Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Ματθαίος 14 — με τον Μακλάρεν
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα αντλούμε από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάντερ Μακλάρεν καθώς παραμένουμε στο Ματθαίος κεφάλαιο 14. Η προσεκτική έκθεση του Μακλάρεν ανοίγει την οικεία ιστορία της σίτισης, της καταιγίδας και του περιπάτου πάνω στη θάλασσα, αποκαλύπτοντας στρώματα νοήματος που εξακολουθούν να μιλούν στους μαθητές αιώνες αργότερα. Τα λόγια του μας καθοδηγούν να παρατηρήσουμε τόσο την ιστορική στιγμή όσο και τη διαρκή πνευματική της σημασία. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να αφήσουμε τον ίδιο Κύριο που συνάντησε τους Δώδεκα πάνω στο νερό να μας συναντήσει στα δικά μας ταξίδια. Αυτό το μάθημα προσφέρει έναν σταθερό δρόμο μέσα από την Γραφή και το σχόλιο μαζί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε ολόκληρο το Ματθαίος κεφάλαιο 14. Αφήστε την αφήγηση του θαυματουργού γεύματος, του νυχτερινού ταξιδιού των μαθητών και της απροσδόκητης προσέγγισης του Κυρίου να σας περιβάλει. Παρατηρήστε τις αντιθέσεις ανάμεσα στο πλήθος και τη μοναξιά, τον φόβο και την αναγνώριση, την καταιγίδα και την ηρεμία. Διαβάστε αργά, ίσως δυνατά, επιτρέποντας στο κείμενο να εγκατασταθεί πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακλάρεν ξεκινά εξετάζοντας τα γεγονότα αμέσως μετά τη σίτιση των πέντε χιλιάδων.
Η βιασύνη και η επιμονή με την οποία οι μαθητές στάλθηκαν μακριά, παρά τη θέλησή τους, μετά το θαύμα της σίτισης των πέντε χιλιάδων, εξηγείται στην αφήγηση του Ιωάννη. Το πλήθος είχε διεγερθεί σε επικίνδυνο ενθουσιασμό από ένα θαύμα τόσο κοντά στις προτιμήσεις του. Ένας προφήτης που μπορούσε να τους θρέψει ήταν κάτι σαν προφήτης. Έτσι αποφασίζουν να τον κάνουν βασιλιά. Ο Κύριός μας, φοβούμενος την έκρηξη, αποφασίζει να αποσυρθεί στους μοναχικούς λόφους, ώστε η ασταθής φλόγα να σβήσει. Αν οι μαθητές είχαν παραμείνει μαζί Του, δεν θα μπορούσε να απομακρυνθεί τόσο εύκολα, και ίσως να είχαν πιαστεί από τον λαϊκό ενθουσιασμό. Ο χωρισμός θα διέσπαζε το πλήθος και θα διευκόλυνε τη διάλυσή του, ενώ πολλοί από αυτούς, όπως πραγματικά συνέβη, θα ξεκινούσαν από τη στεριά για την Καπερναούμ όταν έβλεπαν ότι το πλοιάριο είχε φύγει. Η κύρια διδασκαλία αυτού του θαύματος, πέρα από την απόδειξη της μεσσιανικής δύναμης του Κυρίου μας, είναι συμβολική. Όλα τα θαύματα είναι παραβολές, και αυτό ιδιαίτερα. Έτσι θεωρώντας το, έχουμε-Ο Μακλάρεν στη συνέχεια περιγράφει τον μακρύ αγώνα των μαθητών ενάντια στον άνεμο και τα κύματα.
Είχαν μπροστά τους μια σύντομη κωπηλασία περίπου πέντε ή έξι μιλίων όταν ξεκίνησαν νωρίς το βράδυ. Μια ώρα περίπου θα αρκούσε, αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο καθυστέρησαν. Ίσως αντί να τραβήξουν απέναντι, να κράτησαν κοντά στην ακτή, προς την κεφαλή της λίμνης, περιμένοντας τον Ιησού να τους συναντήσει σε κάποιο σημείο. Έτσι, η νύχτα τους βρίσκει μόνο σε μικρή απόσταση από το ταξίδι τους. Το πασχαλινό φεγγάρι θα έλαμπε πάνω τους, και ίσως στην πρόθυμη συζήτησή τους για το θαύμα που μόλις είχαν δει, δεν προχωρούσαν γρήγορα. Ένας ξαφνικός άνεμος ξεσηκώθηκε, όπως συνηθίζεται το βράδυ στις ορεινές λίμνες· και σύντομα μια θύελλα, ενάντια στην οποία δεν μπορούσαν να προχωρήσουν, φυσούσε στα πρόσωπά τους. Αυτό κράτησε οκτώ ή εννέα ώρες. Βρεγμένοι και κουρασμένοι, τραβούσαν τα κουπιά όλη τη νύχτα, με τα κύματα να σπάνε πάνω τους και τον άνεμο να ουρλιάζει στους λόφους.Ο Μακλάρεν στη συνέχεια στοχάζεται τον χρόνο της άφιξης του Χριστού στην τέταρτη φυλακή.
Μόνο στην τελευταία φυλακή της νύχτας έρχεται, όταν έχουν αγωνιστεί πολύ και το πλοιάριο βρίσκεται ακριβώς στη μέση της λίμνης, και η καταιγίδα είναι πιο σφοδρή. Μπορούμε να μάθουμε από αυτό τις καθυστερήσεις της αγάπης Του. Επειδή αγάπησε τη Μαρία και τη Μάρθα και τον Λάζαρο, έμεινε ακίνητος, σε παράξενη αδράνεια, για δύο ημέρες μετά το μήνυμά τους. Επειδή αγάπησε τον Πέτρο και την ομάδα που προσευχόταν, τον άφησε στη φυλακή μέχρι την τελευταία ώρα της τελευταίας φυλακής της τελευταίας νύχτας πριν την προγραμματισμένη εκτέλεσή του, και έπειτα τον ελευθέρωσε με μια ηρεμία που τον έκανε να φορέσει ένα προς ένα τα ρούχα, πράγμα που μαρτυρεί συνειδητή παντοδυναμία. Το ρολόι του ουρανού πηγαίνει με διαφορετικό ρυθμό από τα μικρά μας χρονόμετρα. Η ημέρα του Θεού είναι χίλια χρόνια, και η μακρύτερη καθυστέρηση είναι μόνο 'λίγη ώρα'. Όταν έρχεται, διαπιστώνουμε ότι είναι 'πολύ νωρίς', αν και πριν έρθει μας φαινόταν ότι καθυστερεί. Έρχεται πάνω από τα κύματα.Ο Μακλάρεν συνεχίζει εξετάζοντας το νόημα του Ιησού που περπατά πάνω στη θάλασσα.
Οι ανήσυχες και υποχωρητικές κορυφές τους λειαίνονται και γίνονται στέρεες από το άγγιγμα του ποδιού Του. 'Περπατά στη θάλασσα σαν σε λιθόστρωτο' μετάφραση των Εβδομήκοντα του Ιώβ 9:8. Είναι αποκάλυψη θεϊκής δύναμης. Είναι ένα από τα πολύ λίγα θαύματα που επηρεάζουν το ίδιο το πρόσωπο του Χριστού, και μπορεί ίσως να θεωρηθεί, όπως η Μεταμόρφωση, μια τυχαία λάμψη λανθάνουσας δόξας που διαπερνά το σώμα της ταπείνωσής Του, και έτσι, κατά κάποιον τρόπο, προφητική. Αλλά είναι επίσης συμβολική. Χρησιμοποιεί πάντα τις ταραχές και την αναταραχή ως μέσο προώθησης των σκοπών Του. Η φουρτουνιασμένη θάλασσα είναι το αναγνωρισμένο έμβλημα της Παλαιάς Διαθήκης για την αντίθεση στη θεϊκή κυριαρχία· και όπως περπάτησε πάνω στα κύματα, έτσι φτάνει στον σκοπό Του μέσω της ίδιας της αντίθεσης προς αυτόν, 'ζωννύοντας τον εαυτό Του' με την οργή των ανθρώπων και κάνοντάς την να Τον δοξάζει. Με αυτή την έννοια επίσης, 'οι δρόμοι Του είναι στα μεγάλα νερά'.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Μακλάρεν εξάγει τη βεβαιότητα ότι η παρουσία του Χριστού αφαιρεί τον φόβο.
Η συνείδηση της παρουσίας Του διώχνει κάθε φόβο. 'Μη φοβάστε', ακολουθεί το 'Εγώ είμαι'. Δεν ωφελεί να κηρύττουμε θάρρος αν δεν κηρύττουμε πρώτα τον Χριστό. Αν δεν Τον έχουμε μαζί μας, κάνουμε καλά να φοβόμαστε: η παρουσία Του είναι το μόνο λογικό θεμέλιο για ήρεμη αφοβία. Μόνο όταν ο Κύριος των Δυνάμεων είναι μαζί μας, δεν πρέπει να φοβόμαστε, 'αν και τα νερά βρυχώνται . . . και ταράσσονται'. 'Μέσα από τη αγαπητή δύναμη Εκείνου που περπάτησε τα κύματα' μπορούμε εμείς τα αδύναμα πλάσματα να αντιμετωπίσουμε όλους τους τρόμους και να μη νιώθουμε τρόμο.Ο Μακλάρεν κλείνει την έκθεση αντιπαραβάλλοντας το ταξίδι με και χωρίς τον Κύριο.
Η καταιγίδα σταματά μόλις ο Ιησούς ανεβαίνει στο πλοιάριο. Ο Ιωάννης δεν αναφέρει την παύση της θύελλας, αλλά μας λέει ότι έφτασαν αμέσως στην ακτή. Δεν φαίνεται απαραίτητο να υποθέσουμε άλλο θαύμα, αλλά μόνο ότι το ταξίδι τελείωσε πολύ γρήγορα. Δεν είναι πάντα αληθές ότι η παρουσία Του είναι το τέλος των κινδύνων και των δυσκολιών, αλλά η συνείδηση της παρουσίας Του ησυχάζει την καταιγίδα. Το χειρότερο μέρος του προβλήματος έχει φύγει όταν ξέρουμε ότι τη μοιράζεται· και αν και το μακρύ κύμα μετά τη θύελλα μπορεί να διαρκέσει, δεν απειλεί πλέον. Ούτε είναι πάντα αληθές ότι η έλευσή Του, και η συνείδησή μας ότι ήρθε, φέρνουν γρήγορο τέλος στους κόπους. Πρέπει να συνεχίσουμε να κοπιάζουμε, αλλά με πόσο διαφορετική διάθεση θα έσκυβαν αυτοί οι άνδρες στα κουπιά τους αφού Τον είχαν πάνω στο πλοιάριο! Με Αυτόν δίπλα μας ο κόπος είναι γλυκός, τα βάρη ελαφρύτερα, και ο δρόμος συντομεύεται. Ακόμα και με Αυτόν πάνω στο πλοιάριο, η ζωή είναι ένα φουρτουνιασμένο ταξίδι· αλλά χωρίς Αυτόν, τελειώνει σε ναυάγιο. Με Αυτόν, μπορεί να είναι μακρύ, αλλά θα φαίνεται όλο και πιο σύντομο όσο διαρκεί, και όταν αποβιβαστούμε ο άσχημος καιρός θα θυμάται μόνο ως μια παροδική ριπή. Αυτοί οι κουρασμένοι κωπηλάτες, που είχαν κοπιάσει όλη τη νύχτα, πάτησαν στην ακτή καθώς η αυγή έσπαγε στην ανατολική όχθη. Έτσι κι εμείς, αν Τον είχαμε για συνοδοιπόρο μας, θα αποβιβαστούμε στην αιώνια ακτή, θα στεγνώσουμε τα βρεγμένα ρούχα μας στον ήλιο, και όλα τα φουρτουνιασμένα χρόνια που φαίνονταν τόσο μακρά θα θυμούνται μόνο ως μια φυλακή της νύχτας.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποιες από τις τρέχουσες περιστάσεις σας αισθάνεστε ότι ο Κύριος μπορεί να πλησιάζει μέσα από τη δυσκολία και όχι παρά τη δυσκολία; Πώς αλλάζει η υπόσχεση της παρουσίας Του τον τρόπο που αντιμετωπίζετε τις συνεχείς δυσκολίες ή καθυστερήσεις; Πώς θα έμοιαζε σήμερα να Τον υποδεχθείτε στο πλοιάριο της ζωής σας αντί να Τον παρεξηγείτε για κάτι άλλο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ, σὲ κάθε τρικυμία ποὺ ἀπειλεῖ νὰ μᾶς κατακλύσει, πὲς τὸν λόγο Σου «Ἐγώ εἰμι» καὶ μετέτρεψε τὸν φόβο μας σὲ πίστη. Ἕλκυσέ μας πρὸς Ἐσένα, ὥστε νὰ περπατᾶμε πάνω στὰ νερὰ τῆς δοκιμασίας μόνο μὲ τὴ δύναμη τῆς παρουσίας Σου. Μεταφέρετέ μας ἀσφαλῶς στὴν ἀκτὴ τοῦ θελήματός Σου, καὶ κράτα τὶς καρδιές μας προσηλωμένες σὲ Ἐσένα μέχρι ἐκείνη τὴν ἡμέρα ποὺ κάθε κῦμα θὰ ἔχει κοπάσει. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →