποίες ρίχνονται πέρα δώθε, και δηλώνει ότι όταν ο κόσμος τους χαμογελά γίνονται υπερήφανοι και είτε εγκαταλείπουν τον Θεό είτε τον περιφρονούν. Μερικοί είναι της γνώμης ότι ο Δαβίδ πικρά ονειδίζει τους εχθρούς του με το ότι εξαπατώνται εξαρτώμενοι από την εύνοια του Σαούλ. Αυτό μου φαίνεται πολύ περιορισμένη άποψη του αποσπάσματος, και δεν αμφιβάλλω ότι ο Δαβίδ εδώ προτείνει τον εαυτό του ως παράδειγμα σε όλους τους πιστούς, στο ότι είχε αποκομίσει τον πλήρη καρπό της ελπίδας του, όταν, εξαρτώμενος μόνο από τον Θεό, είχε υπομείνει υπομονετικά την απώλεια κάθε επίγειας βοήθειας. Στον 9ο στίχο, στον οποίο αντικαθιστά τους άρχοντες με τους ανθρώπους, υπάρχει επέκταση της ιδέας. «Όχι μόνο εκείνοι που θέτουν την εμπιστοσύνη τους σε ανθρώπους χαμηλού βαθμού ενεργούν ανόητα, αλλά επίσης, εκείνοι που εμπιστεύονται ακόμη και στους μεγαλύτερους δυνάστες, διότι η εμπιστοσύνη που τίθεται στη σάρκα θα είναι τελικά καταραμένη, αλλά η απόλαυση της εύνοιας του Θεού θα μετατρέψει ακόμη και τον θάνατο τον ίδιο σε ζωή.»
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται την ορθή χρήση της ζωής στα σχόλιά του στον στίχο 17.
17. Δεν θα αποθάνω Ο Δαβίδ μιλάει σαν κάποιος που αναδύεται από τον τάφο. Το ίδιο ακριβώς πρόσωπο που λέει, Δεν θα αποθάνω, ομολογεί ότι διασώθηκε από τον θάνατο, στον οποίο ήταν κοντά ως καταδικασμένος σε αυτόν. Για μια σειρά ετών η ζωή του ήταν σε άμεσο κίνδυνο, εκτεθειμένη κάθε στιγμή σε χίλιους θανάτους, και μόλις απελευθερωνόταν από έναν εισερχόταν σε έναν άλλο. Έτσι δηλώνει ότι δεν θα αποθάνει, επειδή ανέκτησε τη ζωή, όλη η ελπίδα της οποίας είχε εντελώς εγκαταλείψει. Εμείς, των οποίων η ζωή είναι κρυμμένη με τον Χριστό στον Θεό, οφείλουμε να μελετούμε αυτό το άσμα όλες τις ημέρες μας, Κολοσσαείς 3:3. Αν περιστασιακά απολαμβάνουμε κάποια χαλάρωση, είμαστε υποχρεωμένοι να ενωθούμε με τον Δαβίδ λέγοντας ότι εμείς που περιβαλλόμασταν από θάνατο έχουμε αναστηθεί σε νέα ζωή. Εν τω μεταξύ, πρέπει να επιμένουμε συνεχώς μέσα από το σκοτάδι, καθώς η ασφάλειά μας βρίσκεται στην ελπίδα, είναι αδύνατο να είναι πολύ ορατή σε εμάς. Στο δεύτερο μέλος του στίχου, δείχνει την ορθή χρήση της ζωής. Ο Θεός δεν παρατείνει τις ζωές του λαού του, ώστε να τρέφονται με κρέας και ποτό, να κοιμούνται όσο θέλουν και να απολαμβάνουν κάθε πρόσκαιρη ευλογία, αλλά για να τον μεγαλύνουν για τις ευεργεσίες του τις οποίες σωρεύει καθημερινά επάνω τους. Για αυτό το θέμα έχουμε μιλήσει στον [22]Ψαλμό 115Τέλος, ο Καλβίνος εξετάζει τη φύση της παιδείας του Θεού στον στίχο 18.
18. Παιδεύοντας ο Θεός με έχει παιδεύσει. Με αυτά τα λόγια ο Δαβίδ ομολογεί ότι οι εχθροί του τον επιτέθηκαν άδικα, ότι χρησιμοποιήθηκαν από τον Θεό για να τον διορθώσουν, ότι αυτή ήταν πατρική παιδεία, ο Θεός δεν προκαλούσε θανάσιμο τραύμα, αλλά τον διόρθωνε με μέτρο και με έλεος. Φαίνεται να προλαμβάνει τις διεστραμμένες αποφάσεις διεστραμμένων ανθρώπων που τον πίεζαν σκληρά, σαν να ήταν όλα τα κακά που είχε υπομείνει τόσες πολλές αποδείξεις ότι είχε απορριφθεί από τον Θεό. Αυτές τις συκοφαντίες που οι αποδοκιμασμένοι έριχναν επάνω του τις εφαρμόζει πολύ διαφορετικά, δηλώνοντας ότι η διόρθωσή του ήταν ήπια και πατρική. Το κύριο πράγμα στην αντιξοότητα είναι να γνωρίζουμε ότι έχουμε ταπεινωθεί από το χέρι του Θεού, και ότι αυτός είναι ο τρόπος που ακολουθεί για να αποδείξει την πίστη μας, να μας ξυπνήσει από την νάρκη μας, να σταυρώσει τον παλαιό μας άνθρωπο, να μας καθαρίσει από την ακαθαρσία μας, να μας φέρει σε υποταγή και υπακοή στον Θεό, και να μας διεγείρει να μελετούμε τη ζωή του ουρανού.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη ζωή σας χρειάζεστε περισσότερο να θυμάστε ότι το έλεος και η αλήθεια του Θεού παραμένουν για πάντα;
2. Πώς μπορεί η έμφαση του Καλβίνου στην εμπιστοσύνη μόνο στον Θεό να μεταμορφώσει τον τρόπο που αντιμετωπίζετε την αντίθεση ή την αβεβαιότητα σήμερα;
3. Με ποιους πρακτικούς τρόπους μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τη ζωή που σας έχει δώσει ο Θεός για να μιλήσετε για τα έργα του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὗ ἡ ἀγάπη ἡ ἀμετάβλητος διαμένει εἰς τὸν αἰῶνα καὶ οὗ ἡ πιστότης τῆς διαθήκης ἐκτείνεται εἰς πάντα τὰ ἔθνη, δὸς ἡμῖν νὰ ἑνωθῶμεν μετὰ τῶν λαῶν δοξολογοῦντες τὸ ὄνομά σου μετὰ ἀδιαιρέτου αἴνου. Διὰ τῆς κυρίαρχης χάριτός σου, ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ἐμπιστευώμεθα τὸ ἔλεός σου ἐν πάσῃ θλίψει καὶ νὰ ἀναπαυώμεθα εἰς τὴν ἀκατάπαυστον βοήθειάν σου μᾶλλον ἢ εἰς τὴν ἀνθρωπίνην δύναμιν. Κράτησον ἡμᾶς ταπεινοὺς ὑπὸ τὴν πατρικήν σου διόρθωσιν, καὶ πλήρωσον ἡμᾶς μετὰ τῆς χαρᾶς τῶν λυτρωθέντων ἐκ τοῦ θανάτου, ἵνα διακηρύττωμεν τὰ ἔργα σου μετὰ εὐγνωμόνων καρδιῶν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →