← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 115-116 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ψαλμοί 115-116Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στις ήσυχες ώρες του στοχασμού ανοίγουμε τις σελίδες της Γραφής μαζί με την έμπιστη φωνή του Ματθαίου Χένρι, του οποίου οι προσεκτικές σημειώσεις στους Ψαλμούς 115 και 116 εξακολουθούν να διεγείρουν τις καρδιές προς ταπεινή εμπιστοσύνη και ευγνώμονα αίνεση. Αυτά τα κεφάλαια μας καλούν μακριά από την αυτοπεποίθηση και τα άψυχα είδωλα, προσκαλώντας κάθε πιστό να αναπαυθεί στον ζωντανό Θεό που ακούει την προσευχή και τηρεί τις υποσχέσεις του. Η έκθεση του Χένρι μας βοηθά να δούμε πώς η δόξα ανήκει μόνο στον Κύριο και πώς οι παρελθούσες ελεημοσύνες τροφοδοτούν την παρούσα πίστη. Καθώς ακούμε, ας μάθουν και οι δικές μας ψυχές να λένε ξανά 'Όχι σε εμάς, Κύριε', ενώ προετοιμαζόμαστε να δεχθούμε τον λόγο με ευλάβεια και χαρά.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με καρδιές έτοιμες να δεχθούν, ας διαβάσουμε τους Ψαλμούς 115 και 116 δυνατά ή σιωπηλά. Αυτά τα άσματα κινούνται από την κραυγή ότι όλη η δόξα ανήκει στο όνομα του Θεού, μέσα από την αντίθεση ανάμεσα στον ζωντανό Κύριο και τα άλαλα είδωλα, μέχρι την χαρούμενη απόφαση μιας απελευθερωμένης ψυχής που θα περπατήσει ενώπιον του Κυρίου και θα τον επικαλείται για πάντα. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση στην εμπιστοσύνη και την τρυφερή καταγραφή της απαντημένης προσευχής. Επιτρέψτε στο Πνεύμα να αφυπνίσει φρέσκια εμπιστοσύνη και ευχαριστία καθώς ξεδιπλώνονται τα λόγια.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ξεκινά αποκλείοντας κάθε καύχημα από τις προσευχές και τις δοξολογίες μας. Ι. Το καύχημα αποκλείεται εδώ για πάντα, εδ. 1. Ας μη έχει καμία θέση καμία γνώμη για τα δικά μας προσόντα είτε στις προσευχές μας είτε στις δοξολογίες μας, αλλά ας εστιάζουν και τα δύο στη δόξα του Θεού. 1. Λάβαμε κάποιο έλεος, περάσαμε κάποια υπηρεσία ή αποκτήσαμε κάποια επιτυχία; Δεν πρέπει να οικειοποιούμαστε τη δόξα της για τον εαυτό μας, αλλά να την αποδίδουμε ολόκληρη στον Θεό. Δεν πρέπει να φανταζόμαστε ότι κάνουμε κάτι για τον Θεό με τη δική μας δύναμη, ή ότι αξίζουμε κάτι από τον Θεό με τη δική μας δικαιοσύνη· αλλά όλο το καλό που κάνουμε γίνεται με τη δύναμη της χάριτός του, και όλο το καλό που έχουμε είναι δώρο του καθαρού ελέους του, και επομένως αυτός πρέπει να έχει όλη την αίνεση. Μην πεις, Η δύναμη του χεριού μου απέκτησε αυτόν τον πλούτο, Δευτ. η΄ 17. Μην πεις, Για τη δικαιοσύνη μου ο Κύριος έκανε αυτά τα μεγάλα και καλά πράγματα για μένα, Δευτ. θ΄ 4. Όχι· όλα τα άσματά μας πρέπει να ψάλλονται σε αυτόν τον ταπεινό τόνο, Όχι σε εμάς, Κύριε! και πάλι, Όχι σε εμάς, αλλά στο όνομά σου, ας δοθεί όλη η δόξα· διότι όποιο καλό γίνεται μέσα μας, ή γίνεται για εμάς, είναι για χάρη του ελέους και της αλήθειας του, επειδή θα δοξάσει το έλεός του και θα εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Όλα τα στέμματά μας πρέπει να ριφθούν στα πόδια εκείνου που κάθεται στον θρόνο, διότι αυτός είναι ο κατάλληλος τόπος για αυτά. 2. Επιδιώκουμε κάποιο έλεος και παλεύουμε με τον Θεό γι’ αυτό; Πρέπει να παίρνουμε την ενθάρρυνσή μας, στην προσευχή, μόνο από τον Θεό, και να έχουμε το βλέμμα μας στη δόξα του περισσότερο παρά στο δικό μας όφελος. «Κύριε, κάνε τούτο και τούτο για εμάς, όχι για να έχουμε εμείς την πίστη και την παρηγοριά του, αλλά για να έχει η ευσπλαχνία και η αλήθεια σου τη δόξα του.» Αυτό πρέπει να είναι ο ύψιστος και τελικός σκοπός μας στις προσευχές μας, και γι’ αυτό γίνεται η πρώτη δέηση στην Κυριακή προσευχή, ως εκείνη που καθοδηγεί όλες τις υπόλοιπες, Αγιασθήτω το όνομά σου· και, για να γίνει αυτό, Δος μας τον καθημερινό μας άρτο, κ.λπ. Αυτό επίσης πρέπει να μας ικανοποιεί, αν οι προσευχές μας δεν απαντηθούν κατά το γράμμα τους. Ό,τι κι αν γίνει με εμάς, στο όνομά σου δος δόξα. Βλέπε Ιωάν. ιβ΄ 27, 28. Στη συνέχεια, ο Χένρι αντιπαραβάλλει τον ζωντανό Θεό με τα άψυχα είδωλα των εθνικών. 3. Επιστρέφει την ερώτησή τους εναντίον τους. Ρώτησαν, Πού είναι ο Θεός του Ισραήλ; επειδή δεν φαίνεται. Αυτός ουσιαστικά ρωτά, Τι είναι οι θεοί των εθνικών; επειδή φαίνονται. (1.) Δείχνει ότι οι θεοί τους, αν και δεν είναι άμορφα πράγματα, είναι άψυχα πράγματα. Οι ειδωλολάτρες, στην αρχή, λάτρευαν τον ήλιο και τη σελήνη (Ιώβ λα΄ 26), που ήταν αρκετά κακό, αλλά όχι τόσο κακό όσο αυτό στο οποίο είχαν φτάσει τώρα (διότι οι κακοί άνθρωποι χειροτερεύουν και χειροτερεύουν), που ήταν η λατρεία των εικόνων, εδ. 4. Η ύλη τους ήταν άργυρος και χρυσός, σκαμμένοι από τη γη (ο άνθρωπος τους βρήκε φτωχούς και βρώμικους σε ορυχείο, Χέρμπερτ), κατάλληλα πράγματα για να φτιάξει κανείς χρήματα, αλλά όχι για να φτιάξει θεούς. Η κατασκευή τους ήταν από τον τεχνίτη· είναι δημιουργήματα των ματαιοφροσυνών των ανθρώπων και έργα των χεριών των ανθρώπων, και επομένως δεν μπορούν να έχουν θεότητα μέσα τους. Αν ο άνθρωπος είναι έργο των χεριών του Θεού (όπως σίγουρα είναι, και ήταν τιμή του ότι πλάστηκε κατ’ εικόνα Θεού) είναι παράλογο να νομίζει κανείς ότι αυτό μπορεί να είναι Θεός που είναι έργο των χεριών των ανθρώπων, ή ότι μπορεί να είναι κάτι άλλο από ατιμία για τον Θεό να τον κάνει κατ’ εικόνα ανθρώπου. Το επιχείρημα είναι ακαταμάχητο: Οι τεχνίτες το έφτιαξαν, επομένως δεν είναι Θεός, Ωσηέ η΄ 6. Αυτά τα είδωλα παρουσιάζονται εδώ ως τα πιο γελοία πράγματα, ένα απλό αστείο, που φαίνονται να είναι κάτι, αλλά ήταν πραγματικά τίποτα, πιο κατάλληλα για κατάστημα παιχνιδιών παρά για ναό, για παιδιά να παίζουν παρά για άνδρες να προσεύχονται. Ο ζωγράφος, ο γλύπτης, ο αγαλματοποιός έκαναν το μέρος τους αρκετά καλά· τους έφτιαξαν με στόματα και μάτια, αυτιά και μύτες, χέρια και πόδια, αλλά δεν μπορούσαν να βάλουν ζωή μέσα τους και επομένως ούτε αίσθηση. Καλύτερα να είχαν λατρέψει ένα νεκρό πτώμα (διότι αυτό είχε ζωή κάποτε) παρά μια νεκρή εικόνα, που ούτε έχει ζωή ούτε μπορεί να έχει. Δεν μιλούν, σε απάντηση σε εκείνους που τους συμβουλεύονται· ο πονηρός ιερέας πρέπει να μιλήσει για λογαριασμό τους. Στην εικόνα του Βάαλ δεν υπήρχε φωνή, ούτε κανείς που απάντησε. Δεν βλέπουν τις προσκυνήσεις των προσκυνητών τους μπροστά τους, πολύ λιγότερο τα βάρη και τις ανάγκες τους. Δεν ακούν τις προσευχές τους, αν και τόσο δυνατές· δεν μυρίζουν το θυμίαμά τους, αν και τόσο δυνατό, τόσο γλυκό· δεν αγγίζουν τα δώρα που τους προσφέρονται, πολύ λιγότερο έχουν δώρα να δώσουν στους προσκυνητές τους· δεν μπορούν να απλώσουν τα χέρια τους στον ενδεή. Δεν περπατούν, δεν μπορούν να κουνήσουν βήμα για την ανακούφιση εκείνων που απευθύνονται σε αυτούς. Μάλιστα, δεν αναπνέουν ούτε από τον λαιμό τους· δεν έχουν το παραμικρό σημάδι ή σύμπτωμα ζωής, αλλά είναι νεκρά, αφού ο ιερέας προσποιήθηκε ότι τα καθιέρωσε και κάλεσε μια θεότητα μέσα τους, όπως ήταν πριν. (2.) Από αυτό συμπεραίνει την ανοησία των προσκυνητών τους (εδ. 8): Εκείνοι που τους κάνουν εικόνες δείχνουν την εφευρετικότητά τους, και αναμφίβολα είναι αισθητοί άνθρωποι· αλλά εκείνοι που τους κάνουν θεούς δείχνουν την ηλιθιότητά τους και την ανοησία τους, και είναι όμοιοι με αυτούς, ως άψυχα αδέξια πράγματα· δεν βλέπουν τα αόρατα πράγματα του αληθινού και ζωντανού Θεού στα έργα της δημιουργίας· δεν ακούν τη φωνή της ημέρας και της νύχτας, που σε κάθε λόγο και γλώσσα διακηρύττουν τη δόξα του, Ψαλμ. ιθ΄ 2, 3. Λατρεύοντας αυτά τα ανόητα κούκλα, γίνονται όλο και πιο ανόητοι σαν αυτά, και απομακρύνονται περισσότερο από κάθε τι πνευματικό, βυθίζοντας τον εαυτό τους βαθύτερα στη λάσπη της αίσθησης· και ταυτόχρονα προκαλούν τον Θεό να τους παραδώσει σε αδόκιμο νου, νου κενό κρίσεως, Ρωμ. α΄ 28. Εκείνοι που εμπιστεύονται σε αυτά ενεργούν πολύ παράλογα και πολύ παράλογα, είναι άψυχοι, αβοήθητοι, άχρηστοι, σαν αυτά· και θα το διαπιστώσουν οι ίδιοι, προς σύγχυσή τους. Θα ξέρουμε πού είναι ο Θεός μας, και έτσι θα ξέρουν και αυτοί, με κόστος τους, όταν οι θεοί τους έχουν φύγει, Ιερ. ι΄ 3-11· Ησ. μδ΄ 9, κ.λπ. Στη συνέχεια, ο Χένρι προτρέπει τον Ισραήλ και όλους όσους φοβούνται τον Κύριο να βάλουν την εμπιστοσύνη τους σε αυτόν. Ι. Προτρεπόμαστε θερμά, όλοι μας, να αναπαύσουμε την εμπιστοσύνη μας στον Θεό, και να μην επιτρέψουμε στην εμπιστοσύνη μας σε αυτόν να κλονιστεί από την περιφρόνηση των εθνικών εναντίον μας εξαιτίας των παρόντων θλίψεών μας. Είναι ανοησία να εμπιστεύεται κανείς σε νεκρές εικόνες, αλλά είναι σοφία να εμπιστεύεται στον ζωντανό Θεό, διότι είναι βοήθεια και ασπίδα σε εκείνους που εμπιστεύονται σε αυτόν, βοήθεια για να τους εφοδιάζει και να τους προωθεί σε αυτό που είναι καλό, και ασπίδα για να τους οχυρώνει εναντίον και να τους προστατεύει από κάθε τι που είναι κακό. Επομένως, 1. Ας εμπιστευθεί ο Ισραήλ στον Κύριο· το σώμα του λαού, ως προς τα δημόσια συμφέροντά του, και κάθε ιδιαίτερος Ισραηλίτης, ως προς τις ιδιωτικές του υποθέσεις, ας αφήσουν στον Θεό να διαθέσει τα πάντα για αυτούς, και ας πιστέψουν ότι θα διαθέσει τα πάντα για το καλύτερο και θα είναι η βοήθεια και η ασπίδα τους. 2. Ας εμπιστευθούν στον Κύριο οι ιερείς, οι λειτουργοί του Κυρίου, και όλες οι οικογένειες του οίκου του Ααρών, (εδ. 10)· αυτοί είναι περισσότερο μισούμενοι και πλήττονται από τους εχθρούς και επομένως γι’ αυτούς ο Θεός φροντίζει ιδιαίτερα. Πρέπει να είναι παραδείγματα για τους άλλους μιας χαρούμενης εμπιστοσύνης στον Θεό, και μιας πιστής προσκόλλησης σε αυτόν στις χειρότερες εποχές. 3. Ας εμπιστευθούν στον Κύριο οι προσήλυτοι, που δεν είναι από το σπέρμα του Ισραήλ, αλλά φοβούνται τον Κύριο, που τον λατρεύουν και έχουν συνείδηση του καθήκοντός τους προς αυτόν, ας εμπιστευθούν σε αυτόν, διότι δεν θα αποτύχει ούτε θα τους εγκαταλείψει, εδ. 11. Σημείωσε, Όπου υπάρχει ευλαβικός φόβος του Θεού, μπορεί να υπάρχει χαρούμενη πίστη σε αυτόν· εκείνοι που σέβονται τον λόγο του μπορούν να στηριχθούν σε αυτόν.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χένρι κλείνει τον ψαλμό διεγείροντάς μας να αινέσουμε τον Θεό με το παράδειγμα του ψαλμωδού. ΙΙΙ. Διεγειρόμαστε να αινέσουμε τον Θεό από το παράδειγμα του ψαλμωδού, ο οποίος ολοκληρώνει τον ψαλμό με μια απόφαση να επιμείνει στις αινέσεις του. 1. Ο Θεός πρέπει να αινείται, εδ. 16. Πρέπει να αινείται πολύ· γιατί, (1.) Η δόξα του είναι υψηλή. Δες πόσο μεγαλοπρεπές είναι το παλάτι του, και ο θρόνος που έχει ετοιμάσει στους ουρανούς: Ο ουρανός, ακόμα και οι ουρανοί είναι του Κυρίου· είναι ο νόμιμος ιδιοκτήτης όλων των θησαυρών του φωτός και της μακαριότητας στον ανώτερο και καλύτερο κόσμο, και είναι στην πλήρη κατοχή τους, γιατί ο ίδιος είναι άπειρα φωτεινός και ευτυχής. (2.) Η καλοσύνη του είναι μεγάλη, γιατί τη γη την έδωσε στα παιδιά των ανθρώπων, έχοντας την σχεδιάσει, όταν την έκανε, για τη χρήση τους, για να τους προμηθεύει τροφή, ποτό και στέγη. Όχι ότι ακόμα δεν είναι κύριος ιδιοκτήτης· η γη είναι του Κυρίου, και το πλήρωμά της· αλλά την έχει νοικιάσει αυτόν τον αμπελώνα σε αυτούς τους αχάριστους γεωργούς, και από αυτούς περιμένει τα ενοίκια και τις υπηρεσίες· γιατί, αν και τους έδωσε τη γη, το μάτι του είναι πάνω τους, και θα τους καλέσει να αποδώσουν λογαριασμό πώς τη χρησιμοποιούν. Ο Καλβίνος παραπονιέται ότι ασεβείς άνθρωποι, στις ημέρες του, διέστρεψαν αυτή τη γραφή, και την έκαναν αστείο, κάτι που κάνουν και μερικοί στις ημέρες μας, υποστηρίζοντας, με χλευασμό, ότι ο Θεός, έχοντας δώσει τη γη στα παιδιά των ανθρώπων, δεν θα φροντίζει πλέον γι' αυτήν, ούτε γι' αυτούς πάνω της, αλλά μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν με αυτήν, και να την αξιοποιήσουν όσο καλύτερα ως μερίδιό τους· είναι σαν να ρίχτηκε σαν λεία ανάμεσά τους, Ας την αρπάξει όποιος μπορεί. Είναι κρίμα που ένα τέτοιο παράδειγμα της γενναιοδωρίας του Θεού προς τον άνθρωπο, και μια τέτοια απόδειξη που προκύπτει από αυτό της υποχρέωσης του ανθρώπου προς τον Θεό, να κακοποιείται έτσι. Από τους υψηλότερους ουρανούς, είναι βέβαιο, ο Θεός βλέπει όλα τα παιδιά των ανθρώπων· σε αυτούς έδωσε τη γη· αλλά στα παιδιά του Θεού δίνεται ο ουρανός. 2. Οι νεκροί δεν είναι ικανοί να τον αινέσουν (εδ. 17), ούτε όσοι πηγαίνουν στη σιωπή. Η ψυχή πράγματι ζει σε κατάσταση χωρισμού από το σώμα και είναι ικανή να αινεί τον Θεό· και οι ψυχές των πιστών, αφού απελευθερωθούν από τα βάρη της σάρκας, αινέουν τον Θεό, εξακολουθούν να τον αινέουν· γιατί ανεβαίνουν στη γη του τέλειου φωτός και της συνεχούς εργασίας. Αλλά το νεκρό σώμα δεν μπορεί να αινέσει τον Θεό· ο θάνατος θέτει τέλος στο να δοξάζουμε τον Θεό σε αυτόν τον κόσμο της δοκιμασίας και της σύγκρουσης, σε όλες τις υπηρεσίες μας στο πεδίο· ο τάφος είναι γη σκότους και σιωπής, όπου δεν υπάρχει έργο ή σχέδιο. Αυτό το επικαλούνται στον Θεό για απελευθέρωση από το χέρι των εχθρών τους, 'Κύριε, αν επικρατήσουν να μας εξολοθρεύσουν, τα είδωλα θα κερδίσουν την ημέρα, και δεν θα υπάρχει κανείς να σε αινέσει, να φέρει το όνομά σου, και να δώσει μαρτυρία ενάντια στους λατρευτές των ειδώλων.' Οι νεκροί δεν αινέουν τον Κύριο, όπως κάνουμε εμείς στις υποθέσεις και για τις παρηγορίες αυτής της ζωής. Βλέπε Ψαλμ. λ΄ 9· πη΄ 10. 3. Επομένως, μας αφορά να τον αινέσουμε (εδ. 18): 'Αλλά εμείς, εμείς που ζούμε, θα ευλογήσουμε τον Κύριο· εμείς και εκείνοι που θα έρθουν μετά μας, θα το κάνουμε, από τώρα και για πάντα, μέχρι το τέλος του χρόνου· εμείς και εκείνοι στους οποίους θα μεταβούμε, από τώρα και στην αιωνιότητα. Οι νεκροί δεν αινέουν τον Κύριο, επομένως εμείς θα το κάνουμε πιο επιμελώς.' (1.) Άλλοι είναι νεκροί, και έτσι τίθεται τέλος στην υπηρεσία τους, και γι' αυτό θα αφιερώσουμε τον εαυτό μας να κάνουμε τόσο περισσότερο για τον Θεό, ώστε να καλύψουμε το κενό. Μωυσής ο δούλος μου είναι νεκρός, τώρα λοιπόν, Ιησούς, σήκω. (2.) Εμείς οι ίδιοι πρέπει σύντομα να πάμε στη γη της σιωπής· αλλά, όσο ζούμε, θα ευλογήσουμε τον Κύριο, θα βελτιώσουμε τον χρόνο μας και θα κάνουμε εκείνο το έργο εκείνου που μας έστειλε στον κόσμο για να τον αινέσουμε πριν έρθει η νύχτα, και επειδή έρχεται η νύχτα, στην οποία κανείς δεν μπορεί να εργαστεί. Ο Κύριος θα μας ευλογήσει (εδ. 12)· θα κάνει καλό για μας, και γι' αυτό θα τον ευλογήσουμε, θα μιλήσουμε καλά γι' αυτόν. Φτωχές ανταποδόσεις για τέτοιες λήψεις! Μάλιστα, δεν θα το κάνουμε μόνο εμείς οι ίδιοι, αλλά θα παρακινήσουμε και άλλους να το κάνουν. Αινείτε τον Κύριο· αινείτε τον μαζί μας· αινείτε τον στους τόπους σας, όπως εμείς στους δικούς μας· αινείτε τον όταν εμείς φύγουμε, ώστε να αινείται για πάντα. Αλληλούια. Στρεφόμενος στον επόμενο ψαλμό, ο Χένρι καταγράφει τις αποφάσεις του Δαβίδ που γεννήθηκαν από την απελευθέρωση. Ι. Μια γενική περιγραφή της εμπειρίας του Δαβίδ, και οι ευσεβείς αποφάσεις του (εδ. 1, 2), που είναι σαν τα περιεχόμενα ολόκληρου του ψαλμού, και δίνουν μια ιδέα γι' αυτόν. 1. Είχε βιώσει την καλοσύνη του Θεού προς αυτόν σε απάντηση προσευχής: Άκουσε τη φωνή μου και τις ικεσίες μου. Ο Δαβίδ, σε στενοχώριες, είχε ζητήσει ταπεινά και θερμά έλεος από τον Θεό, και ο Θεός τον άκουσε, δηλαδή, δέχθηκε ευμενώς την προσευχή του, έλαβε υπόψη την περίπτωσή του, και του χορήγησε απάντηση ειρήνης. Έγειρε το αυτί του σε μένα. Αυτό υποδηλώνει την ετοιμότητα και τη θέλησή του να ακούει προσευχή· βάζει το αυτί του, σαν να λέμε, στο στόμα της προσευχής, για να την ακούσει, ακόμα κι αν ψιθυρίζεται σε στεναγμούς που δεν μπορούν να εκφραστούν. Ακούει και ακούει, Ιερ. η΄ 6. Ωστόσο, υπονοεί επίσης ότι είναι θαυμαστή συγκατάβαση στον Θεό να ακούει προσευχή· είναι να σκύβει το αυτί του. Κύριε, τι είναι ο άνθρωπος, που ο Θεός να σκύψει έτσι σε αυτόν!—2. Αποφάσισε, λαμβάνοντας υπόψη αυτό, να αφιερώσει τον εαυτό του ολόκληρο στον Θεό και στην τιμή του. (1.) Θα αγαπήσει τον Θεό περισσότερο. Αρχίζει τον ψαλμό κάπως απότομα με μια ομολογία αυτού που ήταν γεμάτη η καρδιά του: Αγαπώ τον Κύριο (όπως Ψαλμ. ιη΄ 1)· και ταιριαστά αρχίζει με αυτό, συμμορφούμενος με την πρώτη και μεγάλη εντολή και με τον σκοπό του Θεού σε όλα τα δώρα της γενναιοδωρίας του προς εμάς. 'Τον αγαπώ μόνο, και τίποτα εκτός από αυτόν, παρά μόνο ό,τι αγαπώ για χάρη του.' Η αγάπη του Θεού της συμπόνιας προς εμάς απαιτεί δικαίως την αγάπη της ευαρέσκειάς μας σε αυτόν. (2.) Θα αγαπήσει την προσευχή περισσότερο: Επομένως θα τον επικαλούμαι. Οι εμπειρίες που είχαμε της καλοσύνης του Θεού προς εμάς, σε απάντηση προσευχής, είναι μεγάλες ενθαρρύνσεις για να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε· τα πήγαμε καλά, παρά την αναξιότητά μας και τις αδυναμίες μας στην προσευχή, και γι' αυτό γιατί να μην μπορούμε; Ο Θεός απαντά στην προσευχή, για να μας κάνει να την αγαπήσουμε, και περιμένει αυτό από εμάς, σε αντάλλαγμα για την εύνοιά του. Γιατί να θερίζουμε σε άλλο χωράφι όταν μας φέρθηκαν τόσο καλά σε αυτό; Μάλιστα, θα τον επικαλούμαι όσο ζω (Εβρ., Στις ημέρες μου), κάθε μέρα, μέχρι την τελευταία ημέρα. Σημείωσε, Όσο συνεχίζουμε να ζούμε πρέπει να συνεχίζουμε να προσευχόμαστε. Αυτή η αναπνοή πρέπει να την αναπνέουμε μέχρι να αναπνεύσουμε την τελευταία μας, γιατί τότε θα την αποχαιρετήσουμε, και μέχρι τότε έχουμε συνεχή ανάγκη γι' αυτήν.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σου πειράζεσαι να κρατήσεις ένα μέρος της δόξας για τον εαυτό σου αντί να ρίξεις κάθε στέμμα στα πόδια του Κυρίου; Πώς η ανάμνηση της παρελθούσας πιστότητας του Θεού ενισχύει την εμπιστοσύνη σου όταν είδωλα άνεσης ή ελέγχου ακόμα ψιθυρίζουν; Με ποιον συγκεκριμένο τρόπο θα απαντήσεις στην κλήση να περπατήσεις ενώπιον του Κυρίου στη γη των ζωντανών αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, εἰς τὸ ὄνομά Σου μόνον ἔστω πᾶσα δόξα, διότι Σὺ βασιλεύεις ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ ποιεῖς πάντα ὅσα θέλεις, ἀκούων τὰς κραυγὰς τοῦ λαοῦ Σου καὶ λυτρούμενος αὐτοὺς ἐκ θανάτου. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς εἰδώλου ἀδυνάτου νὰ βλέπῃ ἢ νὰ σώζῃ, καὶ χάρισαι ἡμῖν χάριν νὰ Σὲ ἐμπιστευώμεθα ὡς βοήθειαν καὶ ἀσπίδα ἡμῶν. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, κίνησον τὰς καρδίας ἡμῶν νὰ Σὲ ἀγαπῶμεν, νὰ ἐπικαλώμεθα τὸ ὄνομά Σου, καὶ νὰ περιπατῶμεν ἐνώπιόν Σου ἐν εὐχαρίστῳ αἰνέσει πάσας τὰς ἡμέρας ἡμῶν. Ἀμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →