Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γαλάτες
Προς Γαλάτας 3 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στο κεφάλαιο 3 της Προς Γαλάτας μας προσκαλεί σε μια προσεκτική εξέταση της πίστης, του νόμου και της ελευθερίας που βρίσκεται στον Χριστό. Με ποιμαντική επείγουσα ανάγκη και θεολογική ακρίβεια, ο Καλβίνος αντιμετωπίζει τα λάθη που απειλούν τους πιστούς της Γαλατίας και δείχνει τους αναγνώστες πίσω στην επάρκεια του ευαγγελίου. Τα λόγια του παραμένουν εντυπωσιακά επίκαιρα για οποιονδήποτε πειράζεται να προσθέσει ανθρώπινη προσπάθεια στη χάρη του Θεού. Στα επόμενα λεπτά θα ακούσουμε την ίδια την έκθεση του Καλβίνου, θα εξετάσουμε τις συνέπειές της και θα ανταποκριθούμε σε προσευχή και περισυλλογή. Προετοίμασε την καρδιά σου να δεχθεί τόσο την επίπληξη όσο και την παρηγοριά που ρέουν από αυτό το αρχαίο αλλά ζωντανό κείμενο.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στο κεφάλαιο 3 της Προς Γαλάτας και διάβασε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά και προσευχητικά. Πρόσεξε την ισχυρή γλώσσα του αποστόλου κατά της προσθήκης έργων στην πίστη και την επανειλημμένη έκκλησή του στον Αβραάμ και την επαγγελία. Άφησε το κείμενο να αντιμετωπίσει κάθε τάση στην ίδια σου την καρδιά να εμπιστεύεσαι την επίδοση παρά το τελειωμένο έργο του Χριστού. Καθώς διαβάζεις, ζήτα από το Πνεύμα να σε προετοιμάσει να ακούσεις τις γνώσεις του Καλβίνου με ταπεινοφροσύνη και πίστη.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει απευθυνόμενος στην αφροσύνη των Γαλατών.
1. Ω ανόητοι Γαλάτες. Μια έντονη επίπληξη υφαίνεται εδώ — θα έλεγα μάλλον, παρεμβάλλεται — ανάμεσα στις δογματικές του δηλώσεις. Κάποιοι θα απορήσουν που δεν την ανέβαλε για το τέλος της Επιστολής, αλλά η πολύ σοβαρή φύση των σφαλμάτων που έχει προβάλλει τον ξεσήκωσε αναμφίβολα σε ξέσπασμα πάθους. Όταν ακούμε ότι ο Υιός του Θεού, με όλα τα αγαθά του, απορρίπτεται, ότι ο θάνατός του εκτιμάται ως τίποτα, ποιο ευσεβές μυαλό δεν θα ξεσπούσε σε αγανάκτηση; Δηλώνει λοιπόν ότι όσοι επέτρεψαν στον εαυτό τους να εμπλακούν σε τόσο βαρύ έγκλημα πρέπει να ήταν ανοητοί, δηλαδή «διαταραγμένοι στο νου». Τους κατηγορεί όχι μόνο ότι άφησαν τον εαυτό τους να εξαπατηθεί, αλλά ότι παρασύρθηκαν από κάποια μαγική γοητεία, [54] που είναι ακόμη πιο σοβαρή κατηγορία. Υπαινίσσεται ότι η πτώση τους είχε περισσότερο τρέλα παρά αφροσύνη.Στο εδάφιο 2, ο Καλβίνος στρέφεται στην εμπειρία τους της λήψης του Πνεύματος.
2. Αυτό μόνο θέλω να μάθω από εσάς. Προχωρεί τώρα να υποστηρίξει την υπόθεσή του με πρόσθετα επιχειρήματα. Το πρώτο αντλείται από την εμπειρία τους, γιατί τους υπενθυμίζει με ποιον τρόπο εισήχθη το ευαγγέλιο ανάμεσά τους. Όταν άκουσαν το ευαγγέλιο, έλαβαν το Πνεύμα. Δεν ήταν στον νόμο, επομένως, αλλά στην πίστη, που όφειλαν τη λήψη αυτού του αγαθού. Το ίδιο αυτό επιχείρημα χρησιμοποιείται από τον Πέτρο στην υπεράσπιση που κάνει στους αδελφούς του για το ότι βάπτισε απερίτμητους. (Πράξεις 10:47.) Ο Παύλος και ο Βαρνάβας ακολούθησαν την ίδια πορεία στη συζήτηση που διατήρησαν στην Ιερουσαλήμ για αυτό το θέμα. (Πράξεις 15:2, 12.) Υπήρχε επομένως φανερή αχαριστία στο να μην υποταχθούν στη διδασκαλία, μέσω της οποίας είχαν λάβει το Άγιο Πνεύμα. Η ευκαιρία που τους δίνει να απαντήσουν εκφράζει όχι αμφιβολία, αλλά μεγαλύτερη εμπιστοσύνη: γιατί οι πεποιθήσεις τους, βασισμένες στη δική τους εμπειρία, τους ανάγκασαν να αναγνωρίσουν ότι ήταν αληθινό.Ο Καλβίνος εισάγει στη συνέχεια το παράδειγμα του Αβραάμ.
Αφού επικαλέστηκε γεγονότα και εμπειρία, δίνει τώρα παραθέσεις από την Γραφή. Και πρώτα, προβάλλει το παράδειγμα του Αβραάμ. Τα επιχειρήματα που αντλούνται από παραδείγματα δεν είναι πάντα τόσο πειστικά, αλλά αυτό είναι ένα από τα πιο ισχυρά, γιατί ούτε στο θέμα ούτε στο πρόσωπο υπάρχει λόγος εξαίρεσης. Δεν υπάρχει ποικιλία δρόμων προς τη δικαιοσύνη, και έτσι ο Αβραάμ καλείται «πατέρας όλων όσων πιστεύουν», (Ρωμαίους 4:11,) επειδή είναι πρότυπο προσαρμοσμένο σε όλους· μάλιστα, στο πρόσωπό του έχει τεθεί για εμάς ο καθολικός κανόνας για την απόκτηση δικαιοσύνης.Στη συνέχεια εξηγεί τη φύση της δικαιωτικής πίστης του Αβραάμ.
Επίστεψε στον Θεό. Με αυτή την παράθεση αποδεικνύει τόσο εδώ, όσο και στο 4ο κεφάλαιο της Προς Ρωμαίους, ότι οι άνθρωποι δικαιώνονται δια πίστεως, επειδή η πίστη του Αβραάμ λογίστηκε σ' αυτόν για δικαιοσύνη. (Ρωμαίους 4:3.) Πρέπει εδώ να ερευνήσουμε σύντομα, πρώτον, τι εννοεί ο Παύλος με την πίστη· δεύτερον, τι είναι δικαιοσύνη· και τρίτον, γιατί η πίστη παρουσιάζεται ως αιτία δικαίωσης. Η πίστη δεν σημαίνει οποιαδήποτε πεποίθηση που μπορεί να έχουν οι άνθρωποι για την αλήθεια του Θεού· γιατί αν και ο Κάιν είχε εκατό φορές ασκήσει πίστη στον Θεό όταν κατήγγειλε τιμωρία εναντίον του, αυτό δεν είχε καμία σχέση με την απόκτηση δικαιοσύνης. Ο Αβραάμ δικαιώθηκε πιστεύοντας, επειδή, όταν έλαβε από τον Θεό μια επαγγελία πατρικής καλοσύνης, την αγκάλιασε ως βέβαιη. Η πίστη επομένως έχει σχέση και αναφορά σε μια τέτοια θεία επαγγελία που μπορεί να επιτρέψει στους ανθρώπους να θέσουν την εμπιστοσύνη και την πεποίθησή τους στον Θεό.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εξερευνά πώς η πίστη λειτουργεί ως οργανική αιτία της δικαίωσης.
Αλλά γιατί η πίστη λαμβάνει τέτοια τιμή ώστε να ονομάζεται αιτία της δικαίωσής μας; Πρώτον, πρέπει να παρατηρήσουμε, ότι είναι απλώς οργανική αιτία· γιατί, αυστηρά μιλώντας, η δικαιοσύνη μας δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ελεύθερη αποδοχή μας από τον Θεό, πάνω στην οποία θεμελιώνεται η σωτηρία μας. Αλλά καθώς ο Κύριος μαρτυρεί την αγάπη και τη χάρη του στο ευαγγέλιο, προσφέροντάς μας εκείνη τη δικαιοσύνη για την οποία μίλησα, έτσι την λαμβάνουμε δια πίστεως. Και έτσι, όταν αποδίδουμε στην πίστη τη δικαίωση του ανθρώπου, δεν μιλούμε για την κύρια αιτία, αλλά δείχνουμε απλώς τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι φθάνουν στην αληθινή δικαιοσύνη. Διότι αυτή η δικαιοσύνη δεν είναι μια ποιότητα που υπάρχει στους ανθρώπους, αλλά είναι απλώς δώρο του Θεού, και απολαμβάνεται μόνο δια πίστεως· και όχι ούτε ως ανταμοιβή οφειλόμενη δικαιωματικά στην πίστη, αλλά επειδή λαμβάνουμε δια πίστεως αυτό που ο Θεός δίνει ελεύθερα. Όλες οι τέτοιες εκφράσεις όπως οι ακόλουθες είναι παρόμοιας σημασίας: Δικαιωνόμαστε «δωρεάν με τη χάρη του». (Ρωμαίους 3:24.) Ο Χριστός είναι η δικαιοσύνη μας. Το έλεος του Θεού είναι η αιτία της δικαιοσύνης μας. Με τον θάνατο και την ανάσταση του Χριστού, η δικαιοσύνη έχει αποκτηθεί για εμάς. Η δικαιοσύνη μας δωρίζεται μέσω του ευαγγελίου. Αποκτούμε δικαιοσύνη δια πίστεως.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
1. Πού στη ζωή σου πειράζεσαι περισσότερο να προσθέσεις κάτι στο τελειωμένο έργο του Χριστού;
2. Πώς η ανάμνηση της δικής σου εμπειρίας της λήψης του Πνεύματος ενισχύει την εμπιστοσύνη σου στο ευαγγέλιο;
3. Τι θα σήμαινε για σένα να αναπαυθείς πληρέστερα στην επαγγελία του Θεού παρά στην επίδοσή σου σήμερα;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ εὐμενής, ὁ δικαιῶν τὸν ἀσεβῆ διὰ πίστεως χωρὶς ἔργων νόμου, χάρισον ἡμῖν τὴν πίστιν τοῦ Ἀβραάμ, ἵνα λογισθῶμεν δίκαιοι ἐνώπιόν σου καὶ λάβωμεν τὸ Πνεῦμα τῆς ἐπαγγελίας. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου χάριτος, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ὁλοψύχως ἐπὶ τῇ διαθηκικῇ ὑποσχέσει τῇ πληρωθείσῃ ἐν τῷ Υἱῷ σου καὶ μὴ ἐπιστρέψωμεν πάλιν εἰς τὰ ἴδια ἔργα ἡμῶν. Διατήρησον τὴν ἐκκλησίαν σου ἀκλόνητον ἐν τούτῳ τῷ εὐαγγελίῳ, εἰς ἔπαινον τοῦ ἐνδόξου ὀνόματός σου.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →