← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Χρονικών

Α' Παραλειπομένων 27-29 — με τον Μακλάρεν

Α' Χρονικών 27-29Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν. Σε έξι εστιασμένους παλμούς παραμένουμε με την τελική δημόσια εντολή του Δαβίδ και τους στοχασμούς του χρονικογράφου για τις τακτοποιημένες εποχές μιας ζωής που έζησε ενώπιον του Θεού. Η προσεκτική έκθεση του Μακλάρεν ανοίγει το αρχαίο κείμενο ώστε η συμβουλή του για ολόψυχη υπηρεσία και προσεκτική διαχείριση του χρόνου να μας ερευνά ακόμη σήμερα. Προετοιμαστείτε να διαβάσετε, να μελετήσετε, να σκεφτείτε, να ανταποκριθείτε και να προσευχηθείτε με καρδιές έτοιμες να δεχτούν ό,τι θα εφαρμόσει το Πνεύμα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Στραφείτε τώρα στα κεφάλαια 27 έως 29 της Α' Παραλειπομένων. Διαβάστε αργά, παρατηρώντας τις προσεκτικές λίστες των ηγετών, την δημόσια ομιλία του Δαβίδ προς τη σύναξη, την εντολή του προς τον Σολομώντα και τον τελικό στοχασμό για τους καιρούς που περνούν πάνω από κάθε ζωή. Αφήστε πρώτα τη Γραφή να μιλήσει· έπειτα επιστρέψτε για την έκθεση.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ανοίγει θέτοντας την ομιλία του Δαβίδ προς τους συγκεντρωμένους ηγέτες στο ιστορικό και πνευματικό της πλαίσιο. Η ομιλία του Δαβίδ προς αυτή τη σύναξη αποσκοπεί να εξασφαλίσει αυτά τα δύο σημεία. Αρχίζει υπενθυμίζοντας τη δική του πρόθεση να οικοδομήσει τον Ναό και την απαγόρευση του Θεού γι' αυτό. Ο λόγος αυτής της απαγόρευσης διαφέρει από εκείνον που αναφέρει ο Νάθαν, αλλά δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ των δύο αφηγήσεων, και ο χρονικογράφος έχει ήδη αναφέρει τα λόγια του Νάθαν Α' Παραλ. 17:3 κ.εξ., ώστε το κίνητρο που αποδίδεται σε πολλές από τις παραλλαγές σε αυτό το βιβλίο, μια ιερατική επιθυμία να εξυψώσει τον Ναό και τη λατρεία, δεν μπορεί να έχει ενεργήσει εδώ. Γιατί να μην υπήρξε θεία επικοινωνία προς τον Δαβίδ καθώς και το μήνυμα του Νάθαν; Το ότι χέρια βαμμένα με αίμα, ακόμη κι αν χύθηκε σε δίκαιο πόλεμο, δεν ήταν κατάλληλα να οικοδομήσουν τον Ναό, ήταν μια σκέψη τόσο προχωρημένη για την εποχή του Δαβίδ, και πηγάζουσα από τόσο πνευματική αντίληψη του Θεού, ώστε μπορεί κάλλιστα να εμφυσήθηκε στο πνεύμα του Δαβίδ από θεία φωνή. Σπαθί στο ένα χέρι και μυστρί στο άλλο είναι ασυμβίβαστα, παρά το παράδειγμα του Νεεμία. Ο Ναός του Θεού της ειρήνης δεν μπορεί να οικοδομηθεί παρά μόνο από ανθρώπους ειρήνης. Αυτό ισχύει στην ευρύτερη και υψηλότερη εφαρμογή. Ο Ιησούς οικοδομεί τον αληθινό Ναό. Η διαμάχη και η έριδα δεν το κάνουν. Και σε χαμηλότερο επίπεδο, η απαγόρευση ισχύει για πάντα. Οι άνθρωποι δεν εξιλεώνονται για ένα αμφίβολο παρελθόν χτίζοντας εκκλησίες, ιδρύοντας κολέγια, παρέχοντας θρησκευτικά ή φιλανθρωπικά ιδρύματα. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια τονίζει την θεία εκλογή του Σολομώντα και την αληθινή πηγή της βασιλικής εξουσίας. Η ομιλία στη συνέχεια δηλώνει εμφατικά ότι ο θρόνος ανήκει στον Δαβίδ και στους απογόνους του με πραγματικό 'θείο δικαίωμα', και ότι η εκλογή του Θεού είναι ο Σολομώντας, ο οποίος πρόκειται να κληρονομήσει τόσο τις υποσχέσεις όσο και τις υποχρεώσεις του αξιώματος, και μεταξύ των τελευταίων, εκείνη της οικοδομής του Ναού. Το άρρητο συμπέρασμα είναι ότι η πίστη στον Σολομώντα θα ήταν υπακοή στον Ιεχωβά. Η σύνδεση μεταξύ του αληθινού ουράνιου Βασιλιά και του επίγειου αντιπροσώπου Του εκφράζεται έντονα στη αξιοσημείωτη φράση: 'Εξέλεξε τον Σολομώντα . . . να καθίσει στον θρόνο της βασιλείας του Ιεχωβά', η οποία τόσο καθιερώνει όσο και περιορίζει την εξουσία του Σολομώντα, καθιστώντας τον απλώς αντιβασιλέα του αληθινού βασιλιά του Ισραήλ. Όταν οι βασιλείς του Ισραήλ το θυμόντουσαν αυτό, ευημερούσαν· όταν το ξεχνούσαν, κατέστρεφαν το βασίλειό τους και τον εαυτό τους. Η αρχή είναι εξίσου αληθινή σήμερα, και εφαρμόζεται σε όλες τις μορφές επιρροής, εξουσίας και χαρισμάτων. Είναι του Θεού, και εμείς είμαστε απλώς διαχειριστές. Ο Μακλάρεν στη συνέχεια προωθεί την θεμελιώδη κλήση να γνωρίσουμε τον Θεό των πατέρων. Αλλά ο Σολομώντας ήταν παρών καθώς και οι επίσημοι, και ήταν καλό ότι, ενώπιόν τους, να του υπενθυμιστούν τα καθήκοντά του. Ο Δαβίδ τον είχε διδάξει προηγουμένως ιδιωτικά αυτά, αλλά αυτή η δημόσια 'εντολή' ενώπιον των αρχόντων του βασιλείου τα δέσμευσε πιο επίσημα πάνω του, και κάλεσε ένα σύννεφο μαρτύρων εναντίον του αν έπεφτε κάτω από το υψηλό ιδανικό. Είναι στηριγμένη σε υψηλό τόνο πνευματικής θρησκείας, γιατί θέτει το 'Γνώριζε τον Θεό των πατέρων σου' ως θεμέλιο των πάντων. Αυτή η γνώση δεν είναι απλή διανοητική σύλληψη, αλλά, όπως πάντα στη Γραφή, προσωπική γνωριμία με ένα Πρόσωπο, η οποία περιλαμβάνει κοινωνία μαζί Του και αγάπη προς Αυτόν. Για εμάς επίσης, είναι ο σπόρος κάθε επίμονης εκπλήρωσης των καθηκόντων της ζωής μας, είτε είμαστε άρχοντες είτε κανένας, και σημαίνει μια πολύ βαθύτερη εμπειρία από την κατανόηση ή την συναίνεση σε ένα σύνολο αληθειών για τον Θεό. Γνωριζόμαστε μεταξύ μας όταν περνάμε καλοκαίρια και χειμώνες ο ένας με τον άλλον, και όχι αν δεν αγαπιόμαστε, και δεν γνωρίζουμε τον Θεό με άλλους όρους. Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει το μέρος της ομιλίας δείχνοντας πώς η εσωτερική γνώση πρέπει να εκβάλλει σε ενεργή υπηρεσία. Μετά από τέτοια γνώση έρχεται μια εξωτερική ζωή υπηρεσίας. Η ενεργός υπακοή είναι η έκφραση της εσωτερικής κοινωνίας, αγάπης και εμπιστοσύνης. Το ελατήριο που κινεί τα χέρια στο ρολόι είναι η αγάπη, και, αν τα χέρια δεν κινούνται, υπάρχει κάτι λάθος με το ελατήριο. Η ηθική είναι το ένδυμα της θρησκείας· η θρησκεία είναι η ζωογόνος αρχή της ηθικής. Η πίστη χωρίς έργα είναι νεκρή, και τα έργα χωρίς πίστη είναι επίσης νεκρά.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μακλάρεν στρέφεται από την εντολή προς τον Σολομώντα στην ευρύτερη αλήθεια ότι όλοι οι καιροί μας αναπαύονται στο χέρι του Θεού. Είναι πολύ όμορφο να παρατηρήσουμε ότι αυτή η ίδια φράση, ή τουλάχιστον το ουσιώδες μέρος της, χρησιμοποιείται σε έναν από τους Ψαλμούς που αποδίδεται στον Δαβίδ, με μια πολύ σημαντική προσθήκη. Λέει, 'Οι καιροί μου είναι στο χέρι Σου.' Έτσι, λοιπόν, η διέλευση των εποχών μας πάνω μας δεν είναι απλώς η άσκοπη ροή ενός ρεύματος, αλλά η κίνηση ενός ρεύματος που ο Θεός κατευθύνει. Επομένως, αν σε οποιαδήποτε στιγμή περνά πάνω από τα κεφάλια μας και φαίνεται να μας κατακλύζει, μπορούμε να κοιτάξουμε πάνω μέσα από το διαφανές νερό και να πούμε, 'Τα κύματα Σου και τα ρεύματά Σου πέρασαν πάνω μου,' και έτσι δεν πεθαίνω από ασφυξία κάτω από αυτά. Ο Θεός διατάσσει τους καιρούς, και επομένως, αν και, όπως παραπονιόταν η πικρή εφευρετικότητα του Εκκλησιαστή, αναζητώντας αποδείξεις της ματαιότητας της ζωής, σε μια μονόπλευρη άποψη, ως επιδείνωση της μοίρας του ανθρώπου, ότι υπάρχει καιρός για τα πάντα, όμως αυτή η όψη της αλλαγής δεν είναι η βαθύτερη ή αληθινότερη. Ο Μακλάρεν κλείνει υπογραμμίζοντας την παροδικότητα κάθε εποχής και το αρχείο που γράφουμε με τις ημέρες μας. Πέρασαν πάνω του ' όπως ο άνεμος μέσα από μια αψίδα, που σφυρίζει και δεν έρχεται ξανά. Η παλιά, παλιά σκέψη, τόσο φθαρμένη και όμως πάντα τόσο σοβαροποιητική και παθητική, την οποία γνωρίζουμε τόσο καλά που την ξεχνάμε, και είμαστε τόσο σίγουροι γι' αυτή που έχει λίγη επίδραση στη ζωή, η παλιά, παλιά σκέψη, 'και αυτό θα παρέλθει,' υποκρύπτεται στη φράση του κειμένου μου. Πόσο ευλογημένο είναι, αδελφοί! να καλλιεργούμε αυτή την υγιή αίσθηση της παροδικότητας των πραγμάτων εδώ κάτω, μόνο όσοι ζουν υπό την συνήθη δύναμή της μπορούν να εκτιμήσουν δίκαια. Θεωρείται μελαγχολική. Μας λένε ότι χαλά τις χαρές και σκοτώνει το ενδιαφέρον, και δεν ξέρω τι άλλο. Δεν χαλά καμία χαρά που πρέπει να είναι χαρά. Δεν σκοτώνει κανένα ενδιαφέρον που δεν είναι για άλλους λόγους ανάξιο να καλλιεργηθεί. Αντιθέτως, όσο πιο πλήρως διαποτιζόμαστε με την επίμονη πεποίθηση της παροδικότητας των ορατών και προσωρινών πραγμάτων, τόσο μεγαλύτερα γίνονται, κατά ένα παράδοξο. Γιατί τότε μόνο φαίνονται στο αληθινό τους μέγεθος και ευγένεια, στην αληθινή τους σοβαρότητα και σημασία ως έχοντα σχέση με τα αιώνια πράγματα. Ο χρόνος είναι ο 'αδιάκοπος υπηρέτης της αιωνιότητας,' και τα πράγματα που περνούν πάνω μας μπορεί να γίνουν, όπως τα κύματα της θάλασσας, το μέσο να μας φέρουν στην ακίνητη ακτή. Ω! αν μόνο εν μέσω χαρών και λυπών, βαριών καθηκόντων και διαβρωτικών φροντίδων, κουραστικής εργασίας και πληγωμένων πνευμάτων, μπορούσαμε να αισθανθούμε, 'μόνο για μια στιγμή,' όλα θα ήταν διαφορετικά, και η χαρά θα ερχόταν, και η δύναμη θα ερχόταν, και η υπομονή θα ερχόταν, και κάθε χάρη θα ερχόταν, στη συνοδεία της υγιούς πεποίθησης ότι 'εδώ δεν έχουμε μόνιμη πόλη.'
Απαντήστε

Ανταπόκριση

Σε ποια παρούσα εποχή σας προσκαλεί ο Θεός να Τον γνωρίσετε πιο βαθιά ώστε η υπηρεσία να ρέει από αγάπη παρά από καθήκον; Ποιος 'καιρός' που τώρα περνά πάνω σας αισθάνεται πιο επείγων, και ποια συγκεκριμένη υπακοή απαιτεί; Πώς θα ζήσετε σήμερα με την επίγνωση ότι αυτές οι στιγμές καταγράφονται για την αιωνιότητα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε πάντων τῶν καιρῶν ἡμῶν, δώρησαι ἡμῖν νὰ Σὲ γνωρίσωμεν, τὸν Θεὸν τῶν πατέρων ἡμῶν, μὲ προσωπικὴν γνωριμίαν καὶ εὐφρόσυνον ἀγάπην. Διάταξον τὰς ἐποχάς μας ὥστε ἑκάστη νὰ ἀποδίδῃ τὸν καρπὸν ποὺ Σὺ προορίζεις, καὶ διατήρησον τὰς καρδίας ἡμῶν τελείας καὶ τὰς διανοίας ἡμῶν προθύμους, ἵνα Σὲ ὑπηρετῶμεν ἀπροθύμως. Ὅταν οἱ καιροὶ φαίνωνται συντριπτικοί, ὑπενθύμισον ἡμῖν ὅτι κρατοῦνται ἐν τῇ χειρί Σου, καὶ εἴθε ἡ καταγραφὴ ποὺ γράφομεν μὲ τὰς ἡμέρας μας νὰ εἶναι εὐάρεστος ἐνώπιόν Σου. Ἀμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →