← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Κολοσσαείς

Κολοσσαείς 4 — με τον Έιντι

Κολοσσαείς 4John Eadie — Υπομνήματα επί των Εφεσίων, Φιλιππησίων, Κολοσσαείς, Γαλατών, Θεσσαλονικείς20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σχόλιο του Τζον Ίιντι πάνω στο ελληνικό κείμενο μας παρέχεται μια προσεκτική σκωτσέζικη μεταρρυθμισμένη ερμηνεία των Κολοσσαείς 4. Οι οδηγίες του αποστόλου για το κλείσιμο σχετικά με την προσευχή τη σοφή συμπεριφορά και τον ευγενή λόγο ανοίγονται με ακριβή προσοχή στην ελληνική γλώσσα και με ποιμαντική θέρμη που ακόμα υπηρετεί την εκκλησία. Ακούμε καθώς ο σχολιαστής ιχνηλατεί τη ζωή του πιστού της κοινωνίας με τον Θεό και της πιστής μαρτυρίας ενώπιον του κόσμου πάντοτε κατευθύνοντάς μας στην επάρκεια του Χριστού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας δώσουμε τώρα ευλαβική προσοχή σε ολόκληρο το κεφάλαιο 4 της προς Κολοσσαείς. Διαβάστε το κεφάλαιο αργά, σημειώνοντας την κίνηση του αποστόλου από την αδιάλειπτη προσευχή στην σοφή πορεία μεταξύ εκείνων που βρίσκονται εκτός της εκκλησίας και στην ομιλία που είναι αλατισμένη με χάρη. Ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά για την προσεκτική έκθεση που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Έιντι ανοίγει εξηγώντας την κλήση σε σταθερή προσευχή. Στίχος 2. ( Κολοσσαείς 4:2 .) Τῇ προσευχῇ προσκαρτερεῖτε «Συνεχίστε στην προσευχή.» Ο απόστολος γνώριζε το όφελος της προσευχής από τη δική του πείρα και γι’ αυτό ανησυχεί να προσεύχονται με επίμονη ενέργεια και να δίνει ο ίδιος εξέχουσα θέση στις ικεσίες τους. [ Εφεσίους 6:18 .] Ρωμαίους 13:12· 1 Θεσσαλονικείς 5:17. Προσεύχονταν και ο απόστολος το γνώριζε καλά αλλά τους προτρέπει να «συνεχίζουν στην προσευχή». Ποτέ δεν έπρεπε να νομίζουν ότι η προσευχή ήταν περιττή είτε επειδή οι επιθυμίες τους είχαν ικανοποιηθεί είτε επειδή ο Θεός τους είχε δώσει όλα τα δώρα Του. Αλλά επειδή ακόμη είχαν ανάγκη και ο Θεός ακόμη υποσχόταν έπρεπε ακόμη να επιμένουν στο να ζητούν. Αυτή η επιμονή ήταν βασικό στοιχείο επιτυχούς προσευχής καθώς αποδείκνυε την ειλικρίνειά τους και φανέρωνε τη δύναμη της πίστης τους. Εκείνος στη συνέχεια τονίζει την πνευματική εγρήγορση μαζί με την ευχαριστία. Τέτοια ήρεμη τυπικότητα δεν εννοείται αλλά ακόμη προσκολλάται στην ανθρωπότητα και βρίσκεται όχι μόνο «στη σύγχυση του Πάτερ ημών και Άβε Μαρίας μεταξύ των Καθολικών» αλλά και «στο όχι λιγότερο ευλαβές φλυάρημα πολλών ευσεβών φυλάκων των ωρών». Ο απόστολος διατάζει όχι σωματική αλλά πνευματική εγρήγορση όπως στην Εφεσίους 6:18 όπου χρησιμοποιεί ἀγρυπνοῦντες. Έπρεπε να είναι πάντα σε επιφυλακή κατά της αμέλειας. Αν ένας άνθρωπος αρνείται να κοιμηθεί ώστε η προσοχή του να μην διακοπεί η αγρυπνία του δείχνει την αξία που δίνει στον επιθυμητό σκοπό. Στην προσευχή οι χριστιανοί οφείλουν να δίνονται με άγρυπνη αγωνία και πάντα να αγρυπνούν κατά κάθε χαλάρωσης ή νωθρότητας σε αυτήν και κατά κάθε τυπικότητας και απιστίας. 1 Θεσσαλονικείς 5:6· 1 Πέτρου 5:8. Δεν έπρεπε να γίνουν νωθροί ή απρόσεκτοι αλλά έπρεπε να προσέχουν την πνευματική νύστα στις λατρείες τους. Και μαζί με την προσευχή έπρεπε να είναι άγρυπνοι «εν ευχαριστία». Κατόπιν διακρίνει την ευχαριστία μέσα στη ζωή της προσευχής. Ο Όλσχαουζεν δίνει υπερβολική έμφαση στη φράση όταν λέει ότι με το ἐν εὐχαριστίᾳ η γενικότερη προσευχή ορίζεται ακριβέστερα. Προσθέτει «ότι η προσευχή ενός χριστιανού στη συνείδηση της βιωμένης χάρης του δεν μπορεί ποτέ να είναι τίποτε άλλο παρά ευχαριστία». Αλλά ο απόστολος σε καμία έννοια ούτε μορφή ταυτίζει την προσευχή με την ευχαριστία μόνο κατατάσσει την ευχαριστία μαζί με την προσευχή. Βλέπε υπό Κολοσσαείς 2:7. Ακόμη υπάρχουν τόσοι λόγοι για ευχαριστία ώστε δεν μπορεί να παραλειφθεί σε καμία προσέγγιση στον θρόνο της χάρης. Ενώ ζητούμε τόσα πολλά υπάρχουν επίσης πολλά για τα οποία οφείλουμε να ευχαριστήσουμε. Πρέπει να του αναγνωρίσουμε όσα έχει ήδη κάνει ενώ του ζητούμε να κάνει περισσότερα. Υπάρχουν πολλοί λόγοι ευχαριστίας και όχι ο ελάχιστος από αυτούς είναι το ίδιο το προνόμιο της προσευχής. Προσευχή και ευχαριστία συνυπάρχουν μόνο στη γη.
Σκεφτείτε
Ο Ίιντι καταλήγει σημειώνοντας τον αιώνιο διαχωρισμό αυτών των χαρίτων. Θα διαχωριστούν στον άλλο κόσμο, διότι στην περιοχή της οδύνης υπάρχει μόνο θρήνος, και σε εκείνη της δόξας υπάρχει μόνο μελωδία.
Απαντήστε
1. Πώς η επίμονη προσευχή διαμορφώνει την καθημερινή μας εξάρτηση από τον Κύριο; 2. Με ποιους τρόπους η πνευματική εγρήγορση μπορεί να φυλάξει την κοινωνία μας με τον Θεό; 3. Πού η κλήση για σοφή και ευγενική ομιλία προκαλεί περισσότερο την παρούσα μαρτυρία μας;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πάτερ, ευχαριστούμέν Σοι διά τον αποστολικόν λόγον και διά τους επιμελείς μόχθους του δούλου Σου Ιωάννου Έιντι. Χάρισαι ημίν χάριν του συνεχίζειν αδιαλείπτως εν τη προσευχή, αγρυπνούντας και ευχαριστούντας, ίνα ο λόγος ημών και η πολιτεία ημών κοσμώσι το ευαγγέλιον ενώπιον των έξω. Φύλαξον ημάς από πάσης τυπολατρίας και απιστίας, και έστω το μυστήριον του Χριστού η αδιάλειπτος χαρά και θέμα ημών. Το αυτό Πνεύμα το ενισχύσαν τον απόστολον ενισχυσάτω ημάς, ίνα και ημείς λαλώμεν ως δει. Εν ονόματι του Χριστού προσευχόμεθα. Αμήν.

John Eadie — Υπομνήματα επί των Εφεσίων, Φιλιππησίων, Κολοσσαείς, Γαλατών, Θεσσαλονικείς · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →