Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Α' Κορινθίους
Α' Κορινθίους 9 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στο σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου για το κεφάλαιο 9 της Α' Κορινθίους, όπου ο Μεταρρυθμιστής εξηγεί προσεκτικά την υπεράσπιση της διακονίας και της ελευθερίας του απόστολου Παύλου. Η έκθεση του Καλβίνου τονίζει πώς ο Παύλος πρόθυμα παρέβλεψε προσωπικά δικαιώματα για χάρη της προόδου του ευαγγελίου. Οι γνώσεις του μας προσκαλούν να εξετάσουμε την ισορροπία μεταξύ ελευθερίας εν Χριστώ και θυσιαστικής αγάπης προς τους άλλους. Καθώς ακούμε τα λόγια του Καλβίνου, οδηγούμαστε σε βαθύτερη εκτίμηση για την ακεραιότητα που απαιτείται από εκείνους που κηρύττουν το ευαγγέλιο. Ας ενισχύσει αυτή η μελέτη την αποφασιστικότητά μας να ζούμε με πεποίθηση και ταπεινότητα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμάστε την καρδιά σας καθώς διαβάζουμε μαζί το κεφάλαιο 9 της Α' Κορινθίους. Ακούστε τις τολμηρές ερωτήσεις του Παύλου για την ελευθερία και την αποστολικότητα, και παρατηρήστε πώς υφαίνει προσωπικό παράδειγμα με γραφική αρχή. Επιτρέψτε στο κείμενο να διεγείρει στοχασμό για το τι σημαίνει να παραδίδουμε δικαιώματα για χάρη των άλλων. Διαβάστε αργά, προσκαλώντας το Πνεύμα να φωτίσει τόσο την καρδιά του αποστόλου όσο και την μεταγενέστερη έκθεση του Καλβίνου σε αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει επιβεβαιώνοντας τις δηλώσεις του με γεγονότα από την ίδια του την πρακτική.
1. Δεν είμαι ελεύθερος; Επιβεβαιώνει με γεγονότα αυτό που είχε δηλώσει αμέσως πριν, ότι θα προτιμούσε να μην γευτεί ποτέ σάρκα σε όλη του τη ζωή, παρά να δώσει αφορμή σκανδάλου σε αδελφό, και ταυτόχρονα δείχνει ότι δεν απαιτεί τίποτε περισσότερο από αυτούς από ό,τι είχε ο ίδιος πράξει. Και βεβαίως, η φυσική δικαιοσύνη απαιτεί όποιος νόμος επιβάλλεται από κάποιον σε άλλους, να υποβάλλεται ο ίδιος σε αυτόν. Ιδιαίτερα ένας χριστιανός διδάσκαλος πρέπει να επιβάλλει στον εαυτό του αυτή την ανάγκη, ώστε να έχει πάντα τη δύναμη να επιβεβαιώνει τη διδασκαλία του με υποδειγματική ζωή. Γνωρίζουμε από πείρα ότι είναι πολύ δυσάρεστο αυτό που ο Παύλος απαιτούσε από τους Κορινθίους, να απέχουν, για χάρη των αδελφών τους, από τη χρήση της ελευθερίας που τους επιτρεπόταν. Δύσκολα θα μπορούσε να το απαιτήσει αυτό, αν δεν είχε προηγηθεί και δείξει τον δρόμο. Και είχε, αλήθεια, υποσχεθεί ότι θα το έκανε, αλλά, επειδή ίσως δεν πιστευόταν από όλους με μια απλή υπόσχεση για το μέλλον, αναφέρει αυτό που είχε ήδη κάνει. Προβάλλει ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα, σχετικά με το ότι αρνήθηκε στον εαυτό του την ελευθερία που αλλιώς θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει, καθαρά για να μην δώσει στους ψευδοαποστόλους αφορμή για συκοφαντία. Είχε προτιμήσει να κερδίζει την τροφή του με τα ίδια του τα χέρια, παρά να συντηρείται σε βάρος των Κορινθίων, στους οποίους διακονούσε το Ευαγγέλιο.Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια το ζήτημα της αποστολικής ελευθερίας.
Πραγματεύεται όμως εκτενώς το δικαίωμα των Αποστόλων να λαμβάνουν τροφή και ένδυμα. Το κάνει αυτό, εν μέρει για να τους παρακινήσει περισσότερο να παραιτηθούν από πολλά πράγματα για χάρη των αδελφών τους κατά το παράδειγμά του, επειδή ήταν υπερβολικά προσκολλημένοι στη διατήρηση των δικών τους δικαιωμάτων, και εν μέρει για να εκθέσει πληρέστερα την αδικαιολόγητη συμπεριφορά των συκοφαντών, που έπαιρναν αφορμή για ύβρεις από κάτι που δεν ήταν καθόλου αξιόμεμπτο. Μιλά επίσης ερωτηματικά, για να πιέσει το ζήτημα πιο στενά. Η ερώτηση, Δεν είμαι ελεύθερος; είναι γενικής φύσεως. Όταν προσθέτει, Δεν είμαι Απόστολος; προσδιορίζει ένα ιδιαίτερο είδος ελευθερίας. 'Αν είμαι Απόστολος του Χριστού, γιατί η κατάστασή μου να είναι χειρότερη από των άλλων;' Έτσι αποδεικνύει την ελευθερία του με βάση το ότι είναι Απόστολος.Ο Καλβίνος προχωρεί να εδραιώσει την αυθεντία του μεταξύ των Κορινθίων.
2. Αν δεν είμαι Απόστολος για άλλους Το σύνολο αυτού τείνει στην εδραίωση της αυθεντίας του μεταξύ των Κορινθίων, ώστε να τεθεί πέρα από κάθε αμφισβήτηση. 'Αν υπάρχουν εκείνοι,' λέει, 'που έχουν αμφιβολίες για την αποστολικότητά μου, σε εσάς τουλάχιστον πρέπει να είναι πέρα από κάθε αμφιβολία, γιατί, καθώς φύτεψα την Εκκλησία σας με τη διακονία μου, είστε είτε όχι πιστοί, είτε πρέπει αναγκαστικά να με αναγνωρίσετε ως Απόστολο. Και για να μην φανεί ότι στηρίζεται σε απλά λόγια, δηλώνει ότι η ίδια η πραγματικότητα έπρεπε να φανεί, επειδή ο Θεός είχε σφραγίσει την αποστολικότητά του με την πίστη των Κορινθίων. Αν κάποιος, όμως, αντιτείνει ότι αυτό ταιριάζει και στους ψευδοαποστόλους, που συγκεντρώνουν μαθητές για τον εαυτό τους, απαντώ ότι καθαρή διδασκαλία απαιτείται πάνω από όλα, ώστε κάποιος να έχει επιβεβαίωση της διακονίας του ενώπιον του Θεού από το αποτέλεσμά της. Δεν υπάρχει, επομένως, εδώ τίποτε που να παρέχει στους απατεώνες αφορμή για συγχαρητήρια, αν έχουν εξαπατήσει κάποιους από τον λαό, ακόμη και έθνη και βασίλεια, με τα ψεύδη τους. Αν και σε ορισμένες περιπτώσεις πρόσωπα είναι η αφορμή για τη διάδοση της βασιλείας του Χριστού, που, παρ' όλα αυτά, δεν κηρύττουν το ευαγγέλιο ειλικρινά, όπως λέγεται στους Φιλιππησίους 1:16, δεν είναι χωρίς καλό λόγο που ο Παύλος συμπεραίνει από τον καρπό του κόπου του ότι είναι θεϊκά αποσταλμένος: γιατί η δομή της Εκκλησίας της Κορίνθου ήταν τέτοια, ώστε η ευλογία του Θεού μπορούσε εύκολα να φανεί να λάμπει σε αυτήν, η οποία έπρεπε να χρησιμεύσει ως επιβεβαίωση του αξιώματος του Παύλου.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος αναφέρεται στον ρόλο της ανθρώπινης διακονίας στο έργο του Θεού.
Απαντώ ότι, καθώς ο Θεός είναι η αποτελεσματική αιτία, ενώ ο άνθρωπος, με το κήρυγμά του, είναι όργανο που δεν μπορεί να κάνει τίποτε από μόνο του, πρέπει πάντα να μιλούμε για την αποτελεσματικότητα της διακονίας με τέτοιο τρόπο ώστε ολόκληρος ο έπαινος του έργου να διατηρείται για τον Θεό μόνο. Αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν γίνεται λόγος για τη διακονία, ο άνθρωπος συγκρίνεται με τον Θεό, και τότε ισχύει εκείνη η δήλωση, Αυτός που φυτεύει δεν είναι τίποτε, και αυτός που ποτίζει δεν είναι τίποτε· γιατί τι μπορεί να μείνει στον άνθρωπο αν φέρεται σε ανταγωνισμό με τον Θεό; Γι' αυτό η Γραφή παρουσιάζει τους διακόνους ως τίποτε σε σύγκριση με τον Θεό· αλλά όταν η διακονία αντιμετωπίζεται απλά χωρίς καμία σύγκριση με τον Θεό, τότε, όπως σε αυτό το χωρίο, η αποτελεσματικότητά της αναφέρεται τιμητικά, με εξαιρετικούς επαίνους. Γιατί, σε εκείνη την περίπτωση, το ζήτημα δεν είναι τι μπορεί να κάνει ο άνθρωπος από μόνος του χωρίς τον Θεό, αλλά, αντίθετα, ο ίδιος ο Θεός, που είναι ο συγγραφέας, συνδέεται με το όργανο, και η επίδραση του Πνεύματος με τον μόχθο του ανθρώπου. Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι τι επιτυγχάνει ο ίδιος ο άνθρωπος με τη δική του δύναμη, αλλά τι επιφέρει ο Θεός μέσω των χεριών του.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς μπορεί η παράδοση ενός προσωπικού δικαιώματος να υπηρετήσει το ευαγγέλιο στη σημερινή σας κατάσταση; Με ποιους τρόπους η έμφαση του Καλβίνου στην ακεραιότητα προκαλεί την άποψή σας για τη χριστιανική ηγεσία; Πού αισθάνεστε ότι το Πνεύμα σας προσκαλεί σε μεγαλύτερη ταπεινότητα στις ελευθερίες σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Δέσποτα Κύριε, ὅστις διὰ τῆς ἐκλεκτικῆς Σου χάριτος ἐκάλεσας ἡμᾶς εἰς τὴν κοινωνίαν τοῦ εὐαγγελίου, δὸς ἡμῖν ἵνα ἐλευθέρως παραδῶμεν τὰ δικαιώματά μας καὶ γένωμεν τὰ πάντα ἐν πᾶσι διὰ τὸ ὄνομά Σου, ἵνα μεταλάβωμεν τῶν εὐλογιῶν αὐτοῦ. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός Σου ἵνα τρέχωμεν μετ’ ὑπομονῆς τὸν ἀγῶνα τὸν προκείμενον ἡμῖν, δουλαγωγοῦντες τὰ σώματα ἡμῶν μήποτε ἀδόκιμοι γενώμεθα, καὶ στερέωσον τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπὶ τὸν ἄφθαρτον στέφανον ὃν ἐπηγγείλω ἐν Χριστῷ. Φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ καταχρᾶσθαι τὴν ἐλευθερίαν τὴν ἀγορασθεῖσαν διὰ τοῦ αἵματός Σου καὶ πλήρωσον ἡμᾶς ζήλου διὰ τὴν προκοπὴν τῆς βασιλείας Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →