Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτ 25-26 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι για το Δευτερονόμιο 25–26 προσφέρει ένα πλούσιο παράθυρο στην πρακτική αγιότητα που απαιτούσε ο Θεός από την αρχαία Ισραήλ. Η προσεκτική του ερμηνεία στίχο προς στίχο αποκαλύπτει πώς η πολιτική δικαιοσύνη, το έντιμο εμπόριο, το οικογενειακό καθήκον και η ευγνώμων λατρεία ρέουν όλα από την ίδια καρδιά της διαθήκης. Καθώς ακούμε τον Χένρι σήμερα, ανακαλύπτουμε ότι κάθε νόμος, είτε για μετρημένη τιμωρία είτε για μετρημένο σιτάρι, τελικά δείχνει τον Ισραήλ—και εμάς—πίσω στον Κύριο που δίνει τη γη και περιμένει ακεραιότητα σε αντάλλαγμα. Ας διαμορφώσουν οι διαχρονικές του παρατηρήσεις τη δική μας πορεία πιστής υπακοής.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε χρόνο τώρα για να διαβάσετε τα κεφάλαια 25 και 26 του Δευτερονόμιου αργά και προσευχητικά. Προσέξτε την προσεκτική ισορροπία μεταξύ δικαιοσύνης για τους ευάλωτους, δικαιοσύνης στο καθημερινό εμπόριο, ανάμνησης παλαιών εχθρών και χαρούμενης προσφοράς των πρωτογεννημάτων. Αφήστε το κείμενο να διεγείρει τόσο ευγνωμοσύνη για τα δώρα του Θεού όσο και απόφαση να ζήσετε με ακεραιότητα ενώπιόν Του.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά παρέχοντας λεπτομερείς οδηγίες για τη μαστίγωση των κακοποιών.
Ιδού, Ι. Οδηγία προς τους κριτές για τη μαστίγωση των κακοποιών, εδ. 1-3. 1. Υποτίθεται εδώ ότι, αν κάποιος κατηγορηθεί για έγκλημα, ο κατήγορος και ο κατηγορούμενος (Ενάγων και Εναγόμενος) πρέπει να οδηγηθούν πρόσωπο με πρόσωπο ενώπιον των κριτών, ώστε η διαφορά να επιλυθεί. 2. Αν κάποιος κατηγορηθεί για έγκλημα και η απόδειξη υστερήσει, ώστε η κατηγορία να μην μπορεί να αποδειχθεί εναντίον του από τα μαρτυρικά στοιχεία, τότε αυτός πρέπει να αθωωθεί: «Θα δικαιώσεις τον δίκαιο», δηλαδή «αυτόν που φαίνεται στο δικαστήριο ως τέτοιος». Αν η κατηγορία αποδειχθεί, τότε η καταδίκη του κατηγορουμένου αποτελεί δικαίωση του κατηγόρου, ως δικαίου στην δίωξη. 3. Αν ο κατηγορούμενος κριθεί ένοχος, πρέπει να εκδοθεί απόφαση εναντίον του: «Θα καταδικάσεις τον πονηρό»· διότι το να δικαιώσει κανείς τον πονηρό είναι εξίσου βδέλυγμα ενώπιον του Κυρίου όσο και το να καταδικάσει τον δίκαιο, Παρ. ιζ΄ 15. 4. Αν το έγκλημα δεν καθίσταται θανατηφόρο από τον νόμο, τότε ο εγκληματίας πρέπει να μαστιγωθεί. Πολλές εντολές έχουμε συναντήσει που δεν έχουν καμία ιδιαίτερη ποινή προσαρτημένη σε αυτές, η παράβαση των περισσοτέρων εκ των οποίων, σύμφωνα με τη σταθερή πρακτική των Ιουδαίων, τιμωρείτο με μαστίγωση, από την οποία κανένα πρόσωπο δεν εξαιρείτο λόγω βαθμού ή αξιώματος αν ήταν παραβάτης, αλλά με τον όρο ότι ποτέ δεν θα του προσάπτετο αυτό, ούτε θα θεωρείτο ότι αφήνει κανένα σημάδι ατιμίας ή αίσχους επάνω του. Οι οδηγίες που δίνονται εδώ για τη μαστίγωση των εγκληματιών είναι, (1.) Να γίνεται με επισημότητα· όχι ταραχώδης στους δρόμους, αλλά σε ανοικτό δικαστήριο ενώπιον του προσώπου του κριτή, και με τόση περίσκεψη ώστε οι πληγές να αριθμούνται. Οι Ιουδαίοι λένε ότι ενώ γινόταν η εκτέλεση ο αρχιδικαστής του δικαστηρίου ανεγίνωσκε με δυνατή φωνή Δευτ. κη΄ 58, 59, και κθ΄ 9, και κατέληγε με τα λόγια αυτά (Ψαλμ. οη΄ 38), Αλλ’ αυτός, όντας πλήρης ελέους, συνεχώρησε την ανομίαν αυτών. Έτσι καθίστατο είδος θρησκευτικής πράξεως, και τόσο μάλλον πιθανό να μεταρρυθμίσει τον ίδιο τον παραβάτη και να αποτελέσει προειδοποίηση για τους άλλους. (2.) Να γίνεται ανάλογα με το έγκλημα, κατά το παράπτωμά του, ώστε μερικά εγκλήματα να φαίνονται, όπως είναι, βαρύτερα από άλλα, μαστιγιζομένου του εγκληματία με πολλές πληγές, προς τις οποίες ίσως υπάρχει υπαινιγμός, Λουκ. ιβ΄ 47, 48. (3.) Όσο μεγάλο και αν ήταν το έγκλημα ο αριθμός των πληγών να μην υπερβαίνει ποτέ τις σαράντα, εδ. 3. Σαράντα πλην μίας ήταν η συνήθης πρακτική, όπως φαίνεται, Β΄ Κορ. ια΄ 24. Φαίνεται ότι πάντοτε επέβαλλον στον Παύλο τόσες πληγές όσες ποτέ δεν επέβαλλον σε οποιονδήποτε κακοποιό. Αφαιρούσαν μία για φόβο λανθασμένης αριθμήσεως (αν και ένας εκ των κριτών διοριζόταν να αριθμεί τις πληγές), ή διότι ποτέ δεν προχωρούσαν στην έσχατη αυστηρότητα, ή διότι η εκτέλεση γινόταν συνήθως με μαστίγιο τριών λωρίδων, ώστε δεκατρείς πληγές (καθεμία λογιζομένη για τρεις) να αποτελούν τριάντα εννέα, αλλά μία ακόμη με αυτή την αρίθμηση θα ήταν σαράντα δύο. Ο λόγος που δίδεται γι’ αυτό είναι, μήπως ο αδελφός σου φανεί ευτελής ενώπιόν σου. Πρέπει ακόμη να θεωρείται ως αδελφός (Β΄ Θεσσ. γ΄ 15), και η υπόληψή του ως τέτοιου διαφυλασσόταν με αυτόν τον ελεήμονα περιορισμό της τιμωρίας του. Τον σώζει από το να φαίνεται ευτελής στους αδελφούς του, όταν ο ίδιος ο Θεός διά του νόμου του φροντίζει γι’ αυτόν. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να μεταχειρίζονται ως σκύλοι· ούτε πρέπει εκείνοι να φαίνονται ευτελείς ενώπιόν μας προς τους οποίους, για όσα γνωρίζουμε, ο Θεός μπορεί ακόμη να δώσει χάρη ώστε να τους καταστήσει πολύτιμους ενώπιόν του.Ο Χένρι στη συνέχεια πραγματεύεται τον νόμο σχετικά με το βόδι που αλωνίζει τον σίτο.
ΙΙ. Εντολή προς τους γεωργούς να μην εμποδίζουν τα ζώα τους να τρώνε όταν εργάζονται, αν τροφή βρίσκεται εντός της εμβέλειάς τους, εδ. 4. Αυτό το παράδειγμα του ζώου που αλώνιζε τον σίτο (προς το οποίο υπάρχει υπαινιγμός σε εκείνο του προφήτου, Ωσηε ι΄ 11) τίθεται για όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις. Αυτό που καθιστά τον νόμο αυτόν πολύ αξιοσημείωτο υπέρ των ομοίων του (και που υποστηρίζει την παρόμοια εφαρμογή άλλων τέτοιων νόμων) είναι ότι παρατίθεται δύο φορές στην Καινή Διαθήκη για να δείξει ότι είναι καθήκον του λαού να παρέχει στους λειτουργούς του άνετη συντήρηση, Α΄ Κορ. θ΄ 9, 10, και Α΄ Τιμ. ε΄ 17, 18. Μας διδάσκει κατά το γράμμα του να φροντίζουμε πολύ τα άλογα πλάσματα που μας υπηρετούν, και να τους επιτρέπουμε όχι μόνο τις αναγκαίες υποστηρίξεις για τη ζωή τους, αλλά τα πλεονεκτήματα του μόχθου τους· και έτσι πρέπει να μάθουμε όχι μόνο να είμαστε δίκαιοι, αλλά και καλοί, προς όλους όσοι απασχολούνται για το καλό μας, όχι μόνο να τους συντηρούμε αλλά και να τους ενθαρρύνουμε, ιδιαιτέρως εκείνους που κοπιάζουν μεταξύ μας εν τω λόγω και τη διδασκαλία, και έτσι απασχολούνται για το καλό του καλυτέρου μέρους μας.Ο Χένρι έπειτα εξετάζει την απαγόρευση κατά των δόλιων βαρών και μέτρων.
Ιδού, Ι. Νόμος κατά των δόλιων βαρών και μέτρων: δεν πρέπει μόνο να μην τα χρησιμοποιούν, αλλά δεν πρέπει ούτε να τα έχουν, ούτε να τα έχουν στον σάκκο, ούτε να τα έχουν στον οίκο (εδ. 13, 14)· διότι, αν τα είχαν, θα εδελεάζοντο ισχυρά να τα χρησιμοποιήσουν. Δεν πρέπει να έχουν μεγάλο βάρος και μέτρο για να αγοράζουν και μικρό για να πωλούν, διότι αυτό ήταν να εξαπατούν και προς τις δύο πλευρές, όταν η καθεμία ήταν αρκετά κακή· όπως διαβάζουμε για εκείνους που έκαναν μικρό το εφά, με το οποίο μέτρησαν τον σίτο που πωλούσαν, και μεγάλο τον σίκλο, με τον οποίο ζύγιζαν το αργύριο που ελάμβαναν γι’ αυτό, Αμώς η΄ 5. Αλλά θα έχεις τέλειο και δίκαιο βάρος, εδ. 15. Εκείνο που είναι ο κανόνας της δικαιοσύνης πρέπει το ίδιο να είναι δίκαιο· αν είναι άλλως, είναι διαρκής απάτη. Αυτό είχε φροντισθεί προηγουμένως, Λευιτ. ιθ΄ 35, 36. Ο νόμος αυτός ενισχύεται με δύο πολύ καλούς λόγους:—1. Ότι η δικαιοσύνη και η ισότητα θα φέρουν επάνω μας την ευλογία του Θεού. Ο τρόπος να μακρύνουν οι ημέρες μας, και να ευημερήσουμε, είναι να είμαστε δίκαιοι και έντιμοι σε όλες τις συναλλαγές μας. Η εντιμότητα είναι η καλύτερη πολιτική. 2. Ότι η απάτη και η αδικία θα μας εκθέσουν στην κατάρα του Θεού, εδ. 16. Όχι μόνο η ίδια η αδικία, αλλά όλοι όσοι πράττουν αδίκως, είναι βδέλυγμα ενώπιον του Κυρίου. Και ταλαίπωρος είναι εκείνος ο άνθρωπος που απεχθάνεται ο Δημιουργός του. Πόσο μισητές, ιδιαιτέρως, όλες οι τέχνες της απάτης είναι στον Θεό, ο Σολομών παρατηρεί πολλές φορές, Παρ. ια΄ 1· κ΄ 10, 23· και ο απόστολος μας λέγει ότι ο Κύριος είναι ο εκδικητής όλων εκείνων που υπερβαίνουν και απατούν σε οποιοδήποτε ζήτημα, Α΄ Θεσσ. δ΄ 6.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι αναλογίζεται την πρακτική της προσφοράς των πρωτογεννημάτων στον Θεό.
Εδώ είναι, Ι. Ένα καλό έργο διαταγμένο να γίνει, και αυτό είναι η προσφορά ενός καλαθιού των πρωτογεννημάτων τους στον Θεό κάθε χρόνο, εδ. 1, 2. Εκτός από το δεμάτιο των πρωτογεννημάτων, που προσφερόταν για ολόκληρη τη γη, την επομένη του πάσχα (Λευιτ. κγ'. 10), κάθε άνθρωπος έπρεπε να φέρει για τον εαυτό του ένα καλάθι πρωτογεννημάτων στη γιορτή της πεντηκοστής, όταν τελείωνε ο θερισμός, η οποία γι' αυτό ονομάζεται γιορτή των πρωτογεννημάτων (Εξ. λδ'. 22), και λέγεται ότι τηρείται με φόρο ελεύθερης προσφοράς, Δευτ. ις'. 10. Αλλά οι Ιουδαίοι λένε, 'Τα πρωτογεννήματα, αν δεν φέρονταν τότε, μπορούσαν να φέρονται οποιαδήποτε στιγμή μετά, μεταξύ εκείνης και του χειμώνα.' Όταν ένας άνθρωπος πήγαινε στο χωράφι ή στον αμπελώνα την εποχή που ωρίμαζαν οι καρποί, έπρεπε να σημειώσει αυτό που παρατηρούσε πιο μπροστά, και να το φυλάξει για πρωτογεννήματα, σιτάρι, κριθάρι, σταφύλια, σύκα, ρόδια, ελιές και χουρμάδες, μερικά από κάθε είδος έπρεπε να μπουν στο ίδιο καλάθι, με φύλλα ανάμεσά τους, και να προσφερθούν στον Θεό στον τόπο που θα επέλεγε. Τώρα από αυτόν τον νόμο μπορούμε να μάθουμε, 1. Να αναγνωρίζουμε τον Θεό ως τον δότη όλων εκείνων των καλών πραγμάτων που είναι η υποστήριξη και η παρηγοριά της φυσικής μας ζωής, και επομένως να Τον υπηρετούμε και να Τον τιμούμε με αυτά. 2. Να αρνούμαστε τον εαυτό μας. Αυτό που είναι πρώτο ώριμο το αγαπάμε περισσότερο· εκείνοι που είναι λεπτοί και περίεργοι περιμένουν να τους σερβίρουν με κάθε καρπό στην πρώτη του έλευση. Η ψυχή μου επιθύμησε τους πρώτους ώριμους καρπούς, Μιχ. ζ'. 1. Όταν λοιπόν ο Θεός τους διέταξε να φυλάξουν εκείνα για Αυτόν, τους δίδαξε να προτιμούν τη δόξα του ονόματός Του πριν από την ικανοποίηση των δικών τους ορέξεων και επιθυμιών. 3. Να δίνουμε στον Θεό τα πρώτα και τα καλύτερα που έχουμε, ως εκείνοι που πιστεύουν ότι Αυτός είναι ο πρώτος και ο καλύτερος των όντων. Εκείνοι που αφιερώνουν τις ημέρες της νεότητάς τους, και την ακμή του χρόνου τους, στην υπηρεσία και την τιμή του Θεού, Του φέρνουν τα πρωτογεννήματά τους, και με τέτοιες προσφορές είναι ευχαριστημένος. Θυμάμαι την καλοσύνη της νεότητάς σου.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στις καθημερινές μου συναλλαγές μπορεί ο Θεός να με καλεί σε μεγαλύτερη δικαιοσύνη και γενναιοδωρία;
2. Πώς η ανάμνηση της παρελθούσας απελευθέρωσης του Θεού διαμορφώνει τον τρόπο που προσφέρω τα δικά μου 'πρωτογεννήματα' σήμερα;
3. Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορώ να φυλαχθώ από το να αντιμετωπίζω οποιοδήποτε πρόσωπο ως 'ευτελές' ενώ παράλληλα τηρώ τη δικαιοσύνη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε φιλάνθρωπε, δώρησαι ἡμῖν χάριν ὥστε νὰ τηρῶμεν τὴν δικαιοσύνην μετὰ ἐλέους, νὰ πράττωμεν ἐν τιμιότητι εἰς πᾶσαν συναλλαγήν, καὶ νὰ προσφέρωμεν Σοὶ τὰ πρῶτα καὶ τὰ ἄριστα πάντων τῶν δώρων Σου μετὰ χαρᾶς καὶ εὐγνωμοσύνης καρδίας. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ νὰ λησμονήσωμεν τὰ κραταιὰ ἔργα τῆς σωτηρίας Σου ἢ νὰ ὑπερηφανευθῶμεν ἐν τῇ γῇ ἣν ἔδωκας, καὶ διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ ζῶμεν ἐν ταπεινῇ ἐξαρτήσει ἐπὶ τῆς πιστῆς προνοίας Σου. Ἐν ὀνόματι Ἰησοῦ δεόμεθα. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →